1959 ж. Otto Preminger-дің «Анатомия шабуылдың» фильмі. Джеймс Стюарт, Ли Ремик басты рөлдерде. Сот процесі, құқық, драма, музыка (Duke Ellington). ⚖️🎬
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1959 жылы Ото Премингердің түсірген фильмі.
1959 film by Otto Preminger
Фильмде Джеймс Стюарт, Ли Ремик, Бен Газзара, Ив Арден, Джордж С. Скотт, Артур О'Коннелл, Кэтрин Грант, Брукс Уэст (Арденнің күйеуі), Орсон Бин және Мюррей Гамильтон сомдады. Судья рөлін Джозеф Н. Уэлч ойнады, ол Армия-Маккарти тыңдауларында Джозеф Маккартиді сынап танымал болған нағыз заңгер. Фильмнің музыкасын Дьюк Эллингтон жазған, ол фильмде де ойнайды. UCLA құқық профессоры және "Reel Justice: The Courtroom Goes to the Movies" (2006) кітабының авторларының бірі Майкл Асимов бұл фильмді "мүмкін, ең жақсы сот процесі туралы фильм" деп атады.
The film stars James Stewart, Lee Remick, Ben Gazzara, Eve Arden, George C. Scott, Arthur O'Connell, Kathryn Grant, Brooks West (Arden's husband), Orson Bean, and Murray Hamilton. The judge was played by Joseph N. Welch, a real life lawyer famous for dressing down Joseph McCarthy during the Army–McCarthy hearings. It has a musical score by Duke Ellington, who also appears in the film. It has been described by Michael Asimow, UCLA law professor and co author of Reel Justice: The Courtroom Goes to the Movies (2006), as "probably the finest pure trial movie ever made".
Сюжет
Мичиганның жоғарғы түбегінде бұрынғы округ прокуроры, қайта сайланудан айырылған заңгер Пол Биглер уақытының көп бөлігін балық аулауға, фортепиано ойнауға және өзінің алкогольді досы және әріптесі Парнелл Маккартимен және әзілшіл хатшы Майда Ратледжмен бірге уақыт өткізеді. Бір күні Биглермен Лора Манион байланыс жасайды, ол өзінің күйеуін, АҚШ армиясының лейтенанты Фредерик "Мэнни" Манионды, мейрамхана иесі Бернард "Барни" Квиллді өлтіргені үшін тұтқындалған. Манион кісі өлтіргенін жоққа шығармайды, бірақ Квиллдің әйеліне зорлық жасағанын айтады. Тіпті осындай мотивациямен, Манионды кісі өлтіруден тазарту қиын болады, бірақ Манион оқиға туралы естеліктері жоқ екенін айтады, бұл оның уақытша ақылсыздық қорғанысының қарсы тұрмайтын импульсі қорғанысына лайық болуы мүмкін екенін көрсетеді. Манионның ақылсыздықты жасамалап жатқаны, оған Биглер оны әлеуетті қорғаныс ретінде бағыттағаны айқын. Биглердің халыққа тән сөзі мен жайбарақат мінез-құлқы оның өткір заңгерлік санасын және сот залында театрландырылған істерге бейімдігін жасырады, бұл судьяны бақылауда ұстауға мәжбүрлейді. Алайда, қорғаушылар ісі жақсы жүрмейді, әсіресе жергілікті округ прокуроры Митч Лодвикке Бас прокурордың кеңсесінен жоғары билік прокуроры Клод Дансер