Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Итальяндық жазушы, әдеби сыншы және аудармашы
Italian writer, literary critic, and translator
Чезаре Павезе (9 қыркүйек 1908 – 27 тамыз 1950) – итальяндық романист, ақын, әңгімелер авторы, аудармашы, әдеби сыншы және эссе жазушы. Ол өз заманының ең ықпалды итальян жазушыларының бірі деп жиі айтылады.
Cesare Pavese (/UK//p//æ/'/v//eɪ//z//eɪ//, // //z//i/ pavAYzay, zee, ˈtʃeːzare paˈveːse, ˈtʃɛː , eːze; 9 September 1908 – 27 August 1950) was an Italian novelist, poet, short story writer, translator, literary critic, and essayist. He is often referred to as one of the most influential Italian writers of his time.
Ерте өмір және білім
Чезаре Павзе Кунео провинциясындағы Санто-Стефано-Белбо қаласында дүниеге келді. Бұл оның әкесінің туған жері болған және отбасы әр жыл сайын жазғы демалысын осы ауылда өткізетін. Ол бастауыш мектепті Санто-Стефано-Белбода бастады, бірақ қалған білімін Туриндегі мектептерде алды. Жоғары сыныптарды (senior high school) Туриндегі Liceo Classico Massimo d'Azeglio-да оқыды. Сол кездегі ең маңызды ұстазы – жазушы және педагог Аугусто Монти болды, ол өзінің жазу стилінде барлық риторикадан құтылуға тырысты. Жасынан-ақ әдебиетке қызығушылық танытқан Павзе Турин университетін Уолт Уитменнің поэзиясы бойынша дипломдық жұмысын қорғап бітірді. Университеттегі ұстаздарының қатарында орыс әдебиеті мен әдебиеттанушысы Леоне Гинцбург болды, ол жазушы Наталья Гинцбургтің күйеуі және болашақ тарихшы Карло Гинцбургтің әкесі еді. Сол жылдары Павзе итальян оқырмандарына жаңа болған классикалық және заманауи американдық және британдық авторларды аударды.
Cesare Pavese was born in Santo Stefano Belbo, in the province of Cuneo. It was the village where his father was born and where the family returned for the summer holidays each year. He started primary school in Santo Stefano Belbo, but the rest of his education was in schools in Turin. He attended Liceo Classico Massimo d'Azeglio in Turin for his sixth form/senior high school studies. His most important teacher at the time was Augusto Monti, writer and educator, whose writing style attempted to be devoid of all rhetoric. As a young man of letters, Pavese had a particular interest in English language literature, graduating from the University of Turin with a thesis on the poetry of Walt Whitman. Among his mentors at the university was Leone Ginzburg, an expert on Russian literature and literary critic, husband of the writer Natalia Ginzburg and father of the future historian Carlo Ginzburg. In those years, Pavese translated both classic and recent American and British authors that were then new to the Italian public.
Тұтқындау және айыптау; Италиядағы соғыс
Павезе, өте саяси кезеңде саяси көзқарасы болмаған адам, антифашистік топтарда араласты. 1935 жылы саяси тұтқыннан хат алғандығы үшін тұтқындалып, сотталды. Бірнеше ай түрмеде отырғаннан кейін, ол "конфиноға" жіберілді, яғни Оңтүстік Италиядағы ішкі жер аударылды, бұл саяси құқық бұзушылықтар үшін қолданылатын жаза еді. (Түрин қаласынан шыққан Карло Леви мен Леоне Гинцбург та осылай жер аударылды.) Калабриядағы Бранкалеоне ауылында бір жыл өткізген соң, Павезе Туринге қайтып келді, онда солшыл баспагер Джулио Эйнаудиде редактор және аудармашы болып жұмыс істеді. Наталья Гинцбург та сол жерде жұмыс істеді. Павезе Римде тұрғанда фашистік армияға шақырылды, бірақ астмасының салдарынан алты ай әскери госпитальде жатты. Туринге оралғанда, көшелер неміс әскерлерімен толып, көптеген достары партизандық күреске қатысу үшін кетіпті. Павезе Касале Монферрато маңындағы Серралунга ди Креа төбелеріне қашып кетті. Ол сол аймақтағы қарулы қақтығыстарға қатыспады. Туриндегі жылдары ол жас жазушы және аудармашы Фернанда Пиваноға ұстаздық етті, ол Лицео Д'Азеглиодағы бұрынғы студенті болған. Павезе оған 1943 жылы Пиваноның итальян тіліне аударған "Спун-Ривер антологиясының" американдық басылымын сыйлады.
