Джованни Легренци: өмір және шығармашылығы

Кіріспе

Италия композиторы (1626–1690 жж.)

Джованни Легренци (12 тамыз, 1626 жылы крещение алған – 27 мамыр, 1690 ж.) – барокко дәуірінің итальяндық опера, вокалдық және аспаптық музыка композиторы және органшы. Ол 17 ғасырдың соңында Венециядағы ең белгілі композиторлардың бірі болды және Солтүстік Италиядағы кеш барокко үлгілерінің дамуына зор әсер етті.

Өмір

Легренци Бергамо қаласына жақын Клузонеде дүниеге келді, ол кезде Венеция Республикасының құрамына кірген. Оның әкесі Джованни Мария Легренци кәсіби скрипкашы және, белгілі бір дәрежеде, композитор болған. Легренцидің екі ағасы мен екі апасы болғанын білеміз, бірақ ағаларының бірі Марко, 1660 жылдары әкесі мен ағасымен бірге өнер көрсеткен дарынды музыкант, Легренцидің өсиетінен тыс қалған: жас кезінде қайтыс болды деп есептеледі. Оның қалған ағасы мен апасы екеуі де өсиетінде аталған. Легренци көбінесе үйде тәрбиеленген, ал оның орындаушылық шеберлігі жергілікті шіркеуде қалыптасқан, сонымен қатар үйде де музыка ойналған болуы мүмкін. Легренци алғашқы қызметін Бергамода, Санта-Мария-Маджоредегі ұлы шіркеуде органшы ретінде бастады. 1651 жылы дін қызметкері болып тағайындалғаннан кейін, ол шіркеуде қаламгер болып жұмыс істеді, бірақ музыкалық қызметтен де қол үзген жоқ, ал 1653 жылы Маурицио Каццати маэстро ди капелла болып тағайындалғанда, бірінші органшы атағын алды. Легренцидің алғашқы жарияланымдары – Месса мен Весперге арналған музыка 1654 жылы жарық көрді. Жыл соңында органшы лауазымына қайта тағайындалмады, себебі ол ұсақ қмар ойынына қатысқан деген күдік туды, бірақ 1655 жылдың ақпан айының ортасына дейін лауазымына қайта орналастырылды. Легренци 1655 жылдың соңында Бергамодағы лауазымынан кетіп, 1656 жылы Феррарадағы Киелі Рух академиясында маэстро ди капелла болды. Академия ғылыми қоғам емес, музыкамен литургиялық қызметтерін өткізетін мирянның бауырластығы болды. Бұл шағын, бірақ өте жақсы музыкалық мекеме болды және Феррараның бүкіл аристократиялық қауымының қажеттіліктерін тиімді шешті, Легренци олармен Бергамода қалыптасқан қарым-қатынастар сияқты, өмір бойына пайдалы болған байланыстарды нығайтты. Академиядағы лауазымы Легренциге басқа да істермен айналысуға жеткілікті уақыт қалдырды. 1660 жылдардың басында ол сегіз томдық шығарма жариялап, операның элиталық әлеміне еніп, 1664 жылы Венецияда алғашқы қойылымдарын өткізді. 1665 және 1670 жылдар аралығында Легренцидің қызметі туралы көп мәлімет жоқ, бұл жағдай Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жергілікті жазбалардың жойылғандығынан одан әрі ушықты. Ол Киелі Рух академиясымен байланысын үзген, және бірнеше жыл бойы тұрақты лауазымы болмаған, бірақ қаржылық қиындыққа тап болмаған болуы мүмкін. Оның Клузонеде жері мен жарияланымдарынан түскен табысы, олардың бірнешеуі қайта басылған, сондай-ақ концерттік гонорарлары болды. Ол осы кезеңде ең үлкен томын, қос хорға арналған үлкен жинағын да жариялады. Легренци 1670 жылы Венецияда жақсы орныққан сияқты. Ол Санта-Мария-дей-Дерельтиде (әдетте Ospedaletto деп аталады) музыка мұғалімі болып, 1676 жылға дейін жұмыс істеді, және жаңа жарияланымдармен, музыкалық тапсырыстармен, әсіресе ораториялармен, кейдегі қойылымдармен және басқа да жұмыстармен айналысты. 1676 жылы ол Сан-Маркода Франческо Каваллидің орнын алмастыру үшін маэстро болып тағайындалуға үміткерлердің бірі болды, бірақ Натале Монферратоға бір дауыспен жеңілді. Сол жылы ол Ospedale dei Mendicanti хорының маэстро ди хоры болды, ол 1682 жылға дейін сол жерде қалды, содан кейін Сан-Маркода Антонио Сарторионың орынбасары болды. Ол осы уақытқа дейін (Карло Паллавичиномен бірге) өз заманындағы жетекші опера композиторы болды, ол 1685 жылға дейінгі бес жылда он тапсырыс алды. Легренци 1685 жылдың сәуір айында Сан-Маркода Монферратоның орнын басты. Ол осы уақытқа дейін денсаулығы нашарлап, өмірінің соңғы жылдары аурумен күресті. 1687 жылдың соңынан бастап Сан-Маркодағы қызметтерге қатысы азайды, өйткені қойылымдар оның вице-маэстросы Джан Доменико Партенионың қолына көшті. Легренци 1690 жылдың 27 мамырында "mal di petra" (коликпен байланысты ауру, мүмкін бүйрек тастары) ауруынан қайтыс болды. Легренцидің мұрасы оның өлімінен кейін де бірнеше жыл бойы сақталды. Оның үлкен шөбересі Джованни Варискино оның музыкасы мен кітаптарын мұра етіп алды және төрт өлімнен кейін жарық көрген басылым шығарды.

