Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Франко-фламанд композиторы Жак Бу (сондай-ақ Якоб Бу, Jachet de Buus) (шамамен 1500 жылдың тамыз айының соңы, 1565) – Ренессанс дәуірінің франко-фламанд композиторы және органшысы, сондай-ақ Венеция мектебінің алғашқы мүшелерінің бірі. Ол фуганың алдында пайда болған рицеркар жанрының ерте композиторларынан болды және шебер шансон жазушысы да еді.
Franco Flemish composer
Jacques Buus (also Jakob Buus, Jachet de Buus) (c. 1500late August, 1565) was a Franco Flemish composer and organist of the Renaissance, and an early member of the Venetian School. He was one of the earliest composers of the ricercar, the predecessor to the fugue, and he was also a skilled composer of chansons.
Өмір
Бус шамамен 1500 жылы Гент қаласында дүниеге келген, бірақ оның ерте өмірінің толық мәліметтері, көптеген Ренессанс композиторларының өмірі сияқты, аз. Ол Францияда оқыған немесе алғашқы карьерасын сол жерде бастаған болуы мүмкін, және өмір бойы Франциямен байланысын сақтап келген. 1538 жылы ол өзінің алғашқы шансондарын Лионда Жаку Модерн баспасында жариялады. Үш жылдан кейін ол Венецияға барып, Санкт-Марк соборында екінші органшы лауазымына үміткер болды, нәтижесінде жұмысқа қабылданды және сол кездегі органшы Джованни Армониомен бірге жұмыс істеді. Бұл Адриан Вилларттың қызмет еткен кезеңіне сәйкес келді, ол Санкт-Марк соборындағы музыкалық күшті Еуропадағы ең танымалдардың біріне айналдырды, сапасы жағынан Римдегі папалық капелласынан кейін екінші орынды иеленді. Бус 1550 жылға дейін Санкт-Марк соборында қызмет етті, содан кейін Францияға кетті, себебі қарыздарын төлей алмады деген болжам бар; алайда, ол протестантқа айналғандықтан кеткен болуы мүмкін деген пікір де бар. 1543 жылы ол кальвинист Феррара герцогинясына шансон жинағын арнады, ал 1550 жылы Венадағы протестант архидюк Фердинанд II-ге протестанттық spirituelles шансондарының кітабын жіберді. 1550 жылдың соңында ол Габсбургтер сарайында жұмыс істеу үшін Венаға барды және өмірінің соңына дейін сонда қалды, Венециядан қайта оралу туралы өтініштерге жауап бермеді.
Buus was probably born in Ghent around 1500, though details of his early life, as is the case with most Renaissance composers, are scanty. Possibly he either studied or had his early career in France, and he maintained some connections there throughout his life. In 1538, he published his first chansons, in Lyon by the printer Jacques Moderne. Three years later, he went to Venice and auditioned for the post of second organist at St. Mark's, winning the job and working alongside the existing organist, Giovanni Armonio. This was during the tenure of Adrian Willaert, who built the musical forces at St. Mark's into one of the most impressive in Europe, second only in quality to the papal chapel in Rome. Buus stayed at St. Mark's until 1550, when he departed for France, ostensibly because he was unable to pay his debts; however it has been suggested that he left because he had become a Protestant. In 1543, he had dedicated a volume of chansons to the Calvinist Duchess of Ferrara and, in 1550, he sent a book of Protestant chansons spirituelles to the Protestant Archduke Ferdinand II in Vienna. Late in 1550, he went to Vienna to work at the Habsburg court and he remained there for the rest of his life, ignoring entreaties from Venice to return.
Музыка және әсер
Бус аспаптық ричеркардың дамуына зор ықпал етті; ол ең ұзақ композицияны жазды, олардың бірінде 98-ден кем емес имитациялық нүкте бар. Тағы бірінде 358 брив кездеседі (бұл 4/4 өлшемімен 716 тактқа тең; сол кездегі қалыпты темпте минутына 60-80 миним, яғни тұтас ноталар есептегенде, осы шығарманы орындауға 15–20 минут уақыт кетеді). Олар Франко-Фламандтық полифонияның барлық стандартты тәсілдерін, соның ішінде ұлғайту, кішірейту, инверсия және т.б. қолданып, күрделі контрапунктпен ерекшеленеді. Ол сонымен қатар қасиетті вокалдық музыканы да жазды, оның ішінде мотеттер мен рухты әндер (chansons spirituelles) бар, бұл әсіресе протестанттық форма, бірақ олар католик Венециясында орындалуға арналмаған. Мотеттер стилі жағынан Николас Гомберттің мотеттеріне ұқсас, тығыз текстуралы, кең таралған имитациялық өрнектермен және бастапқы материалды еркін өңдеумен сипатталады.
Buus was influential in the development of the instrumental ricercar; he wrote the longest ever composed, one of which has no less than 98 points of imitation. Another has 358 breves (equivalent to 716 bars of 4/4; at the typical tactus of the time60 to 80 minims, i. e. half notes, to the minutethe piece would take 15–20 minutes to play). They are elaborately contrapuntal, making use of all the standard devices of Franco Flemish polyphony, including augmentation, diminution, inversion, and so forth. He also wrote sacred vocal music, including motets and chansons spirituelles, a specifically Protestant form, although these were not for performance in Catholic Venice. The motets are similar in style to those of Nicolas Gombert, with dense textures, pervasive imitation, and free treatment of the source material.