Pavese, an apolitical person in highly politicized times, moved in antifascist circles. In 1935 he was arrested and convicted for having letters from a political prisoner. After a few months in prison, he was sent into "confino", internal exile in Southern Italy, the commonly used sentence for those guilty of lesser political crimes. (Carlo Levi and Leone Ginzburg, also from Turin, were similarly sent into confino.) After a year spent in the Calabrian village of Brancaleone, Pavese returned to Turin, where he worked for the left wing publisher Giulio Einaudi as editor and translator. Natalia Ginzburg also worked there. Pavese was living in Rome when he was called up into the fascist army, but because of his asthma, he spent six months in a military hospital. When he returned to Turin, German troops occupied the streets and most of his friends had left to fight as partisans. Pavese fled to the hills around Serralunga di Crea, near Casale Monferrato. He took no part in the armed struggle taking place in that area. During his years in Turin, he was the mentor of the young writer and translator Fernanda Pivano, his former student at the Liceo D'Azeglio. Pavese gave her the American edition of Spoon River Anthology, which came out in Pivano's Italian translation in 1943.
Соғыстан кейін
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Павезе Италия коммунистік партиясына қосылып, партияның "L'Unità" газетінде жұмыс істеді. Оның еңбектерінің көп бөлігі осы кезеңде жарық көрді. Өмірінің соңына қарай ол туған жері Ле-Лангеге жиі баратын, онда үлкен тынығу тапты. Депрессия, актриса Констанс Даулингпен болған қысқа ғашықтық оқиғасының сәтсіз аяқталуы (оның соңғы романы мен соңғы өлеңдерінің бірі – "Өлім келеді, және ол сенің көздеріңді алады" оған арналған), сондай-ақ саяси көңілі толуы 1950 жылы барбитураттарға шамадан тыс мөлшерде қол жұмсауына алып келді. Сол жылы ол "La Bella Estate" романы үшін Стрега сыйлығын жеңіп алды, ол үш повестьтен тұрды: 1940 жылы жазылған "La tenda", "Il diavolo sulle colline" (1948) және "Tra donne sole" (1949). Лесли Фидлер Павезенің өлімі туралы былай деп жазды: "Италиялықтар үшін оның өлімі біз үшін Харт Крейнге ұқсас салмаққа ие, бұл мағына оның өзінің туындыларына сіңіп, бір дәуір әдебиетінде символ ретінде танылады". Оның қонақ үй бөлмесінде болған өзін-өзі өлтіруі оның соңғы кітабы "Tra Donne Sole" (Жалғыз әйелдер арасында) кітабының соңғы көрінісін қайталайды. Оның соңғы кітабы "La Luna e i Falò" 1950 жылы Италияда жарық көрді және 1952 жылы Луиза Синклердің аудармасында "The Moon and the Bonfires" деген атпен ағылшын тіліне аударылды. Ол дінге сенбеуші (атеист) еді.
After World War II Pavese joined the Italian Communist Party and worked on the party's newspaper, L'Unità. The bulk of his work was published during this time. Toward the end of his life, he would frequently visit Le Langhe, the area where he was born, where he found great solace. Depression, the failure of a brief love affair with the actress Constance Dowling, to whom his last novel and one of his last poems ("Death will come and she'll have your eyes") were dedicated, and political disillusionment led him to his suicide by an overdose of barbiturates in 1950. That year he had won the Strega Prize for La Bella Estate, comprising three novellas: 'La tenda', written in 1940, 'Il diavolo sulle colline' (1948) and 'Tra donne sole' (1949). Leslie Fiedler wrote of Pavese's death " for the Italians, his death has come to have a weight like that of Hart Crane for us, a meaning that penetrates back into his own work and functions as a symbol in the literature of an age." The circumstances of his suicide, which took place in a hotel room, mimic the last scene of Tra Donne Sole (Among Single Women), his penultimate book. His last book was 'La Luna e i Falò', published in Italy in 1950 and translated into English as The Moon and the Bonfires by Louise Sinclair in 1952. He was an atheist.