көмек көрсетеді. Сонымен қатар, прокуратура әр жағдайда Квиллді өлтірудегі Манионның мотивін атауға тыйым салады. Биглер ақырында Лора Манионның зорлануын тіркеуге жеткізеді және судья Уивер мәселенің талқылаудың бір бөлігі болуына рұқсат беруге келіседі. Сұхбат кезінде Дансер Лораның басқа еркектермен ашық флирт жасағанын айтады, оның ішінде ол өзін зорлаған деп мәлімдеген адам да бар. Психиатрлар Квиллді өлтірген кезде Манионның психикалық жағдайы туралы қарама-қайшы пікірлер айтады. Дансердің айтуынша, Манион Лораның өзіне опасыздық жасағанын сезінген болуы мүмкін, өйткені ол католиктен Квиллдің оны зорлағанын тәңіржырмен ант етуін сұрады. Бұл әрекеттің өзара келісіммен жасалғанына күмән тудырады. Квиллдің мүлкін Мэри Пилант мұра етеді, оны Дансер Квиллдің сүйіктісі деп айыптады. Маккарти Пилланттың шын мәнінде Квиллдің қызы екенін біледі, ол некеден тыс туылғаны үшін құпия ұстауға асығады. Істі жоғалтқан Биглер Пиллантты өлтірудің куәгері болған бармен Аль Пакеттің Квиллдің Лораны зорлағанын мойындағанын білетінін, бірақ Пэкет мұны Пиллантты жақсы көргендіктен немесе Квиллге деген адалдығынан жасырып отырғанын түсіндіруге тырысады. Пилант арқылы Биглер Пакетті Манионның атынан куәлік етуге мәжбүрлей алмайды. Сот барысында Лора Квиллдің оны зорлаған кезде оның іш киімін жыртып алғанын айтады; іш киім ол зорлау орын алғанын айтқан жерде табылмады. Бұрын істің қандай да бір егжей-тегжейін білмейтін Пилант бұл туралы сот барысында естіп, содан кейін Биглерге айтып, кейіннен ол ертеңгісін зорлаудан кейін мейманхананың кір жуу бөлмесінен іш киімдерді тапқанын куәлік етеді. Биглер Квиллдің іш киімдерін бөлмесіне жақын орналасқан кір жуу шұңқырына тастап, күдіктілерден аулақ болуға тырысқанын айтады. Биші Пиланттың жауаптары қызғанышқа негізделгенін дәлелдеуге тырысады. Бейнешік Квиллдің Пиланттың сүйіктісі болғанын және Пилант бұл фактіні жасыру үшін өтірік айтқандығын күмәнсіз айтқан кезде, Пилант Квилл оның әкесі екенін айтып, бәрін шоқтайды. Манион "ақылынан адасқандығы үшін кінәлі емес" деп танылады. Соттан кейін Биглер жаңа практика ашуды шешеді, оның серіктесі ретінде жаңадан асқақ Маккарти болады. Келесі күні Биглер мен Маккарти Манионның трейлер паркіне барып, Манионның қолтаңбасын алып, өте қажет несиеге кепілдік ретінде жеткілікті болады деп үміттенеді. Маниондар трейлер паркін бос қалдырды, директор Лора Манион жылап отырғанын айтты. Манион Биглерге өзінің қашуы "қарсы келмейтін импульс" екенін көрсетіп, жазба қалдырды, бұл сот кезінде Биглер қолданған әділдік. Биглер Мэри Пилант оны Квиллдің мүлкін басқаруға жалдағанын айтады; Маккарти ол үшін жұмыс істеу "поэтикалық әділдік" болады дейді.
