Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мерсерсбург теологиясы – 19 ғасырдың ортасында пайда болған неміс-американдық теологиялық бағыт. Ол өзінің атын Мерсерсбург, Пенсильвания қаласынан алған, ол 1836 жылдан бастап 1853 жылы Франклин колледжімен (Ланкастер, Пенсильвания) біріккенге дейін Маршалл колледжінің орны болды, сондай-ақ 1837 жылдан 1871 жылы Ланкастерге көшірілгенге дейін Америка Құрама Штаттарындағы Реформацияланған шіркеудің семинариясына (RCUS) да мекен болды.
Mercersburg theology was a German American theological movement that began in the mid 19th century. It draws its name from Mercersburg, Pennsylvania, home of Marshall College from 1836 until its merger with Franklin College (Lancaster, Pennsylvania) in 1853, and also home to the seminary of the Reformed Church in the United States (RCUS) from 1837 until its relocation to Lancaster in 1871.
Тарих
Семинария 1844 жылға дейін болғанмен, Мерсерсбург теологиясы сол жылы Филип Шаффты Джон Уильямсон Невинмен бірге семинария қызметкерлеріне қабылдаумен шын мәнінде басталды. Шафф өзінің кейін "Протестантизм қағидалары" деп жарияланған тұңғыш лекциясымен пікір қақтығысын тудырды. Бұл профессор Шаффтың көзқарасына қарсы RCUS пасторы Джозеф Бергтің бірқатар мақалаларына әкеп соқты. Бірнеше журналдар Шафф пен Невиннің реформаторлық шіркеулердің Рим-католик шіркеуіне қатысты даулы ұстанымына шабуыл жасады. RCUS бұл мәселеде екіге бөлінді, Филадельфия Классисі Шаффтың теологиясын айыптаса, ал Шығыс Пенсильвания Классисі оны қорғады. Синод 1845 жылы мәселені қарап, 37-3 дауыспен Шаффты және "Протестантизм қағидалары" еңбегін тазалады. Бұл Шаффтың ерестік айыбымен Синод алдына келтірілген жалғыз жағдай болды; Синод алдағы шағымдарды Мерсерсбург семинариясының кеңесшілер кеңесіне (сенімділерге) тіркеу керектігін шешті, ол ешқандай шағымды сотқа беруге жол бермеді. Алайда, профессор Шаффты ақтағаннан кейін даулар тоқтаған жоқ. Профессор Невин 1846 жылы "Сырлы қатысу" атты кітабын жариялады, ол Иеміздің соңғы кешкі асы туралы еңбек болатын. Невин діни тағамның объективті тиімділігін және құтқарушылық Мәсіхтің ісі емес, оның тұлғасы арқылы жүзеге асырылатынын дәлелдеді. Бұл шіркеу ішінде де, сыртында да көптеген пікірлерге орын берді, ең танымал сынды Джозеф Берг және кейіннен Принстон семинариясының профессоры Чарльз Ходж жасады, соңғысы – конфессиялық пресвитериан. Талқылауға қатысқан екі тараптың өкілдері де реформаторлық дәстүрге адалдығын және оны жалғастыруын мәлімдеді. Невин мен Шафф 1849 жылы "Мерсерсбург шолуы" журналын шығару арқылы қозғалысты одан әрі дамытты. Бұл басылым 1851 жылы Джозеф Бергтің, сондай-ақ 1853 жылы Германтаун реформаторлық шіркеуінің және оның пасторы Яков Хельфенштейннің, сонымен қатар Солтүстік Каролина Классисінің толық құрамының RCUS-тан кетуіне себеп болды. 1850 жылдары RCUS литургияны қолдану мәселесі бойынша да күресті. Жалпы, Мерсерсбургтіктер литургияны жақсы көріп, оны Невинмен бірге комитетте жазуға көмектесті, ал "Ескі реформаторлық партия" (оппозициядағылар) оны жаңашылдық деп санап, реформаторлық ілімге қайшы деп есептеді. Бұл даулар, екі тараптың арасында жарылысқа ұласу қаупі бар, 1878 жылға дейін жалғасты, ол кезде Бас Синод бейбітшілік комиссиясын құрды. 1884 жылғы Бас Синод қажетті сандағы Классистер (бірінші деңгейдегі сот органдары, пресвитерияларға тең) бекіткен литургияны мақұлдады. Екі тарап арасындағы дау-дамай компромистік литургиямен аяқталды, сонымен қатар әр тараптың өз білім беру мекемелері болды: Мерсерсбург қозғалысы үшін Мерсерсбург семинариясы және Франклин және Маршалл колледжі, ал Ескі реформаторлық партия үшін Урсинус колледжі. 