Legrenzi was born at Clusone, near Bergamo, then part of the Republic of Venice. His father, Giovanni Maria Legrenzi, was a professional violinist and, to some extent, a composer. We know Legrenzi had two brothers and two sisters, though one of the brothers, Marco, apparently a talented musician who performed with his father and brother in the 1660s, is not mentioned in Legrenzi's will: it is presumed that he died young. His remaining brother and sisters are both mentioned in his will. Legrenzi was probably taught largely at home, and his performance skills developed at the local church, and it can also be assumed there was music making in the house. Legrenzi received his first appointment in Bergamo, as Organist at Santa Maria Maggiore, a magnificent church with a celebrated musical history. Following ordination as a priest in 1651, he was appointed as a resident chaplain at the church, though he continued to be actively involved in the music, and was given the title of First Organist in 1653, at about the time Maurizio Cazzati was appointed maestro di cappella. Legrenzi's first publication, music for Mass and Vespers, appeared in 1654. His appointment as organist was not reconfirmed at the end of the year owing to his apparent involvement in a minor gambling scandal, though he was reinstated by mid February 1655. Legrenzi resigned from his position at Bergamo towards the end of 1655, and in 1656 became maestro di cappella at the Academy of the Holy Spirit in Ferrara. The academy was not a learned society, but a fraternity of laymen which presented predominantly liturgical services with music. It had a small but very good musical establishment with an impressive tradition, and effectively addressed the needs of the whole aristocratic community of Ferrara, with whom Legrenzi cemented relationships that, like those he had already established in Bergamo, would serve him well throughout his life. The position at the Academy of the Holy Spirit would have left Legrenzi with ample time for other pursuits. By the early 1660s he had already published eight volumes, and had broken into the elite world of opera, gaining his first performances in Venice in 1664. We know little of certainty about Legrenzi's activities between approximately 1665 and 1670, a situation considerably exacerbated by the destruction of local records during World War II. He ended his association with the Academy of the Holy Spirit at some point, and does not appear to have had a permanent position of any sort for several years, though it is unlikely that he was in financial difficulty. He had land at Clusone and the proceeds from his publications, several of which had already gone into second editions, as well as performance fees. He also published his largest volume, the huge collection for double choir, during this period. Legrenzi seems to have been well settled in Venice by 1670. He took a position as a music teacher at Santa Maria dei Derelitti (commonly called the Ospedaletto), remaining until 1676, and was busy with further publications, musical commissions, especially oratorios, occasional performances, and more. In 1676 he was a finalist for appointment as maestro at San Marco in succession to Francesco Cavalli, losing by a single vote to Natale Monferrato. Later in the year he became maestro di coro of the Ospedale dei Mendicanti, where he remained until 1682 when he succeeded Antonio Sartorio as vice maestro at San Marco. He was by this time (along with Carlo Pallavicino) the leading opera composer of his day, with ten commissions in the five years to 1685. Legrenzi succeeded Monferrato as maestro di cappella at San Marco in April 1685. He was by this time probably in failing health, and the last few years of his life were clouded by sickness. He took little part in the services at San Marco from the later part of 1687, where performances were increasingly in the hands of his vice maestro, Gian Domenico Partenio. Legrenzi's death on 27 May 1690 from the "mal di petra" (a colic related illness, probably kidney stones) was accompanied by excruciating pain. Legrenzi's legacy lived on for some years after his death. His great nephew Giovanni Varischino inherited his music and books, and produced four posthumous publications.

