Екінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуы: Германияның капитуляция құжаты

Екінші дүниежүзілік соғыстың Еуропада аяқталуы: 1945 ж. 8 мамырда Германияның капитуляция шартына қол қойылды. Кеңес Одағы, АҚШ, Ұлыбритания қатысты.

11 мин оқу

100%

Дереккөз: German Instrument of Surrender — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Германияның одақтастарға берілу құжаты – Германияның қалған қарулы күштерінің одақтастарға толық бас июын қамтамасыз еткен және Еуропадағы Екінші дүниежүзілік соғысты аяқтаған заңдық құжат. Қол қою рәсімі 1945 жылғы 8 мамырда CET бойынша сағат 22:43-те өтті, ал бас ию сол күні сағат 23:01-де күшіне енді. Осыған дейін, Германия Франциядағы Реймсте одақтастармен тағы бір берілу құжатына қол қойған еді, бірақ Кеңес Одағы оны күшін жою үшін мойындамады, сондықтан тағы бір құжатқа қол қою қажет болды. Сонымен қатар, қол қойғаннан кейін дереу неміс әскерлеріне батыста отты тоқтату, ал шығыста әрекеттерді жалғастыру бұйрығы берілді. Фленсбург үкіметі басқарған Германия одақтастардың жаңа құжатқа қол қою туралы ұсынысын қабылдады. Құжатқа Германиядағы Кеңес әскери басқармасының (Карльсхорст, Берлин) орналасқан жерінде неміс "Oberkommando der Wehrmacht" (ОКВ) өкілдері, британдықтармен өкілдік еткен одақтас экспедициялық күштері және Кеңес Қызыл Армиясының Жоғарғы Бас қолбасшылығы өкілдері қол қойды, ал куәгер ретінде француз және американ өкілдері де қатысты. Осы жолы қол қою рәсіміне Германияның ең жоғары өкілі, фельдмаршал Вильгельм Кейтель қатысты. Германияның осы берілу құжаты нацистік Германияның де-факто құлауына әкелді. Нацистік Германияның құлауының нәтижесінде одақтастар Германияны де-факто басып алды, бұл 1945 жылғы 5 маусымда Берлин декларациясы арқылы одақтастардың төрт елі (Франция, КСРО, Ұлыбритания және АҚШ) жаңа Германияның ортақ өкілі ретінде растады. Берілу құжатының үш тілдік нұсқасы болды: ағылшын, орыс және неміс тілдерінде, сондай-ақ құжатта ағылшын және орыс тілдері ғана ресми деп жарияланды.

Өмірбаян

1945 жылы 30 сәуірде Германияның мемлекет басшысы Адольф Гитлер Рейхс-канцлериясының астындағы өзінің фюрербункерінде өзіне қол жұмсады. Ол өсиетнама жасап, сонда Германияның келесі мемлекет басшысы ретінде адмирал Карл Дёницті тағайындады, оған Рейхспрезидент атағы берілді. Екі күннен кейін Берлиннің құлауы және Эльбадағы Торгау қаласында американдық және кеңестік күштердің бірігуі салдарынан, әлі де неміс әскери бақылауындағы Германия аумағы екіге бөлінді. Сонымен қатар, 1945 жылдың наурыз айында одақтастардың қарқынды ілгерілеуі және Гитлердің соңғы демге дейін тұрып, күресу туралы талаптары, аман қалған неміс әскерлерінің көп бөлігін оқшауланған аймақтарда және жаулап алынған территорияларда, нацистік Германияның шекарасынан тыс қалдырды. Дёниц Дания шекарасындағы Фленсбургте үкімет құруға тырысты. 1945 жылдың 2 мамырында Вильгельм Кейтель басқаратын "Оберкомандо дер Вермахт" (OKW) (ағылш. "Қарулы күштердің жоғарғы бас штабы") оған қосылды, бұл штаб бұрын Потсдамның жанындағы Крампницке, ал Берлин шайқасы кезінде Рейнсбергке көшірілген болатын. Дёниц өзінің үкіметін "саяси емес" деп көрсетуге тырысты. Алайда, нацизмді жоққа шығару болған жоқ, нацистік партияға тыйым салынбады, жетекші нацистер ұсталған жоқ және нацизмнің символдары өз орнында қалды. Осы кемшіліктерге байланысты, кеңестік және американдық тараптар Дёницті немесе Фленсбург үкіметін неміс мемлекетін ұсынуға қабілетті деп танымады. Гитлердің қайтысынан кейін неміс әскерлері Атлантикадағы Ла-Рошель, Сент-Назер, Лориент, Дюнкерк және Ла-Манш аралдарында; Грекиядағы Крит, Родос және Додеканез аралдарында; Норвегияның көп бөлігінде; Данияда; Солтүстік-батыс Нидерландыда; Солтүстік Хорватияда; Солтүстік Италияда; Австрияда; Богемия және Моравияда; Латвиядағы Курланд түбегінде; Польшадағы Хель түбегінде және Германияда Гамбургке қарай британдық және канадалық күштерге қарсы; Мекленбургте, Померанияда және қоршаудағы Бреслау қаласында кеңестік күштерге қарсы; және Оңтүстік Баварияда Берхтесгаденге қарай американдық және француз күштеріне қарсы тұрды.