In the Upper Peninsula of Michigan, small town lawyer Paul Biegler, a former district attorney who lost his re election bid, spends most of his time fishing, playing the piano, and hanging out with his alcoholic friend and colleague Parnell McCarthy and sardonic secretary Maida Rutledge. One day, Biegler is contacted by Laura Manion to defend her husband, US Army Lieutenant Frederick "Manny" Manion, who has been arrested for the murder of innkeeper Bernard "Barney" Quill. Manion does not deny the murder, but claims that Quill raped his wife. Even with such a motivation, getting Manion cleared of murder would be difficult, but Manion claims to have no memory of the event, which suggests he may be eligible for a defense of irresistible impulse—a version of a temporary insanity defense. It is strongly implied that Manion is faking insanity, having been guided to it as a potential defense by Biegler. Biegler's folksy speech and laid back demeanor hide a sharp legal mind and a propensity for courtroom theatrics that keeps the judge busy maintaining control. However, the case for the defense does not go well, especially as local district attorney Mitch Lodwick is assisted by high powered prosecutor Claude Dancer from the Attorney General's office. Furthermore, the prosecution tries at every instance to block any mention of Manion's motive for killing Quill. Biegler eventually manages to get the rape of Laura Manion into the record and Judge Weaver agrees to allow the matter to be part of the deliberations. During cross examination, Dancer insinuates that Laura openly flirted with other men, including the man she claimed raped her. Psychiatrists give conflicting testimony to Manion's state of mind at the time that he killed Quill. Dancer says that Manion may have suspected Laura of cheating on him because he asked her, a Catholic, to swear on a rosary that Quill raped her. This raises doubt as to whether the act was consensual. Quill's estate is to be inherited by Mary Pilant, whom Dancer accused of being Quill's mistress. McCarthy learns that Pilant is in fact Quill's daughter, a fact she is anxious to keep secret since she was born out of wedlock. Biegler, who is losing the case, tries to persuade Pilant that Al Paquette, the bartender who witnessed the murder, may know if Quill admitted to raping Laura but Paquette is covering this up, either because he loves Pilant or out of loyalty to Quill. Through Pilant, Biegler is unable to get Paquette to testify on behalf of Manion. During the trial, Laura claims that Quill tore off her underwear while raping her; the underwear wasn't found where she alleges the rape took place. Pilant, previously unaware of any details of the case, hears this during the trial and then tells Biegler and later testifies that she found the panties in the inn's laundry room the morning after the alleged rape. Biegler suggests Quill may have attempted to avoid suspicion by dropping the panties down the laundry chute located next to his room. Dancer tries to establish that Pilant's answers are founded on her jealousy. When Dancer asserts forcibly that Quill was Pilant's lover and that Pilant lied to cover this fact, Pilant shocks everyone by stating that Quill was her father. Manion is found "not guilty by reason of insanity". After the trial, Biegler decides to open a new practice, with a newly sober McCarthy as his partner. The next day, Biegler and McCarthy travel to the Manions' trailer park home to get Manion's signature on a promissory note which they hope will suffice as collateral for a desperately needed loan. It turns out the Manions have vacated the trailer park, the superintendent commenting that Laura Manion had been crying. Manion left a note for Biegler, indicating that his flight was "an irresistible impulse", the same justification Biegler used during the trial. Biegler states that Mary Pilant has retained him to execute Quill's estate; McCarthy says that working for her will be "poetic justice".
Шабыт
1952 жылдың 31 шілдесінде лейтенант Кольман А. Петерсон Мичиган штатының Биг-Бэй қаласындағы тавернада Морис Ченоуетті атып өлтірді. Бірнеше күннен кейін Волькер қорғаушы адвокат ретінде шақырылды. Питерсонның әйелі Шарлотта Ченоуиттің оны зорлап, ұрып-соққанын мәлімдеді. Сот 1952 жылдың 15 қыркүйегінде басталды, ал Бас прокурордың көмекшісі Ирвинг Бити Маркет округінің прокуроры Эдвард Томасқа көмектесті. Волькер ақыл-естің жоқтығын қорғаудың сирек кездесетін түрін қолданды, ол 1886 жылдан бері Мичиган штатында қолданылмаған, қарсы тұруға келмейтін күш деп аталды. 1952 жылдың 23 қыркүйегінде қазылар алқасы төрт сағаттан кейін ақыл-естің жоқтығына байланысты кінәлі емес деп үкім шығарды. Екі күннен кейін, Питерсонды психиатр тексеріп, оның ақыл-есі сау деп тапқаннан кейін босатылды. Питерсон мен оның әйелі соттан кейін көп ұзамай ажырасып кетті. Хиллсдейл округінің судьясы Чарльз О. Арч, аға, жергілікті судьяның ауруына байланысты бұл істі қарады.
