Римдегі әйгілі Санта-Мария-дельи-Анджели е мен Мартири базиликасы – тарихи Diocletian термаларының ішінде орналасқан, Микеланджело жобасымен салынған сәулет шедеврi.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рим католик базиликасы, Италияның Рим қаласындағы танымал орын.
Roman Catholic basilica, a landmark of Rome, Italy
Аспан мен Әулиелер мен шейіттердің қасиетті Мария базиликасы (Beatissimae Virginis et omnium Angelorum et Martyrum) – Италияның Рим қаласындағы базилика және титулдық шіркеу. Ол Республика алаңындағы Диоклетианның римдік моншаларының қираған фригидариумының ішінде салынған. Ол 16 ғасырда Микеланджело Буонарротидің бастапқы жобасы бойынша салынды. Келесі ғасырларда басқа сәулетшілер мен суретшілер шіркеуге қосымша жаңарулар енгізді. Италия Королдығы кезінде шіркеу мемлекеттік діни шаралар үшін пайдаланылды.
The Basilica of St. Mary of the Angels and of the Martyrs (Beatissimae Virginis et omnium Angelorum et Martyrum, ) is a basilica and titular church in Rome, Italy, built inside the ruined frigidarium of the Roman Baths of Diocletian in the Piazza della Repubblica. It was constructed in the 16th century following an original design by Michelangelo Buonarroti. Other architects and artists added to the church over the following centuries. During the Kingdom of Italy, the church was used for religious state functions.
Өмірбаян
Санта-Мария-де-Анжели-де-Мартиридің бастапқы ғимараты 297 жылы император Максимилиан тапсырыс берген монша үйі болды және 306 жылы құрылысы аяқталды. Бұл моншаларды христиан құлдары Рим империясының түкпір-түкпірінен әкелінген ең жақсы материалдардан салған деген сенім бар. Мысырдан әкелінген граниттен жасалған монолиттер, Бавария ормандарынан алынған ағаштар күмбезді төбелер мен аркаларды ұстап тұрды, ал қабырғалар күрделі мозаикалармен безендірілді. Моншалар Римнің 537 жылы құлауына дейін пайдаланылды, сол жылы моншаларды сумен қамтамасыз еткен Aqua Marcia су құбыры қиратылды. Моншалар көп ұзамай қирап, ескірді, себебі олардың қымбат материалдары басқа ғимараттар үшін қазылып алынып, қайта қолданылды.
The original building of the Santa Maria degli Angeli e dei Martiri was a bath house commissioned by Emperor Maximilianthe in 297 AD and was completed in 306 AD. It is believed that Christian slaves constructed the baths using the finest materials from all over the Roman empire. Monoliths of granite from Egypt, wood from the Bavarian forests held up the vaulted ceilings and arches, and intricate mosaics decorated the walls. The baths were in use until the fall of Rome in 537 which the Aqua Marcia was destroyed, the aqueduct supplying the baths' water. The baths soon decayed into ruins as they were mined for their expensive materials which were repurposed for other buildings.
Сипаттама
Базилика белгілі және белгісіз христиан шейіттеріне арналған. 1561 жылғы 27 шілдедегі Пий IV-нің бұйрығымен шіркеу "салынуы" және Beatissimae Virgini et omnium Angelorum et Martyrum ("Барлық періштелер мен шейіттердің Ең Ықыласты Панайына") арналуы тиіс болды. Бұл мақсатқа жету үшін Филипп Нери мен Чарльз Борромео басшылық етті. Бұл арналуға түрткі болған нәрсе – 1541 жылы Санта-Мария-ди-Лоретода (Рим) сицилиялық монах Антонио дель Дуканың римдік моншалардың қираған қалдықтарын көрген мистикалық көрінісі туралы хабарлама. Бұл сонымен қатар папа Пий IV-нің жеке ескерткіші болды, оның қабірі апсидалық трибунада орналасқан. Диоклетианның термалары Виминал төбесіне үлкен қираған құрылыстарымен үстемдік етті. Микеланджело Буонарроти 1563-1564 жылдары моншалардың қалған бөлігін шіркеуді қоршау үшін бейімдеу жұмыстарын жүргізді. Микеланджелоның 1564 жылы қайтыс болуынан кейін, оның шәкірті Жакопо Дель Дука жұмысты жалғастырды. Кейінгі құрылыс жұмыстарын 1749 жылы Луиджи Ванвителли басқарды. 1911 жылы Пьяцца Эзедрадағы Ванвителлидің фасады римдік кірпіштен жасалған калидарийдің әсерлі нишасын қалпына келтіру үшін бұзылды. Бірақ бұл өзгеріс шіркеуді көрінбейтін етіп, оны жиі қираған ғимарат деп қате түсіндірді. Санта-Мария-делли-Анжелиде Микеланджело грек кресінен дамыған, әр жағында кубикалық капеллалары бар үлкен трансепті және көлденең нефтің әсерін қамтитын сәулеттік кеңістіктердің тізбегін жасады. Шынайы фасады жоқ; қарапайым кіреберіс, ерекше ойыс кірпіш пішінімен, термалардың калидариумның ежелгі экседрінің бірі болып табылады. Бұл шіркеу бірнеше себеппен таңдалды: 1) Римдегі басқа моншалар сияқты, бұл ғимарат та табиғи түрде оңтүстікке қарай бағытталған, күн сәулесіне толыққанды қол жеткізу үшін; 2) қабырғалардың биіктігі жыл бойында күннің қозғалысын дәл өлшеуге мүмкіндік беретін ұзын сызықты орнатуға ыңғайлы болды; 3) ежелгі қабырғалар көп бұрын тоқтатылған, сондықтан оларға орнатылған мұқият калибрленген аспаптар орын ауыспайтындығына кепілдік берді; және 4) бұл Диоклетианның бұрынғы термаларында орналасқандықтан, христиан