Кіріспе

Майнхард II (шамамен 1238 – 1 қараша 1295), Гориция әулетінің (Майнхарднер) мүшесі, 1258 жылдан бастап Горзия графтығын (Майнхард IV ретінде) және Тироль графтығын кіші інісі Альбертпен бірге биледі. 1271 жылы олар мұраларын бөлісіп, Майнхард Тирольдің жеке билеушісі атанды. 1286 жылы оған Каринтия герцогтығы және оған жапсарлас Карниола маркасы берілді.

Өмір

Майнхард II – Гориция графы Майнхард III және оның әйелі Адельхайдтың (1275–79 ж. қайтыс болған) ұлы, Тироль графы Альберт IV-тің қызы және мұрагері. Әкесі 1253 жылы қайын атасы қайтыс болғаннан кейін Тироль графлығын (Майнхард I ретінде) иеленді және герцог Бернхард фон Шпанхаймнің күштеріне қарсы көршілес Каринтия жерлерін бақылауға алуға тырысты. Алайда, ол Грайфенбург маңында жеңілді және кіші ұлдары Майнхард II мен Альбертті герцог Бернхардтың ұлы, Зальцбург архиепископы Филипптің кепілінде қалдыруға мәжбүр болды. 1258 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Майнхард II мен оның ағасы Гориция-Тироль мұрасын қамтамасыз ету үшін Хоэнверфен қамалындағы Зальцбург қамауынан шықты. 1259 жылы Майнхард өзінен он жас үлкен Виттельсбах әулетінен Елизаветамен – Германияның Хогенштауфен патшасы Конрад IV-нің жесірімен некеге тұрды. 1271 жылы Гориция мен Тирольдің мұрагерлік құқықтары бөлінген кезде Альбертпен бірлескен билік аяқталды. Майнхард Тироль графлығын алып, Майнхардтер әулетінің Гориция-Тироль тармағының негізін қалады. Ол және оның әйелі Елизавета 1273 жылы Стамс аббаттығын жеке монастырь ретінде құрды. Граф Тренто мен Бриксеннің билеуші епархияларын бағындыруға тырысты, Тироль жерлерін Адидже өзенінен Салорноға дейін кеңейтті, сондай-ақ Инн аңғарындағы бірнеше аумақтарды, оның ішінде Холл маңындағы маңызды тұз кендерін иеленді. Ол қабілетті басшы болып шықты, сондықтан Тирольді автономды Императорлық мемлекет ретінде құрушы ретінде танымал. Майнхард сондай-ақ жолдар салдырып, монеталар, әсіресе күміс монета – Звайнцигер (жиырма) шығарды. Бұл монетаның үлгісі Еуропаның басқа жерлерінде көшіріліп, Groschen деп кеңінен танылды. 1267 жылы граф Майнхард өзінің әкесі Конрадинді Италияға жасаған жорығына ертіп, Хогенштауфен әулетімен байланысын нығайтуға тырысты. Алайда Конрадин Тальякоццо шайқасында жеңілгеннен кейін және 1268 жылы өлім жазасына кесілгеннен кейін, ол жаңа одақтастар іздеуге мәжбүр болды. Ол 1273 жылы Рим патшасы болып сайланған Габсбург графы Рудольфтің жақын серігі болды және Богемияның күшті патшасы Оттокар II-мен бірнеше "бос" Императорлық аумақтар үшін қатал қақтығысқа түсті, оларды Оттокар алдыңғы аралықта иеленген болатын. 1276 жылы Майнхард қызы Елизаветаны Рудольфтің үлкен ұлы Альбертке үйлендірді. Майнхард Рудольфтің Оттокарға қарсы жорығын қолдады және оның орнына 1276 жылы Каринтияны Карниолдық маршымен кепіл ретінде алды. 1278 жылы Марчфельд шайқасында Оттокар жеңілгеннен кейін король Рудольф Майнхардты Киелі Рим империясының ханзадасы етіп ресми түрде көтерді және 1286 жылы Аугсбург императорлық диетасында Каринтия герцогтігін феод ретінде берді. 1 қыркүйекте Майнхард герцогтің тағына отырғызылып, Гориция-Тироль әулетінің бірінші Каринтия герцогы болды. 1286–89 жылдары Майнхард жергілікті тілдегі Тирольдік Ландрехтті шығарды, бірақ ол бүгінгі күні тек фрагменттер түрінде сақталған. Соңғы зерттеулерге сәйкес, оның бұрынғы Каринтия герцогтік отбасыларында туған тегі болмаған, бірақ ол Истрия мен Карниоланың ерте Меран иелерінің алыс ұрпағы болды. Герцогтікті иелену шартында оның еркек желісінің тоқырауы жағдайында Габсбург әулеті мұрагер болады деген ереже енгізілді. Бұл 1335 жылы оның ұлы Генрих қайтыс болғаннан кейін іске асты. Габсбургтар 1363 жылы Генрихтің қызы Маргареттен Тироль графлығын да сатып алды. Майнхард 1295 жылы Каринтиядағы Грайфенбургте қайтыс болды. Оның кіші ұлы Генрих оның орнын басып, 1307 жылы Богемия патшасы болып сайланды, ал оның үлкен қызы Елизавета Габсбург Альбертімен некелесу арқылы 1298 жылы Германия патшайымы болды.