On July 31, 1952, Lt. Coleman A. Peterson shot and killed Maurice Chenoweth at a tavern in Big Bay, Michigan. Voelker was retained as defense attorney a few days later. Peterson's wife Charlotte had claimed Chenowyth raped and beat her. The trial started on September 15, 1952, and Assistant Attorney General Irving Beattie assisted Marquette County Prosecuting Attorney Edward Thomas. Voelker used a rare version of the insanity defense called irresistible impulse that had not been used in Michigan since 1886. The jury deliberated for four hours on September 23, 1952, before returning a verdict of not guilty by reason of insanity. Two days later, after Peterson was examined by a psychiatrist who judged him sane, he was released. Peterson and his wife were divorced soon after the trial. Hillsdale Circuit Court Judge Charles O. Arch, Sr. tried the case because of the illness of a local judge.
Өндіріс
Фильм Мичиганның жоғарғы түбегіндегі бірнеше жерде түсірілді (Биг-Бей, Маркетт, Ишпеминг және Мичигамме). Кейбір көріністер 1952 жылғы, романның көп бөлігіне түрткі болған кісі өлтіру оқиғасы болған Lumberjack Tavern-нен бір блок қашықтықтағы Биг-Бейдегі Thunder Bay Inn-де түсірілді. Фильмнің тұңғыш көрсетілімі 1959 жылдың 18 маусымында Чикагода болды, ал 1959 жылдың 29 маусымында Ишпемингтегі Батлер театрында және Маркеттегі Нордикалық театрында алғашқы ресми көрсетілімі өтті.
The film was shot in several locations in the Upper Peninsula of Michigan (Big Bay, Marquette, Ishpeming, and Michigamme). Some scenes were filmed in the Thunder Bay Inn in Big Bay, one block from the Lumberjack Tavern, the site of the 1952 murder that inspired much of the novel. The film was previewed on June 18, 1959, in Chicago, It had its first screening at the Butler Theater in Ishpeming and the Nordic Theater in Marquette on June 29, 1959.
Құқықтық аспектілер
Фильмде заң жүйесіндегі адам факторының кемшілдігі зерттеледі. Әртүрлі тәсілдермен, қорғау және айыптау тарапынан, айыпталушы мен оның әйелі, сондай-ақ куәгерлердің барлығы да дұрыс пен бұрыс туралы өз пікірлеріне, адалдық, әділдік, мораль және этика туралы әртүрлі көзқарастарына ие. Куәгерлердің сенімділігіне назар аудару және осы анықтамаларға негізделген «фактілерді табу» сот процесінің «Ахиллес тобы» болып табылады. Содан кейін ол әңгімені уақытша тоқтатады және Манионға фактілік/құқықтық позициясын қайта қарастыруды ұсынады. Прокуратураның куәгерлерді даярлауы одан да айқын көрінеді, олар Манионға қарсы куәлік беру үшін сот үкімі күтіп отырған басқа түрме тұтқындарын шақырады, бұл белгілі бір деңгейде жалған куәлік беруге қатыстылықты білдіреді. Бірі – айыпталушы шындықты жасырып, ең қолайлы үкімді алу үшін оқиғасын манипуляциялауда деген болжам, ал екіншісі – айыптау тарапы сотталушыға жеңіл жаза алу үшін жалған куәлік беруге мүмкіндік бергендігі туралы күдік тудырады.
The film examines the apparent fallibility of the human factor in jurisprudence. In various ways all of the human components—the counsel for defense and prosecution, the defendant and his wife, and the witnesses—have their own differing positions on what is right or wrong, and varying perspectives on integrity, justice, morality and ethics. The reliance on credibility of witnesses, and the "finding of facts" based upon those determinations, is the "Achilles heel" of the judicial process. who then temporarily suspends the conversation and suggests that Manion rethink his factual/legal position. Witness coaching by the prosecution is even more blatant as they call in other jail inmates awaiting sentencing to testify against Manion, which is portrayed as subornation of perjury to an extent. The first suggests that the defendant may be concealing the truth and manipulating his story in order to obtain the best possible verdict, and the latter that the prosecution dangled a possible lighter sentence through plea bargain as an incentive to perjury.