On 30 April 1945, the head of state of Germany Adolf Hitler committed suicide inside his Führerbunker under the Reich Chancellery, after drawing up a testament in which Admiral Karl Dönitz succeeded him as next head of state of Germany, with the title of Reichspräsident. With the fall of Berlin two days later, and American and Soviet forces having linked up at Torgau on the Elbe, the area of Germany still under German military control was split in two. Moreover, the speed of the final Allied advances of March 1945, together with Hitler's insistent orders to stand and fight to the last, left the bulk of surviving German forces in isolated pockets and occupied territories mostly outside the boundaries of pre Nazi Germany. Dönitz attempted to form a government at Flensburg on the Danish border. He was joined there on 2 May 1945 by the "Oberkommando der Wehrmacht" (OKW) (English: "High Command of the Armed Forces") under Wilhelm Keitel, which had previously relocated to Krampnitz near Potsdam, and then to Rheinsberg during the Battle of Berlin. Dönitz sought to present his government as 'unpolitical.’ However, there was no repudiation of Nazism, the Nazi Party was not banned, leading Nazis were not detained, and the symbols of Nazism remained in place. Because of these shortcomings, neither the Soviets nor the Americans recognized Dönitz or the Flensburg Government as capable of representing the German state. At Hitler's death, German armies remained in the Atlantic pockets of La Rochelle, St Nazaire, Lorient, Dunkirk and the Channel Islands; the Greek islands of Crete, Rhodes and the Dodecanese; most of Norway; Denmark; the northwestern Netherlands; northern Croatia; northern Italy; Austria; Bohemia and Moravia; the Courland peninsula in Latvia; the Hel Peninsula in Poland and in Germany towards Hamburg, facing British and Canadian forces; in Mecklenburg, Pomerania and the besieged city of Breslau, facing Soviet forces; and in southern Bavaria towards Berchtesgaden, facing American and French forces.

Ұстап беру құжаты

1944 жылы Еуропалық консультативтік комиссия (ЕАК) арқылы жұмыс істейтін Кеңес Одағы, АҚШ және Ұлыбритания өкілдері Германияда нацистік биліктің әскери немесе азаматтық билік органдарымен құлатылуы мүмкін болған жағдайда, ал нацистік үкімет кейін қарулы келісімге қол жеткізуге тырысқанда қолданылатын келісілген берілу құжатын дайындауға ұмтылды. 1944 жылдың 3 қаңтарына дейін ЕАК-тағы қауіпсіздік жөніндегі жұмыс комитеті:

Комитет сонымен қатар берілу құжатына неміс жоғарғы қолбасшылығының өкілдері қол қоюын ұсынды. Бұл ұсыныстың себебі – Германиядағы экстремистердің 1918 жылғы 11 қарашадағы қарулы келісімге тек азаматтық тұлғалар қол қойғандықтан, армияның жоғарғы қолбасшылығы жеңіліске жауапты емес деп мәлімдеуіне жол беру емес. Комиссияның болжамымен барлығы келіспеді. ЕАК-тағы британдық өкіл, елші Уильям Странг, 1-ші барон Странг былай мәлімдеді:

