Альберт Дин Ричардсон: Журналист, тышпы және трагедиялы өмір
Albert D. Richardson
Альберт Дин Ричардсон: американ журналисі, шпион, жазушы (1833-1869). Азамат соғысы, түрмеде отыру, Улисс Грант туралы биогрфиясы. Өлімі де трагично болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық журналист, тыңшы және жазушы (1833–1869)
American journalist, spy, and author (1833–1869)
Альберт Дийн Ричардсон (6 қазан 1833 – 2 желтоқсан 1869) – танымал американдық журналист, Одақ тыңшысы және жазушы. Ол өзінің басынан өткен оқиғалар туралы кітап және Улисс С. Гранттың өмірбаянын жазды. Ричардсонды әйеліне құмар болған қызғаныш күйеуі екі рет атты, екінші рет – қаза болды.
Albert Deane Richardson (October 6, 1833 – December 2, 1869) was a well known American journalist, Union spy, and author. He wrote a book about his own experiences and a biography of Ulysses S. Grant. Richardson was shot on two occasions, the second time fatally, by a jealous husband of the woman Richardson was in love with.
Азамат соғысы тұтқындалуы және қашып кетуі
Ричардсон Хорас Грилиге тиесілі «Нью-Йорк Трибьюн» газетіне мақалалар жазды және Америка Азамат соғысы кезінде соғыс туралы хабарлау үшін майданға саяхат жасады, көбінесе әріптесі журналист Джуньюс Анри Браунмен бірге. Ричардсон мен Браун жеті түрлі түрмеде 20 ай бойы тұтқынға алынды, тікелей Виксбург, Джексон, Атланта, Ричмонд және Солтүстік Каролина штатындағы Солсбери түрмелеріне қамалды. 1864 жылдың 18 желтоқсанында, 20 айлық тұтқындықтан кейін, ол Браунмен бірге Солсбериден қашып кетті. Олар бірге 400 мильден астам, жау территориясынан өтіп, 1865 жылдың 14 қаңтарында Одақ әскерлерінің шебіне жетті. Оның «Трибьюн» газетінде жарияланған Солсбериде қайтыс болған Одақ әскерлерінің тізімі – олардың тағдыры туралы жалғыз нақты мәлімет.
Richardson wrote for the New York Tribune owned by Horace Greeley, and traveled to battlefields during the American Civil War to report on the war, often with fellow journalist Junius Henri Browne. Richardson and Browne were imprisoned for 20 months in seven different prisons, confined successively at Vicksburg, Jackson, Atlanta, Richmond, and Salisbury, North Carolina, prisons. On December 18, 1864, after 20 months of imprisonment, he escaped from Salisbury, along with Browne. They traveled together more than 400 miles through hostile country, and reached the Union lines on January 14, 1865. His list of Union soldiers who died at Salisbury, published in the Tribune, is the only authentic account of their fate.
Өкінішті оқиға
Ричардсон өзінің жазушылық қабілеті және (Америка Азамат соғысы кезінде) Одақ үшін тыңшылық қызметі арқасында замандастарының ең танымал репортерлерінің бірі болды. Оның есімі Алтын ғасырда қатты дау тудырған кісі өлтіру құрбаны ретінде сақталады. Ричардсонның әйелі мен қызы соғыста қаза болды, кейін ол Дэниел Макфарландқа үйленген актриса Эбби Сейдж Макфарлендпен танысты. Макфарланд өзін ірі бизнесмен және саясаткер ретінде таныстырды, бірақ шындығында ол зорлық-зомбылыққа бейім, ішімдікке құмар күйеу және Таммани Холлымен байланысы бар адам еді. Ричардсон мен Эбби Сейдж Макфарленд бірге өмір сүрді, олардың достары мен таныстары (соның ішінде Хорас Грили) Ричардсон сүйген әйелін қорғап отырғанын, ал Эбби ажырасуға тырысып жатқанын түсінді, бұл 1860 жылдары көпшілік тарапынан жақсы қабылданбады. Эбби Сейдж Макфарланд пен Ричардсон кеңес алу үшін досы, вице-президент Шейлер Колфаксқа Индиана штатының ажырасу заңдарын пайдалану туралы сұраныс жасады. 