1866 жылы Сэмюэл Миллер Мерсерсбург теологиясын қорғап, модернистік теологияға қарсы жазды, оны ол қауіпті деп санады. Ол Мерсерсбург теологиясы барлық уақытта, барлық жерде барлық адамдарға қатысты белгілі бір туа біткен шындықтарды қабылдайды деп мәлімдеді, ал Модернистік теология рационалистік болды және өзінің негізгі сенімдерін негіздеу үшін эмпирикалық және рационалистік дәлелдерге сүйенді, бұл сөзсіз адалдыққа әкеледі. Алайда, ХХ ғасырдың басында бұл даудың көп бөлігі үш фактордың арқасында мәнсіз болып қалды. Біріншіден, ғалымдар мен кейбір RCUS дінбасылары арасындағы күшті протестанттық неоортодоксалдық қозғалыстың өрлеуі Мерсерсбургтің негізінен негізделген романтизмі мен метафизикасынан басым болды. Екіншіден, кейбір Ескі реформаторлық қауымдардың литургиялық жаңалықтарға қарсылығы экуменикалық литургиялық қозғалыстың ықпалымен біртіндеп жоғалып кетті. Ақырында, RCUS 1934 жылы Солтүстік Американың Евангелистік Синодымен бірікті, бұл жаңа деноминацияға елеулі пиетистік сайлаушылар тобын әкелді, сонымен қатар ілімге көбірек араласатын тәсіл, осылайша өткен ұрпақтардың айтыс стилін азайтты. Семинария осы күнге дейін жалғасуда (Ланкастер теологиялық семинариясы деген атпен), оның теологиясы мен ықпалы әлі де сезіледі, бірақ партияның платформасын жүзеге асырған реформаторлық қауымдардан шыққан Біріккен шіркеудің қауымдарында, бірақ шамамен.
Although the seminary existed prior to 1844, Mercersburg Theology began in earnest in that year with the hiring of Philip Schaff to join John Williamson Nevin on staff at the seminary. Schaff sparked off controversy with his inaugural address, which was later published as Principle of Protestantism. This led to a series of articles written against Professor Schaff’s view by fellow RCUS pastor Joseph Berg. Several other magazines attacked Schaff and Nevin over their controversial position concerning the relation of the Reformed churches to the Roman Catholic Church. The RCUS was divided on the issue, as the Philadelphia Classis condemned Schaff’s theology, while the East Pennsylvania Classis defended it. The Synod took up the issue in 1845 and cleared Schaff and Principle of Protestantism by a vote of 37 to 3. This marked the only time Schaff was brought before the Synod on heresy charges; the Synod ruled that further complaints had to be registered with the Board of Visitors (trustees) of the Mercersburg Seminary, which never allowed any more complaints to go before the Synod for trial. The controversy did not end with the clearing of Professor Schaff, however. Professor Nevin published The Mystical Presence, a book about the Lord's Supper, in 1846. Nevin argued for an objective efficacy in the sacrament and that the atonement is brought about by the person of Christ, rather than his work. This brought about many reactions both from inside and outside the church, with the most famous critiques made by Joseph Berg and later by Professor Charles Hodge of Princeton Seminary, the latter a confessional Presbyterian. Spokesmen for both sides in the debate claimed fidelity to, and continuation of, the Reformed tradition. Nevin and Schaff advanced the movement further when they began the Mercersburg Review periodical in 1849. The publication provoked the departure of several prominent RCUS ministers and churches, including Joseph Berg in 1851, as well as the Germantown Reformed Church and its pastor Jacob Helfenstein, and the entire North Carolina Classis, all in 1853. During the 1850s the RCUS also fought over the use of a liturgy. In general the Mercersburg men favored the new liturgy, which they helped write with Nevin on the committee, and the "Old Reformed Party" (the opponents), rejected it as innovative and as contrary to Reformed doctrine. The controversy, which came perilously close to causing a schism between the factions, continued until 1878, when the General Synod established a peace commission. The General Synod of 1884 approved a