Америка Құқығындағы Бәсекелестікті Қолдайтын Заңдар

АҚШ-тағы антимонополиялық заңдар бизнестің бәсекелестігін қамтамасыз етеді. Шерман, Клейтон актілері монополияға қарсы күресіп, баға белгілеуді шектейді.

32 мин оқу

100%

Дереккөз: United States antitrust law — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Америкалық құқықтық жүйе бизнестер арасында бәсекелестікті дамытуға бағытталған.

Америка Құрама Штаттарында монополияға қарсы заң – бәсекелестікті ынталандыру және негізсіз монополияларды болдырмау мақсатында бизнестің қызметін және ұйымдастырылуын реттейтін, көбінесе федералды заңдардың жиынтығы. АҚШ-тың үш негізгі монополияға қарсы заңы – 1890 жылғы Шерман заңы, 1914 жылғы Клейтон заңы және 1914 жылғы Федералды сауда комиссиясы туралы заң. Бұл заңдар үш маңызды функцияны атқарады. Біріншіден, Шерман заңының 1-тарауы баға белгілеуге және картельдер құруға, сондай-ақ сауданы негізсіз шектейтін өзге де жасырын амалдарға тыйым салады. Екіншіден, Клейтон заңының 7-тарауы бәсекелестікті күрт төмендетуі немесе монополия құруға ұмтылуы мүмкін ұйымдардың бірігуі мен иелігіне алуын шектейді. Үшіншіден, Шерман заңының 2-тарауы монополия құруға тыйым салады. Федералды монополияға қарсы заңдар азаматтық және қылмыстық іс жүргізуді көздейді. Азаматтық іс жүргізуді Федералды сауда комиссиясы, АҚШ Әділет министрлігінің Монополияға қарсы бөлімі және монополияға қарсы заң бұзудан зардап шеккен жеке тұлғалар сот арқылы жүзеге асырады. Қылмыстық іс жүргізуді тек Әділет министрлігінің Монополияға қарсы бөлімі ғана жүзеге асырады. Бұдан өзге, АҚШ штаттарының үкіметтері өздерінің монополияға қарсы заңдарын да қолдана алады, олар көбінесе федералды заңдарды қайталайды және тек өз штаттарының шегінде жүзеге асылатын коммерцияға қатысты қолданылады. Монополияға қарсы заңдардың қолданылу аясы және олардың кәсіпорынның бизнес жүргізу еркіндігіне немесе шағын бизнес, қоғам және тұтынушыларды қорғауға қаншалықты араласуы тиіс деген мәселелер қызу талқылауларға түседі. Кейбір экономистер монополияға қарсы заңдар бәсекелестікті тежейді және бизнесті қоғамға пайдалы іс-әрекеттерден алдыртады деп санайды. Бір пікір бойынша, монополияға қарсы заңдар тек тұтынушыларға тиімділік пен пайда әкелуге бағытталған болуы керек, ал заңдық және экономикалық теорияның кең ауқымы монополияға қарсы заңдардың рөлін қоғамдық мүддеде экономикалық билікті бақылау ретінде қарастырады. 1970 жылдан бері Америка экономикалық қауымдастығының мүшелері арасында жүргізілген сауалнамалар көрсеткендей, кәсіби экономистердің көпшілігі «Монополияға қарсы заңдар қатаң түрде орындалуы керек» деген пікірмен келіседі.

In the United States, antitrust law is a collection of mostly federal laws that regulate the conduct and organization of businesses in order to promote competition and prevent unjustified monopolies. The three main U. S. antitrust statutes are the Sherman Act of 1890, the Clayton Act of 1914, and the Federal Trade Commission Act of 1914. These acts serve three major functions. First, Section 1 of the Sherman Act prohibits price fixing and the operation of cartels, and prohibits other collusive practices that unreasonably restrain trade. Second, Section 7 of the Clayton Act restricts the mergers and acquisitions of organizations that may substantially lessen competition or tend to create a monopoly. Third, Section 2 of the Sherman Act prohibits monopolization. Federal antitrust laws provide for both civil and criminal enforcement. Civil antitrust enforcement occurs through lawsuits filed by the Federal Trade Commission, the United States Department of Justice Antitrust Division, and private parties who have been harmed by an antitrust violation. Criminal antitrust enforcement is done only by the Justice Department's Antitrust Division. Additionally, U. S. state governments may also enforce their own antitrust laws, which mostly mirror federal antitrust laws, regarding commerce occurring solely within their own state's borders. The scope of antitrust laws, and the degree to which they should interfere in an enterprise's freedom to conduct business, or to protect smaller businesses, communities and consumers, are strongly debated. Some economists argue that antitrust laws actually impede competition, and may discourage businesses from pursuing activities that would be beneficial to society. One view suggests that antitrust laws should focus solely on the benefits to consumers and overall efficiency, while a broad range of legal and economic theory sees the role of antitrust laws as also controlling economic power in the public interest. Surveys of American Economic Association members since the 1970s have shown that professional economists generally agree with the statement: "Antitrust laws should be enforced vigorously."

Номенклатура

АҚШ пен Канадада, сондай-ақ Еуропалық Одақта монополиялар мен экономикалық бәсекелестікті реттейтін заманауи заң әлі күнге дейін бастапқы атауымен, "монополияға қарсы заң" деп аталады, бірақ көптеген басқа елдерде бұл заң қазір "бәсекелестік заңы" немесе "монополияға қарсы заң" деп аталады. "Антимонополия" термині 19 ғасырдың соңында американдық өнеркәсіпшілердің жеке компанияларды ірі конгломераттарға біріктіру үшін трасттарды – мүліктің меншігін бір адамға беру арқылы оны екіншісінің пайдасына ғана ұстауға мүмкіндік беретін заңдық келісімдерді пайдалану практикасынан туындады. АҚШ штаттары жаңа корпорацияларды құруды жеңілдететін заңдар қабылдаған соң, бұл "корпоративтік трасттар" 20 ғасырдың басында жойылды.

Құрылыс және алғашқы жылдары (1890-1910 жылдар)

Американың монополияға қарсы заңдары 1890 жылы АҚШ Конгресінің Шерман монополияға қарсы заңын қабылдауымен ресми түрде құрылды. Шерман заңы "жалпылығы жағынан теңдесі жоқ" кең ауқымды тілде қолданылып, "монополизацияны" және "сауда-саттықты шектеуге бағытталған кез келген келісімшартты, біріккендік немесе сөз байласуды" заңсыз деп жариялады. Америка соттары Шерман заңының кең және беймаз тілімен күресуді тез бастады, оны тура мағынасында түсіндіру серіктестік сияқты қарапайым бизнес бірлестіктерін де заңсыз ете алатынын мойындады. Федералды судьялар бәсекелестікті басуға бағытталған бәсекелестер арасындағы "жалаңаш" сауда шектеулерін және бәсекелестікті дамытуға көмектесетін басқа ынтымақтастық келісімдеріне "қосалқы" шектеулерді ажырату үшін құқықтық принциптерді әзірлеуге тырысты. Шерман заңы АҚШ Әділет министрлігіне оны іске асыру құқығын берді, бірақ 1890-шы жылдар мен 1900-шы жылдардың басында билікте болған АҚШ президенттері мен АҚШ Бас прокурорлары оны іске асыруға көбінесе аз қызығушылық танытты. Шерман заңын іске асыруға қызығушылықтың аздығы және соттардың оны салыстырмалы түрде тар түсіндіруі салдарынан, 1890 жылдардың соңы мен 1900 жылдардың басында АҚШ-та ірі өнеркәсіптік бірігулер толқыны болды. Прогрессивті дәуірдің күшеюі мемлекеттік қызметкерлерді монополияға қарсы заңдарды күшейтуге итермеледі. Әділет министрлігі Теодор Рузвельт (1901-09) президенттігі кезінде Шерман заңы бойынша 45 компанияны және Уильям Говард Тафт (1909-13) президенттігі кезінде 90 компанияны сотқа берді.

"Ақылылық билігінің" өрлеуі (1910-1930 жылдар)

1911 жылы АҚШ Жоғарғы Соты өзінің маңызды шешімінде АҚШ монополияға қарсы заңын «ақыл-сана ережесі» деп қайта қарастырды. Сотта Әділет министрлігі американдық мұнай компаниясы Standard Oil компаниясы мұнай өңдеу өнеркәсібінде монополия құру үшін бәсекелестерге қарсы экономикалық қысым көрсету және теміржолдармен құпия жеңілдіктер жасау арқылы Шерман заңын бұзғанын дәлелдеді. Апелляциялық сотта Жоғарғы Сот төменгі соттың үкімін бекітіп, Standard Oil компаниясының жоғары нарықтық үлесі оның монополиялық билігінің дәлелі екенін шешті және оған өзін 34 жеке компанияға бөлуді бұйырды. Бірақ Сот сонымен қатар Шерман заңындағы «әрбір» сауданы шектеуді тыйым салатын тіл іс жүзінде саудаға «ақылға сыймайтын» шектеулерді ғана тыйым салады деп тапты. Сот Шерман заңын «ақыл-сана ережесі» ретінде түсіндіру керек деп шешті, оған сәйкес кәсіби практикалардың заңдылығы олардың бәсекеге тигізетін әсеріне қарай жеке-жеке бағаланады, ал ең ауыр құқық бұзушылықтар ғана заңсыз болып табылады. Сол кезде көптеген сарапшылар Жоғарғы Соттың Standard Oil ісі бойынша шешімі консервативті федералды судьялардың әлі де жаңа монополияға қарсы заңдарды «жұмсарту» және олардың қолданылу аясын тарылту үшін жасап жатқан күш-жігерін көрсетеді деп сенді. Конгресс 1914 жылы екі жаңа заң қабылдады: Клейтон монополияға қарсы заңы, ол монополияға жету үшін бірігулер мен сатып алуларды заңсыз деп жариялады және ұжымдық келісімдер үшін монополияға қарсы заңнан босатылған жағдай жасады; және Федералды сауда комиссиясы заңы, ол АҚШ Федералды сауда комиссиясын (FTC) құрды, ол Әділет министрлігімен бірге федералды азаматтық монополияға қарсы істерді қарау құқығына ие тәуелсіз агенттік ретінде жұмыс істейді және «әділ емес бәсекелестік әдістерін» тыйым салуға құқылы. Клейтон заңы мен FTC заңы қабылданғанына қарамастан, АҚШ-тың монополияға қарсы заңнамасын қолдану 1910-шы жылдардың ортасы мен 1930-шы жылдар аралығында белсенді болған жоқ. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Соғыс өнеркәсіптері кеңесімен болған тәжірибелеріне сүйене отырып, көптеген американдық экономистер, үкімет шенеуніктері және бизнес көшбасшылары бизнес көшбасшылары мен үкімет шенеуніктерінің тығыз ынтымақтастығы экономиканы тиімді басқара алады деген пікірді қабылдады. Кейбір американдықтар 1929 жылғы Уолл-стрит құлауынан кейін еркін нарықтық бәсекеге деген сенімдерін мүлдем жоғалтты. Бұл пікірлерді қолдаушылар 1933 жылғы Ұлттық өнеркәсіптік жаңғырту заңының қабылдануын және Жаңа саясаттың алғашқы кезеңдеріндегі орталықтандырылған экономикалық жоспарлау тәжірибелерін жақтады. Жоғарғы Соттың осы кезеңдегі монополияға қарсы істердегі шешімдері осы көзқарастарды көрсетті және Сот бәсекелестер арасындағы келісім мен ынтымақтастыққа «үлкен төзімділік» танытты. 1918 жылғы Чикаго тауар биржасының АҚШ-қа қарсы ісі осыған дәлел, онда Сот Чикаго тауар биржасының тауар брокерлеріне күн сайын сағат 14:00-де жұмысты аяқтағаннан кейін астықты сатуға немесе сатып алуға тыйым салатын ереженің Шерман заңын бұзбайтынын шешті. Соттың айтуынша, бұл ереже сауданы шектесе де, оның мақсаттары мен салдарының жан-жақты қарастырылуы «тек қана бәсекелестікті реттейді және осылайша бәсекелестікті ынталандырады» екенін көрсетті.