1867 жылдың наурыз айында Макфарланд Ричардсонды атып жаралады, бірақ ол жазылып кетті. Бірақ 1869 жылдың 25 қарашасында Макфарланд Ричардсонды «Нью-Йорк Трибьюн» газеті кеңсесінде түнгі кезекші Дэниел Фроуманның (кейін танымал Бродвей продюсері) көз алдында атып өлтірді. Ричардсон қаза тапты, бірақ бір аптадан астам өмір сүрді. Осы уақытқа дейін Эбби Сейдж ажырасып, Ричардсон оны пастор Генри Уорд Бичердің қатысуымен төсек басында арнайы тойда үйлендірді. Сот процесі көрінеу әділетсіз болды, Таммани Холлымен байланыстар мен «Трибун» газетінде жұмыс істегендерге деген жек көрініш Макфарландты қорғау үшін ашық түрде пайдаланылды. Оның қорғаушылары оны отбасы мен ошақты қорғаған, әйелдерді азғырған адамға қарсы тұрған батыр ретінде көрсетті, дәл сол сияқты 1907 жылы Стэнфорд Уайтты өлтіргені үшін сотталған Гарри К. Тоу көрсетілгендей. Макфарланд көтерілісшілердің ықыласымен ақталды. Бірақ бұрынғы әйелі оған қайта оралмады және қалған өмірін Әби Ричардсон атымен театрларда пьесаларды қарап отырумен өткізді. Ол 1900 жылы қайтыс болды. Макфарланд батысқа кетіп қалды. Қылмыстық тарихшы Эдмунд Пирсонның сөзімен айтқанда, ол көп ұзамай ішімдікке құмар болып, өліп қалды. Оқиғаның мәні әлі де жойылған жоқ, себебі Эбби тұрмыстық зорлық-зомбылықтың құрбаны болды. Алайда, алпыс жыл өткен соң тарихшы Клод Г. Бауэрс өзінің партиялық тарихындағы «Трагикалық дәуір» (1929) Ричардсонның тағдырына және Бичер, Колфакс және Грилидің оқиғаға қатысуына (жауапты Макфарланд емес) ашық ризашылық білдірді. Журналист Леандер Ричардсон Альберт пен Мэри Луизаның ұлы еді.
Richardson was one of the best known reporters of his age, due to his abilities as a writer and his services (during the American Civil War) as a Union spy. His reputation is recalled as the victim of a homicide that gained considerable notoriety in the Gilded Age. Richardson's wife and daughter died during the war, and he subsequently met Abby Sage McFarland, an actress married to Daniel McFarland. McFarland claimed to be a major businessman and politician, but basically he was a violent husband and alcoholic with connections with Tammany Hall. Richardson and Abby Sage McFarland lived together, their friends and acquaintances (including Horace Greeley) understanding Richardson was protecting the woman he loved while she was trying to get a divorce, something that was not well received generally by the public in the 1860s. Sage McFarland and Richardson got advice from his friend Vice President Schuyler Colfax on using Indiana divorce laws for the fastest results. McFarland shot and wounded Richardson in March 1867, but the latter recovered. But on November 25, 1869, McFarland shot Richardson in the offices of the New York Tribune in front of the night clerk Daniel Frohman (later a famous Broadway producer). Richarson was fatally shot, but lived for over a week. By this time Abby Sage had gotten her divorce, and Richardson married her at a special bedside marriage performed by the Rev. Henry Ward Beecher. The trial was a farce, with Tammany connections and dislike for the people who worked at the Tribune being used fairly shamelessly to protect McFarland. He was shown by his defenders to be a defender of the home and hearth against a seducer, as Harry K. Thaw would be shown to be in his 1907 trial for the murder of Stanford White. McFarland was acquitted among cheering crowds. But his ex wife did not return to him and spent the rest of her life as Abby Richardson, working in the theater as play reader. She died in 1900. McFarland went west. In the words of the criminal historian Edmund Pearson, it did not take him long to drink himself to death. The story continues to resonate because Abby was the victim of domestic violence. Yet even sixty years later the historian Claude G. Bowers in his partisan history The Tragic Era (1929) showed a mean comfort in the fate of Richardson, and the tarnishing of Beecher, Colfax, and Greeley by the scandal (as though they were responsible, not McFarland). Journalist Leander Richardson was the son of Albert and Mary Louise.