Кіріспе
1937 ж. АҚШ президентіне АҚШ Жоғарғы Сотына судьялардың санын арттыруға өкілеттік беру туралы заң жобасы. 1937 жылғы сот жүйесін реформалау туралы заң жобасы, көбінесе «сотты толықтыру жоспары» деп аталады, АҚШ президенті Франклин Д. Рузвельт ұсынған заң шығару инициативасы болды. Заң жобасының басты ережесі президентке 70 жастан асқан әрбір судьяға АҚШ Жоғарғы Сотына қосымша судья тағайындауға құқық берген еді, ең көп дегенде алты судьяға дейін. 1869 жылғы Сот туралы заңда Конгресс Жоғарғы Соттың бас судьядан және сегіз судьядан тұратынын белгілеген. Рузвельттің алғашқы мерзімінде Жоғарғы Сот «Жаңа саясаттың» бірнеше шараларын конституцияға қайшы деп таныды. Рузвельт жаңа судьяларды тағайындау арқылы соттың құрамын өзгертіп, бұл жағдайды түзетуге тырысты, олардың өзінің заңнамалық инициативалары үкіметтің конституциялық билігінен аспайды деп үкім шығарады деп үміттенеді. АҚШ Конституциясы Жоғарғы Соттың мөлшерін анықтамайды, сондықтан Рузвельт оны өзгерту Конгрестің құзырында деп сенді. Екі партияның өкілдері бұл заң жобасын сотқа ықпал ету әрекеті ретінде қарады, ал көптеген демократтар, соның ішінде вице-президент Джон Нэнс Гарнер оған қарсы болды. Бұл заң жобасы Эдвард Румлидің «сотты толықтыру жоспары» деген атауын алды. Заң жобасы 1937 жылдың 5 ақпанында жарияланды және 1937 жылдың 9 наурызында Рузвельттің тоғызыншы «от жанындағы әңгімесінің» тақырыбы болды. Ол: «Егер сот жеке тұлғалар ұсынған істердің 87% -ын түсіндірусіз қараудан бас тартуға мәжбүр болса, толық әділеттілікке қол жеткізілді деп айтуға бола ма?» деп сұрады. Президенттің бұл мәлімдемесіне қарсылық білдірген Бас судья Чарльз Эванс Хьюз: «Біздің істер тізімізде іс жүзінде толығу жоқ. 15 наурызда соттан шыққанда, біз сертификат берілген істер бойынша аргументтерді тек төрт апта бұрын тыңдадық. Бұл қуанышты жағдай бірнеше жылдан бері сақталып келеді» деді. 5–4 дауыс берудің нәтижесінде «Жаңа саясатты» қолдаған судьялардың қатарына қосылған судья Оуэн Робертстің күтпеген құқықтық ұстанымының өзгеруі болды. Робертс бұрын «Жаңа саясаттың» көптеген шараларына қарсы үкім шығарғандықтан, оның бұл қолдауы президенттің сотқа жасаған саяси қысымының нәтижесі ретінде қарастырылды. Кейбіреулер Робертстің бұл өзгерісін соттың тәуелсіздігін сақтау үшін «Жаңа саясатқа» көңіл бөлетін сот құруға жасалған саяси қысымды азайту әрекеті ретінде түсіндірді. Бұл өзгеріс «тоғызды құтқарған уақыттың ауысуы» деп аталды; алайда, жақындағы құқықтық тарихи зерттеулер бұл түсіндіруге күмән келтірді, өйткені Робертстің Париш ісі бойынша шешімі мен дауысы 1937 жылғы заң жобасының жариялануынан және енгізілуінен бұрын қабылданды. Рузвельттің заң шығару инициативасы ақырында сәтсіз аяқталды. Сенаттың сот комитетінің демократ төрағасы Генри Ф. Ашурст «Жылдамдамау, асығармау, ысырапқа бармау, уайымдамау – осы комитеттің ұраны» деп, заң жобасын кешіктіріп, оның қаралуын ұстап тұрды. Оның кешіктіру әрекетінің нәтижесінде заң жобасы 165 күн бойы комитетте қалды, ал заң жобасына қарсылар Ашурстті оның жеңілісіне үлкен үлес қосқаны үшін мақтады. Заманауи бақылаушылар Рузвельттің бұл инициативасын саяси маневр ретінде қарады. Оның сәтсіздігі Рузвельттің тікелей қоғамдық үндеу арқылы заң шығаруды ілгерілету қабілетінің шектерін көрсетті. Оның бұл әрекеттеріне қоғамдық реакциясы оның алғашқы мерзіміндегі заң шығару әрекеттеріне қарағанда өте өзгеше болды. Рузвельт ақырында «Жаңа саясатты» қолдайтын көпшілікті сот құрамын құруға қол жеткізді, бірақ кейбір ғалымдар Рузвельттің жеңісін пиррлік жеңіс деп санайды. Президенттің алғашқы мерзімінде федералды соттарда «Жаңа саясаттың» әртүрлі бағдарламаларына қарсы бірқатар сәтті шағымдар түсті. Көп