In 1911, the U. S. Supreme Court reframed U. S. antitrust law as a "rule of reason" in its landmark decision Standard Oil Co. of New Jersey v. United States. At trial, the Justice Department had successfully argued that American petroleum conglomerate Standard Oil had violated the Sherman Act by using economic threats against competitors and secret rebate deals with railroads to build a monopoly in the oil refining industry. On appeal, the Supreme Court affirmed the trial court's verdict and ruled that Standard Oil's high market share was proof of its monopoly power, ordering it to break itself up into 34 separate companies. But the Court also held that the Sherman Act's language outlawing "every" trade restraint actually only banned "unreasonable" restraints on trade. The Court ruled that the Sherman Act's provisions were to be interpreted as a "rule of reason" under which the legality of most business practices would be evaluated on a case by case basis according to their competitive impacts, with only the most egregious conduct being illegal per se. At the time, many observers believed that the Supreme Court's decision in Standard Oil represented an ongoing effort by conservative federal judges to "soften" the still new antitrust laws and narrow their scope. Congress reacted in 1914 by passing two new laws: the Clayton Antitrust Act, which outlawed using mergers and acquisitions to achieve monopolies and created an antitrust law exemption for collective bargaining; and the Federal Trade Commission Act, which created the U. S. Federal Trade Commission (FTC) as an independent agency that has shared jurisdiction with the Justice Department over federal civil antitrust enforcement and has the power to prohibit "unfair methods of competition". Despite the passage of the Clayton Act and the FTC Act, U. S. antitrust enforcement was not aggressive between the mid 1910s and the 1930s. Based on their experience with the War Industries Board during World War I, many American economists, government officials, and business leaders adopted the associationalist view that close collaboration among business leaders and government officials could efficiently guide the economy. Some Americans abandoned faith in free market competition entirely after the Wall Street Crash of 1929. Advocates of these views championed the passage of the National Industrial Recovery Act of 1933 and the centralized economic planning experiments during the early stages of the New Deal. The Supreme Court's decisions in antitrust cases during this period reflected these views, and the Court had a "largely tolerant" attitude toward collusion and cooperation between competitors. One prominent example was the 1918 decision Chicago Board of Trade v. United States, in which the Court ruled that a Chicago Board of Trade rule banning commodity brokers from buying or selling grain forwards after the close of business at 2:00pm each day at any price other than that day's closing price did not violate the Sherman Act. The Court said that although the rule was a restraint on trade, a comprehensive examination of the rule's purposes and effects showed that it "merely regulates, and perhaps thereby promotes competition."

Структуралық көзқарас (1930-1970 жылдар)

1930 жылдардың ортасында Нью-Дил дәуірінің басында кең таралған мемлекеттік басқаруға бағынған орталықтандырылған экономикалық жоспарлау үлгілеріне сенім азайды. Франк Найт және Генри Симонс сияқты экономистердің ықпалымен президент Франклин Д. Рузвельттің экономикалық кеңесшілері оны еркін нарықтық бәсекелестік Ұлы депрессиядан шығудың негізгі факторы екеніне көндіре бастады. Атап айтқанда, Симонс американдық өнеркәсіптерді "деконцентрациялау" және бәсекелестікті ынталандыру үшін монополияға қарсы күшті заңнаманы қажет етті. Жауап ретінде Рузвельт 1919 жылы құрылған Әділет министрлігінің монополияға қарсы бөліміне Турман Арнольд сияқты "сенімді жоюшы" адвокаттарды тағайындады. Бұл идеялық өзгеріс американдық соттарды компаниялар арасындағы салалық ынтымақтастықты қабылдаудан бас тартуға итермеледі. Оның орнына, американдық монополияға қарсы сот жүйесі нарық құрылымы мен оның концентрация деңгейіне бағытталған қатаң "структуралық" ережелерді қабылдады. Соттар көбінесе жауапкер компаниялардың экономикалық тиімділіктерді пайдаланып, өз әрекеттерін ақтау әрекеттеріне күмәнмен қарады, тіпті олар экономикалық деректермен және талдаулармен расталған жағдайда да. 1940 жылы "АҚШ-қа қарсы Сокони Вакуум Ойл Ко." ісі бойынша Жоғарғы Сот мұнай өңдеушілер арасындағы тәуелсіз мұнай өңдеу компанияларынан артық бензин сатып алу туралы келісімге "ақылға қонымды" қағидасын қолданудан бас тартты. Ол бәсекелес компаниялар арасындағы баға белгілеу туралы келісімдердің Шерман заңының 1-тарауына сәйкес өзінен-өзі заңсыз екенін және компаниялар бұрынғы мемлекеттік жоспарлау схемаларын қайта жаңғыртуға тырысқан жағдайда да қылмыс ретінде қаралатынын мәлімдеді. Сот басқа да бизнес-практикаларға, мысалы, байланысты сатуға, топтық бойкотқа, нарықты бөлу туралы келісімдерге, сату үшін эксклюзивті аумақтарға және бөлшек саудагерлерді географиялық аймақтармен шектеуге қатысты тік шектеулерге де өзінен-өзі заңсыздық принципін қолдана бастады. Соттар Шерман заңының 2-тарауына сәйкес үстем компаниялардың бизнес-практикаларын заңсыз монополия деп тануға көбірек бейімділік танытты. Америка соттары осы кезеңде Клейтон заңы бойынша бірігуге қатысты дауларды қарағанда әлдеқайда қатаң болды, бұл 1950 жылы Конгресс Селлер-Кефаувер заңын қабылдауына байланысты, ол компаниялардың акцияларын немесе активтерін консолидациялауға тыйым салды, тіпті бұл нарықта үстемдікке әкелмеген жағдайларда да. Мысалы, 1962 жылы "Браун Шоу Ко. қарсы АҚШ" ісі бойынша Жоғарғы Сот, бірігудің нәтижесінде туындаған компанияның тиісті нарықтың бар болғаны бес пайызын ғана бақыласа да, ол заңсыз деп шешті. 1966 жылы "АҚШ-қа қарсы Вонның азық-түлік компаниясы" ісі бойынша қарсы пікір білдірген Жоғарғы Сот судьясы Поттер Стюарт: "[АҚШ-тың бірігу заңнамасында] мен таба алатын жалғыз тұрақтылық - бұл [Клейтон заңы] бойынша сот ісінде Үкімет әрқашан жеңіске жетеді" деп атап өтті.

During the mid 1930s, confidence in the statist centralized economic planning models that had been popular in the early years of the New Deal era began to wane. At the urging of economists such as Frank Knight and Henry C. Simons, President Franklin D. Roosevelt's economic advisors began persuading him that free market competition was the key to recovery from the Great Depression. Simons, in particular, argued for robust antitrust enforcement to “de concentrate” American industries and promote competition. In response, Roosevelt appointed "trustbusting" lawyers like Thurman Arnold to serve in the Justice Department's Antitrust Division, which had been established in 1919. This intellectual shift influenced American courts to abandon their acceptance of sector wide cooperation among companies. Instead, American antitrust jurisprudence began following strict "structuralist" rules that focused on markets' structures and their levels of concentration. Judges usually gave little credence to defendant companies' attempts to justify their conduct using economic efficiencies, even when they were supported by economic data and analysis. In its 1940 decision United States v. Socony Vacuum Oil Co., the Supreme Court refused to apply the rule of reason to an agreement between oil refiners to buy up surplus gasoline from independent refining companies. It ruled that price fixing agreements between competing companies were illegal per se under section 1 of the Sherman Act and would be treated as crimes even if the companies claimed to be merely recreating past government planning schemes. The Court began applying per se illegality to other business practices such as tying, group boycotts, market allocation agreements, exclusive territory agreements for sales, and vertical restraints limiting retailers to geographic areas. Courts also became more willing to find that dominant companies' business practices constituted illegal monopolization under section 2 of the Sherman Act. American courts were even stricter when hearing merger challenges under the Clayton Act during this era, due in part to Congress's passage of the Celler Kefauver Act of 1950, which banned consolidation of companies' stock or assets even in situations that did not produce market dominance. For example, in its 1962 decision Brown Shoe Co. v. United States, the Supreme Court ruled that a proposed merger was illegal even though the resulting company would have controlled only five percent of the relevant market. In a now famous line from his dissent in the 1966 decision United States v. Von's Grocery Co., Supreme Court justice Potter Stewart remarked: "The sole consistency that I can find [in U. S. merger law] is that in litigation under [the Clayton Act], the Government always wins."

