Луи Леопольд Роберт: Швейцариялық суретшінің өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Француз суретшісі Луи Леопольд Роберт (13 мамыр 1794 – 20 наурыз 1835) – швейцариялық суретші.

Өмірбаян

Ол Швейцариядағы Ла-Шо-де-Фонд (Нёшатель) қаласында дүниеге келді, бірақ он алты жасында Парижге гравер Жан Жирардемен бірге туған жерін тастап кетті. Ол гравюра бойынша үлкен жүлде алуға азда қалғанда, 1815 жылғы оқиғалар оның үмітін қиратты, себебі Нёшатель Пруссияға қайтарылды, ал Роберт шетелдік ретінде бәсекелестер тізімінен шығарылды. Жирардеден оқуын жалғастыра отырып, ол Дәуіттің шеберханасына баруын тоқтатпады, сосын суретші болуға бел буды және тек шебері жер аударылғанда ғана туған еліне оралды. Нёшательде ол Руле де Мезерактың назарына ілікті, ол оған Римге бару үшін уақтылы қарыз берді. Ол, әсіресе Оңтүстік Италия халқының тұрмыс-тіршілігін бейнелегенде, олардың тарихи ерекшеліктеріне ерекше сезімталдық танытты. Италия өміріне қатысты көптеген жекелеген зерттеулерден кейін Роберт Италияның төрт маусымын және оның халқының төрт басты руын бірдей бейнелейтін төрт үлкен туынды жасау идеясын ойлады. «Мадонна делл’Арко мерекесінен оралу» (Лувр) картинасында ол неаполитандықтар мен көктемді көрсетті. Бұл картина 1827 жылғы Салонға қойылғанда, сөзсіз табысқа жетті және Карл X оны Люксембургке сатып алды; бірақ 1831 жылы жарық көрген «Жаз жиыншылары Понтин батпақтарына келеді» (Лувр) туындысы Луи Филипптің меншігіне өтті және суретшінің атағын бекітті. Флоренция және оның күзгі жүзімдіктері енді оған үшінші тақырыбын беруі керек еді. Ол оны бастауға тырысты, бірақ принцесса Шарлотта Наполеонға деген құштарлығын жеңе алмады (содан кейін күйеуінің, Роберттің жақын досының қайғылы өліміне күйініп), жұмысын тастап, Венецияға кетті, онда ол серияның төртінші туындысын – «Адриатика балықшылары» картинасын бастап аяқтады. Бұл туынды «Жаз жиыншыларына» жете алмады. Көңіл күйінің ауытқуларынан шаршап, қатты күйзеліске түскен Роберт 1835 жылдың 20 наурызында, өзіне жақын ағасының қайғылы өлімінің он жылдығында, өзін-өзі өлтірді. Ол Венециядағы Изола ди Сан Микеле аралындағы Сан Микеле зиратының протестанттық бөлігіне жерленген. Александр Дюманың «Конт Монте-Кристо» романында Роберттің картиналарына бірнеше сілтеме бар, соның бірі – «Жаз жиыншыларына» арналған.

He was born at La Chaux de Fonds (Neuchâtel) in Switzerland, but left his native place with the engraver Jean Girardet at the age of sixteen for Paris. He was on the eve of obtaining the grand prix for engraving when the events of 1815 blasted his hopes, for Neuchâtel was restored to Prussia, and Robert was struck off the list of competitors as a foreigner. Whilst continuing his studies under Girardet he had never ceased to frequent the studio of David, and he now determined to become a painter, and only returned to his native country when his master himself was exiled. At Neuchâtel he attracted the notice of Roullet de Mezerac, who enabled him by a timely loan to proceed to Rome. In depicting the customs and life of the people, of southern Italy especially, he showed peculiar feeling for the historical characteristics of their race. After executing many detached studies of Italian life, Robert conceived the idea of painting four great works which should represent at one and the same time the four seasons in Italy and the four leading races of its people. In the Return from the Fête of the Madonna dell'Arco (Louvre) he depicted the Neapolitans and the spring. This picture, exhibited at the Salon of 1827, achieved undoubted success and was bought for the Luxembourg by Charles X; but the work which appeared in 1831, the Summer Reapers arriving in the Pontine Marshe (Louvre), which became the property of Louis Phillippe, established the artist's reputation. Florence and her autumn vineyards should now have furnished him with his third subject. He attempted to begin it, but, unable to conquer his passion for Princess Charlotte Napoleon (then mourning the violent death of her husband, Robert's devoted friend), he threw up his work and went to Venice, where he began and carried through the fourth of the series, the Fishers of the Adriatic. This work was not equal to the Reapers. Worn by the vicissitudes of painful feeling, and bitterly discouraged, Robert committed suicide before his easel on 20 March 1835, on the tenth anniversary of the melancholy suicide of a brother to whom he had been much attached. He is buried in the Protestant section of the San Michele cemetery on the island of Isola di San Michele in Venice. There are a number of references to Robert's paintings in the novel The Count of Monte Cristo by Alexandre Dumas, one being specifically to The Reapers.