Қабылдау
Фильмде қолданылған тіл Чикаго, Иллинойс қаласының мэрі Ричард Дэйлиді және оның полиция комиссарын таң қалдырды. Осының салдарынан фильмді консервативті католиктер көп шоғырланған қалада уақытша тыйым салды. Премингер Иллинойс штатындағы федералды сотқа шағымданып, мэрдің шешімі жойылды. Сот отырысында қолданылған клиникалық тіл фильмнің контексіне сай екенін анықтағаннан кейін фильмті көрсетуге рұқсат берілді. Variety басылымы фильмде американдық фильмдерде бұрын естілмеген "контрацептив", (сексуалдық) "климакс" және "сперматогенез" сияқты сөздер бар екенін мәлімдеді. Арыз бір жылдан кейін, 1961 жылдың мамыр айында қанағаттандырылмады. "Қылмыстың анатомиясы" заң және білім саласының мамандары тарапынан жақсы қабылданып, жоғары бағаланды. 1989 жылы Америка Адвокаттар Ассоциациясы осы фильмді барлық уақыттағы ең жақсы 12 сот фильмінің бірі деп атады. Мақалада фильмнің сюжеті мен музыкалық қосымшасынан өзге, "Фильмнің ең басты артықшылығы – қиын жағдайда қорғаныс стратегиясын қалай құруға болатынын көрсету қабілеті. Қанша сот процесі туралы фильмдер адвокаттардың көп уақытын алатын (және ең жақтырмайтын) зерттеу жұмыстарын көрсетуге батылады?" делінген. Фильм заң мектептерінде оқу құралы ретінде де пайдаланылды, себебі ол (қорғау тарапынан алғанда) АҚШ-тың қылмыстық сот жүйесіндегі клиентпен сұхбаттасудан бастап сотқа дейінгі барлық негізгі кезеңдерді қамтиды. Америка Адвокаттар Ассоциациясы фильмді 25 "Ең ұлы заң фильмдері" тізімінде 4-орынға қойды. Фильмнің табысы шамамен 11 миллион долларды құрады, ал АҚШ және Канададағы кинотеатрлардағы көрсетімдерден 5,5 миллион доллар түсті. Әлем бойынша 8 миллион долларлық кіріс алынды. The New York Times газетінің киносыншысы Босли Кроутер: "Адам ақыл-ойы мен адвокаттық ережелердің шегінен асып кеткен сот драмаларының соңына жеткеннен кейін, драмалық, бірақ логикалық мінез-құлық пен соттағы дұрыс процедураны көрсететін фильмді көру қуаныш пен қызығушылық тудырады. Міне, сондай фильм – "Қылмыстың анатомиясы", ол кеше "Критерион" және "Плаза" кинотеатрларында көрсетілді. Бұл – осы ескі судья көрген ең жақсы сот мелодрамасы. Екі сағат 40 минуттық фильмнің кейбір жерлері шаршатуы мүмкін, бірақ ол американдық соттың жұмысын, шағын қалалық кейіпкерлерді және қылмыстың жалпы сұмдығын бейнелеуде өте жақсы" деді. Time журналы фильмнің дұрыс темпте, жақсы ойналғанын және фильмнің контексінде ашық тілдің қажет екенін атап өтті. Rotten Tomatoes агрегаторының мәліметінше, сауалнамаға алынған 50 сыншының 100% фильмге оң баға берген, ал орташа бағасы 8.70/10 болды. Сайттың консенсусы: "Кино тарихындағы ең ұлы сот драмаларының бірі – "Қылмыстың анатомиясы", ол шиеленісті, ойландыратын және тамаша актерлік шеберлігімен көзге түседі, Джеймс Стюарт пен Джордж С. Скотттың керемет рөлдері бар".