Чикаго мектебінің өрлеуі (1970-ші жылдар)

АҚШ-тың монополияға қарсы заңнамасының «структуралық» тұжырымдамасы 1970-ші жылдардың басында Чикаго университетінің экономистері мен құқықтанушыларының қатаң сынына байланысты маңыздылығын жоғалта бастады. Чикаго экономика мектебінің ғалымдары бұрыннан-ақ бағаларды реттеуді азайту және нарыққа кіруге кедергі келтіретін факторларды шектеуді жақтаған. Аарон Директор сияқты жаңа Чикаго экономистері Шерман және Клейтон актілерінің структуралық тұжырымдамасы бойынша айыпталып келген кейбір тәжірибелерге экономикалық тиімділік тұрғысынан түсіндірулер бар екенін айта бастады. Олардың экономикалық талдауларының көп бөлігі ойын теориясына қатысты, ол кейбір мінез-құлықтардың, мысалы, алдын ала қуаттылықты кеңейту сияқты, бәсекеге қарсы деп есептелгенімен, жағдайларға байланысты бәсекеге демеушілік ететінін көрсетті. Кейіннен көрнекті федералды апелляциялық судьялар болған Йель құқық мектебінің профессоры Роберт Борк және Чикаго құқық мектебінің профессорлары Ричард Познер мен Франк Истербруктың еңбектері Чикаго экономистерінің талдау жетістіктерін судьялар оңай қолдана алатын құқықтық принциптерге айналдырды. Экономикалық талдау бұрын айыпталған кейбір іс-әрекеттердің шын мәнінде бәсекеге демеушілік ететінін және олардың зияндарынан артық экономикалық пайдасы бар екенін көрсеткенін атап өтіп, олар көптеген монополияға қарсы заңсыздық ережелері негізсіз екенін және оларды «ақыл-сана ережесімен» алмастыру қажеттігін айтты. Судьялар 1970-ші жылдардың ортасынан бастап олардың идеяларын көбірек қабылдады, бұл 1973–1975 жылдардағы рецессия кезінде АҚШ-тың экономикалық үстемдігінің төмендеуімен және Шығыс Азия және Еуропа елдерінен бәсекелестіктің күшеюімен байланысты болды. Бұл өзгерістің «шешуші оқиғасы» 1977 жылғы Жоғарғы соттың Continental Television, Inc. v. GTE Sylvania, Inc. шешімі болды. Чикаго экономика мектебінің зерттеулеріне сілтеме жасай отырып, GTE Sylvania соты келісімшарттардағы бағаға қатысты емес тік шектеулер енді өзінен-өзі заңсыз емес екенін және «ақыл-сана ережесі» бойынша талдауға жататынын шешті. Жалпы алғанда, Шерман актісінің 1-тарауы бойынша келісімдерге қатысты осы кезеңдегі Жоғарғы соттың монополияға қарсы шешімдері ескі «абсолютистік» тәсіл мен жаңа Чикагоның «ақыл-сана ережесін» және экономикалық талдауды қолдауы арасындағы шиеленісті көрсетті. Әділет министрлігі мен FTC осы кезеңде Шерман актісінің 2-тарауы бойынша қозғалған монополиялық істердің көпшілігін жоғалтты. Үкіметтің монополияға қарсы жеңістерінің бірі – 1982 жылы Bell Telephone компаниясының және АҚШ телефон қызметіне монополиясының таратылуына әкелген АҚШ-тың AT&T-ге қарсы ісі болды. Экономикалық талдаудың нәтижесінде монополияға қарсы заңнаманы «қырқу» бірігулерге қатысты стандарттарды жеңілдетуге әкелді. 1974 жылы Жоғарғы соттың «АҚШ-тың General Dynamics корпорациясына қарсы» шешімінде федералды үкімет 25 жылдан астам уақыттан кейін алғаш рет Жоғарғы сотта бірігуге қарсы таласты жеңіп алды. 1999 жылы 19 штаттың және федералды Әділет министрлігінің біріккен күштерімен Microsoft компаниясына сот процесі қозғалды. Колумбия округінің АҚШ округтік сотында өткен, көп шу көтерген сот процесінде Microsoft компаниясы Netscape браузерінен бәсекелестіктің алдын алу үшін көптеген компанияларды күштеп бағындырғаны анықталды. 2000 жылы сот Microsoft компаниясын екіге бөліп, болашақта осындай бұрыс әрекеттер жасауына жол бермеді. Жаңа судьяның алдындағы іс Microsoft пен үкімет арасындағы келісіммен аяқталды, үкімет Microsoft компаниясы көптеген іс-әрекеттерін тоқтатуға келіскендіктен істі тоқтатты.

The "structuralist" interpretation of U. S. antitrust law began losing favor in the early 1970s in the face of harsh criticism by economists and legal scholars from the University of Chicago. Scholars from the Chicago school of economics had long advocated for reducing price regulation and limiting barriers to entry. Newer Chicago economists like Aaron Director had begun arguing that there were economic efficiency explanations for some practices that had been condemned under the structuralist interpretation of the Sherman and Clayton Acts. Much of their economic analysis involved game theory, which showed that some conduct that had been thought uniformly anticompetitive, such as preemptive capacity expansion, could be either pro or anticompetitive depending on the circumstances. The writings of Yale Law School professor Robert Bork and University of Chicago Law School professors Richard Posner and Frank Easterbrook, who all later became prominent federal appellate judges, translated Chicago economists' analytical advances into legal principles that judges could readily apply. Pointing out that economic analysis showed that some previously condemned practices were actually procompetitive and had economic benefits that outweighed their dangers, they argued that many antitrust bright line per se rules of illegality were unwarranted and should be replaced by the rule of reason. Judges increasingly accepted their ideas from the mid 1970s on, motivated in part by the United States' declining economic dominance amidst the 1973–1975 recession and rising competition from East Asian and European countries. The "pivotal event" in this shift was the Supreme Court's 1977 decision Continental Television, Inc. v. GTE Sylvania, Inc. In a decision that prominently cited Chicago school of economics scholarship, the GTE Sylvania Court ruled that non price vertical restrictions in contracts were no longer per se illegal and should be analyzed under the rule of reason. Overall, the Supreme Court's antitrust rulings during this era on collusion cases under section 1 of the Sherman Act reflected tension between the older "absolutist" approach and the newer Chicago endorsing the rule of reason and economic analysis. The Justice Department and FTC lost most of the monopolization cases they brought under section 2 of the Sherman Act during this era. One of the government's few anti monopoly victories was United States v. AT&T, which led to the breakup of Bell Telephone and its monopoly on U. S. telephone service in 1982. The general "trimming back" of antitrust law in the face of economic analysis also resulted in more permissive standards for mergers. In the Supreme Court's 1974 decision United States v. General Dynamics Corp., the federal government lost a merger challenge at the Supreme Court for the first time in over 25 years. In 1999 a coalition of 19 states and the federal Justice Department sued Microsoft. A highly publicized trial in the U. S. District Court for the District of Columbia found that Microsoft had strong armed many companies in an attempt to prevent competition from the Netscape browser. In 2000, the trial court ordered Microsoft to split in two, preventing it from future misbehavior. With the case in front of a new judge, Microsoft and the government settled, with the government dropping the case in return for Microsoft agreeing to cease many of the practices the government challenged.

Картельдер мен келісімдер

Сауданы шектеуші келісімдер мен картельдерді болдырмау – антимонополиялық заңның маңызды міндеті. Бұл әрбір кәсіпорынның нарықта тәуелсіз әрекет етуге міндетті екенін көрсетеді, осылайша пайданы бәсекелестерінен арзан әрі сапалы өнімдер ұсыну арқылы ғана табуға мүмкіндік алады. Шерман заңының 1-тарауы «сауда-саттықты немесе коммерцияны шектеу мақсатындағы кез келген келісім, сенімгерлік немесе басқа да формадағы бірігу немесе сөз байласуды» тыйым салады. Бұл үшінші тараптарға зиян келтіретіндей әрекет ететін екі немесе одан көп жеке кәсіпорындарды қамтиды. Ол жеке кәсіпорынның немесе бір экономикалық субъектінің шешімдерін қамтымайды, тіпті егер субъектінің құрамында екі немесе одан көп жеке заңды тұлға немесе компания болса да. Copperweld Corp. v. Independence Tube Corp. ісінде, бас компания мен толық тиесілі еншілес компания арасындағы келісім антимонополиялық заңға бағынбауы керек екені шешілді, себебі шешім бір экономикалық субъектінің ішінде қабылданды. Бұл кәсіпорын (экономикалық субъекті ретінде) монополиялық жағдайға ие болмаса немесе нарықта маңызды күшке ие болмаса, ешқандай зиян келтірілмейді деген пікірді көрсетеді. Осыған ұқсас ұстаным бірлескен кәсіпорындарға да қолданылды, онда корпоративтік акционерлер шешімді олар құрған жаңа компания арқылы қабылдайды. Texaco Inc. v. Dagher ісінде Жоғарғы Сот бірауыздан Texaco және Shell Oil бірлескен кәсіпорны белгілеген бағаны заңсыз келісім деп есептемеді деп шешті. Осылайша заң «бірлескен және тәуелсіз әрекеттер арасындағы негізгі айырмашылықты» көрсетеді. Көп фирмалық мінез-құлық, жалғыз фирмалық мінез-құлыққа қарағанда, анық жағымсыз әсерге ие болуы ықтимал және «қаттырақ бағаланады». Жалпы, заң келісімнің төрт негізгі түрін анықтайды. Біріншіден, кейбір келісімдер, мысалы баға белгілеу немесе нарықты бөлу, өзінен-өзі заңсыз болып табылады. Екіншіден, заң келісімшарт еркіндігіне кедергі келтіретін барлық келісімдерді тыйымдауға тырыспағандықтан, «ақылға қонымды ереже» әзірленді, онда практика тұтынушылар немесе қоғам үшін оң немесе пайдалы деп саналатын жолмен сауданы шектеуі мүмкін. Үшіншіден, бизнестің ашық байланысқа түспеген немесе ақпарат алмаспаған, бірақ бірлесіп әрекет ететіндей көрінетін жағдайларда дәлелдеу және бұзушылықты анықтауда маңызды қиындықтар туындайды. Әсіресе, бәсекелестердің немесе олигополистердің саны аз болған шоғырланған нарықтардағы жасырын келісімдер антимонополиялық органдардың араласуы керек пе, жоқ па деген мәселеде үлкен дау тудырды. Төртіншіден, бизнес пен жеткізуші немесе сатып алушы арасындағы «жоғары» немесе «төменгі» тік интеграциялық келісімдер нарықтық күшті пайдалану туралы алаңдатуға себеп болады, бірақ олар әдетте «ақылға қонымды ереже» бойынша жеңілдетілген стандартқа бағынады.

