Кіріспе
Франко-фламанд композиторы Уго де Лантинс (шамамен 1420–1430) – орта ғасырдың соңы мен Ренессанстың басындағы франко-фламанд композиторы. Ол Италияда, әсіресе Венецияда белсенді болды және діни және әлемдік музыка жазды; ол сол аймақта бір уақытта белсенді болған Арнольд де Лантинстің туысы болуы мүмкін. Оның өмірі туралы көп мәлімет жоқ, бірақ ол 1420 жылдары Венецияда болған, себебі ол дож Франческо Фоскариге арналған салтанатты музыка жазған; оның музыкасы сол қаладан шыққан бірнеше жинақта кездеседі. 1421 жылы Клеоф Малатеста мен Спарта князі Теодор Палеологтың тойына музыка жазғаны белгілі, өйткені музыка мәтінінде нақты деректер кездеседі. Ол Дюфаймен таныс болған, себебі екі композитор да бір оқиғаларға музыка жазған, ал Дюфай оны Риминиде Малатеста отбасымен (1420–1424 жж.) болғанда жазған шығармаларының мәтінінде атаған. Угоның музыкасы Арнольдтікінен гөрі болашаққа бағытталған, ол келесі жүз жылға және одан да астам уақытқа басым музыкалық тәсілге айналған имитацияны қолданды; шындығында, имитация Лантиннің музыкасында 15 ғасырдың басындағы басқа композиторлардың музыкасынан гөрі жиі кездеседі. Угоның музыкасының көп бөлігі үш дауысқа арналған, бірақ кейде төртінші дауыс қосылады. Массалардың бірнеше бөлімдері сақталған, бірақ ешқайсысы толық емес, сондай-ақ бес мотет, олардың бірі изоритмиялық. Әлемдік музыка жанрында ол француз тілінде көптеген рондо, итальян тілінде бірнеше баллада жазды (әлбетте, Малатеста отбасының патшалық тойына арналған).
Hugo de Lantins (fl. 1420–1430) was a Franco Flemish composer of the late Medieval era and early Renaissance. He was active in Italy, especially Venice, and wrote both sacred and secular music; he may have been a relative of Arnold de Lantins, another composer active at the same time in the same area. Little is known about his life, except that he was probably in Venice during the 1420s, for he wrote ceremonial music for the Doge Francesco Foscari; his music appears in several collections from that city. Evidently he wrote music for the wedding of Cleofe Malatesta and Theodore Palaiologos, Prince of Sparta, in 1421, since precise topical details occur in the text to the music. He almost certainly was known to Dufay, since both composers wrote music for some of the same events, and Dufay mentioned him in the text to one of the compositions he wrote during his stay in Rimini with the Malatesta family (1420–1424). Hugo's music is more forward looking than that of Arnold, making use of imitation, which was to become the prevailing musical device for the next hundred years and more; indeed, imitation is more prevalent in the music of Lantins than in the music of any other composer of the early 15th century. Most of Hugo's music is for three voices, though occasionally he added a fourth. Several sections of masses have survived, but none complete, as well as five motets, one of which is isorhythmic. In the secular music category he wrote many rondeaux, all in French, as well as some ballate in Italian (almost certainly for the royal wedding of the Malatesta family).
Анықтамалар және қосымша оқу
Лиеж аймағынан шыққан XV ғасырдың көп дауысты әндері, ред. С. ван ден Боррен. Брюссель, 1950 (барлық әйгілі әндердің басылымы). Густав Риз, Ренессанс кезеңіндегі музыка. Нью-Йорк, W. W. Norton & Co., 1954.
Gustave Reese, Music in the Renaissance. New York, W. W. Norton & Co., 1954.