The language used during the film startled Chicago, Illinois Mayor Richard J. Daley, and his police commissioner. As a result, the film was temporarily banned in the heavily Catholic city. Preminger filed a motion in federal court in Illinois and the mayor's decision was overturned. The film was allowed to be exhibited after the court determined that the clinical language during the trial was realistic and appropriate within the film's context. Variety claimed that the film contained words never before heard in American films with the Motion Picture Production Code seal such as "contraceptive", (sexual) "climax" and "spermatogenesis". the suit was dismissed less than a year later in May 1961. Anatomy of a Murder has been well received by members of the legal and educational professions. In 1989, the American Bar Association rated this as one of the 12 best trial films of all time. In addition to its plot and musical score, the article noted: "The film's real highlight is its ability to demonstrate how a legal defense is developed in a difficult case. How many trial films would dare spend so much time watching lawyers do what many lawyers do most (and enjoy least) research?" The film has also been used as a teaching tool in law schools, as it encompasses (from the defense standpoint) all of the basic stages in the U. S. criminal justice system from client interview and arraignment through trial. The film was listed as No. (Number) 4 of 25 "Greatest Legal Movies" by the American Bar Association. The film grossed an estimated $11 million generating $5.5 million in theatrical rentals in the U. S. and Canada. It earned rentals of $8 million worldwide. Bosley Crowther, film critic for The New York Times said, "After watching an endless succession of courtroom melodramas that have more or less transgressed the bounds of human reason and the rules of advocacy, it is cheering and fascinating to see one that hews magnificently to a line of dramatic but reasonable behavior and proper procedure in a court. Such a one is Anatomy of a Murder, which opened at the Criterion and the Plaza yesterday. It is the best courtroom melodrama this old judge has ever seen Outside of the fact that this drama gets a little tiring in spots—in its two hours and forty minutes, most of which is spent in court—it is well nigh flawless as a picture of an American court at work, of small town American characters and of the average sordidness of crime." Time felt that it was well paced, well acted, and that the explicit language was warranted within the film's context. Rotten Tomatoes, a review aggregator, reports that 100% of 50 surveyed critics gave the film a positive review; the average rating was 8.70/10. The site's consensus states, "One of cinema's greatest courtroom dramas, Anatomy of a Murder is tense, thought provoking, and brilliantly acted, with great performances from James Stewart and George C. Scott."
Марапаттар мен ұсыныстар
Сыйлық санаты Номинант(тар) Нәтиже Ref. Оскар сыйлығы Ең үздік фильм Отто Премингер Ең үздік актер Джеймс Стюарт Ең үздік қосалқы актер Артур О'Коннелл Джордж С. Скотт Ең үздік сценарий – Басқа ортадан алынған материал негізінде Венделл Мейс Ең үздік операторлық – Ақ-қара Сэм Левитт Ең үздік фильм монтажы Луис Р. Лоффлер Британдық кино академиясы сыйлығы Кез келген көзден үздік фильм Отто Премингер Ең үздік шетелдік актер Джеймс Стюарт Кинодағы ең үміткер жаңа келген Жозеф Н. Уэлч Америка режиссерлер гильдиясы сыйлығы Кинодағы ең көрнекті режиссерлік жетістік Отто Премингер Алтын глобус сыйлығы Ең үздік