Preventing collusion and cartels that act in restraint of trade is an essential task of antitrust law. It reflects the view that each business has a duty to act independently on the market, and so earn its profits solely by providing better priced and quality products than its competitors. The Sherman Act §1 prohibits "[e]very contract, combination in the form of trust or otherwise, or conspiracy, in restraint of trade or commerce." This targets two or more distinct enterprises acting together in a way that harms third parties. It does not capture the decisions of a single enterprise, or a single economic entity, even though the form of an entity may be two or more separate legal persons or companies. In Copperweld Corp. v. Independence Tube Corp. it was held an agreement between a parent company and a wholly owned subsidiary could not be subject to antitrust law, because the decision took place within a single economic entity. This reflects the view that if the enterprise (as an economic entity) has not acquired a monopoly position, or has significant market power, then no harm is done. The same rationale has been extended to joint ventures, where corporate shareholders make a decision through a new company they form. In Texaco Inc. v. Dagher the Supreme Court held unanimously that a price set by a joint venture between Texaco and Shell Oil did not count as making an unlawful agreement. Thus the law draws a "basic distinction between concerted and independent action". Multi firm conduct tends to be seen as more likely than single firm conduct to have an unambiguously negative effect and "is judged more sternly". Generally the law identifies four main categories of agreement. First, some agreements such as price fixing or sharing markets are automatically unlawful, or illegal per se. Second, because the law does not seek to prohibit every kind of agreement that hinders freedom of contract, it developed a "rule of reason" where a practice might restrict trade in a way that is seen as positive or beneficial for consumers or society. Third, significant problems of proof and identification of wrongdoing arise where businesses make no overt contact, or simply share information, but appear to act in concert. Tacit collusion, particularly in concentrated markets with a small number of competitors or oligopolists, have led to significant controversy over whether or not antitrust authorities should intervene. Fourth, vertical agreements between a business and a supplier or purchaser "up" or "downstream" raise concerns about the exercise of market power, however they are generally subject to a more relaxed standard under the "rule of reason".

Ақыл-сананың билігі

Егер монополияға қарсы талап өзінен-өзі заңсыз санатқа жатпаса, талапкер «Шерман заңының 1-тармағы» бойынша сауданы шектеуде «сауда-саттыққа қатысты шектеу қолданылатын бизнеске тән ерекше жағдайларға сәйкес» зиян келтіретінін көрсетуі керек. Бұл негізінен, талапкер нақты прецедентке сілтеме жасай алмаса, бәсекеге қарсы әсерді дәлелдеу қиынға соғады дегенді білдіреді. Мұның себебі – соттар «жақсы» және «жаман» сауданы шектеуші амалдардың арасында шекара жүргізуге тырысқан. Бірінші іс, АҚШ-тың «Транс-Миссури жүк тасымалдау қауымдастығына» қарсы ісінде Жоғарғы Сот теміржол компаниялары тасымалдау бағаларын белгілеу үшін ұйым құрып, заңсыз әрекет еткенін анықтады. Теміржолдар бағаны жоғары емес, төмен ұстауды мақсат еткендерін айтып наразылық білдірді. Сот бұл жалған екенін тапты, бірақ әрбір «сауданы шектеу» сөзбе-сөз заңсыз бола бермейтінін мәлімдеді. Ортақ құқық бойынша сауданы шектеу «ақылға сыймас» болуы керек. «Чикаго сауда табағы» АҚШ-қа қарсы істе Жоғарғы Сот сауданы «жақсы» шектеуді анықтады. «Чикаго сауда табағының» ережесі бойынша тауар саудагерлеріне нарық жабылғаннан кейін сату немесе сатып алу туралы жеке келісімге келуге (содан кейін келесі күні нарық ашылғанда мәмілелерді аяқтауға) рұқсат етілмеген. Табақтың осы ережені қабылдауының себебі – барлық саудагерлердің нарықтық баға бойынша сауда жасауға тең мүмкіндіктерге ие болуын қамтамасыз ету болды. Бұл сауда-саттықты айқын шектеді, бірақ «Чикаго сауда табағы» бұл пайдалы екенін мәлімдеді. Брандейс судьясы, Жоғарғы Соттың бірауыздан қабылдаған шешімінде, бұл ереженің бәсекелестікті қолдайтынын және «ақылға қолайлылық» қағидасына сәйкес келетінін анықтады. Ол «Шерман заңының» 1-тармағына қайшы келмеді. Ол «Broadcast Music v. Columbia Broadcasting System» ісінде айтқандай, жалпы лицензиялар бағаны белгілеуге жатпайды. «Arizona v. Maricopa County Medical Society», 457 U.S. 332 (1982) 4-3 шешімінде дәрігерлерге арналған ең жоғары баға туралы келісім «Шерман заңының» 1-тармағы бойынша заңсыз деп танылды. «Wilk v. American Medical Association», 895 F.2d 352 (7th Cir. 1990) ісінде «Америка медициналық қауымдастығының» хиропрактиктерді бойкоттауы «Шерман заңының» §1-ін бұзды, себебі оның ғылыми еместігіне жеткілікті дәлел болған жоқ. «United States v. Topco Assocs., Inc.», 405 U.S. 596 (1972)
«Palmer v. BRG of Georgia, Inc.», 498 U.S. 46 (1990)
«National Soc'y of Prof. Engineers v. United States», 435 U.S. 679 (1978); ¶¶219 220
«NCAA v. Board of Regents of the University of Oklahoma», 468 U.S. 85 (1984) 7-2 шешімінде Ұлттық студенттік спорт қауымдастығының ойындарды теледидардан көрсетуді шектеуі, тікелей қатысуға ынталандыру мақсатымен жасалған, ұсынысты шектегендіктен заңсыз деп танылды. «California Dental Assn. v. FTC», 526 U.S. 756 (1999)
«FTC v. Indiana Fed'n of Dentists», 476 U.S. 447 (1986)

If an antitrust claim does not fall within a per se illegal category, the plaintiff must show the conduct causes harm in "restraint of trade" under the Sherman Act §1 according to "the facts peculiar to the business to which the restraint is applied". This essentially means that unless a plaintiff can point to a clear precedent, to which the situation is analogous, proof of an anti competitive effect is more difficult. The reason for this is that the courts have endeavoured to draw a line between practices that restrain trade in a "good" compared to a "bad" way. In the first case, United States v. Trans Missouri Freight Association, the Supreme Court found that railroad companies had acted unlawfully by setting up an organisation to fix transport prices. The railroads had protested that their intention was to keep prices low, not high. The court found that this was not true, but stated that not every "restraint of trade" in a literal sense could be unlawful. Just as under the common law, the restraint of trade had to be "unreasonable". In Chicago Board of Trade v. United States the Supreme Court found a "good" restraint of trade. The Chicago Board of Trade had a rule that commodities traders were not allowed to privately agree to sell or buy after the market's closing time (and then finalise the deals when it opened the next day). The reason for the Board of Trade having this rule was to ensure that all traders had an equal chance to trade at a transparent market price. It plainly restricted trading, but the Chicago Board of Trade argued this was beneficial. Justice Brandeis, giving judgment for a unanimous Supreme Court, held the rule to be pro competitive, and comply with the rule of reason. It did not violate the Sherman Act §1. As he put it,

Broadcast Music v. Columbia Broadcasting System, blanket licenses did not necessarily count as price fixing under a relaxed rule of reason test. Arizona v. Maricopa County Medical Society, 457 U. S. 332 (1982) 4 to 3 held that a maximum price agreement for doctors was per se unlawful under the Sherman Act section 1. Wilk v. American Medical Association, 895 F.2d 352 (7th Cir. 1990) the American Medical Association's boycott of chiropractors violated the Sherman Act §1 because there was insufficient proof that it was unscientific
United States v. Topco Assocs., Inc., 405 U. S. 596 (1972)
Palmer v. BRG of Georgia, Inc., 498 U. S. 46 (1990)
National Soc'y of Prof. Engineers v. United States, 435 U. S. 679 (1978); ¶¶219 220
NCAA v. Board of Regents of the University of Oklahoma, 468 U. S. 85 (1984) 7 to 2, held that the National College Athletics Association's restriction of television of games, to encourage live attendance, was restricting supply, and therefore unlawful. California Dental Assn. v. FTC, 526 U. S. 756 (1999)
FTC v. Indiana Fed'n of Dentists, 476 U. S. 447 (1986)

Вертикальды бірігулер

АҚШ-тың Columbia Steel Co. компаниясына қатысты іс, АҚШ-тың E. I. Du Pont De Nemours & Co. компаниясына қатысты іс, Brown Shoe Co., Inc. v. United States ісінде, бірігу бәсекелестікті едәуір төмендетіп жіберетінін анықтау үшін жалғыз ғана өлшем жоқ, бірақ түрлі экономикалық және басқа да факторлар қарастырылуы мүмкін. Екі аяқ киім сатушы және өндірушінің бірігуі, ерлер, әйелдер және балалар аяқ киімдері нарығы бар 10 000-нан аса тұрғыны бар қалаларды ескере отырып, бәсекелестікті едәуір төмендетуге алып келді деп шешілді.

