Кіріспе

Лемиер синдромы – ішкі жақшығар тамырының жұқпалы тромбофлебиті. Ол көбінесе жас, әдетте сау ересектерде бактериялық ангинаның (тонзиллит) асқынуы ретінде дамиды. Тромбофлебит – қауіпті жағдай және ол қанда бактерия пайда болуы немесе септикалық эмболия сияқты жүйелік асқынуларға алып келуі мүмкін. Лемиер синдромы көбінесе бактериялық (мысалы, Fusobacterium necrophorum) ангина инфекциясы перитонзиллярлық абсцесс пайда болуына дейін прогрессияланғанда кездеседі. Абсцесс тереңінде анаэробты бактериялар көбейе алады. Абсцесс қабырғасы іштен жарылғанда, бактерияларды тасымалдайтын дренаж жұмсақ тіндерге сіңіп, жақын орналасқан құрылымдарды жұқтырады. Инфекцияның жақын орналасқан ішкі жақшығар тамырына таралуы бактериялардың қан ағынымен таралуына мүмкіндік береді. Тамырдың айналасындағы қабыну және тамырдың қысылуы қан ұюына әкелуі мүмкін. Потенциалды жұққан қан ұйысының бөліктері үзіліп, оң жақ жүрек арқылы өкпеге эмболия ретінде өтіп, өкпе артериясының тармақтарын бітеп, жүректің оң жағынан өкпеге оттегі аз қанды тасымалдауды тоқтатады. Жұқпалы ангинадан кейінгі сепсисті алғаш 1918 жылы Хьюго Шотмюллер сипаттаған. 1936 жылы Андре Лемиер 20 науқастың жағдайы бойынша сериялық зерттеу жариялады, онда ангина инфекциясынан кейін анаэробтық сепсис анықталды, олардың 18-і қайтыс болды.

Белгілері мен симптомдары

Лемьер синдромының белгілері мен көріністері әртүрлі болуы мүмкін, бірақ көбінесе ауырған тамақ, қызба және жалпы әлсіздікпен басталады. Одан кейін шектен тыс шаршаңқылық, жоғары қызба, дікілдеу, мойын лимфа түйіндерінің ісінуі және мойынның ісінуі, соққыға ұшыраған сияқты ауыру сезімі байқалады. Бұл кезеңде іш ауруы, диарея, жүрек айну және құсу жиі кездеседі. Бұл белгілер мен көріністер әдетте бастапқы симптомдардан кейін бірнеше күннен екі аптаға дейін пайда болады. Өкпе зардап шегу белгілері: тыныс алудың қиындауы, жөтел және ауыртыспен тыныс алу (плевриттік кеуде ауыруы). Сирек жағдайларда, қан жөтелдеу мүмкін. Буындар зардап шеккен кезде ауырсынулы немесе қабынулы буындар пайда болуы мүмкін. Сондай-ақ септикалық шок дамуы мүмкін. Ол төмен қан қысымымен, жүрек соғу жиілігінің артуымен, зәр шығарудың азаюымен және тыныс алу жиілігінің артуымен көрінеді. Кейбір жағдайларда менингит дамуы мүмкін, ол әдетте мойынның қатаюы, бас ауруы және жарыққа сезімталдық ретінде көрінеді. Бауырдың және көкбауырдың үлғаюы байқалуы мүмкін, бірақ олар әрқашан бауыр немесе көкбауыр абсцестерімен байланысты емес. Лемьер инфекциясында MRSA да проблема болуы мүмкін. Сирек жағдайларда Лемьер синдромын басқа (көбінесе грам-теріс) бактериялар тудырады, оларға Bacteroides fragilis және Bacteroides melaninogenicus, Peptostreptococcus spp., Streptococcus microaerophile, Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes және Eikenella corrodens жатады.

Патофизиология

Лемиер синдромы бас және мойын аймағының инфекциясынан басталады, инфекцияның басты бастау көздері - таңдай миндальдары және тонзилла айналасындағы тіндер. Әдетте бұл инфекция жұқпалы қабыну (фарингит), және әдебиеттерде көрсетілгендей, пациенттердің 87,1%-інде осылай көрінеді. Кейбір жағдайларда инфекциялық мононуклеозға дейін дамуы мүмкін. Бұл жағдайда бактериялар осы бактерияларды қамтитын қан қыстыру (тромб) құруына себеп болады. Сонымен қатар, ішкі жақшығары тамырлар қабынып ісінеді. Бұл септикалық тромбофлебит септикалық микроэмболиялардың пайда болуына және олардың денеде таралып, іріңдік (абсцесс) және септикалық инфаркттар құруына әкелуі мүмкін. Эмболиялар кездесетін алғашқы капиллярлар – өкпе капиллярлары. Осының салдарынан, септикалық метастаздардың ең көп кездесетін орны – өкпе, одан кейін буындар (тізе, жамбас, стерноклавикулярлық буын, иық және шынтақ). Өкпеде бактериялар іріңдіктер, түйінді және қуыстық зақымданулар тудырады. Плевралық эффузия жиі кездеседі.

Емдеу

Лемиер синдромы көбінесе тамырға енгізілетін антибиотиктермен емделеді. Fusobacterium necrophorum әдетте бета-лактам антибиотиктеріне, метронидазолға, клиндамицинге және үшінші буын цефалоспориндерге жоғары сезімтал, ал басқа фузобактериялар бета-лактамдарға және клиндамицинге әртүрлі деңгейде тұрақтылық көрсетеді. Антикоагуляциялық терапияны қолдануға немесе қолдамауға дәлел жоқ. Лемиер синдромының сирек кездесуі ауруды зерттеу үшін клиникалық сынақтар жүргізуге мүмкіндік бермеді. Бұл ауру жақсы белгілі емес және көбінесе диагнозы қойылмайды, сондықтан өлім-жітім көрсеткіші жоғары болуы мүмкін. Ауруға шалдыққандардың шамамен 10% - ында бас сүйек жүйкесінің салдары және ортопедиялық шектеулер сияқты клиникалық салдарлар байқалады. Жалпы халық арасында аурудың кездесу жиілігі миллион адамға 0,8-ден 3,6-ға дейін құрайды, бірақ сау жастарда жоғары. Қайталанған жағдайлардың саны артып келеді; алайда, оның сирек кездесуіне байланысты дәрігерлер оның бар екенін білмеуі мүмкін, бұл дұрыс диагноз қоймауға әкелуі мүмкін.

Тарих

1918 жылы Хьюго Шотмюллер тамақ инфекциясынан туындаған сепсисті сипаттады. 1936 жылы Андре Лемиер 20 жағдайдан тұратын серия жариялады, онда тамақ инфекцияларынан кейін анаэробты сепсис анықталды, осы науқастардың 18-і қайтыс болды.