фильм – Драма Ең үздік актриса – Драма Ли Ремик Ең үздік қосалқы актер – Фильм Жозеф Н. Уэлч Ең үздік режиссер – Фильм Отто Премингер Грэмми сыйлығы 1959 жылы алғаш жазылған және шығарылған ең үздік музыкалық композиция (5 минуттан асатын) «Қылмыс анатомиясы» – Дюк Эллингтон Ең үздік саундтрек альбомы – Фильм немесе телешоудан алынған фондық музыка Ең үздік оркестр орындауы – Би үшін Лаурел сыйлығы Ең үздік драма Ең үздік ер адамның драмалық рөлі Джеймс Стюарт Ең үздік ер адамның қосалқы рөлі Артур О'Коннелл Ең үздік әйелдің қосалқы рөлі Ив Арден 5-орын Ұлттық кино кеңесі сыйлығы Ең үздік он фильм 3-орын Ұлттық фильмді сақтау кеңесі Ұлттық фильм тізілімі Нью-Йорк кино сыншылары сыйлығы Ең үздік актер Джеймс Стюарт Ең үздік сценарий Венделл Мейс Онлайн фильм және теледидар қауымдастығы сыйлығы Даңқ залы – Фильм Венеция халықаралық кинофестивалі Алтын арыстан Отто Премингер Ең үздік актер Джеймс Стюарт Америка жазушылар гильдиясы сыйлығы Ең үздік жазылған американдық драма Венделл Мейс
Award Category Nominee(s) Result Ref. Academy Awards Best Motion Picture Otto Preminger Best Actor James Stewart Best Supporting Actor Arthur O'Connell George C. Scott Best Screenplay – Based on Material from Another Medium Wendell Mayes Best Cinematography – Black and White Sam Leavitt Best Film Editing Louis R. Loeffler British Academy Film Awards Best Film from any Source Otto Preminger Best Foreign Actor James Stewart Most Promising Newcomer to Film Joseph N. Welch Directors Guild of America Awards Outstanding Directorial Achievement in Motion Pictures Otto Preminger Golden Globe Awards Best Motion Picture – Drama Best Actress in a Motion Picture – Drama Lee Remick Best Supporting Actor – Motion Picture Joseph N. Welch Best Director – Motion Picture Otto Preminger Grammy Awards Best Musical Composition First Recorded and Released in 1959 (more than 5 minutes duration) Anatomy of a Murder – Duke Ellington Best Soundtrack Album – Background Score from a Motion Picture or Television Best Performance by an Orchestra – for Dancing Laurel Awards Top Drama Top Male Dramatic Performance James Stewart Top Male Supporting Performance Arthur O'Connell Top Female Supporting Performance Eve Arden 5th Place National Board of Review Awards Top Ten Films 3rd Place National Film Preservation Board National Film Registry New York Film Critics Circle Awards Best Actor James Stewart Best Screenplay Wendell Mayes Online Film & Television Association Awards Hall of Fame – Motion Picture Venice International Film Festival Golden Lion Otto Preminger Best Actor James Stewart Writers Guild of America Awards Best Written American Drama Wendell Mayes
Қабылдау
Detroit Free Press музыка сыншысы Марк Страйкер: "Мұқият зерделенгенімен, менің ойымша, бұл Эллингтон-Стрейхорнның «Such Sweet Thunder» және «The Far East Suite» сияқты шедеврлік сюиталарының қатарындағы ең жоғары деңгейге жете алмайды, бірақ оның ең шабыттандырған сәттері олармен тең келеді". Партитурада "бірнеше тақырыптар қолданылған, олар үздіксіз қайта біріктіріліп, жаңаша оркестрленген. Эллингтон «Flirtibird» әнінен де тартымды мелодия жазған емес, онда Джонни Ходжестің альт-саксофонында орындалған «тоқтаусыз құштарлық тербелісі» бар". Басты музыканың күшті ритмі күшті жаныбырдың жарылысын жасырады". Партитура "блюздің иісіне толы, ал Эллингтон оркестрі түстерге толы". Эллингтонның партитурасы 1959 жылы үш Грэмми сыйлығын жеңіп алды, атап айтқанда: «Үздік би тобының орындауы», «1959 жылы алғаш рет жазылған және жарық көрген үздік музыкалық композиция» және «Үздік саундтрек альбомы».