ұзамай «Жаңа саясаттың» көптеген шараларының конституциялық заңдылығы, әсіресе федералды үкіметтің өкілеттігін кеңейткендері Жоғарғы Сотпен шешілетіні анық болды. Рузвельттің «Жаңа саясат» бағдарламасының шағын бір аспектісі Рузвельт әкімшілігі мен Жоғарғы Сот арасындағы қақтығыстың тікелей себебі болуы мүмкін. Рузвельт президенттік лауазымға келгеннен кейін Конгресс Экономикалық заңды қабылдады, оның бір тармағы көптеген мемлекеттік қызметкерлердің жалақысын, соның ішінде зейнеткерлікке шыққан Жоғарғы Сот судьяларының зейнетақысын қысқартты. 1932 жылы зейнеткерлікке шыққан судья Оливер Венделл Холмс кішінің зейнетақысы жылына 20 000 доллардан 10 000 долларға дейін төмендетілді. Олардың зейнетақысын қысқарту кем дегенде екі қарт судья Уиллис Ван Девантер мен Джордж Сазерлендті зейнеткерлікке шығудан тоқтатқан сияқты. Кейін екеуі де «Жаңа саясаттың» көптеген аспектілерін конституцияға қайшы деп таныды.
The Judicial Procedures Reform Bill of 1937, frequently called the "court packing plan", was a legislative initiative proposed by U. S. President Franklin D. Roosevelt to add more justices to the U. S. Supreme Court in order to obtain favorable rulings regarding New Deal legislation that the Court had ruled unconstitutional. The central provision of the bill would have granted the president power to appoint an additional justice to the U. S. Supreme Court, up to a maximum of six, for every member of the court over the age of 70 years. In the Judiciary Act of 1869, Congress had established that the Supreme Court would consist of the chief justice and eight associate justices. During Roosevelt's first term, the Supreme Court struck down several New Deal measures as being unconstitutional. Roosevelt sought to reverse this by changing the makeup of the court through the appointment of new additional justices who he hoped would rule that his legislative initiatives did not exceed the constitutional authority of the government. Since the U. S. Constitution does not define the Supreme Court's size, Roosevelt believed it was within the power of Congress to change it. Members of both parties viewed the legislation as an attempt to stack the court, and many Democrats, including Vice President John Nance Garner, opposed it. The bill came to be known as Roosevelt's "court packing plan", a phrase coined by Edward Rumely. The legislation was unveiled on February 5, 1937, and was the subject of Roosevelt's ninth fireside chat on March 9, 1937. He asked, "Can it be said that full justice is achieved when a court is forced by the sheer necessity of its business to decline, without even an explanation, to hear 87% of the cases presented by private litigants?" Publicly denying the president's statement, Chief Justice Charles Evans Hughes reported, "There is no congestion of cases on our calendar. When we rose March 15 we had heard arguments in cases in which cert has been granted only four weeks before. This gratifying situation has obtained for several years". The 5–4 ruling was the result of the apparently sudden jurisprudential shift by Associate Justice Owen Roberts, who joined with the wing of the bench supportive to the New Deal legislation. Since Roberts had previously ruled against most New Deal legislation, his support here was seen as a result of the political pressure the president was exerting on the court. Some interpreted Roberts' reversal as an effort to maintain the Court's judicial independence by alleviating the political pressure to create a court more friendly to the New Deal. This reversal came to be known as "the switch in time that saved nine"; however, recent legal