Жұқпалы ішкі жақшығанат тамырының қабынуы синдромы
Lemierre's syndrome
Лемьер синдромы – жас, сау адамдарда тамақ ауруынан туындайтын қауіпті ішек тамыр қабынуы. Септицемия, абсцесс қаупі бар. Симптомдары мен алдын алу жолдары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лемиер синдромы – ішкі жақшығар тамырының жұқпалы тромбофлебиті. Ол көбінесе жас, әдетте сау ересектерде бактериялық ангинаның (тонзиллит) асқынуы ретінде дамиды. Тромбофлебит – қауіпті жағдай және ол қанда бактерия пайда болуы немесе септикалық эмболия сияқты жүйелік асқынуларға алып келуі мүмкін. Лемиер синдромы көбінесе бактериялық (мысалы, Fusobacterium necrophorum) ангина инфекциясы перитонзиллярлық абсцесс пайда болуына дейін прогрессияланғанда кездеседі. Абсцесс тереңінде анаэробты бактериялар көбейе алады. Абсцесс қабырғасы іштен жарылғанда, бактерияларды тасымалдайтын дренаж жұмсақ тіндерге сіңіп, жақын орналасқан құрылымдарды жұқтырады. Инфекцияның жақын орналасқан ішкі жақшығар тамырына таралуы бактериялардың қан ағынымен таралуына мүмкіндік береді. Тамырдың айналасындағы қабыну және тамырдың қысылуы қан ұюына әкелуі мүмкін. Потенциалды жұққан қан ұйысының бөліктері үзіліп, оң жақ жүрек арқылы өкпеге эмболия ретінде өтіп, өкпе артериясының тармақтарын бітеп, жүректің оң жағынан өкпеге оттегі аз қанды тасымалдауды тоқтатады. Жұқпалы ангинадан кейінгі сепсисті алғаш 1918 жылы Хьюго Шотмюллер сипаттаған. 1936 жылы Андре Лемиер 20 науқастың жағдайы бойынша сериялық зерттеу жариялады, онда ангина инфекциясынан кейін анаэробтық сепсис анықталды, олардың 18-і қайтыс болды.
Lemierre's syndrome is infectious thrombophlebitis of the internal jugular vein. It most often develops as a complication of a bacterial sore throat infection in young, otherwise healthy adults. The thrombophlebitis is a serious condition and may lead to further systemic complications such as bacteria in the blood or septic emboli. Lemierre's syndrome occurs most often when a bacterial (e. g., Fusobacterium necrophorum) throat infection progresses to the formation of a peritonsillar abscess. Deep in the abscess, anaerobic bacteria can flourish. When the abscess wall ruptures internally, the drainage carrying bacteria seeps through the soft tissue and infects the nearby structures. Spread of infection to the nearby internal jugular vein provides a gateway for the spread of bacteria through the bloodstream. The inflammation surrounding the vein and compression of the vein may lead to blood clot formation. Pieces of the potentially infected clot can break off and travel through the right heart into the lungs as emboli, blocking branches of the pulmonary artery that carry blood with little oxygen from the right side of the heart to the lungs. Sepsis following a throat infection was first described by Hugo Schottmüller in 1918. In 1936, André Lemierre published a series of 20 cases where throat infections were followed by identified anaerobic sepsis, of whom 18 died.
Белгілері мен симптомдары
Лемьер синдромының белгілері мен көріністері әртүрлі болуы мүмкін, бірақ көбінесе ауырған тамақ, қызба және жалпы әлсіздікпен басталады. Одан кейін шектен тыс шаршаңқылық, жоғары қызба, дікілдеу, мойын лимфа түйіндерінің ісінуі және мойынның ісінуі, соққыға ұшыраған сияқты ауыру сезімі байқалады. Бұл кезеңде іш ауруы, диарея, жүрек айну және құсу жиі кездеседі. Бұл белгілер мен көріністер әдетте бастапқы симптомдардан кейін бірнеше күннен екі аптаға дейін пайда болады. Өкпе зардап шегу белгілері: тыныс алудың қиындауы, жөтел және ауыртыспен тыныс алу (плевриттік кеуде ауыруы). Сирек жағдайларда, қан жөтелдеу мүмкін. Буындар зардап шеккен кезде ауырсынулы немесе қабынулы буындар пайда болуы мүмкін. Сондай-ақ септикалық шок дамуы мүмкін. Ол төмен қан қысымымен, жүрек соғу жиілігінің артуымен, зәр шығарудың азаюымен және тыныс алу жиілігінің артуымен көрінеді. Кейбір жағдайларда менингит дамуы мүмкін, ол әдетте мойынның қатаюы, бас ауруы және жарыққа сезімталдық ретінде көрінеді. Бауырдың және көкбауырдың үлғаюы байқалуы мүмкін, бірақ олар әрқашан бауыр немесе көкбауыр абсцестерімен байланысты емес. Лемьер инфекциясында MRSA да проблема болуы мүмкін. Сирек жағдайларда Лемьер синдромын басқа (көбінесе грам-теріс) бактериялар тудырады, оларға Bacteroides fragilis және Bacteroides melaninogenicus, Peptostreptococcus spp., Streptococcus microaerophile, Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes және Eikenella corrodens жатады.