liturgy that was approved by the required number of Classes (first level judicatories, equivalent to presbyteries). The controversy between the two parties ended in a compromise liturgy, and with each side having its own educational institutions: Mercersburg Seminary and Franklin and Marshall College for the Mercersburg Movement, and Ursinus College for the Old Reformed Party. In 1866 Samuel Miller wrote a defense of Mercersburg theology over and against Modernist theology, which he saw as a threat. He argued that Mercersburg theology assumes certain innate truths which apply to all people at all times in all places, while Modernist theology was rationalistic and depended on empirical and rationalist evidences to rest its foundational beliefs upon, which inevitably leads to infidelity. By the early 20th century, though, much of the controversy had been rendered moot by three factors. First, the rise of the strongly Protestant neo orthodox movement among scholars and some RCUS clergy gained ascendence over the romanticism and metaphysics on which Mercersburg was largely based. Second, the resistance to at least modest liturgical innovations by some Old Reformed parishes gradually disappeared under the influence of the ecumenical liturgical movement. Finally, the RCUS' merger with the Evangelical Synod of North America in 1934 brought a significant pietist constituency to the new denomination, as well as a more mediating approach to doctrine, thereby reducing the polemical style of past generations. The seminary continues to this day (under the name Lancaster Theological Seminary), and its theology and influence still continue today, albeit in moderation, in congregations of the United Church of Christ descended from Reformed congregations which carried out the party's platform.
Теология
Джон Невин Мерсерсбург теологиясын немесе қозғалысын былай деп түйіндеді: "Оның ең басты қағидасы – Инкарнация фактісі". Ол бұл тұжырымын былай түсіндірді: "Мәсіх әлемді соңында Оның үйретуімен немесе істерімен емес, Оның тұлғасының құрамындағы мәнімен құтқарады". Невиннің ең танымал еңбегі – "Мистикалық қатысу", Иеміздің кешкі асы доктринасын зерттейтін еңбек. Мерсерсбург теологиясының тағы бір маңызды жағы – Филип Шаффтың "Протестантизм принципі" еңбегіндегі тарих және теологияға қатысты көзқарас. Бұл еңбегінде Шафф тарихтың гегельдік моделін алып, оны теология тарихына қолданады. Шаффтың айтуынша, "Реформация әлі де толыққан жоқ, оны толықтыру үшін бөлініп кеткен нәрселерді біріктіріп, субъективті мен объективті арасында татулық орнату қажет", демек теология бір соңғы синтезге жетуі керек. Осы арқылы ол протестантизмнің субъективті ілімдерін Рим-католик шіркеуінің объективті сипатымен қайта біріктіруді ұсынады. Осы сенімнің бір көрінісі – барлық адамдарға, әсіресе католиктерге жол ашатын кеңпейілді экуменизм. Мерсерсбург теологиясының гегельдік тәсіліне үлес қоскан тағы бір тұлға – Фридрих Август Раух, әсіресе оның "Психология" еңбегі арқылы. Мерсерсбург теологиясының осы екі негізгі принципі объективті литургияны жақтады, ал қозғалыстың барлық басқа да жақтастары уағызға басымдық берілген ғибадатқа қарағанда алтарга негізделген литургияны ұнатты. Бұл ресми дұғаларды, Иеміздің кешкі асы үшін үстелдің орнына алтарьды және діни сезімталдықты қамтыды. Бұл өзгерістер лютерандық бағытқа қарай бет бұруды білдіреді. Мерсерсбург қоғамы 1983 жылы теологияның сакраменталды және шіркеулік тәсілін сақтау мақсатымен құрылды. Ол "The New Mercersburg Review" журналын шығарады және жыл сайын жазғы жиын өткізеді. 2012 жылы Wipf and Stock компаниясы Шафф, Невин және олардың серіктестерінің маңызды еңбектерінің сындық, түсіндірмелі басылымдарын "The Mercersburg Theology Study Series" сериясы бойынша жариялай бастады. 2017 жылға дейін жеті том жарық көрді.
