Ресейдің Сыртқы Істер Министрі Николай Гирс: Өмір және саясат жолы
Nikolay Girs
Николай Гирс – Ресейдің 1882-1895 жылдарығы сыртқы істер министрі. Франко-ресейлік одақтың авторы, Еуропадағы дипломатиялық қарым-қатынастарды дамытқан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Николай де Гирс (Никола́й Ка́рлович Гирс) (21 мамыр 1820 [е.с. 9 мамыр 1820] – 26 қаңтар 1895 [е.с. 14 қаңтар 1895]) – Александр III патшалық кезеңінде 1882-1895 жылдары Ресейдің сыртқы істер министрі болды. Ол Франко-Ресей альянсының негізін салушылардың бірі, кейін ол Үштік Антантаға айналды. Ол Ресейді күрделі және қауіпті дипломатиялық мәселелерді шешуде бейбіт әрі серіктес ел ретінде көрсетуге тырысты, бірақ көпшілік мақтау Александр патшаға бұйырды.
Russian Foreign Minister
Nikolay de Girs or Giers (Никола́й Ка́рлович Гирс)
(21 May 1820 [O. S. 9 May 1820] – 26 January 1895 [O. S. 14 January 1895]) was the Russian Foreign Minister, 1882 1895, during the reign of Alexander III. He was one of the architects of the Franco Russian Alliance, which was later transformed into the Triple Entente, He promoted an image of Russia as a peaceful partner in dealing with complex and dangerous diplomatic situations, but most of the public credit went to Tsar Alexander.
Өмірбаян
Николай Гирс Украинада дүниеге келді. Оның ізашары, князь Горчаков сияқты, Санкт-Петербургке жақын орналасқан Царское Село лицейінде білім алды, бірақ оның мансабы бұрынғыдан гөрі баяу дамыды, себебі оның ықпалды қолдаушылары болған жоқ және тевтон тегінен шыққан протестант болғандықтан кемсітілді. Он сегіз жасында Ресей империясы Сыртқы істер министрлігінің Шығыс бөліміне қызметке түсті және негізінен Оңтүстік-Шығыс Еуропада жиырма жылдан астам төменгі лауазымдарда болды, 1863 жылы Парсы елшісі қызметіне тағайындалғанға дейін. Ол мұнда алты жыл қызмет етті, Швейцария мен Швецияда министр болғаннан кейін 1875 жылы князь Горчаковтың көмекшісі және Сыртқы істер министрлігінің Шығыс бөлімінің директоры болып тағайындалды, оның қызына үйленген болатын. 1881 жылы Ресей императоры Александр II-нің қазасынан кейін, Гирс орыс ұлттық сезімі жеткіліксіз деп есептеліп, қызметтен босатылатын болады деп күтілді, өйткені Александр III-тің немісқұмарлыққа қарсы славянофильдік көзқарастары күшті деп саналды. Бірақ шындығында, жас император саяси авантюраларға бармақшы болған жоқ және өзінен сақтықсыз адамдардың ықпалына бойын бермеуге бекінді. Оған бірден қадағалаушы, салмақты, белсенді және мойынсұнғыш, күнделікті жұмыстардың ауыртпалығынан құтылтып, сонымен бірге ұлттық саясаттың бағытын және кейде егжей-тегжейін бақылауға мүмкіндік беретін Сыртқы істер министрі қажет болды. Гирс оның іздегенінің өзі болды, сондықтан император 1882 жылы князь Горчаков зейнетке шыққанда оны Сыртқы істер министрі етіп тағайындады және 1894 жылға дейін, өмірінің соңына дейін осы қызметте қалдырды. 1885 жылы Ресей Панжде оқиғасы кезінде Ауғанстанның бір бөлігін аннексиялады, бұл соғысқа қаупін тудырды. Алайда Гирс және Лондонға аккредитацияланған Ресей елшісі барон де Сталь 1887 жылы Орталық Азияда буферлік аймақ құру туралы келісімге келді. Ресей дипломатиясы Ұлыбританияның экспансионизмін мойндауына қол жеткізді. Персия да шиеленіс ошағы болды, бірақ соғысқа дейін іс жетпеді. Ол 1895 жылдың 26 қаңтарында, Николай II таққа отырғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды. Гирс әдетте Александр III императорының агрессивті бейімділіктерін ұстап тұруға сәттілік танытты, императорға империяның өмір сүруі үлкен соғыстарды болдырмауға байланысты екенін жеткізді. Императордың көңіл-күйі мен ойларын жақсы түсінген Гирс көбінесе жауласып жүрген журналистерді, министрлерді, тіпті императрицаны, сондай-ақ өзінің елшілерін жеңіп, соңғы шешімдерді қабылдауға ықпал ете алды. Оның басшылығымен Ресей ешқандай шетелдік соғысқа қатыспады.
Nikolay Girs was born in Ukraine. Like his predecessor, Prince Gorchakov, he was educated at the Tsarskoye Selo Lyceum, near St Petersburg, but his career was much less rapid, because he had no influential protectors, and was handicapped by being a Protestant of Teutonic origin. At the age of eighteen, he entered the service of the Eastern department of the Ministry of Foreign Affairs of the Russian Empire, and spent more than twenty years in subordinate posts, chiefly in south eastern Europe, until he was promoted in 1863 to the post of minister plenipotentiary in Persia. Here he remained for six years, and, after serving as a minister in Switzerland and Sweden, he was appointed in 1875 director of the Eastern department and assistant minister for foreign affairs under Prince Gorchakov, whose niece he had married. On the Assassination of Alexander II of Russia in 1881, it was generally expected that Girs would be dismissed as deficient in Russian nationalist feeling, for Alexander III was credited with strong anti German Slavophile tendencies. In reality, the young tsar did not intend to embark on wild political adventures, and was fully determined not to let his hand be forced by men less cautious than himself. What he wanted was a minister of foreign affairs who would be at once vigilant and prudent, active and obedient, and who would relieve him from the trouble and worry of routine work while allowing him to control the main lines, and occasionally the details, of the national policy. Girs was exactly what he wanted, and accordingly the tsar not only appointed him minister of foreign affairs on the retirement of Prince Gorchakov in 1882, but retained him to the end of his reign in 1894. In 1885, Russia annexed part of Afghanistan in the Panjdeh incident, which caused a war scare. However Girs and the Russian ambassador to London Baron de Staal set up an agreement in 1887, which established a buffer zone in Central Asia. Russian diplomacy won grudging British acceptance of its expansionism. Persia was also an arena of tension, but without warfare. He died on 26 January 1895, soon after the accession of Nicholas II. Girs was usually successful in restraining the aggressive inclinations of Tsar Alexander III, convincing him that the very survival of the tsarist system depended on avoiding major wars. With a deep insight into the tsar's moods and views, Girs was usually able to shape the final decisions by outmaneuvering hostile journalists, ministers, and even the tsarina, as well as his own ambassadors. Under his leadership, Russia fought no foreign wars.