Павезе шығармаларындағы тақырыптар
Павезе шығармаларындағы типтік кейіпкер – таңдау немесе жағдайға байланысты жалғыздыққа бейім адам. Олардың ерлер мен әйелдермен қарым-қатынастары көбінесе уақытша және беткей ғана болады. Олар басқа адамдармен ынтымақтас болуға ниеттенсе де, көбінесе өз идеалдары мен достарына қиянат жасайды; мысалы, «Түрмеде» Оңтүстік Италиядағы бір ауылдағы саяси қуғын-сүргінші, жақын жерде тұратын басқа саяси тұтқыннан кездесуді ұсынатын хат алады. Басты кейіпкер ынтымақтастық танытудан бас тартады және онымен кездесуден жаңылды. Бұл қысқа роман «Қосқақ шақыру алдында» деген жинақта жарық көрді, ол Петірдің өлімінен бұрын Мәсіхке жасаған сатқындығын еске салады. Павезеге бала кезінде жазғы демалысын өткізген Ланге аймағы зор әсер етті. Бұл – жүзімдіктерге толы төбелі далалар. Ол бұл жерде өзін үйінде сезінді, бірақ кедей шаруалардың жерден күнкөріс табу үшін бастан кешкен қиын және қатыгез өмірді мойындады. Бұл аймақта немістер мен партизандар арасында қанды күрес болды. Бұл жер Павезедің жеке мифологиясының бір бөлігіне айналды. «Ай мен өрт» романында басты кейіпкер Америкадағы бір барда сыра ішу туралы әңгімелейді. Ол кіріп келген адамды, оның жүріс-тұрысы мен көзқарасынан Ланге аңғарларынан келгенін таниды. Ол оған диалектімен сөйлеп, жергілікті шараптың бір бөтелкесі сырадан жақсырақ екенін ұсынады. Америкада бірнеше жыл өткеннен кейін, басты кейіпкер өзінің туған ауылына оралады. Ол Ланге аймағында қалған досымен бірге саяхаттайды. Ол көптеген замандастарының қайғылы жағдайларда қаза болғанын біледі, кейбіреулері немістердің қолынан партизандардың шабуылында қаза тапқан, ал әдемі әйел партизандар тарапынан фашистік тыңшы деп айыпталып өлім жазасына кесілген.
The typical protagonist in the works of Pavese is a loner, through choice or circumstances. Their relationships with men and women tend to be temporary and superficial. They may wish to have more solidarity with other people, but they often end up betraying their ideals and friends; for example, in The Prison, the political exile in a village in Southern Italy receives a note from another political confinato living nearby, who suggests a meeting. The protagonist rejects a show of solidarity and refuses to meet him. This short novel appeared in a collection entitled Before the Cock Crows referencing Peter's betrayal of Christ before his death. The Langhe, the area where he spent his summer holidays as a boy, had a great hold on Pavese. It is a land of rolling hills covered in vineyards. It is an area where he felt at home, but he recognised the harsh and brutal lives that poor peasants had making a living from the land. Bitter struggles took place between Germans and partisans in this area. The land became part of Pavese's personal mythology. In The Moon and the Bonfires, the protagonist tells a story of drinking beer in a bar in America. A man comes in whom he recognizes as being from the valleys of Le Langhe by his way of walking and his outlook. He speaks to him in dialect suggesting a bottle of their local wine would be better than the beer. After some years in America, the protagonist returns to his home village. He explores Le Langhe with a friend who had remained in the area. He finds out that so many of his contemporaries have died in sad circumstances, some as partisans shot by the Germans, while a notable local beauty had been executed by partisans as a fascist spy.