Конгломераттық бірігулер

Америка Құрама Штаттары Сидни У. Уинслоуға қарсы, Америка Құрама Штаттары Continental Can Co. компаниясының бірігуіне қатысты нарық сегменттерінің анықтамасы туралы. FTC Проктер & Гэмбл Co. компаниясына қарсы,

Монополия мен билік

Заңның монополияларға қатысты көзқарасы антимонополиялық құқық саласындағы ең күштісі болуы мүмкін. Сот шаралары ірі ұйымдарды таратуға мәжбүрлеуге, оларға оңтайлы міндеттемелер жүктеуге, ауқымды айыппұлдар салуға және/немесе кінәлі қызметкерлерді түрмеге қамауға құқылы. 1890 жылғы Шерман заңының 2-бабына сәйкес, "бірнеше штаттар арасындағы сауданың немесе коммерцияның кез келген бөлігін монополиялауға ұмтылатын немесе монополиялайтын" әрбір адам қылмыс жасайды. Соттар мұны монополияның өзі заңсыз емес, тек тыйым салынған әрекеттер арқылы қол жеткізілген жағдайда ғана заңбұзушылық болып табылатынын түсіндірді. Тарихи тұрғыдан алғанда, сот шараларының нарықтық күшпен күресу мүмкіндігі шектелген жағдайда, штаттардың заң шығарушы органы немесе федералды үкімет кәсіпорынды мемлекеттік меншікке алу арқылы немесе салалық ерекше реттеуді енгізу арқылы (мысалы, су, білім беру, энергетика немесе денсаулық сақтау салаларында жиі кездеседі) араласып отырды. Мемлекеттік қызметтер және басқару туралы заң монополияларға қатысты антимонополиялық құқықтың шеңберінен әлдеқайда асып түседі. Кәсіпорындар мемлекеттік меншікте болмаған және реттеу антимонополиялық заңнаманы қолдануға кедері келтірмеген жағдайда, монополия жасау құқықбұзушылығын анықтау үшін екі талап орындалуы керек. Біріншіден, күдікті монополист өнімдері немесе қызметтері үшін нақты анықталған нарықта жеткілікті күшке ие болуы тиіс. Екіншіден, монополист өзінің билігін тыйым салынған тәсілмен пайдаланған болуы керек. Тыйым салынған мінез-құлық түрлерінің тізімі толық емес және теориялық тұрғыдан даулы. Тарихи тұрғыдан алғанда, олар эксклюзивті келісімдер, баға дискриминациясы, маңызды ресурстарды беруден бас тарту, өнімдерді байланыстыру және баға соғысуын қамтиды.

Монополизация

Northern Securities Co. v. United States, 193 U. S. 197 (1904) 5 - 4, 3 корпорацияның бірігуі арқылы құрылған темір жол монополиясы таратылуға бұйырылды. Иесі Джеймс Джером Хилл әрқайсысына өз үлесін жеке-жеке басқаруға мәжбүр болды. Swift & Co. v. United States, 196 U.S. 375 (1905) монополияға қарсы заңдар федералды үкіметке саудаға тікелей әсер ететін монополияларды реттеу құқығын берді. Standard Oil Co. of New Jersey v. United States, 221 U.S. 1 (1911) Standard Oil оның өлшемі ескеріліп, географиялық бірліктерге бөлінді және ол тым үлкен монополияға ие болды. United States v. American Tobacco Company, 221 U. S. 106 (1911) сауданы монополиялаған деп танылды. United States v. Alcoa, 148 F.2d 416 (2d Cir. 1945) нарықтың мөлшеріне байланысты монополияның бар екені есептелуі мүмкін. Монополия қалай қол жеткізілгенінің маңызы жоқ, себебі нарықта басымдыққа ие болу фактісі бәсекеге зиян келтіреді. (Алан Гринспен сынға алды.) United States v. E. I. du Pont de Nemours & Co., 351 U. S. 377 (1956) тиісті нарықты анықтаудың целлофан парадоксын көрсетеді. Егер монополист бағаны өте жоғары белгілесе, қазір ұқсас бағамен алмастырылатын көптеген тауарлар болуы мүмкін, бұл нарық үлесінің аз екеніне және монополияның жоқ екеніне алып келуі мүмкін. Алайда, егер бәсекелестік баға қолданылса, баға төмендейді, сондықтан өте аз алмастырғыштар болады, содан кейін нарықтағы үлес өте жоғары болады және монополия орнатылады. United States v. Syufy Enterprises, 903 F.2d 659 (9th Cir. 1990) нарыққа кіруге кедергілердің қажеттілігі. Lorain Journal Co. v. United States, 342 U. S. 143 (1951) монополия жасауға тырысу. United States v. American Airlines, Inc., 743 F.2d 1114 (1985). Spectrum Sports, Inc. v. McQuillan, 506 U. S. 447 (1993) монополиялардың заңсыз әрекет еткені анықталуы үшін нақты әрекеттер жасалуы керек. Зардапты мінез-құлықпен қорқыту жеткіліксіз. Fraser v. Major League Soccer, 284 F.3d 47 (1st Cir. 2002) MLS футбол нарығын заңсыз монополиялауға мүмкіндік болмады, себебі бұрын нарық болған жоқ. United States v. Griffith 334 U. S. 100 (1948) төрт кинокорпорация дистрибьюторлардан эксклюзивті құқықтарды алып, бәсекелестерді шеттетуге мүмкіндік алды. Шерман заңының 1 және 2-баптарын бұзу арқылы монополия жасауға нақты ниет қажет емес. United Shoe Machinery Corp v. U. S., 347 U. S. 521 (1954) оқшаулағыш мінез-құлық. United States v. Grinnell Corp., 384 U. S. 563 (1966) Grinnell сантехникалық жабдықтар мен өрт сөндіру құралдарын жасады және еншілес компаниялармен бірге орталық станцияның қорғау қызметі нарығының 87% -ын иеленді. Осы басым үлес монополиялық биліктің бар екенін көрсетті.

Northern Securities Co. v. United States, 193 U. S. 197 (1904) 5 to 4, a railway monopoly, formed through a merger of 3 corporations was ordered to be dissolved. The owner, James Jerome Hill was forced to manage his ownership stake in each independently. Swift & Co. v. United States, 196 U. S. 375 (1905) the antitrust laws entitled the federal government to regulate monopolies that had a direct impact on commerce
Standard Oil Co. of New Jersey v. United States, 221 U. S. 1 (1911) Standard Oil was dismantled into geographical entities given its size, and that it was too much of a monopoly
United States v. American Tobacco Company, 221 U. S. 106 (1911) found to have monopolized the trade. United States v. Alcoa, 148 F.2d 416 (2d Cir. 1945) a monopoly can be deemed to exist depending on the size of the market. It was generally irrelevant how the monopoly was achieved since the fact of being dominant on the market was negative for competition. (Criticised by Alan Greenspan.) United States v. E. I. du Pont de Nemours & Co., 351 U. S. 377 (1956), illustrates the cellophane paradox of defining the relevant market. If a monopolist has set a price very high, there may now be many substitutable goods at similar prices, which could lead to a conclusion that the market share is small, and there is no monopoly. However, if a competitive price were charged, there would be a lower price, and so very few substitutes, whereupon the market share would be very high, and a monopoly established. United States v. Syufy Enterprises, 903 F.2d 659 (9th Cir. 1990) necessity of barriers to entry
Lorain Journal Co. v. United States, 342 U. S. 143 (1951) attempted monopolization
United States v. American Airlines, Inc., 743 F.2d 1114 (1985)
Spectrum Sports, Inc. v. McQuillan, 506 U. S. 447 (1993) in order for monopolies to be found to have acted unlawfully, action must have actually been taken. The threat of abusive behavior is insufficient. Fraser v. Major League Soccer, 284 F.3d 47 (1st Cir. 2002) there could be no unlawful monopolization of the soccer market by MLS where no market previously existed
United States v. Griffith 334 U. S. 100 (1948) four cinema corporations secured exclusive rights from distributors, foreclosing competitors. Specific intent to monopolize is not required, violating the Sherman Act §§1 and 2. United Shoe Machinery Corp v. U. S., 347 U. S. 521 (1954) exclusionary behavior
United States v. Grinnell Corp., 384 U. S. 563 (1966) Grinnell made plumbing supplies and fire sprinklers, and with affiliates had 87% of the central station protective service market. From this predominant share there was no doubt of monopoly power.

Эксклюзивті сауда

Standard Oil Co. v. United States (Standard Stations), 337 U. S. 293 (1949): мұнай жеткізу шарты $58 миллиондық жалпы бизнеске әсер етті, бұл жеті штаттың аумағындағы жалпы соманың 6,7% құрады, көптеген ұқсас келісімдер контекстінде, Клейтон заңының §3-іне қайшы деп танылды. Tampa Electric Co. v. Nashville Coal Co., 365 U. S. 320 (1961): Tampa Electric Co Флоридада қуат беру үшін 20 жылға көмір сатып алуға келісім жасады, ал Nashville Coal Co кейіннен бұл келісімді Клейтон заңының § 3 немесе Шерман заңының § 1 немесе 2-сіне қайшы келетін эксклюзивті тауар жеткізу шарты болғандықтан тоқтатуға тырысты. Бұзылған нарық үлесінің маңызды еместігіне байланысты, бұл бәсекеге жеткілікті әсер етпеді, бұзушылық болған жоқ деп шешілді. АҚШ v. Род-Айленд штатының Delta Dental компаниясы, 943 F. Supp. 172 (1996)

Негізгі құрал-жабдықтар

Aspen Skiing Co. v. Aspen Highlands Skiing Corp., 472 U. S. 585 (1985) шаңғы трассаларына қол жеткізуден бас тарту Шерман заңының 2-тарауын бұзды. Eastman Kodak Company v. Image Technical Services, Inc., 504 U. S. 451 (1992) Kodak компаниясы Kodak жабдықтарына қызмет көрсететін шағын кәсіпорындарға қосалқы бөлшектерді беруден бас тартты, бұл Шерман заңының 1 және 2-баптарын бұзу болып саналды. Жоғарғы Сот 6:3 дауыспен шағын кәсіпорындардың іс қозғауға құқығы бар екенін, ал Kodak-тың қысқаша сот шешіміне құқығы жоқ екенін анықтады. Verizon Communications v. Law Offices of Curtis V. Trinko, LLP, 540 U. S. 398 (2004) Aspen-де белгіленгеннен асып түспейтін міндетті инфрақұрылым доктринасын кеңейтуге жол берілмеді. Otter Tail Power Co. v. United States, 410 U. S. 366 (1973) Berkey Photo, Inc v. Eastman Kodak Company, 603 F.2d 263 (2d Cir. 1979) АҚШ-тың AT&T-ге қарсы ісі (1982) AT&T компаниясының тарап кетуіне әкелді.