Қазіргі уақытта Германиямен жаушылықты тоқтатудың қандай жағдайларда болатынын болжау мүмкін емес. Сондықтан, қандай процедура ең қолайлы екенін біз айта алмаймыз: толық және егжей-тегжейлі қарулы келісім бе, әлде жалпы өкілеттіктер беретін қысқа мерзімді келісім бе, немесе тіпті қарулы келісім болмай, жау командирлерінің жергілікті капитуляциялары сериясы бола ма. Германияның берілу шарттары алғаш рет 1944 жылдың 14 қаңтарында өткен бірінші ЕАК отырысында талқыланды. 1944 жылдың 28 шілдесінде үш бөліктен тұратын мәтінге келісім жасалды және үш одақтас держава оны қабылдады. Бірінші бөлімнің қысқаша кіріспесі: «Германия үкіметі мен Германияның жоғарғы қолбасшылығы Германияның қарулы күштерінің құрлықта, теңізде және әуеде толық жеңілгенін мойындап, Германияның шартсыз берілуін жариялайды». Екінші бөлім, 1–5-баптар, Германияның жоғарғы қолбасшылығының құрлықтағы, теңіздегі және әуедегі барлық күштерін әскери тапсыруға, олардың қаруларын тапсыруға, 1937 жылдың 31 желтоқсанындағы шекаралары бойынша Германия шекарасынан тыс жерлерден эвакуациялауға және соғыс тұтқындары ретінде тұтқынға алу жауапкершілігіне қатысты. Үшінші бөлім, 6–12-баптар, Германия үкіметінің одақтас өкілдеріне өзінің барлық билігі мен өкілеттігін тапсыруға, тұтқындар мен мәжбүрлі жұмысшыларды босатуға және елге қайтаруға, радио хабарларын таратуды тоқтатуға, барлау және ақпарат беруге, қару-жарақ пен инфрақұрылымды сақтауға, нацистік басшыларды соғыс қылмыстары үшін сотқа беруге және одақтас өкілдерінің «Германияның толық жеңілісінен туындайтын қосымша саяси, әкімшілік, экономикалық, қаржылық, әскери және басқа да талаптарды» қамтитын жарияланымдар, бұйрықтар, жарлықтар мен нұсқаулар шығаруға құқығы бар. Үшінші бөлімдегі маңызды бап – 12-бап, онда Германия үкіметі мен Германияның жоғарғы қолбасшылығы одақтас өкілдерінің барлық жарлықтарына, бұйрықтарына, жарлықтарына және нұсқауларына толық сәйкес келуге міндетті. Одақтастар бұл шараны зиянды өтеу және өтеу төлеуге шексіз мүмкіндік беретінін түсінді. 13 және 14-баптарда берілу күні және түпкілікті мәтіндердің тілдері нақтыланды. Сондай-ақ, Ялтада 1944 жылдың шілдесінде берілу туралы мәтінге «12а» қосымша тармағы қосылатыны туралы келісімге келді. Онда одақтас мемлекеттердің өкілдері «жақын уақыттағы бейбітшілік пен қауіпсіздік үшін қажет деп санайтын Германияны толықтай қарусыздауға, әскерден босатуға және бөлшектеуге қатысты шаралар қабылдайды» делінген. Алайда, Француз Республикасының Уақытша Үкіметі Ялта келісімінің тарапы болмады және оны мойындаудан бас тартты, бұл дипломатиялық мәселе тудырды, өйткені ЕАК мәтініне қосымша шартты ресми түрде енгізу француз тарапынан кез келген бөлшектеу шешімдерінде тең өкілдік етуді талап етуге әкелуі мүмкін. Бұл мәселе шешілмегендіктен, ЕАК мәтінінің екі нұсқасы болды: біреуі «бөлшектеу туралы ережемен», екіншісі – онсыз. Өзгерістің себептері даулы, бірақ бұл неміс қол қоюшыларының толық мәтіннің ережелерін келісуге қабілеттілігіне қатысты алаңдаушылықты немесе француз тарапына «бөлшектеу туралы ереже» туралы хабарлаудың белгісіздігін көрсетуі мүмкін.