Музыка

Легренци XVII ғасырдың аяғында Солтүстік Италияда кең таралған жанрлардың көпшілігінде, соның ішінде қасиетті вокалды музыка, опера, оратория және аспаптық музыканың түрлерінде шығармашылық еткен. Аспаптық сонаталардың композиторы ретінде танымал болғанымен, ол негізінен ерекше драмалық сипаты бар литургиялық музыканың композиторы болды. Оның аспаптық музыкасының көп бөлігі де осы санатқа жатуы мүмкін, себебі ол көбінесе мисса немесе кешкі құлшылықта литургиялық элементтердің орнына қолданылған. Легренци 1662 жылдан 1685 жылға дейін он тоғыз опера жазды, олардың ең сәттілері – «Ахилл в Скиро» (1664), «Дүние бөлінісі», «Екі император» (1683), «Иль Джустино» (1683) және «Публио Элио Пертиначе» (1684) болды. Оның опералары өз заманында зор танымалдыққа ие болды (және әсем қойылды), бірақ оның ораториялары сияқты, олардың көп бөлігі сақталмаған. Оның кейінгі би музыкасы опералық репертуармен байланысты болды, алайда ертедегі жинақтың (Op. 4, музыкалық тұрғыдан алты пьесасының кіргенімен танымал) мақсаты толыққанды түсініксіз. Легренцидің музыкасы оның ноталары мен түсіндірмелері кеңінен қолжетімді бола бастаған сайын, үнемі қызығушылық тудырып келеді. Ерте музыкалық топтар концерттерде аспаптық сонаталарды және құлшылық және литургиялық музыкадан үзінділерді жиі орындайды. Сақталған кейбір опералар қайта жаңғыртылды. Немец дирижері Томас Хенгельброктың «La divisione del mondo» және «Il Giustino» операларын Швецинген фестивалінде, Инсбрук ерте музыка фестивалінде және Эхтернах музыка фестивалінде қойды. «La divisione del mondo» операсының қайта қойылымы 2019 жылдың ақпан-наурыз айларында Рейн ұлттық операсы мен Лотарингия ұлттық операсының бірлескен өндірісінде өтті. Легренцидің шәкірттерінің арасында Антонио Лотти, Франческо Гаспарини, Джованни Варишино, Томасо Альбинони және Джованни Себенико бар.