Бағаның құнсыздануы

Теориялық тұрғыдан алғанда, баға төмендету (предаторлық баға белгілеу) ірі компаниялардың үлкен қаржылық резервтері мен үлкен несиелік мүмкіндіктері болғанда орын алады. Олар өнімдері мен қызметтерін уақытша өзіне зиянды бағамен сату арқылы бәсекелестікті жояды, нәтижесінде кішірек бәсекелестері бизнестен шығарылады. Бәсеке болмаған жағдайда, олар өнеркәсіптің бақылауын толыққанды өз қолына алып, қалаған бағаны белгілей алады. Осы кезде, бәсекелестердің болмауына байланысты, технологиялық зерттеулерге инвестиция салуға да ынта жоғалғандықтан, үстеме пайда табу мүмкіндігі де азаяды. Нарыққа кіруге жол бермейтін үлкен кедергілер, мысалы, ірі бастапқы инвестициялар (әсіресе, батып кеткен шығындар), инфрақұрылым талаптары және дистрибьюторлар, клиенттер мен көтерме саудагерлермен жасалған эксклюзивті келісімдер, жаңа бәсекелестердің нарыққа енуін қиындатады. Егер де жаңа бәсекелестер пайда болса, компания олар туралы алдын ала хабардар болып, оларды сатып алуға немесе өз зерттеулерін жүргізіп, бәсекелесті бизнестен шығару үшін жеткілікті уақыт бойы баға төмендету тактикасын қайта қолдануға мүмкіндік алады. Сыншылар эмпирикалық деректердің «баға төмендетудің» іс жүзінде тиімсіз екенін және оны антимонопольдік заңдар емес, еркін нарық тиімдірек шеше алатынын көрсетеді (баға төмендету теориясын сынау). Brooke Group Ltd. v. Brown & Williamson Tobacco Corp., 509 U. S. 209 (1993) ісінде баға төмендетуді дәлелдеу үшін талапкер нарық жағдайларының өзгеруінің өзіне зиян келтіретінін, сондай-ақ (1) бағалардың қарсыласының өндіріс шығындарынан төмен екенін және (2) қарсыластың аталған схемаға салған инвестициясын қайтарудың орынды мүмкіндігі немесе «қауіпті ықтималдығы» бар екенін көрсетуі керек. Weyerhaeuser Company v. Ross Simmons Hardwood Lumber Company, 549 U. S. 312 (2007) ісінде талапкер баға төмендету арқылы зиян келтірілгенін талап ету үшін, күдікті тараптың баға төмендету қызметіне кеткен шығындарын өтеуі мүмкін екенін дәлелдеуі керек. Бұл арақ-шаруашылық зауыттарына қатысты мәселе. Barry Wright Corp. v. ITT Grinnell Corp. 724 F2d 227 (1983) Spirit Airlines, Inc. v. Northwest Airlines, Inc., 431 F. 3d 917 (2005) United States v. E. I. du Pont de Nemours & Co., 351 U. S. 377 (1956)

In theory predatory pricing happens when large companies with huge cash reserves and large lines of credit stifle competition by selling their products and services at a loss for a time, to force their smaller competitors out of business. With no competition, they are then free to consolidate control of the industry and charge whatever prices they wish. At this point, there is also little motivation for investing in further technological research, since there are no competitors left to gain an advantage over. High barriers to entry such as large upfront investment, notably named sunk costs, requirements in infrastructure and exclusive agreements with distributors, customers, and wholesalers ensure that it will be difficult for any new competitors to enter the market, and that if any do, the trust will have ample advance warning and time in which to either buy the competitor out, or engage in its own research and return to predatory pricing long enough to force the competitor out of business. Critics argue that the empirical evidence shows that "predatory pricing" does not work in practice and is better defeated by a truly free market than by antitrust laws (see Criticism of the theory of predatory pricing). Brooke Group Ltd. v. Brown & Williamson Tobacco Corp., 509 U. S. 209 (1993) to prove predatory pricing the plaintiff must show that changes in market conditions are adverse to its interests, and that (1) prices are below an appropriate measure of its rival's costs, and (2) the competitor had a reasonable prospect or a "dangerous probability" of recouping its investment in the alleged scheme. Weyerhaeuser Company v. Ross Simmons Hardwood Lumber Company, 549 U. S. 312 (2007) a plaintiff must prove that, to make a claim of predatory buying, the alleged violator is likely to recoup the cost of the alleged predatory activity. This involved the saw mill market. Barry Wright Corp. v. ITT Grinnell Corp. 724 F2d 227 (1983)
Spirit Airlines, Inc. v. Northwest Airlines, Inc., 431 F. 3d 917 (2005)
United States v. E. I. du Pont de Nemours & Co., 351 U. S. 377 (1956)

Зияткерлік меншік

Continental Paper Bag Co. v. Eastern Paper Bag Co., 210 U.S. 405 (1908) 8 - 1, өздігінен ашылатын қағаз пакетке қатысты, патентті пайдалануға лицензия беруден бас тарту монополиялық позицияны заңсыз пайдалану болып табылмайды, себебі патенттің мәні – оны жасауға міндетті емес болу құқығында. United States v. Univis Lens Co., 316 U.S. 241 (1942) кез келген бизнес патенттелген линзаларын сатқаннан кейін, линзаның қолданылуын заңды түрде бақылауға құқығы жоқ, қайта сату бағасын белгілеу арқылы. Бұл – патенттік құқықтардың тоқырауы туралы доктрина. International Salt Co. v. United States, 332 U.S. 392 (1947) патент арқылы заңды монополияға ие болған сатушының, өнімді сатып алуға байланысты шарттар қоюы, егер сатушының патенті жоқ өнімдерге қатысты болса, Шерман заңының §2-сін бұзу болып табылады. Walker Process Equipment, Inc. v. Food Machinery & Chemical Corp., 382 U.S. 172 (1965) патенттік кеңсеге жасалған алаяқтық арқылы алынған патентті сақтап, күштең қолдану арқылы заңсыз монополия жасау. Бұл жағдай кейде "Walker Process алаяқтығы" деп аталады. United States v. Glaxo Group Ltd., 410 U.S. 52 (1973) үкімет монополиялық құқық бұзушылыққа қатысы бар патентті даулауға құқылы. Illinois Tool Works Inc. v. Independent Ink, Inc., 547 U.S. 28 (2006) заңсыз байланыстырып алу туралы істе, жауапкердің патенттелген өнімі болған жай фактісінен нарық билігіне презумпция болмайды. Apple Inc. сот процесі және United States v. Apple Inc.

Монополияға қарсы заңнаманың қолданылу аясы

Монополияға қарсы заңдар бірнеше нақты кәсіпорын санатына (соның ішінде спорт, бұқаралық ақпарат құралдары, коммуналдық қызметтер, денсаулық сақтау, сақтандыру, банктер және қаржы нарықтары) қатысты қолданылмайды немесе өзгертіледі, сондай-ақ, кейбір қатысушыларға (мысалы, ұжымдық әрекеттер жасайтын қызметкерлер немесе тұтынушылар) да қолданылмайды немесе өзгертіледі.

Ұжымдық іс-қимылдар

Біріншіден, 1914 жылғы Клейтон Актінің 6-тармағына сәйкес, қызметкерлердің кәсіподақтар құруы немесе оларда жұмыс істеу туралы келісімдеріне монополияға қарсы заңдар қолданылмайды. Бұл еңбек құқығының "Жарғысы" ретінде қарастырылды, себебі Актіде "адамның еңбегі тауар немесе сауда нысаны емес" деп нақты айтылған. Мақсат – тең емес келіссөз жүргізу мүмкіндігіне ие қызметкерлердің жұмыс берушілер корпорациялар құрып біріге алатын сияқты бірігуіне кедеріс келтірмеу болды, бірақ Клейтон Актісінде бірігуге қойылған шектеулер сақталды. Дегенмен, кәсіби спортшылар сияқты өздігінен жұмыс істей алатын жұмысшылар монополияға қарсы заңдардың қолданылу аясына жатты.

Спорттық бонустар мен НФЛ картелисі

Екіншісі, кәсіби спорт лигалары бірқатар жеңілдіктерге ие. Кәсіби футбол, хоккей, бейсбол және баскетбол лигаларының бірігуі мен бірлескен келісімдерінен босатылады. Жоғарғы Соттағы «Federal Baseball Club v. National League» ісінде Бас лига бейсболы антимонополиялық заңнан кеңінен босатылды деп шешілді. Сот бірауыздан бейсбол лигасының ұйымдасқан құрылымы штаттар арасында сауда-саттық жүргізілмегенін білдірді, тіпті командалар ойындар өткізу үшін штаттардың шекарасын кесіп өткеніне қарамастан. Бұл саяхаттар әр штат ішінде жүзеге асырылған бизнеспен байланысты ғана болды. Кейіннен 1952 жылы «Toolson v. New York Yankees» және 1972 жылы «Flood v. Kuhn» істерінде бейсбол лигасының жеңілдігі «аномалия» екені анықталды. Алайда, Конгресс оны қабылдап, қолдады, сондықтан бұл жеңілдікті кері қайтару мәселесі енді соттардың емес, заң шығарушы органдардың құзыретіне жатады. «United States v. International Boxing Club of New York» ісінде бейсболдан айырмашылығы, бокс жеңілдік алмайды, ал «Radovich v. National Football League (NFL)» ісінде кәсіби футбол антимонополиялық заңдарға бағынады. AFL-NFL бірігуі нәтижесінде Ұлттық футбол лигасына да белгілі бір шарттармен, мысалы, колледж немесе жоғары мектеп футболымен тікелей бәсекелеспеу үшін жеңілдіктер берілді. Алайда, 2010 жылғы Жоғарғы Соттың «American Needle Inc. v. NFL» шешімінде NFL антимонополиялық заңға бағынған 32 тәуелсіз кәсіпорынның «картелі» ретінде сипатталды, бірыңғай ұйым емес.