It is impossible at present to foresee in what circumstances hostilities with Germany may be suspended. We cannot tell, therefore, what mode of procedure would be most suitable; whether, for example, it will be found best to have a full and detailed armistice; or a shorter armistice conferring general powers; or possibly no armistice at all, but a series of local capitulations by enemy commanders. The surrender terms for Germany were initially discussed at the first EAC meeting on 14 January 1944. A definitive three part text was agreed upon on 28 July 1944 and adopted by the three Allied Powers. The first part consisted of a brief preamble: "The German Government and German High Command, recognizing and acknowledging the complete defeat of the German armed forces on land, at sea and in the air, hereby announce Germany's unconditional surrender". The second part, articles 1–5, related to the military surrender by the German High Command of all forces on land, at sea, and in the air, to the surrender of their weapons, to their evacuation from any territory outside German boundaries as they stood on 31 December 1937, and to their liability to captivity as prisoners of war. The third part, articles 6 to 12, related to the surrender by the German government to Allied representatives of almost all its powers and authority, the release and repatriation of prisoners and forced laborers, the cessation of radio broadcasts, the provision of intelligence and information, the maintenance of weapons and infrastructure, the yielding of Nazi leaders for war crimes trials, and the power of Allied Representatives to issue proclamations, orders, ordinances, and instructions covering "additional political, administrative, economic, financial, military and other requirements arising from the complete defeat of Germany". The key article in the third section was article 12, which provided that the German government and German High Command would comply fully with any proclamations, orders, ordinances, and instructions of the accredited Allied representatives. The Allies understood this as allowing unlimited scope to impose arrangements for the restitution and reparation of damages. Articles 13 and 14 specified the date of surrender and the languages of the definitive texts. It was also agreed at Yalta that an additional clause "12a," would be added to the July 1944 surrender text. It stated that the Allied representatives "will take such steps, including the complete disarmament, demilitarization and dismemberment of Germany as they deem requisite for future peace and security." The Provisional Government of the French Republic, however, was not a party to the Yalta agreement and refused to recognize it, which created a diplomatic problem as formal inclusion of the additional clause in the EAC text would inevitably create a French demand for equal representation in any dismemberment decisions. While this was unresolved, there were in effect two versions of the EAC text, one with the "dismemberment clause" and one without. The reasons for the change are disputed but may have reflected awareness of the reservations being expressed as to the capability of the German signatories to agree the provisions of the full text or the continued uncertainty over communicating the "dismemberment clause" to the French.

Италия мен Батыс Австриядағы неміс әскерлері

Италиядағы неміс әскери қолбасшылары жарым-жартылай капитуляциялау туралы құпия келіссөздер жүргізіп жатқан; ол 1945 жылғы 29 сәуірде Казертада қол қойылды және 2 мамырда күшіне енуі тиіс болды. ОКВ Оңтүстік аймағының бас қолбасшысы фельдмаршал Альберт Кесселринг бастапқыда капитуляцияны жоққа шығарды; бірақ Гитлердің өлімі расталғаннан кейін, ол оған келісті.

Солтүстік-Батыс Германиядағы, Нидерландыдағы, Даниядағы және Шлезвиг-Гольштейндегі неміс әскерлері

1945 жылғы 4 мамырда неміс әскерлері Дениц үкіметінің бұйрығымен, британдық және канадалық 21-ші армия тобына қарсы тұрып, 5 мамырда күшіне енетін бас берілу туралы актіге Люнебург Хитінде қол қойды.