Жарияланған еңбектер

Шіркеуге арналған музыкалық концерттер. Op. 1 (Венеция, Алессандро Винченти, 1654)
Дуэт және триоға арналған соната. Op. 2 (Венеция, Франческо Магни, 1655)
Екі, үш және төрт дауысқа арналған құдайға берілген сезімдер гармониясы. Op. 3 (Венеция, Алессандро Винченти, 1655)
Шіркеу және үйге арналған сонаталар, Курранттар, Балеттер, Аллемандтар, Сарабандтар үш скрипка және виолончельге. Екінші кітап. Op. 4 (Венеция, Франческо Магни, 1656)
Бес дауысты, үш дауысты және екі скрипкаға арналған псалмдар. Op. 5 (Венеция, Франческо Магни, 1657)
Екі және үш дауысқа арналған музыкамен білдірілген құдайға берілген сезімдер. Екінші кітап. Op. 6 (Венеция, Франческо Магни дето Гардано, 1660). 1665 жылы Антверпенде екінші басылымы жарық көрді. 5 дауысқа арналған B.V. литаниялары мен антифондарымен толықтырылған. Op. 7 (Венеция, Франческо Магни дето Гардано, 1662)
Екі, үш, бес, алты аспапқа арналған сонаталар. 3-ші кітап. Op. 8 (Венеция, Франческо Магни, 1663)
Қасиетті және мерекелік концерттер. Құралдармен кез келгенінше орындалатын екі хорға арналған месса және псалмдар. Op. 9 (Венеция, Франческо Магни Гардано, 1667)
Жалғыз дауысқа арналған құдайға мадақтар. Бірінші кітап. Op. 10 (Болонья, Джакомо Монти, 1670)
Лира. Екі, үш және төрт аспапқа арналған сонаталардың төртінші кітабы. Op. 10 (Венеция, Франческо Магни Гардано, 1673, 1682 жылы қайта басылды)
Жалғыз дауысқа арналған кантаталар мен канцонеттер. Op. 12 (Болонья, Джакомо Монти, 1676)
Екі және үш дауысқа арналған кеңейтілген гармониялық идеялар. Op. 13 (Венеция, Франческо Магни дето Гардано, 1678)
Кантаталар мен әндердің құрметті эхолары. Екінші кітап. Op. 14 (Болонья, Джакомо Монти, 1678)
Екі және үш дауысқа арналған қасиетті музыкалық концерттер. Үшінші кітап. Op. 15 (Венеция, Джозеппе Сала, 1689)
Кемпало үшін континуо басымен бес аспапқа арналған балеттер мен курранттар. Бесінші, өлімнен кейінгі кітап. Op. 16 (Венеция, Джозеппе Сала, 1691)
Үш аспаппен орындалатын жалғыз дауысқа арналған қасиетті мотеттер. Op. 17 (Венеция, Джозеппе Сала, 1692)
Трубасыз немесе флейтамен, екі, үш, төрт, бес, алты және жеті аспапқа арналған сонаталар. Op. 18 (Венеция, Джозеппе Сала, 1693) (көшірмесі сақталмаған)
Дуэттер мен триоларда жиналған гениалды дауыстар. Op. 19 (Венеция, Джозеппе Сала, 1698) (көшірмесі сақталмаған)

