Кіріспе

Вайкане өзені Жаңа Зеландияның Солтүстік аралындағы Капити жағалауында орналасқан. Өзен Реикоранги және Акатарава аңғарының маңындағы Тараруа тауларының батыс беткейлерін кесіп өтеді, содан кейін Вайкане қаласының солтүстігінен және Отаяханга/Парапараумудың оңтүстігінен өтіп, Тасман теңізіне Вайкане-Парапарауму жағажайында құяды. Өзеннің салалары: Маунгакотукутуку арнасы, Нгатиява өзені және Рейкоранги арнасы. Өзен сағасы жергілікті және көшпенді теңіз құстарына пана және қоректену ортасын қамтамасыз ететін маңызды қорық болып табылады. Бұл орын тұрғындар мен туристер үшін де танымал демалыс орны. Өзеннің екі жағасында жаяу және велосипед жолдары бар, олар Вайкане жағажайы мен Отаяханга доменінен басталып, Вайканеден оңтүстікке қарай ескі мемлекеттік тас жол көпіріне дейін созылады. Вайкане және Парапарауму қалаларын сумен жабдықтау үшін өзеннен белгілі бір көлемде су алынады. Су деңгейі төмендеген кезде су шектеулері енгізілуі мүмкін, алайда 2005 жылғы қаңтарда қатты жаңбырдан кейін өзен жағалауларын бұзып, су тасқынына әкелді. Өзеннің су сапасы жақсы және су өсімдіктері мен жануарларының әртүрлілігі жоғары, бірақ ыстық, құрғақ ауа райында су ағыны азайған кезде уытты цианобактериялардың гүлдәнуі мүмкін. Алдыңғы жылдары (2020, 2021) өзен жағалауларының бұзылуына байланысты өзеннің оңтүстігіндегі жоғары жатқан аймақтарда бірнеше су тасқыны болған. Бұл аудандағы қатты жаңбырлар, дауылдар мен циклонның салдарынан болды. Вайкане өзенінің сағасы үнемі өзгеріп отырады, үлкен және кіші дауылдар жағалауларды бұзып, оның пішінін өзгертеді. 2016/17 жылғы дауылдарға дейін өзен тегіс түрде теңізге құйып өтетін, бірақ дауылдардан кейін пайда болған ұзын құмдар мен жағалаулар өзеннің Тасман теңізіне ирек жолмен жеткеніне себеп болды.

Көпірлер

Бірінші көпір 1885 жылы Веллингтон мен Манавату теміржол компаниясымен салынған. Ол үш қанатты ағаш фермалық көпір болды. 1925 жылы көпірді қорғау үшін ескі рельстерден қоршау салынды, оған Шығыс қаласынан жіберілген, өзен төсенішінің тастарымен толтырылған он бес ескі шаршы темір резервуар тіреу берді. 1938 жылы көпір темір және бетоннан қайта салынды. Келесі көпір жақын жерде салынды және 1901 жылы ашылды. Ол да үш ағаш қанаттан тұрды және 247 фут (75 метр) ұзын болды. Ең соңғы көпір Капити тас жолында орналасқан. Ол өзен үстіндегі бір ғана Т-тұғырлы көпір, бір қанаты бар. Сондай-ақ, Капити жағалауы ауданы бірнеше жыл бұрын өзен бойындағы жаяу жолдарында, мысалы Отаиханга домендік көпірі сияқты, бірнеше жаяу көпірлер салған.

Тарих

2017 жылдың желтоқсан айында 1-ші мемлекеттік тас жолының жанындағы, көпшілік суға түсетін жері саусақты тіктеп салу құралдарымен толтырылды.