Германияның оңтүстігіндегі неміс әскерлері

1945 жылғы 5 мамырда Бавария және Оңтүстік-Батыс Германиядағы барлық неміс күштері Мюнхеннің сыртындағы Хаар қаласында американдықтарға капитуляция актісіне қол қойды; ол 6 мамырда күшіне енді. Сонымен қатар, Дёниц Хела түбегінде және Балтық теңізінің жағалауындағы аймақтардан әскерилер мен азаматтарды теңіз арқылы эвакуациялауды жалғастыруға үміттенді. Дёниц пен Кейтель совет күштеріне капитуляциялауға бұйрық беруден бас тартты, себебі олардың болшевизмге қарсылығы ғана емес, сонымен қатар бұйрықтар орындалатынына сенімсіздік білдірді, нәтижесінде, соғысқа қатысуын жалғастыратын әскерлерді тікелей бұйрықтан бас тартуға мәжбүр етуі мүмкін, осылайша оларды соғыс тұтқындары ретінде заңдық қорғаудан айырып алады. Батыстағы осы капитуляциялар батыс одақтастары мен неміс күштері арасындағы жауынгерлік әрекеттерді дерлік барлық майданда тоқтатуға мүмкіндік берді. Алайда, сонымен бірге, Дёниц үкіметінің радио арқылы берілген бұйрықтары Курляндия, Богемия және Мекленбургте совет күштеріне неміс капитуляциясына қарсылық көрсетуді жалғастырды; тіпті Берлин мен Бреслаудағы жүріп жатқан капитуляция келіссөздерін тоқтатуға тырысты. Шығыстағы неміс күштеріне керісінше, батысқа қарай жол ашу үшін соғысуға бұйрық берілді. Егер осылай жалғаса берсе, совет басшылығы батыс одақтастарының жеке бейбіт келісімге келуді көздеп отырғанын күдіктенеді (әрі бұл Дёництің мақсаты еді).

Неміс әскерлері тобы Остмарк

Кеңес Одағының қолға түсуінен қашу үшін генерал Лотар Рендулич басқарған Остмарк армия тобы батысқа жылжыды және 1945 жылдың 7 мамырында Жоғарғы Австрияның Штайр қаласында генерал Уиллард Г. Уайман басқарған американдық 71-ші жаяу әскер дивизиясымен капитуляция туралы құжатқа қол қойды. Ол 1945 жылдың 8 мамырында, 0:01 CET бойынша күшіне енді. Остмарк армия тобының капитуляциясынан кейін, майданда қалған негізгі неміс күштері Хорватиядағы югослав күштерімен шектесетін E армия тобы, Мекленбургтегі кеңес күштерімен шектесетін Висла армия тобының қалдықтары және Шығыс Богемия мен Моравиядағы кеңес күштерімен шектесетін Орталық армия тобы болды, сонымен қатар Прага көтерілісін қатыгездықпен басуға қатысты; сонымен қатар, кейбір күштер аралдар мен бекініс портында қоршалып қалды. Норвегияда генерал Франц Бёме басқаруымен шамамен 400 000 жақсы жабдықталған неміс әскері қалды, ол 6 мамырдың басында Швециядағы неміс министрімен байланысқа шықты, оның күштері үшін бейтарап Швецияны делдал ретінде пайдалана отырып, жартылай капитуляция жасау мүмкіндігін анықтау үшін, бірақ неміс жоғарғы бас қолбасшылығының, яғни ОКВ-нің жалпы капитуляция бұйрығынан басқа ештеңеге келісуге дайын болмады. Осы жартылай капитуляциялардан (және Реймстегі қол қоюдан кейін) Германия одақтас тарапқа капитуляция туралы соңғы құжатқа Берлинде қол қойды.

"Еңбек күні" және "Жеңіс күні"