Concerti Musicali per uso di Chiesa. Op. 1 (Venice, Alessandro Vincenti, 1654)
Sonata a due, e tre. Op. 2 (Venice, Francesco Magni, 1655)
Harmonia d'affetti Devoti a due, tre, e quatro, voci. Op. 3 (Venice, Alessandro Vincenti, 1655)
Sonate dà Chiesa, e dà Camera, Correnti, Balletti, Alemane, Sarabande a tre, doi violini, e violone. Libro Secondo. Op. 4 (Venice, Francesco Magni, 1656)
Salmi a cinque, tre voci, e due violini. Op. 5 (Venice, Francesco Magni, 1657)
Sentimenti Devoti Espressi con le musica di due, e tre voci. Libro Secondo. Op. 6 (Venice, Francesco Magni detto Gardano, 1660). A second edition was published in Antwerp in 1665. Compiete con le Lettanie & Antifone Della B. V. a 5. voci. Op. 7 (Venice, Francesco Magni detto Gardano, 1662)
Sonate a due, tre, cinque, a sei stromenti. Libro 3. Op. 8 (Venice, Francesco Magni, 1663)
Sacri e Festivi Concerti. Messa e Salmi a due chori con stromenti a beneplacito. Op. 9 (Venice, Francesco Magni Gardano, 1667)
Acclamationi Divote a voce sola. Libro Primo. Op. 10 (Bologna, Giacomo Monti, 1670)
La Cetra. Libro Quarto di Sonate a due tre e quattro stromenti. Op. 10 (Venice, Francesco Magni Gardano, 1673, reprinted 1682)
Cantate, e Canzonette a voce sola. Op. 12 (Bologna, Giacomo Monti, 1676)
Idee Armoniche Estese per due e tre voci. Op. 13 (Venice, Francesco Magni detto Gardano, 1678)
Echi di Riverenza di Cantate, e Canzoni. Libro Secondo. Op. 14 (Bologna, Giacomo Monti, 1678)
Sacri Musicali Concerti a due, e tre voci. Libro Terzo. Op. 15 (Venice, Gioseppe Sala, 1689)
Balletti e Correnti a cinque stromenti, con il basso continuo per il cembalo. Libro Quinto Postumo. Op. 16 (Venice, Gioseppe Sala, 1691)
Motetti Sacri a voce sola con tre strumenti. Op. 17 (Venice, Gioseppe Sala, 1692)
Sonate a 2, 3, 4, 5, 6 e 7 istrumenti con tromba, o senza, overo flauto Op. 18 (Venice, Gioseppe Sala, 1693) (no copy survives)
Voci geniali, raccolte in duetti e terzetti Op. 19 (Venice, Gioseppe Sala, 1698) (no copy survives)

Ескерту: Екі жинақ opus 10 ретінде жарық көрді: Acclamationi Divote (1670) және La Cetra (1673). La Cetra-ны Opus 10 ретінде басып шығару Венеция баспасының қатесі болуы мүмкін, олар 1670 жылы Болоньяда жарық көрген жинақты білмеген болуы мүмкін: басылымдардың дұрыс нөмірленуі Opus 12 арқылы қайта басталды.

Жарияланбаған шығармалары

Кейбір еңбектер тек қолжазба көшірмелерінде сақталған. Көпшілігі Легренциге сенімді түрде жатқызылады, бірақ бірнешесінің авторлығы нақты емес. Осы еңбектердің ең маңыздылары: Оксфордта табылған "Messa a cinque voci con stromenti". Лоретода табылған Missa quinque vocibus. 1689 жылы жазылған және тамаша безендірілген кітапта сақталған бұл месса, ықылас білдіру ретінде сыйланған болуы мүмкін. Ватикан кітапханасында сақталатын төрт хор және орган континуосы үшін "Messa a 16". "Prosa pro mortuis" – екі хор мен аспаптарға арналған, Реквием мессасынан "Dies irae" тізбегінің толық жазбасы. Рождество күніне арналған ерекше хор және аспаптарға арналған жағдай, оның ішінде шақыру, Псалмдар және "Te Deum"; Рождествоның бірінші мессасының кіріспесімен аяқталады. "Intret in conspectu" – 6 дауысқа арналған мотет, Гендел көшірген бірден-бір дерек көзінен белгілі, ол Легренци мотетін "Самсон" ораториясындағы "Қара қызметшіңе" деген хорға пайдаланған. "Credidi propter quod locutus sum" – соло альт, скрипкалар және континуоға арналған псалм, бұл Легренцидің өзінің қолжазбасы болуы мүмкін, себебі оның автограф екенін көрсететін дәлелдер бар. "Laudate pueri" – бес дауысқа арналған псалм, скрипкалар және континуо, сондай-ақ, ерекше жағдайда, труба. "Spirate aure serenae" – соло сопрано, скрипкалар және континуоға арналған мотет, онда теорбо виолонды екі есе қосуға немесе алмастыруға мүмкіндік береді. Бұдан өзге, бірнеше литургиялық шығармалар, көптеген кантаталар және ерекше "серената" – "Notte, madri d'horrori" бар.