Медиа

Үшіншіден, монополияға қарсы заңдар бұқаралық ақпарат құралдары мен сөз бостандығына тиіп келеді деп саналған жағдайларда немесе олар жеткілікті күшті болмағанда өзгертіледі. Бірлескен операциялық келісімдердегі газеттерге 1970 жылғы «Газеттерді сақтау туралы» заңға сәйкес шектеулі монополияға қарсы иммунитет беріледі. Көбінесе, және АҚШ-тағы бұқаралық ақпарат құралдарының өзара меншік құқығына қатысты алаңдаушылықтардың нәтижесі ретінде, БАҚ реттелуі арнайы заңдарға, ең алдымен 1934 жылғы «Коммуникациялар туралы» заңға және 1996 жылғы «Телекоммуникациялар туралы» заңға, Федералдық коммуникациялар комиссиясының басшылығымен бағынады. Тарихи тұрғыдан алғанда, мемлекеттік лицензиялау өкілеттіктерін эфирдегі әртүрлілікке қолдау көрсету үшін пайдалану қағидасы болған. Монополияға қарсы заңдар компанияларға бәсекелестікті азайту мақсатымен заң жүйесін немесе саяси процесті пайдалануға тыйым салмайды. Мұндай әрекеттердің көпшілігі Noerr Pennington доктринасы бойынша заңды деп есептеледі. Сондай-ақ, штаттардың ережелері Паркер иммунитеті доктринасы бойынша иммунитетке ие болуы мүмкін. Professional Real Estate Investors, Inc., v. Columbia Pictures, 508 U. S. 49 (1993)
Allied Tube v. Indian Head, Inc., 486 U. S. 492 (1988)
FTC v. Superior Ct. TLA, 493 U. S. 411 (1990)

Басқа

Төртіншіден, үкімет белгілі бір салаларда, мысалы, коммуналдық қызметтер мен инфрақұрылым сияқты, бірнеше қатысушылардың мүмкін емес немесе тиімсіз болып көрінетін салаларда монополия беруге құқылы. Бесіншіден, 1945 жылғы МакКарран-Фергюсон заңына сәйкес сақтандыру саласына монополияға қарсы шектеулерге рұқсат етіледі. Алтыншы, қорғаныс секторындағы бірігулер мен сатып алулар Әділет министрлігі мен Федералды сауда комиссиясы тарапынан күшті монополияға қарсы тексеруге түсуі мүмкін. United States v. South Eastern Underwriters Association, 322 U. S. 533 (1944) сақтандыру индустриясы монополияға қарсы реттеуден босатылмаған. Credit Suisse v. Billing, 551 U. S. 264 (2007) 7-1 дауыспен, 1933 жылғы «Бағалы қағаздар туралы» және 1934 жылғы «Бағалы қағаздар және биржа туралы» заңдармен реттелетін салалар монополияға қарсы сот процестерінен босатылады. Parker v. Brown, 317 U. S. 341 (1943) штаттық үкіметтердің әрекеттері монополияға қарсы заңнан босатылған деп танылды, себебі бизнес комбинацияларынан басқа ештеңені қамтуға бағытталған бастапқы заңнамалық ниет болған жоқ. Goldfarb v. Virginia State Bar, 421 U. S. 773 (1975) Вирджиния штатының адвокаттар алқасы, адвокаттар гонорарына баға белгілеуге өкілеттік алған, заңсыз баға белгілеу болып саналды. Ол енді Шерман заңына бағынбайды және оның өзі құқық бұзушылық құрады. California Retail Liquor Dealers Assn. v. Midcal Aluminum, Inc., 445 U. S. 97 (1980) Калифорния штаты 1890 жылғы Шерман заңының §1-ге қайшы келіп, әділ сауда шарап бағаларын белгіледі. Rice v. Norman Williams Co., 458 U. S. 654 (1982) Шерман заңы Калифорнияның өндіруші рұқсат бермеген тауарларды импорттауға тыйым салатын заңына тыйым салған жоқ. Tritent International Corp. v. Commonwealth of Kentucky, 467 F.3d 547 (2006) Кентукки штаты темекі шеберлік келісімін күшіне енгізу арқылы заңсыз әрекет жасаған жоқ, себебі онда заңсыз әрекеттер болған жоқ. United States v. Trans Missouri Freight Association, 166 U. S. 290 (1897) монополияға қарсы заңдар теміржол индустриясына қатысты, тіпті теміржолдарға қатысты заңдардың кең ауқымды жүйесі болған жағдайда да. Ешқандай ерекше босату қарастырылмаған. Silver v. New York Stock Exchange, 373 U. S. 341 (1963) NYSE, оның көптеген қызметі 1934 жылғы «Бағалы қағаздар және биржа туралы» заңмен реттелетсе де, монополияға қарсы реттеуден босатылмады. American Society of Mechanical Engineers v. Hydrolevel Corporation, 456 U. S. 556 (1982) 6-3 дауыспен, American Society of Mechanical Engineers, коммерциялық емес стандартты әзірлеуші, Шерман заңын бұзып, бір бәсекелеске екіншісіне қарсы пайдаланылатын ақпарат берді. National Collegiate Athletic Association v. Alston, 594 U. S. (2021) 9-0 дауыспен, Ұлттық колледждік спорт қауымдастығының ойыншылардың сыйақысына қойған шектеулері, ең бастысы, ойыншыларға білім беру жәрдемақыларына қойған шектеулері, колледждер арасындағы бәсекелестікті шектейді және осылайша елдің монополияға қарсы заңдарын бұзады.

Fourth, the government may grant monopolies in certain industries such as utilities and infrastructure where multiple players are seen as unfeasible or impractical. Fifth, insurance is allowed limited antitrust exemptions as provided by the McCarran Ferguson Act of 1945. Sixth, M&A transactions in the defense sector are often subject to greater antitrust scrutiny from the Department of Justice and the Federal Trade Commission. United States v. South Eastern Underwriters Association, 322 U. S. 533 (1944) the insurance industry was not exempt from antitrust regulation. Credit Suisse v. Billing, 551 U. S. 264 (2007) 7 to 1, the industries regulated by the Securities Act 1933 and the Securities and Exchange Act 1934 are exempt from antitrust lawsuits. Parker v. Brown, 317 U. S. 341 (1943) actions by state governments were held to be exempt from antitrust law, given that there was no original legislative intent to cover anything other than business combinations. Goldfarb v. Virginia State Bar, 421 U. S. 773 (1975) the Virginia State Bar, which was delegated power to set price schedules for lawyers fees, was an unlawful price fixing. It was no longer exempt from the Sherman Act, and constituted a per se infringement. California Retail Liquor Dealers Assn. v. Midcal Aluminum, Inc., 445 U. S. 97 (1980) the state of California acted contrary to the Sherman Act 1890 §1 by setting fair trade wine price schedules. Rice v. Norman Williams Co., 458 U. S. 654 (1982) the Sherman Act did not prohibit a California law which prohibited the importation of goods that were not authorised to be imported by the manufacturer. Tritent International Corp. v. Commonwealth of Kentucky, 467 F.3d 547 (2006) Kentucky had not acted unlawfully by giving effect to a Tobacco Master Settlement Agreement, because there was no illegal behavior in it. United States v. Trans Missouri Freight Association, 166 U. S. 290 (1897) the antitrust laws applied to the railroad industry, even though there was a comprehensive scheme of legislation applying to the railroads already. No specific exemption had been given. Silver v. New York Stock Exchange, 373 U. S. 341 (1963) the NYSE was not exempt from antitrust regulation, even though many of its activities were regulated by the Securities and Exchange Act 1934. American Society of Mechanical Engineers v. Hydrolevel Corporation, 456 U. S. 556 (1982) 6 to 3, that the American Society of Mechanical Engineers, a non profit standard developer had violated the Sherman Act by giving information to one competitor, used against another. National Collegiate Athletic Association v. Alston, 594 U. S. (2021) 9 to 0, the National Collegiate Athletic Association's caps on player compensation, most notably its restrictions on education benefits for players, restrain competition among colleges and thereby violate the nation's antitrust laws.

Төтенше жағдайлар мен орындау

АҚШ-тың монополияға қарсы заңдарын бұзу салдары үшін соттардың өкілеттігі шегінде кез келген әділ өтеу шарасы қолданылуы мүмкін, сондай-ақ айыппұлдар салуға да құқығы бар. Жеке тұлғалар нақты зиян келген жағдайда, өтемақы талап ете алады. Шерман заңының 1890 жылғы §7-сіне сәйкес, олардың өтемақысы үш есеге дейін арттырылуы мүмкін, бұл заңдарды орындауға жеке сот процесін ынталандыру және қорқыту шарасы болып табылады. Соттар §1 және §2-ге сәйкес айыппұлдар тағайындауы мүмкін, олар компанияның немесе бизнестің мөлшеріне қарай есептеледі. Болашақта бұзушылықтарды болдырмау үшін соттар өз құзыреті шегінде бизнесті әртүрлі меншік иелеріне тиесілі бәсекелес бөліктерге бөлуге құқылы, бірақ бұл шара сирек қолданылған (мысалдары: Standard Oil, Northern Securities Company, American Tobacco Company, AT&T Corporation және, шағымдарда күшін жойған Microsoft). Үш деңгейлі күш қолдану Федералды үкіметтен – Әділет министрлігі мен Федералды сауда комиссиясы арқылы, штаттар үкіметтерінен және жеке тұлғалардан келеді. Монополияға қарсы заңдарды мемлекеттік органдардың орындауы маңызды, себебі жеке тараптар үшін сотқа шағымдану қымбатқа соғуы, күрделі болуы және қиындық тудыруы мүмкін, әсіресе ірі корпорацияларға қарсы.