Реймс қаласындағы қол қою рәсіміне көптеген журналистер қатысты, олардың барлығы капитуляция туралы 36 сағат бойы хабарламауға міндеттелді. Сыйға түсу актісі күшіне енуі үшін екінші рет қол қою қажет екені анық болғандықтан, Эйзенхауэр ақпаратты жария етуді тоқтатуды жалғастыруға келісті; алайда, Париждегі Associated Press ақпарат агенттігінің американдық журналисі Эдвард Кеннеди 7 мамырда бұл шектеуді бұзды, нәтижесінде Германияның капитуляциясы 8 мамырда батыс медиасында басты жаңалыққа айналды. Бастапқы жоспарға сәйкес болу саяси жағынан мүмкін емес екенін түсінген соң, Батыс Одақтастары 8 мамырда «Еуропадағы Жеңіс күнін» атап өтуге келісті, бірақ Батыс көшбасшылары Жеңіс туралы ресми мәлімдемелерді сол кешке дейін жасамайды (Берлиндегі қол қою рәсімі жақын арада өтеді деп күтілді). Кеңес үкіметі Реймстегі қол қоюды мойындамады және жарияламады; Кеңес Одағы 1945 жылғы 9 мамырда «Жеңіс күнін» атап өтті, себебі бұл құжат Кеңес Одағында уақыт бойынша 9 мамыр күні қол қойылды. Бүгінде, уақыт белдеуінің айырмашылығына байланысты, 8 мамыр мен 9 мамыр екі күні де Еуропадағы Екінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуы ретінде тойланады.

Германияның жеңілісіне қатысты мәлімдеме

Неміс бас тарту құжатына қол қойған неміс әскерилері адмирал Дёництің нұсқауларымен ресми түрде әрекет еткенімен, одақтас үкіметтердің ешқайсысы Фленсбург үкіметін заңды түрде азаматтық билікті жүзеге асырып отырған деп мойындамады. Сондықтан одақтастар неміс қол қоюшыларының тек неміс жоғарғы басшылығын ұсынуын талап етті. 1945 жылғы 23 мамырда Фленсбургте Карл Дёницті қоса, бұрынғы нацистердің бір тобы тұтқынға алынып, соғыс тұтқынына айналды, ал адмирал Фридебург өз-өзіне қол жұмсады. Бас тарту құжатының 4-бабына сәйкес, 1945 жылғы 5 маусымдағы Берлин декларациясы нацистердің жеңілісін және нацистердің де-факто құлауын растады, сондай-ақ Германияның одақтастар тарапынан оккупациялануын бекітті.

Дипломатиялық қатынастар және елшіліктер

1944 және 1945 жылдары бұрын бейтарап болған елдер мен бұрынғы Германия одақтастары Одақтастарға қосылып, Германияға – Остік державаға соғыс жариялады. Германияның елшіліктері жабылды, олардың мүліктері мен мұрағаттары Женева конвенцияларының талаптарына сәйкес, тағайындалған қорғаушы мемлекеттердің (әдетте Швейцария немесе Швеция) сеніміне берілді; Берлиндегі Одақтас елдердің бұрынғы елшіліктері үшін де ұқсас шаралар қолданылды. АҚШ Мемлекеттік департаменті соғыстың аяқталуының дипломатиялық салдарына дайындық жүргізіп, келісілген ЕАК капитуляциялық мәтініне сәйкес Германия мемлекетінің шартсыз капитуляциясы туралы ресми мәлімдеме жасалатынын есепке алды. 1945 жылғы сәуір айының соңғы күндерінде Мемлекеттік департамент қорғаушы мемлекеттерге және қалған бейтарап үкіметтерге (мысалы, Ирландияға) Германия капитуляциядан кейін Германия мемлекетінің мәртебесі тек төрт Одақтас державаға тиесілі екенін хабарлады. Олар барлық неміс дипломаттарын дереу елге қайтарып алуға, Германия мемлекетіне тиесілі барлық мүлікті иеленуге, қорғаушы мемлекеттік функцияларды жоюға және барлық мұрағаттар мен құжаттарды Батыс Одақтастардың елшіліктерінің біріне беруді талап етеді. 1945 жылдың 8 мамырында бұл шаралар толық күшіне енді, дегенмен қол қойылған капитуляция құжатындағы неміс тарабы тек Германияның Жоғарғы Бас Қолбасшылығы (“Oberkommando der Wehrmacht” ОКВ) болды; Батыс Одақтастар Германияның жұмыс істейтін мемлекеттік құрылымының бұрыннан тоқтағанын және осыған байланысты неміс әскерінің капитуляциясы нацистік Германияның толық жойылуына әкелді деп мәлімдеді. Қорғаушы мемлекеттер Одақтастардың талаптарын толық орындағандықтан, Германия мемлекеті 1945 жылдың 8 мамырында дипломатиялық тұлға ретінде тоқтады, 1949 жылдың 23 мамырында Батыс Германия құрылғанға дейін: Бұл неміс рейхының құлауын (1871-1945 жж.) білдіреді, ол нацистік Германияны да қамтыды, соның салдарынан Германия сол кезде шетелдік күштер басып алған аймаққа айналды (жапон империясы, Остік державаның соңғы белсенді қатысушысы, Германияның капитуляция туралы шешіміне наразылық білдіріп, Жапониядағы барлық неміс мүлігін бір жақты тәртіппен тартып алды).