Факсимильдер

Аккламация мен дауыс беру. Бонония музыкалық кітапханасы. IV бөлім 207: Болонья, Форни, 1980. Антонио Чести мен Джованни Легренцидің кантаталары; Дэвид Берроуз және Стивен Бонта іріктеген және таныстырған. XVII ғасырдағы итальяндық кантата; 6-том. Нью-Йорк: Гарланд, 1986. (14-опустың 1–12 нөмірлері және үш қолжазба туындысы). Echi di riverenza: di cantate e canzoni. Архив музыкасы. Барокко кантатасы; 7. Флоренция: Studio per edizioni scelte, 1980. Il Giustino: үш актілі мелодрама. Collezione settecentesca Bettarini; № 12. Милан: Casa editrice Nazionalmusic, ш. 1980. La Cetra. Monumenta Lombarda, Libri Antiqui Fototypice Expressi, 2. Болонья, 1970. King's Music (қазір The Early Music Company арқылы таратылады) Sonate a due, tre, cinque, a sei stromenti (Op. 8, 1663), Idee Armoniche Estese (Op. 13, 1678) және Balletti e Correnti (Op. 16, 1691) толық жинақтарының жақсы сапалы фотокөшірмелерін шығарады.

Басылымдар

Алессандро Барес, Пьетро Заццетта (ред.), Ла Сетра. Муседита, Альбезе кон Кассано, 2000. (Ла Сетраның барлығы, Опус 11 (10).) Алессандро Барес (ред.), Соната а дуэ, е үш. Муседита, Альбезе кон Кассано, 2006. (Опус 2-нің барлығы.) Алессандро Барес (ред.), Соната а дуэ, тре, cinque, e sei Stromenti. Муседита, Альбезе кон Кассано, 2004. (Опус 8-нің барлығы.) Стивен Бонта (ред.): Джованни Легренцидің аспаптық музыкасы: соната а due e tre, opus 2, 1655. Гарвардтың музыка басылымдары, 14. Гарвард университетінің баспасы, 1984. Стивен Бонта (ред.): La Cetra: соната а due, tre e quattro stromenti, libro quattro, opus 10, 1673. Гарвардтың музыка басылымы, 17. Гарвард университетінің баспасы, 1992. Говард Мейер Браун: Итальяндық опера либреттолары: 1640–1770 жж. Италия операсы, 1640–1770 ж. 60-шы жылдар. Нью-Йорк: Гарланд, 1979 жыл. Говард Мейер Браун: Тотила. Италиялық опера, 1640–1770 ж. 9. Нью-Йорк: Гарланд, 1978 жыл. Джулия де Клерк: Prosa pro mortuis (Dies irae), Musicologica neolovaniensia; musica sacra 1. Louvain la Neuve: Археология және өнер тарихы жоғары институты, 1981. Стефано Фаглиа, Франка Саини (ред.): Этеоклея мен Полинис. Опера 3 актіде. Венеция 1675. Монца, Музыкалық академия IAMR, 2003. Парма, Каирдің мұз айдыны Музыкалық басылымдар, 2003. Стефано Фаглиа, Франка Саини (ред.): Il Giustino. Опера 3 актіде. Венеция 1683. Монца, Музыкалық академия IAMR, 2006. Парма, Каирдің мұз айдыны Музыкалық