John Nevin summarized the Mercersburg Theology, or Movement, by saying, "Its cardinal principle is the fact of the Incarnation." He explained that by adding, "Christ saves the world, not ultimately by what He teaches or by what He does, but by what He is in the constitution of His own person." Nevin's most popular work was The Mystical Presence, a study of the doctrine of the Lord's Supper. Another significant aspect of the Mercersburg Theology is the view of history and theology found in Philip Schaff's Principle of Protestantism. In this work, Schaff takes a Hegelian model of history and applies it to the history of theology. Theology must come to one final synthesis, as Schaff expressed in his remark that "the Reformation must be regarded as still incomplete. It needs yet its concluding act to unite what has fallen asunder, to bring the subjective to a reconciliation with the objective." By this, he proposes a reunion of the subjective doctrines of Protestantism with the objective character of the Roman Catholic Church. Thus, an outworking of this belief is a generous ecumenism extended toward all, especially toward Roman Catholics. Another contributor to the Hegelian approach of Mercersburg Theology was Friederich Augustus Rauch, especially through his work Psychology. A more objective liturgy was advocated by both of these founding principles of Mercersburg Theology, and all the major adherents of the movement favored an altar based liturgy as opposed to pulpit centered worship, i. e., centered on a lengthy sermon. This included more formal prayers, an altar rather than a table for the Lord's Supper, and a sacramental sensibility. These changes represent a movement in the direction of Lutheranism. The Merscersburg Society was founded in 1983 to maintain the sacramental and ecclesial approach of the theology. It publishes The New Mercersburg Review and holds an annual summer convocation. In 2012 Wipf and Stock began publishing critical, annotated editions of major works of Schaff, Nevin and their associates in The Mercersburg Theology Study Series. Seven volumes had been published by 2017.
Қасиетті
Ең ерекшесі – Ходж бен кейінгі американдық реформаланған теологияның қарапайым реализміне қарама-қарсы тұрған (және қазір де тұратын) идеалистік герменевтика. Яғни, Невин бөлшектерден бұрын тұтасты қарастырады, ал тұтас шын мәнінде бөлшектердің жиынтығынан артық. Осы герменевтикалық контексте Мерсерсбург теологиялық көзқарас ретінде Инкарнацияға басымдық береді, бұл, болжауға болатындай, зор теологиялық салдарға алып келеді. Соның нәтижесінде, көптеген теологиялық дуализмдерге және заңға негізделген құтқару іліміне қарсы тұратын толыққанды экклезиология мен сакраменталогия қалыптасты.
Most distinctive is the idealist hermeneutic which stood (and stands) in contrast to the common sense realism of Hodge and subsequent American Reformed theology, i. e. Nevin starts with the whole before the parts, and the whole is indeed greater than the sum of the parts. Within this hermeneutical context, Mercersburg also prioritizes the Incarnation as a theological lens which as one might suppose has vast theological implications. The result is a thoroughgoing ecclesiology and sacramentology that opposes a number of theological dualisms and heavily forensic soteriologies.