Detroit Free Press music critic Mark Stryker concluded: "Though indispensable, I think the score is too sketchy to rank in the top echelon among Ellington Strayhorn masterpiece suites like Such Sweet Thunder and The Far East Suite, but its most inspired moments are their equal." efn ua|The score employs a "handful of themes, endlessly recombined and re orchestrated. Ellington never wrote a melody more seductive than the hip swaying "Flirtibird", featuring the "irresistibly salacious tremor" by Johnny Hodges on the alto saxophone." A stalking back beat barely contains the simmering violence of the main title music" The score is heavily dipped in "the scent of the blues and Ellington's orchestra bursts with color." Ellington's score won three Grammy Awards in 1959, namely" Best Performance by a Dance Band, Best Musical Composition First Recorded and Released in 1959 and Best Sound Track Album.
Кезеңнен кезеңге бейімдеу
Травердің романы жарық көргеннен кейін, Сент-Мартинс Пресс оны сахнаға қою үшін бейімдеуді жоспарлады, Бродвейде қойылым жасауды көздеп, одан кейін фильмге түсіруді ниеттенді. 1957 жылдың желтоқсанында қайтыс болғанға дейін Джон Ван Друтен пьесаның бейімделуінің қара жобасын жазды. Одан кейін баспа киноқұқығын сатуға шығарды, оны Отто Премингер сатып алды. Көбінесе, Травердің кітабы 1963 жылы Элиу Винердің қоюымен сахнаға қойылды. Алғашқы көрсетілімі Чикаго маңындағы Милл Ран театрында болды және 1964 жылы Сэмюэл Френч баспасынан жарық көрді.
After Traver's novel was published, St. Martin's Press planned to have it adapted for the stage, intending a Broadway production, which would then be made into a film. Before he died in December 1957, John Van Druten wrote a rough draft of the play adaptation. Some time after that, the publisher then made the film rights available, and these were purchased by Otto Preminger. Eventually, Traver's book was adapted for the stage in 1963 by Elihu Winer. It premiered at the Mill Run Theater in suburban Chicago, and was published in 1964 by Samuel French.
БАҚ және танымал мәдениеттегі сілтемелер
2009 жылдың 29 маусымында журналист және кинорежиссер Джон Пепин "Анатомия '59: Классикалық фильмнің жасалу тарихы" атты деректі фильмін Мичиган штатының қоғамдық телеарналарында көрсетті. Бұл хабар таратудың негізгі арнасы Мичиган штатының Маркет қаласындағы WNMU телеарнасы болды. Деректі фильмде Роберт Травердің "Қиындық анатомиясы" атты бестселлер туындаған бастапқы оқиға және Отто Премингердің фильмінің түсірілуі туралы айтылады. Пепиннің деректі фильмі "Қиындық анатомиясы" фильмінің Мичиган штатының Ишпеминг және Маркет қалаларындағы әлемдік премьерасының 50 жылдығына орай жарық көрді; сол күні Джон Волькердің туған күні де болды. Пепин Волькер тұрған және Премингердің фильмінің актерлары түсірілім кезінде қонақ үйінде болған Ишпемингтегі Барнум көшесінде өсті. "Анатомия '59" фильмінде 2009 жылы әлі тірі болған "Қиындық анатомиясы" фильмінің актерлерімен сұхбаттар бар, олардың ішінде Бен Газзара, Кэтрин Грант Кросби, Орсон Бин және Дон Росс.
On June 29, 2009, journalist and filmmaker John Pepin debuted Anatomy '59: The Making of a Classic Motion Picture on public television stations across the state of Michigan. The anchor station for those broadcasts was WNMU TV in Marquette, Michigan. The documentary reviews the original incident that spawned the bestselling book Anatomy of a Murder by Robert Traver and the making of Otto Preminger's motion picture. Pepin's documentary debuted on the 50th anniversary of the world premiere of "Anatomy of a Murder" in Ishpeming and Marquette, Michigan; the date was also the birthday of John Voelker. Pepin grew up on Barnum Street in Ishpeming, the same street where Voelker lived and where the Mather Inn was located, which is where the stars of Preminger's film stayed during production. Anatomy '59 features interviews with Anatomy of a Murder actors still alive in 2009, including Ben Gazzara, Kathryn Grant Crosby, Orson Bean and Don Ross.