басылымдар, 2006. Стефано Фаглиа, Франка Саини (ред.): Зенобия мен Радамисто. Опера 3 актіде. Феррара 1665. Монца, Музыкалық академия IAMR, 2013. Лукка, Италия музыка кітапханасы (LIM), 2013. Джойс Джонсон (ред.): Джованни Легренци 1629–1690 II Седеция / Бернардо Паскини 1637–1710 Сант-Агнес. Италиялық оратория, 1650–1800; 8. Нью-Йорк, Гарланд, 1986 жыл. Джеффри Курцман (ред.): Үш басты дауысқа арналған Веспер және Комплине музыкасы. XVII ғасырдағы итальяндық қасиетті музыка; 13. Нью-Йорк, Гарланд, 1998 жыл. (Confitebor tibi, Opus 1-ден) Джеффри Курцман (ред.): Төрт басты дауысқа арналған Веспер және Комплине музыкасы. XVII ғасырдағы итальяндық қасиетті музыка; 14. Нью-Йорк: Гарланд, 1998 жыл. (Dixit Dominus, Opus 1-ден) Джеффри Курцман (ред.): Бес басты дауысқа арналған кешкі және толық музыка, I және II бөлімдер. XVII ғасырдағы итальяндық қасиетті музыка; 15–16. Нью-Йорк: Гарланд, 1999–2000 ж. (I) (II). (Laudate Dominum, Opus 1-ден, 16-шы томда) Джеффри Курцман (ред.): Сегіз басты дауысқа арналған Веспер және Комплиналық музыка, бірінші және екінші бөлік. XVII ғасырдағы итальяндық қасиетті музыка; 18–19. Нью-Йорк: Гарланд, 2001–2002 ж. (I) (II). (In exitu Israel, Opus 9-дан, 19-шы томда) Энн Шнобелен (ред.): Маурицио Каццати, Джованни Антонио Гросси, Джованни Легренцидің мессалары. XVII ғасырдағы итальяндық қасиетті музыка; 7. Нью-Йорк: Гарланд, 1997 жыл. (Opus 9-ға арналған месса) Альберт Си (ред.): Соль дауысы үшін кантаталар мен канзонеттер, I бөлім: Альто және бас дауыстары үшін музыка; II бөлім: Сопрано немесе тенор дауысы үшін музыка. Барокко дәуірінің музыкасындағы соңғы зерттеулер, 14, 15: Мэдисон, A R Editions, 1972. (Opus 12-нің барлығы.) Альберт Сей (ред.): Соната да камера: opus 4, екі скрипка мен бассо continuo үшін, Musica da camera, 55. Оксфорд университетінің баспасы, 1979 жыл. (Opus 4-тен 7–30 нөмірлер) Альберт Сей (ред.): Sonate da chiesa, opus 4 [және] opus 8 (1656–1663). Le Pupitre, Франсуа Лесурдің басшылығымен басылған көне музыка жинағы, 4. Париж: Хьюгель, 1968 жыл. (Opus 4-тен 1–6 нөмірлер; Opus 8-ден 7–10 нөмірлер) Prima la musica! Легренцидің бірнеше жинақтарының камералық және діни музыкасын "Уртекст" түрінде шығарады. King's Music (жоғарыда "Facsimiles" қараңыз) бірнеше жеке шығармалардың факсимильді немесе Брайан Кларктың Urtext орындау нұсқаларын шығарады. Prima la musica! да солай!