historical scholarship has called that narrative into question as Roberts' decision and vote in the Parrish case predated both the public announcement and introduction of the 1937 bill. Roosevelt's legislative initiative ultimately failed. Henry F. Ashurst, the Democratic chair of the Senate Judiciary Committee, held up the bill by delaying hearings in the committee, saying, "No haste, no hurry, no waste, no worry—that is the motto of this committee." As a result of his delaying efforts, the bill was held in committee for 165 days, and opponents of the bill credited Ashurst as instrumental in its defeat. Contemporary observers broadly viewed Roosevelt's initiative as political maneuvering. Its failure exposed the limits of Roosevelt's abilities to push forward legislation through direct public appeal. Public perception of his efforts here was in stark contrast to the reception of his legislative efforts during his first term. Roosevelt ultimately prevailed in establishing a majority on the court friendly to his New Deal legislation, though some scholars view Roosevelt's victory as pyrrhic. During the president's first term, a series of successful challenges to various New Deal programs were launched in federal courts. It soon became clear that the overall constitutionality of much of the New Deal legislation, especially that which extended the power of the federal government, would be decided by the Supreme Court. A minor aspect of Roosevelt's New Deal agenda may have itself directly precipitated the showdown between the Roosevelt administration and the Supreme Court. Shortly after Roosevelt's inauguration, Congress passed the Economy Act, a provision of which cut many government salaries, including the pensions of retired Supreme Court justices. Associate Justice Oliver Wendell Holmes Jr., who had retired in 1932, saw his pension halved from $20,000 to $10,000 per year. The cut to their pensions appears to have dissuaded at least two older Justices, Willis Van Devanter and George Sutherland, from retirement. Both would later find many aspects of the New Deal unconstitutional.
Сотта " Жаңа келісім "
Рузвельт өзінің бірінші мерзімінің басында Жоғарғы Сотқа күдікпен қарады, ал оның әкімшілігі сот алдында «Жаңа саясат» заңдарының конституциялық дұрыстығын тексеруге асықпады. Дегенмен, 1934 жылдың басында «Үй құрылысы және несие қауымдастығына қарсы Блейсделл» және «Неббияға қарсы Нью-Йорк» істерінде «Жаңа саясат» жақтастарының алғашқы жеңістері тіркелді. Екі жағдайда да экономикалық реттеуге қатысты штаттық заңдар қарастырылды. «Блейсделл» ісі Миннесота штатының ипотекалық несиелерді алып тастаумен күресу мақсатында кредиторлардың өндіріс құқықтарын уақытша тоқтатуына қатысты, соның салдарынан уақытша жеңілдік шарт міндеттемелерін бұзбайды деген шешім қабылданды. «Неббия» ісінде Нью-Йорк штатының полициялық өкілеттігі шеңберінде сүттің бағасын реттеуге құқығы бар екені анықталды. Бұл істер «Жаңа саясат» заңдарын тікелей тексеру болмаса да, екі жағдайда да көпшілікпен дауыс берген Оуэн Робертсқа қатысты әкімшіліктің алаңдаушылығын азайтты. Робертстің «Неббия» ісіндегі пікірі де әкімшілік үшін ыңғайлы болды: «Неббия» да ерекше маңызға ие, себебі бұл Сот экономикалық қызметтің «қоғамдық» және «жеке» салалары арасындағы заңгерлік айырмашылығынан бас тартқан жалғыз жағдай болды, бұл Соттың штаттық полициялық өкілеттігін талдаудағы маңызды ерекшелік еді. Бас судья Хьюз сол күні сотта жарияланған шешімдерді маңыздылығы бойынша оқылуын ұйымдастырды: «Хэмфридің мұрагері АҚШ-қа қарсы», «Луисвилл акционерлік жер банкі Рэдфордқа қарсы» және «Шехтер құс шаруашылығы корпорациясы АҚШ-қа қарсы».
