Олар Нысаналарын Білді (Олар Не Істегісі Келгенін Білді)
They Knew What They Wanted (film)
«They Knew What They Wanted» (1940) фильмі – Га́рсон Кани́н режиссерлік жұмысы. Кароль Ломбард, Чарльз Лотон басты рөлдерде. Махаббат, шарапат туралы комедия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1940 жылы Гарсон Канин түсірген фильм
1940 film by Garson Kanin
"Олар не қалағанын білген" – Гарсон Канин режиссерлік жасаған, Роберт Ардрей сценарийін жазған және Кароль Ломбард, Чарльз Логтон және Уильям Гарган бас рөлдерде ойнаған 1940 жылғы фильм. Ол Сидни Ховардтың 1924 жылы Пулитцер сыйлығын жеңіп алған "Олар не қалағанын білген" пьесасы негізінде түсірілген. Уильям Гарган осы рөлі үшін "Оскар" сыйлығының "Ең үздік қосалқы актер" номинациясына ие болды.
They Knew What They Wanted is a 1940 film directed by Garson Kanin, written by Robert Ardrey, and starring Carole Lombard, Charles Laughton and William Gargan. It is based on the 1924 Pulitzer Prize winning play They Knew What They Wanted by Sidney Howard. For his performance Gargan was nominated for the Academy Award for Best Supporting Actor.
Сюжет
Сан-Францискоға сапарлағанда, Напа аңғарындағы егде жасымен келген, сауатсыз шарапшы Тони Патуччи официантка Эми Петерсті көріп, ғашық болады. Үйіне қайтқан соң, ол өз жұмыскері, әйелдерге құмар Джоны, Тонидің атынан оған хат жазуға көндіреді. Тонидің хат арқылы жасаған уәдесі үйлену туралы ұсынысқа жетіп, ол өзінің суретін сұрағанда, Тони Джоның суретін жібереді. Эми келісіп, үйлену үшін Напаға барады. Болашақ күйеуінің Тони екенін білгенімен, ол үйленуге бел буады. Бірақ, Тони апаттан кейін төсекте жатқанда, Эми мен Джо арасында қарым-қатынас туындайды. Екі айдан соң, Тони тойды жоспарлап жатқанда, Эми жүкті екенін біледі. Бұл жаңалықты естіген Тони, жүзімдіктерден кетіп бара жатқан Джоны сабап тастайды. Алайда, ол Эмиді кешіріп, олардың бәрібір үйленуі керек екенін айтады. Бірақ Эми өзін кешіре алмайды, сондықтан оларды үйлендіруге келген дін қызметкерімен бірге кетеді, ал Тони оның бір күні қайтып келеді деп үмітпен қарап қалады.
When visiting San Francisco, Tony Patucci, an aging illiterate winegrower from the Napa Valley, sees waitress Amy Peters and falls in love. Returning home, he persuades his foreman Joe, an incorrigible womanizer, to write her a letter in Tony's name. Tony's courtship by mail culminates with a proposal, and when she requests a picture of him, he sends one of Joe. Amy accepts and goes to Napa to be married. Although horrified to discover that her prospective husband is the portly Tony, she decides to go through with the marriage. However, while Tony is in bed after an accident, Amy and Joe have an affair. Two months later, as Tony plans the wedding, she discovers that she is pregnant. Upon learning this, Tony pummels Joe, who leaves the vineyards. but forgives Amy, and insists that they still be married. But she is unable to forgive herself, so she leaves with the priest who has come to marry them, while Tony looks on, hoping that she will return one day.
Қабылдау
Фильм 291 000 долларлық зиянға ұшырады. Уильям Гарган "Ең үздік көмекші актер" сыйлығына "Оскар" академиясының номинациясын алды.
The film recorded a loss of $291,000. William Gargan was nominated for an Academy Award for Best Supporting Actor.
Пьесаның басқа нұсқалары
Бұл пьесаның түпнұсқа атауымен түсірілген жалғыз жағдайды білдірді. Бұрын екі фильм түсірілген: Жан Хершольттың Лаутон рөлінде ойнаған "Сырлы сағат" (1928) атты үнсіз фильм және Эдвард Г. Робинсонның рөліндегі "Махаббатқа лайық әйел" (1930) атты алғашқы дыбысты фильм. Көп жылдар өткен соң, 1956 жылы Франк Лойсер пьесаны "Ең бақытты жігіт" атты жартылай опералық мюзиклге өңдеді. Бұл фильмге түсірілмеді, бірақ 1980 жылы бейнежазбаға түсіріліп, PBS арнасында көрсетілді.
This marked the only time the play was filmed under its original title. Two previous film versions had been made: a silent film called The Secret Hour (1928), with Jean Hersholt in the Laughton role, and an early talkie entitled A Lady to Love (1930), with Edward G. Robinson in the role. Years later, in 1956, Frank Loesser turned the play into a semi operatic musical entitled The Most Happy Fella. This was not filmed, but was videotaped in 1980 and shown on PBS.