Alessandro Bares, Pietro Zazzetta (ed. ), La Cetra. Musedita, Albese con Cassano, 2000. (The whole of La Cetra, Opus 11(10).) Alessandro Bares (ed. ), Sonate a due, e tre. Musedita, Albese con Cassano, 2006. (The whole of Opus 2.) Alessandro Bares (ed. ), Sonate a due, trè, cinque, e sei Stromenti. Musedita, Albese con Cassano, 2004. (The whole of Opus 8.) Stephen Bonta (ed. ): The instrumental music of Giovanni Legrenzi : sonate a due e tre, opus 2, 1655. Harvard Publications in Music, 14. Harvard University Press, 1984. Stephen Bonta (ed. ): La Cetra : sonate a due, tre e quattro stromenti, libro quattro, opus 10, 1673. Harvard Publications in Music, 17. Harvard University Press, 1992. Howard Mayer Brown: Italian opera librettos : 1640–1770. Italian opera, 1640–1770 v. 60. New York : Garland, 1979. Howard Mayer Brown: Totila. Italian opera, 1640–1770 v. 9. New York : Garland, 1978. Julia de Clerck: Prosa pro mortuis (Dies irae), Musicologica neolovaniensia; musica sacra 1. Louvain la Neuve : Institut supérieur d'archéologie et d'histoire de l'art, 1981. Stefano Faglia, Franca Saini (ed. ): Eteocle e Polinice. Opera in 3 Atti. Venezia 1675. Monza, Accademia Musicale IAMR, 2003. Parma, L'oca del Cairo Edizioni Musicali, 2003. Stefano Faglia, Franca Saini (ed. ): Il Giustino. Opera in 3 atti. Venezia 1683. Monza, Accademia Musicale IAMR, 2006. Parma, L'oca del Cairo Edizioni Musicali, 2006. Stefano Faglia, Franca Saini (ed. ): Zenobia e Radamisto. Opera in 3 atti. Ferrara 1665. Monza, Accademia Musicale IAMR, 2013. Lucca, Libreria Musicale Italiana (LIM), 2013. Joyce Johnson (ed. ): Giovanni Legrenzi 1629–1690 II Sedecia / Bernardo Pasquini 1637–1710 Sant'Agnese. The Italian oratorio, 1650–1800; 8. New York, Garland, 1986. Jeffrey Kurtzman (ed. ): Vesper and Compline Music for Three Principal Voices. Seventeenth Century Italian Sacred Music; 13. New York, Garland, 1998. (Confitebor tibi from Opus 1)
Jeffrey Kurtzman (ed. ): Vesper and Compline Music for Four Principal Voices. Seventeenth Century Italian Sacred Music; 14. New York: Garland, 1998. (Dixit Dominus from Opus 1)
Jeffrey Kurtzman (ed. ): Vesper and Compline Music for Five Principal Voices, Parts I II. Seventeenth Century Italian Sacred Music; 15–16. New York: Garland, 1999–2000. (I) (II). (Laudate Dominum from Opus 1, in Volume 16)
Jeffrey Kurtzman (ed. ): Vesper and Compline Music for Eight Principal Voices, Part One Two. Seventeenth Century Italian Sacred Music; 18–19. New York: Garland, c.2001–2002. (I) (II). (In exitu Israel from Opus 9, in Volume 19)
Anne Schnoebelen (ed. ): Masses by Maurizio Cazzati, Giovanni Antonio Grossi, Giovanni Legrenzi. Seventeenth Century Italian Sacred Music; 7. New York : Garland, 1997. (The Mass from Opus 9)
Albert Seay (ed. ): Cantatas and Canzonets for Solo voice, Part I: Music for alto and bass voices; Part II: Music for soprano or tenor voice. Recent Researches in the music of the Baroque era, 14, 15 : Madison, A R Editions, 1972. (The whole of Opus 12.) Albert Seay (ed. ): Sonate da camera : opus 4, for two violins and basso continuo, Musica da camera, 55. Oxford University Press, c.1979. (Nos. 7–30 from Opus 4) Albert Seay (ed. ): Sonate da chiesa, opus 4 [and] opus 8 (1656–1663). Le Pupitre, collection of ancient music published under the direction of François Lesure, 4. Paris : Heugel, 1968. (Nos. 1–6 from Opus 4; Nos. 7–10 from Opus 8)

Prima la musica! produce Urtext performing editions of chamber and sacred music from several of Legrenzi's printed collections. King's Music (see "Facsimiles" above) produces facsimile or Brian Clark's Urtext performing editions of a number of individual works. So too do Prima la musica!