Nebbia also holds a particular significance: it was the one case in which the Court abandoned its jurisprudential distinction between the "public" and "private" spheres of economic activity, an essential distinction in the court's analysis of state police power. Chief Justice Hughes arranged for the decisions announced from the bench that day to be read in order of increasing importance. Humphrey's Executor v. United States, Louisville Joint Stock Land Bank v. Radford, and Schechter Poultry Corp. v. United States.
Жаңа келісімнің бұдан да көп сәтсіздіктері
[[Файл:Хоммер Каммингс, Харрис және Юинг фотопортреті, 1920. jpg|thumb|right|Бас прокурор Хомер Стил Каммингс. Оның нашар дайындалған «Жаңа келісім» заңдарының Конгресске жетуіне кедергі келтіре алмауы оның Бас прокурор ретіндегі ең үлкен кемшілігі деп есептеледі. Дегенмен, «Жаңа келісімді» қолдаушылар Шехтер ісінен туындаған Сауда бабына қатысты Бас судья Хьюздің шектеулі көзқарасына қарсы ААА қалай тұра алатынын әлі де ойлап жүрді.
Күтпеген жауап
Бас прокурор Каммингс 1936 жылғы 16 желтоқсанда Принстон университетінің профессоры Эдвард С. Корвиннен жаңа кеңес алды. Корвин Гарвард университетінің профессоры Артур Н. Холкомбтың идеясын жеткізді, ол Каммингске Жоғарғы Сот төрешілерінің жасын Соттың құрамының мөлшерімен байланыстыруды ұсынды, себебі Сотқа қатысты халық пікірі олардың жасына сынды көзқарас білдірді. Алайда, Каммингс пен оның көмекшісі Карл Макфарланд Әділет министрлігінің бірлескен тарихын аяқтаған кезде, оларға тағы бір идея сәйкес келді. 1914 жылы Вудро Вильсон басқару кезеңінде Каммингстің алдыңғы бас прокуроры болған судья Макрейнольдс, Рузвельттің қазіргі Жоғарғы Соттағы қиындықтарына өте қатысты ұсыныс жасаған:
Америка Құрама Штаттары соттарының судьялары, 70 жасқа толғанда және 10 жыл қызмет еткеннен кейін, толық жалақымен зейнеткерлікке шығуға құқылы. Бұрын көптеген судьялар осы мүмкіндікті пайдаланды. Алайда, кейбіреулері өз міндеттерін лайықты түрде орындай алмайтын болғаннан кейін ұзақ уақытқа дейін қызметте қалды, нәтижесінде әділет әкімшілігіне зиян келді. Мен мынадай заң жобасын ұсынамын: егер Жоғарғы Соттан төменгі федералды соттың судьясы қазіргі заңмен берілген зейнеткерлікке шығу құқығын пайдаланбаса, Президент Сенаттың кеңесі мен келісімімен басқа судьяны тағайындасын, ол сот ісіне төрағалық етеді және ескі судьядан басымдық алады. Бұл соттың міндеттерін жедел және лайықты түрде орындайтын жеткілікті белсенді судьяның болуын қамтамасыз етеді. Макрейнольдстың ұсынысының мазмұны мен Рузвельт кейін ұсынған заң жобасы өте ұқсас болғандықтан, идеяның ең ықтимал көзі осы деп есептеледі. Рузвельт пен Каммингс Макрейнольдсты оның өзінің қаруымен жеңу мүмкіндігіне де қуанды. Макрейнольдс 1862 жылы туған, 1914 жылғы ұсынысын жазғанда елуден асып, Рузвельттің жоспары жарияланған кезде жетпістен асып кеткен еді.
Үйдің әрекеті
Дәстүр бойынша, әкімдік ұсынған заңдар ең алдымен Өкілдер палатасына жіберіледі. Бірақ Рузвельт заң жобасын жариялау алдында Конгресс жетекшілерімен ақылдаспады, бұл Өкілдер палатасында заңның қабылдануына кез келген мүмкіндікті тоқтатты. Республикашылар одан кейін, Демократиялық партия Сенаттағы тартыс кезінде өзінің ішінде бөлініп қалғанын сырттан бақылады.