The signs and symptoms of Lemierre's syndrome vary, but usually start with a sore throat, fever, and general body weakness. These are followed by extreme lethargy, spiked fevers, rigors, swollen cervical lymph nodes, and a swollen, tender or painful neck. Often there is abdominal pain, diarrhea, nausea and vomiting during this phase. These signs and symptoms usually occur several days to two weeks after the initial symptoms. Symptoms of pulmonary involvement can be shortness of breath, cough and painful breathing (pleuritic chest pain). Rarely, blood is coughed up. Painful or inflamed joints can occur when the joints are involved. Septic shock can also arise. This presents with low blood pressure, increased heart rate, decreased urine output and an increased rate of breathing. Some cases will also present with meningitis, which will typically manifest as neck stiffness, headache and sensitivity of the eyes to light. Liver enlargement and spleen enlargement can be found, but are not always associated with liver or spleen abscesses. MRSA might also be an issue in Lemierre infections. Rarely Lemierre's syndrome is caused by other (usually Gram negative) bacteria, which include Bacteroides fragilis and Bacteroides melaninogenicus, Peptostreptococcus spp., Streptococcus microaerophile, Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes, and Eikenella corrodens.
Патофизиология
Лемиер синдромы бас және мойын аймағының инфекциясынан басталады, инфекцияның басты бастау көздері - таңдай миндальдары және тонзилла айналасындағы тіндер. Әдетте бұл инфекция жұқпалы қабыну (фарингит), және әдебиеттерде көрсетілгендей, пациенттердің 87,1%-інде осылай көрінеді. Кейбір жағдайларда инфекциялық мононуклеозға дейін дамуы мүмкін. Бұл жағдайда бактериялар осы бактерияларды қамтитын қан қыстыру (тромб) құруына себеп болады. Сонымен қатар, ішкі жақшығары тамырлар қабынып ісінеді. Бұл септикалық тромбофлебит септикалық микроэмболиялардың пайда болуына және олардың денеде таралып, іріңдік (абсцесс) және септикалық инфаркттар құруына әкелуі мүмкін. Эмболиялар кездесетін алғашқы капиллярлар – өкпе капиллярлары. Осының салдарынан, септикалық метастаздардың ең көп кездесетін орны – өкпе, одан кейін буындар (тізе, жамбас, стерноклавикулярлық буын, иық және шынтақ). Өкпеде бактериялар іріңдіктер, түйінді және қуыстық зақымданулар тудырады. Плевралық эффузия жиі кездеседі.
Lemierre's syndrome begins with an infection of the head and neck region, with most primary sources of infection in the palatine tonsils and peritonsillar tissue. Usually this infection is a pharyngitis (which occurred in 87.1% of patients as reported by a literature review), and can be preceded by infectious mononucleosis as reported in several cases. In this vein, the bacteria cause the formation of a thrombus containing these bacteria. Furthermore, the internal jugular vein becomes inflamed. This septic thrombophlebitis can give rise to septic microemboli that disseminate to other parts of the body where they can form abscesses and septic infarctions. The first capillaries that the emboli encounter where they can nestle themselves are the pulmonary capillaries. As a consequence, the most frequently involved site of septic metastases are the lungs, followed by the joints (knee, hip, sternoclavicular joint, shoulder and elbow). In the lungs, the bacteria cause abscesses, nodulary and cavitary lesions. Pleural effusion is often present.
Емдеу
Лемиер синдромы көбінесе тамырға енгізілетін антибиотиктермен емделеді. Fusobacterium necrophorum әдетте бета-лактам антибиотиктеріне, метронидазолға, клиндамицинге және үшінші буын цефалоспориндерге жоғары сезімтал, ал басқа фузобактериялар бета-лактамдарға және клиндамицинге әртүрлі деңгейде тұрақтылық көрсетеді. Антикоагуляциялық терапияны қолдануға немесе қолдамауға дәлел жоқ. Лемиер синдромының сирек кездесуі ауруды зерттеу үшін клиникалық сынақтар жүргізуге мүмкіндік бермеді. Бұл ауру жақсы белгілі емес және көбінесе диагнозы қойылмайды, сондықтан өлім-жітім көрсеткіші жоғары болуы мүмкін. Ауруға шалдыққандардың шамамен 10% - ында бас сүйек жүйкесінің салдары және ортопедиялық шектеулер сияқты клиникалық салдарлар байқалады. Жалпы халық арасында аурудың кездесу жиілігі миллион адамға 0,8-ден 3,6-ға дейін құрайды, бірақ сау жастарда жоғары. Қайталанған жағдайлардың саны артып келеді; алайда, оның сирек кездесуіне байланысты дәрігерлер оның бар екенін білмеуі мүмкін, бұл дұрыс диагноз қоймауға әкелуі мүмкін.
Lemierre's syndrome is primarily treated with antibiotics given intravenously. Fusobacterium necrophorum is generally highly susceptible to beta lactam antibiotics, metronidazole, clindamycin and third generation cephalosporins while the other fusobacteria have varying degrees of resistance to beta lactams and clindamycin. There is no evidence to opt for or against the use of anticoagulation therapy. The low incidence of Lemierre's syndrome has not made it possible to set up clinical trials to study the disease. Since this disease is not well known and often remains undiagnosed, mortality might be much higher. Approximately 10% of those with the condition experience clinical sequelae, including cranial nerve palsy and orthopaedic limitations. The estimated incidence rate is 0.8 to 3.6 cases per million in the general population, but is higher in healthy young adults. The number of cases reported is increasing; however, because of its rarity, physicians may be unaware of its existence, possibly leading to underdiagnosis.
Тарих
1918 жылы Хьюго Шотмюллер тамақ инфекциясынан туындаған сепсисті сипаттады. 1936 жылы Андре Лемиер 20 жағдайдан тұратын серия жариялады, онда тамақ инфекцияларынан кейін анаэробты сепсис анықталды, осы науқастардың 18-і қайтыс болды.
Sepsis following from a throat infection was described by Hugo Schottmüller in 1918. In 1936, André Lemierre published a series of 20 cases where throat infections were followed by identified anaerobic sepsis, of whom 18 patients died.