During 1944 and 1945; formerly neutral countries and former German allies had been joining the Allies and declaring war on Germany, an Axis country. The German embassies to the countries had been closed down, with their property and archives held in trust by a nominated protecting power (usually Switzerland or Sweden) under the terms of the Geneva Conventions; with counterpart arrangements for the former embassies of Allied countries in Berlin. The United States State Department had prepared for the diplomatic consequences of the war's ending on the assumption that there would have been an explicit statement of unconditional surrender of the German state in accordance with the agreed EAC surrender text. In the final days of April 1945, the State Department had notified the protecting powers, and all other remaining neutral governments (such as Ireland), that following the forthcoming German surrender, the continued identity of the German state would rest solely in the four Allied Powers, who would immediately recall all German diplomatic staff, take ownership of all German state property, extinguish all protecting power functions, and require the transfer of all archives and records to one or another of the embassies of the western Allies. On 8 May 1945, these arrangements were put into effect in full, notwithstanding that the only German parties to the signed surrender document had been the German High Command ("Oberkommando der Wehrmacht" OKW); the western Allies maintaining that a functioning German state had already ceased to exist, and consequently that the surrender of the German military had effected the complete termination of Nazi Germany. As the protecting powers complied fully with the Allied demands, the German state ceased as a diplomatic entity on 8 May 1945; until the establishment of West Germany on 23 May 1949: Meaning the fall of German Reich (1871 1945) that included Nazi Germany and leading to the fact that Germany de facto lost its own government to become a region occupied by the foreigners at the time (Empire of Japan, a remaining Axis belligerent, having already denounced the German decision about the surrender and unilaterally seized entire German property in Japan).

Берлин декларациясы (5 маусым 1945)

Дегенмен, 1945 жылғы 8 мамырдағы капитуляция құжатына неміс әскери өкілдері ғана қол қойғандықтан, Германияның толық шартты берілуіне қатысты азаматтық ережелер нақты ресми негізсіз қалды. Осының салдарынан, Германияның шартты берілуі туралы ЕАК мәтіні, жаңадан мәлімдеме ретінде жазылып, кеңейтілген түсіндірмелі кіріспемен толықтырылды. Бұл мәлімдеме төрт одақтас держава тарапынан Германияның жеңілісіне қатысты бір жақты түрде қабылданды. Онда одақтастардың Германия толық жеңілгендіктен үкіметі немесе орталық билігі жоқ деген позициясы нақты көрсетілді (одақтастар нацистік Фленсбург үкіметін мойындамады) және Германиядағы бос азаматтық билік одақтас үкіметтердің атынан төрт одақтас өкілді билік (Совет Социалистік Республикалар Одағы, Америка Құрама Штаттары, Ұлыбритания мен Солтүстік Ирландияның Біріккен Корольдігі және Француз Республикасы) тарапынан толығымен қабылданды. Бұл билік кейіннен Одақтас Бақылау Кеңесі (ОБК) ретінде құрылды. Алайда, Сталин бұрын Германияны бөлу принципін қолдағаннан бас тартып, 1945 жылғы 8 мамырда Кеңес халқына жеңіс туралы жариялаған кезде мұндай саясаттан ресми бас тартты. Сондықтан Берлин декларациясының мәтінінде "бөлу туралы бап" болған жоқ.