Федералды үкімет

Федералды үкімет, АҚШ Әділет департаментінің монополияға қарсы бөлімі және Федералды сауда комиссиясы арқылы заңдарды қолдану үшін азаматтық сот процесін бастауы мүмкін. Тек АҚШ Әділет департаменті ғана федералды монополияға қарсы заңдар бойынша қылмыстық монополияға қарсы іс қозғауға құқылы. Федералды үкімет жүргізген ең әйгілі монополияға қарсы шаралардың бірі – 1980 жылдардың басында AT&T компаниясының жергілікті телефон байланысы монополиясын тарату болды. Бұл агенттіктер ұсынылған бірігуді қарастырғанда, ең алдымен нарықты анықтайды, содан кейін әр компанияның нарық үлесін және Херфиндаль-Хиршман индексін (HHI) пайдаланып, нарық концентрациясын бағалайды. FTC v. Sperry & Hutchinson Trading Stamp Co., 405 U. S. 233 (1972) ісінде, FTC-ның әділетсіз әрекеттер жасаған кәсіпорындарға қарсы шаралар қолдануға құқығы бар екендігі белгіленді, мысалы, супермаркеттердегі сауда маркаларын алмастыруға тыйым салған компаниялар тұтынушыларға зиян келтірді. FTC бұл шектеуші тәжірибені әділетсіз деп тануға құқылы, тіпті нақты монополияға қарсы заң бұзушылық болмаса да.

Халықаралық ынтымақтастық

Клинтон әкімшілігінің елеулі күш-жігеріне қарамастан, Федералды үкімет өзара анықтау, қудалау және іске асыру үшін басқа елдермен монополияға қарсы ынтымақтастықты кеңейтуге тырысты. АҚШ Конгресі бірауыздан заң жобасын қабылдады, бірақ 2000 жылға дейін Австралиямен бір ғана шартқа қол қойылды. 2017 жылдың 3 шілдесінде Австралияның Бәсекелестік және Тұтынушылар Комиссиясы Apple Pay-ге қатысты Австралия банкіне қарсы бәсекелестікке қарсы болуы мүмкін әрекеттерге байланысты АҚШ компаниясы Apple-ден түсіндіру талап еткенін хабарлады. Шарттың тергеуге немесе оның нәтижесіне ықпал ететіні белгісіз. Көптеген жағдайларда ірі АҚШ компаниялары шетелдегі монополияға қарсы істерді АҚШ заңдарынан тәуелсіз, шетелдік құзыреттілік шегінде шешеді, мысалы, Microsoft Corp v Commission және соңғы кезде Google v European Union ісінде компанияларға ауыр айыппұл салынды. Бір құзыреттілікте ұқсас монополияға қарсы құқықтық ортада және бірдей монополияға қарсы корпоративтік мінез-құлық қудаланса, екінші құзыреттілікте қудаланбауына байланысты монополияға қарсы шаралардың құзыреттіліктер арасындағы үйлесімділігі туралы сұрақтар туындады.

Жеке киімдер

Жеке азаматтық сот ісі мемлекеттік және федералды соттарда, мемлекеттік және федералды монополияға қарсы заңдарды бұзушыларға қарсы қозғалуы мүмкін. Федералды монополияға қарсы заңдар, сондай-ақ көптеген мемлекеттік заңдар, монополияға қарсы заңдарды жеке сот арқылы қорғауды ынталандыру үшін монополияға қарсы заңдарды бұзушыларға үш еселенген залап төлеуді қарастырады. Осылайша, егер компания нарықты монополиялау үшін сотқа тартылса және қазылар бұл әрекет нәтижесінде тұтынушылар 200 000 долларға артық төленгенін анықтаса, бұл сома автоматты түрде үш есеге көбейтіліп, зардап шеккен тұтынушылар 600 000 доллар алады. АҚШ Жоғарғы Соты "Hawaii v. Standard Oil Co. of Cal., 405 U.S. 251, 262 (1972)" ісінде Конгресс жеке монополияға қарсы сот ісін рұқсат ету себебін түсіндірді.

"Pfizer, Inc. v. Government of India, 434 U.S. 308 (1978)" шешімі бойынша, шетелдік үкіметтер АҚШ соттарында жеке іс қозғауға құқылы. "Bigelow v. RKO Radio Pictures, Inc., 327 U.S. 251 (1946)" ісінде Клейтон заңының §4 бойынша белгіленген үш еселенген залаптың математикалық дәлдікке ие болуы міндетті емес, шығынның нақты бағасына негізделуі және болжамды емес болуі керек еді. Бұл қазыларлар фильм таратушылар басқа кинотеатрлармен бірлесіп, оларға фильмдерді бірінші болып көрсетуге мүмкіндік берген кезде кинотеатрлардың қаншалықты зиян шеккенін жоғары бағалай алатынын білдірді. "Illinois Brick Co. v. Illinois, 431 U.S. 720 (1977)" ісінде бағасы өскен тауарларды жанама түрде сатып алушылар сотқа шағымдануға құқылы емес. Қартель мүшелерінің тікелей мердігерлері ғана қос немесе көп рет өтемақы алуды болдырмау үшін мұндай құқыққа ие. "Mitsubishi Motors Corp. v. Soler Chrysler Plymouth, Inc., 473 U.S. 614 (1985)" ісі төрелік туралы.

Теория

Жоғарғы Сот Шерманның монополияға қарсы заңын Америкадағы еркін кәсіпкерлікті қорғауға арналған «бостандық хартасы» деп атайды. Заңның мақсатына қатысты бір пікір, мысалы, судья Дуглас айтқандай, мақсат – тек тұтынушыларды ғана қорғау емес, сонымен қатар нарықты бақылау үшін билікті пайдалануға тыйым салу болып табылады. Алан Гринспен монополияға қарсы заңдардың өзінің болуы кәсіпкерлерді әлеуметтік тұрғыдан пайдалы болуы мүмкін кейбір іс-әрекеттерден қорқытады дейді, себебі олардың бизнес-әрекеттері заңсыз деп танылып, үкімет тарапынан тоқтатылуы мүмкін. «Антимонополия» атты мақаласында ол былай дейді: «Шерман заңының салдарынан қандай жаңа өнімдер, процестер, машиналар және шығындарды үнемдейтін бірігулер пайда болмай қалғанын ешкім біле алмайды, олардың тууы Шерман заңымен алдын ала тоқтатылды. Біз осы Заң үшін төлеген құнын ешкім есептей алмайды, ол капиталды тиімсіз пайдалануға итермелеп, біздің өмір сүру деңгейін мүмкін болғаннан төмен ұстап тұрды». Гринспен сияқты монополияға қарсы шығушылар бәсекелестікті өздігінен мақсат тұтпайды, оның нәтижесі – төмен бағалар үшін қолдайды. Егер монополия мәжбүрлеуші монополия болмаса, яғни фирма әлеуетті бәсекелестіктен қорғалған болса, онда фирма бәсекелестіктің пайда болуын болдырмау үшін бағаны төмен ұстауы керек деп есептеледі. Сондықтан сот шаралары қажет емес және фирма мен тұтынушыларға зиян келтіреді. Американдық жазушы Айн Рэнд монополияға қарсы заңдарға қарсы моральдық аргумент келтіреді. Оның пікірінше, бұл заңдар кез келген бизнесті табысты етуге тырысатын адамды қылмыстық жазаға тартады, демек, олардың жеке күтулеріне қатысты ауыр бұзушылықтар болып табылады. Мұндай еркін нарық жақтастары тек мәжбүрлеуші монополияны тарату керек деп санайды, яғни маңызды ресурс, тауар немесе қызметтің тұрақты, ерекше бақылауы, нәтижесінде қоғам бақылаушының ықпалында болады және тұтынушылар бірдей немесе алмастыратын тауарлардың жеткізушілеріне жүгіне алмайды. Мұндай монополияда монополист баға және өндіріс туралы шешімдерді нарықтың бәсекелестік күштерін ескермей қабылдай алады және тұтынушылардың бағасын қымбаттату үшін өндірісті шектей алады. Еркін нарық жақтастары мұндай монополия корпорацияның немесе үкіметтің араласуы арқылы физикалық мәжбүрлеу немесе алаяқтық әрекеттер арқылы ғана пайда болуы мүмкін дейді, сондай-ақ үкіметтік саясаттың нәтижесі болмаған мәжбүрлеуші монополияның бірде-бір мысалы жоқ екенін айтады. Сотшы Роберт Борктің монополияға қарсы заң туралы жазған еңбектері (әсіресе «Антимонополия парадоксы»), Ричард Познердің және басқа да құқық және экономикалық ойшылдардың еңбектері 1970 жылдардан бері АҚШ Жоғарғы Сотының монополияға қарсы заңдарға қатысты көзқарасын өзгертті, назар компанияның іс-әрекеттерінен гөрі тұтынушыға не пайдалы екеніне аударды.

The Supreme Court calls the Sherman Antitrust Act a "charter of freedom", designed to protect free enterprise in America. One view of the statutory purpose, urged for example by Justice Douglas, was that the goal was not only to protect consumers, but at least as importantly to prohibit the use of power to control the marketplace. Alan Greenspan argues that the very existence of antitrust laws discourages businessmen from some activities that might be socially useful out of fear that their business actions will be determined illegal and dismantled by government. In his essay entitled Antitrust, he says: "No one will ever know what new products, processes, machines, and cost saving mergers failed to come into existence, killed by the Sherman Act before they were born. No one can ever compute the price that all of us have paid for that Act which, by inducing less effective use of capital, has kept our standard of living lower than would otherwise have been possible." Those, like Greenspan, who oppose antitrust tend not to support competition as an end in itself but for its results—low prices. As long as a monopoly is not a coercive monopoly where a firm is securely insulated from potential competition, it is argued that the firm must keep prices low in order to discourage competition from arising. Hence, legal action is uncalled for and wrongly harms the firm and consumers. Ayn Rand, the American writer, provides a moral argument against antitrust laws. She holds that these laws in principle criminalize any person engaged in making a business successful, and, thus, are gross violations of their individual expectations. Such laissez faire advocates suggest that only a coercive monopoly should be broken up, that is the persistent, exclusive control of a vitally needed resource, good, or service such that the community is at the mercy of the controller, and where there are no suppliers of the same or substitute goods to which the consumer can turn. In such a monopoly, the monopolist is able to make pricing and production decisions without an eye on competitive market forces and is able to curtail production to price gouge consumers. Laissez faire advocates argue that such a monopoly can only come about through the use of physical coercion or fraudulent means by the corporation or by government intervention, and that there is no case of a coercive monopoly ever existing that was not the result of government policies. Judge Robert Bork's writings on antitrust law (particularly The Antitrust Paradox), along with those of Richard Posner and other law and economics thinkers, were heavily influential in causing a shift in the U. S. Supreme Court's approach to antitrust laws since the 1970s, to be focused solely on what is best for the consumer rather than the company's practices.