Уақыт шкаласы
Жыл Күн Іс Сілтеме Дауыс Шешім Оқиға 1934 8 қаңтар Home Building & Loan Association v. Blaisdell Миннесотаның кредиторлардың шараларын тоқтата тұру конституциялық 5 наурыз Nebbia v. New York Нью-Йорктің сүт бағасын реттеу конституциялық 1935 7 қаңтар Panama Refining Co. v. Ryan Ұлттық өнеркәсіптік қалпына келтіру заңының §9(c) бөлімі конституцияға қайшы 18 ақпан Norman v. Baltimore & Ohio R. Co. Алтын клаусула істері: Конгресс шарттағы алтын төлемдерін жою конституциялық Nortz v. United States Perry v. United States 6 мамыр Railroad Retirement Bd. v. Alton R. Co. Теміржол зейнетақы заңы конституцияға қайшы 27 мамыр Schechter Poultry Corp. v. United States Ұлттық өнеркәсіптік қалпына келтіру заңы конституцияға қайшы Louisville Joint Stock Land Bank v. Radford Фрейзер-Лемке заңы конституцияға қайшы Humphrey's Executor v. United States Президент тәуелсіз реттеуші агенттікке тағайындалған адамды Конгресс заңмен қарастырған негіздерден басқа алып тастауға құқылы емес 1936 6 қаңтар United States v. Butler Ауыл шаруашылығын реттеу заңы конституцияға қайшы 17 ақпан Ashwander v. TVA Теннесси өзенінің үлестіру басқармасы конституциялық 6 сәуір Jones v. SEC SEC "Жұлдызды палата" тәртіпсіздіктері үшін сөгіс алды 18 мамыр Carter v. Carter Coal Company 1935 жылғы битумды көмірді сақтау заңы конституцияға қайшы 25 мамыр Ashton v. Cameron County Water Improvement Dist. No. 1 1934 жылғы муниципалды банкроттық заңы конституцияға қайшы деп танылды 1 маусым Morehead v. New York ex rel. Tipaldo Нью-Йорктің ең төменгі жалақы заңы конституцияға қайшы 3 қараша Рузвельт сайлаудағы үлкен жеңіс 16 желтоқсан West Coast Hotel Co. v. Parrish ісі бойынша ауызша аргументтер тыңдалды 17 желтоқсан Әділет Owen Roberts Adkins v. Children's Hospital ісін жоюға дауыс беретінін және Parrish ісіндегі Вашингтон штатының ең төменгі жалақы заңын қолдайтынын мәлімдеді 1937 5 ақпан 1937 жылғы сот процедураларын реформалау туралы заң жобасы ("JPRB37") бойынша соңғы конференциялық дауыс беру нәтижесі жарияланды 8 ақпан Жоғарғы сот Вагнер заңы ісі бойынша ауызша аргументтерді тыңдауды бастады 9 наурыз JPRB37-ге қатысты ұлттық реакция туралы "От жанындағы әңгіме" 29 наурыз West Coast Hotel Co. v. Parrish Вашингтон штатының ең төменгі жалақы заңы конституциялық Wright v. Vinton Branch Жаңа Фрейзер-Лемке заңы конституциялық Virginian Railway Co. v. Railway Employees Теміржол еңбек заңы конституциялық 12 сәуір NLRB v. Jones & Laughlin Steel Corp. Ұлттық еңбек қатынастары заңы конституциялық NLRB v. Fruehauf Trailer Co. NLRB v. Friedman Harry Marks Clothing Co. Associated Press v. NLRB Washington Coach Co. v. NLRB 18 мамыр "Атты жаратушы" Willis Van Devanter зейнетке шығу ниетін жариялады 24 мамыр Steward Machine Company v. Davis Әлеуметтік қамсыздандыру салығы конституциялық Helvering v. Davis 2 маусым Van Devanter зейнетке шықты 14 шілде Сенаттың көпшілік көшбасшысы Joseph T. Robinson қайтыс болды 22 шілде JPRB37 "сотты толтыру" ережелерін алып тастау үшін 70–20 дауыспен комиссияға қайтарылды 19 тамыз Сенатор Hugo Black Әділет ретінде ант берді.