күнтізбесінің бұрынғы пұтқа табынушы күнтізбесінен жеңісін символдық түрде бейнелейтін болды. Бианчинидің күн сағаты Римді кесіп өтетін меридиан бойымен, 12° 30' E бойламында салынды. Күн орта тұсында, уақыт теңдеуіне сәйкес, қазан айының соңында сағат 10:54 UTC-ден ақпан айының 11:24 UTC-ге дейін (11:54-12:24 CET), күн сәулесі қабырғадағы кішкентай тесіктен өтіп, осы сызыққа күн сайын жарық түсіреді. Жазғы күн тоқырауында күн ең биік нүктеде болады және оның сәулесі қабырғаға ең жақын жердегі меридиан сызығына тиеді. Қысқы күн тоқырауында сәуле қабырғадан ең алыс нүктеден өтеді. Күн мен түн теңелуінің кез келгенінде күн осы екі нүктенің арасындағы сызыққа тиеді. Меридиан сызығы неғұрлым ұзын болса, бақылаушы жылдың ұзындығын соғұрлым дәл есептей алады. Мұнда салынған меридиан сызығының ұзындығы 45 метр, ол қоладан жасалған және сары ақ мәрмәрмен қоршалған. Күннің меридианды қиылысын өлшеу үшін сызықты пайдаланумен қатар, Бианчини папаның елтаңбасының артындағы терезе мен жылжымалы телескопты Арктур және Сириус сияқты бірнеше жұлдыздардың өтуін бақылау үшін, олардың оң жақ көтерілуін және төмендеуін анықтау үшін пайдаланды. Меридиан сызығы 2002 жылы оның құрылысының үш жүз жылдығына орай қайта жаңартылды және ол бүгінгі күнге дейін қолданыста болып келеді.
The basilica is dedicated to the Christian martyrs, known and unknown. By a brief dated 27 July 1561, Pius IV ordered the church "built", to be dedicated to the Beatissimae Virgini et omnium Angelorum et Martyrum ("the Most Blessed Virgin of all the Angels and Martyrs"). Campaign managers to accomplish this were St. Philip Neri and St. Charles Borromeo. Impetus for this dedication had been generated by the account of a purported mystical vision experienced in 1541 at Santa Maria di Loreto, Rome of the ruins of the Baths by a Sicilian monk, Antonio del Duca, who had been lobbying for decades for papal authorization of a more formal veneration of the Angels. It was also a personal monument of Pope Pius IV, whose tomb is in the apsidal tribune. The thermae of Diocletian dominated the Viminal Hill with their ruined mass. Michelangelo Buonarroti worked from 1563 to 1564 to adapt a section of the remaining structure of the baths to enclose a church. Upon Michelangelo's death in 1564, the work was carried on by his pupil, Jacopo Del Duca. Some later construction was directed by Luigi Vanvitelli in 1749. In 1911, the Vanvitellian façade on Piazza Esedra was demolished to restore the suggestive niche of the calidarium with Roman bricks. This intervention, however, made the church less visible, and often mistaken for a ruin. At Santa Maria degli Angeli, Michelangelo achieved a sequence of shaped architectural spaces, developed from a Greek cross, with a dominant transept, with cubical chapels at each end, and the effect of a transverse nave. There is no true facade; the simple entrance, with its unique concave brick shape, is one of the ancient exedras of the calidarium of the thermae. This church was chosen for several reasons: (1) Like other baths in Rome, the building was already naturally southerly oriented, so as to receive unobstructed exposure to the sun; (2) the height of the walls allowed for a long line to measure the sun's progress through the year more precisely; (3) the ancient walls had long since stopped settling into the ground, ensuring that carefully calibrated observational instruments set in them would not move out of place; and (4) because it was set in the former baths of Diocletian, it would symbolically represent a victory of the Christian calendar over the earlier pagan calendar. Bianchini's sundial was built along the meridian that crosses Rome, at longitude 12° 30' E. At solar noon, which varies according to the equation of time from around 10:54 a. m. UTC in late October to 11.24 a. m. UTC in February (11:54 to 12:24 CET), the sun shines through a small hole in the wall to cast its light on this line each day. At the summer solstice, the sun appears highest, and its ray hits the meridian line at the point closest to the wall. At the winter solstice, the ray crosses the line at the point furthest from the wall. At either equinox, the sun touches the line between these two extremes. The longer the meridian line, the more accurately the observer can calculate the length of the year. The meridian line built here is 45 meters long and is composed of bronze, enclosed in yellow white marble. In addition to using the line to measure the sun's meridian crossing, Bianchini also used the window behind the pope's coat of arms and a movable telescope to observe the passage of several stars such as Arcturus and Sirius to determine their right ascensions and declinations. The meridian line was restored in 2002 for the tricentenary of its construction, and it is still operational today.