Кіріспе

1867–1915 жылдары Польша Конгресі үшін қолданылған атау.

Висла елі, сондай-ақ Висла аймағы (Привислинский край; Kraj Nadwiślański) деп те аталады, бұл атау 1867 жылдан бастап Польша Конгресі жерлеріне қолданылды. Қараша көтерілісі (1830–1831) мен қаңтар көтерілісі (1863–1864) жеңіліс тауып, автономиясынан айрылып, Ресей империясына біріктірілгеннен кейін осылай аталды. Ресей империясы құлағанға дейін бұл аймақ Польша Корольдігі (Królestwo Polskie) ретінде ресми түрде танылды. Ресей 1915 жылы, Бірінші дүниежүзілік соғыс барысында бұл аймаққа бақылауын жоғалтты. 1917 жылғы Қазан төңкерісінен кейін, 1918 жылғы Брест-Литовск келісімі шарттарына сәйкес, ол ресми түрде Орталық державаларға берілді.

Тарих

1831 жылы қараша көтерілісінен кейін Польша армиясы, Польша Корольдігінің Конституциясы, оның парламенті (Сейм) және жергілікті басқару таратылды. Конституция Польша Корольдігінің анағұрлым либералды емес және толыққанды іске асырылмаған Органикалық Ережесімен алмастырылды. Барлық университеттер жабылып, бірнеше жылдан кейін олардың орнына тек орыс тіліндегі жоғары мектептер ашылды. Қысқа мерзімге аймақ белгілі бір дәрежеде автономиясын сақтап қалды. Бұрынғы Польша Корольдігі поляк валютасын (злоты) қолдануын жалғастырды, ал Әкімшілік Кеңес өзінің кейбір артықшылықтарын сақтады (бірақ оны тікелей ресейлік губернатор, фельдмаршал Иван Паскевич бақылады). Дегенмен, 1832 жылы валюта мен кедендік шекара жойылды, метрикалық жүйе және поляк қылмыстық кодексі (оның орнына Ресейдегі қылмыстық кодекс қолданыла бастады, ол көтеріліс басталғаннан бері күшіне енген еді) алынып тасталды. Католик шіркеуі де қуғынға ұшырады, көптеген монастырлар жабылып, мемлекеттік меншікке берілді. 1839 жылы Полоцк Синодынан кейін грек-католик шіркеуі өзін таратып, орыс православие шіркеуімен бірікті. 1837 жылдан бастап Польша Корольдігін құраған барлық воеводтықтар губернаторлықтарға айналдырылып, Ресейдің әкімшілік бөлінісінің бір бөлігіне қосылды, оларды тікелей Ресей патшалары басқарды. 1863 жылғы қаңтар көтерілісінен кейін Конгресс Корольдігінің елтаңбасы жойылды, поляк тілі мемлекеттік қызметтен және білім беруден шығарылды, поляк губернаторлықтарын біріктіру және олардың әкімшілігін орысшалау процесі аяқталды. Қаңтар көтерілісінің сәтсіз аяқталуынан кейін басталған 1867 жылғы реформа Польша Корольдігін Ресей империясының әкімшілік құрылымымен тығыз байланыстыруға бағытталған еді. Ол ірі губернаторлықтарды кішіректерге бөліп, жаңа төменгі деңгейдегі әкімшілік бірлік – гминаларды енгізді. 10 губернаторлық болды: Висла өзенінің оң жағындағы бес губернаторлық – Сувалкская (Сувалькская), Ломжинская (Ломжинская), Плоцкая (Плоцкая), Седлецкая (Седлецкая) және Люблинская (Люблинская) – және сол жағындағы бес губернаторлық: Калишская (Калишская), Варшавская (Варшавская), Петроковская (Петроковская), Радомская (Радомская) және Келецкая (Келецкая). Осы кезде Польша Корольдігінің елтаңбасы жойылды. Польша Корольдігі жойылғанына қарамастан, Ресей патшалары «Польша патшасы» атағын сақтап қалды. Аймақ 1875 жылға дейін наместничество статусын алды, кейін Польшаның наместниктері мен генерал-губернаторлары басқарған генерал-губернаторлыққа айналды. 1880 жылдары ресми тіл орыс тіліне ауыстырылды, ал поляк тілі мемлекеттік қолданудан және білім беруден тыйым салынды. «Висла жері» атауы алғаш рет 1888 жылы ресми құжаттарда пайда болды, бірақ соңғы зерттеулер оны 1883 жылға дейін жетеді. 1893 жылғы шағын реформа Плок және Ломжа губернаторлықтарының бір бөлігін Варшава губернаторлығына қостырды. 1912 жылғы кең ауқымды реформа Сидльце және Люблин губернаторлықтарының бөліктерінен жаңа губернаторлық – Хелм губернаторлығын (орыс тілінде Холмская губерния) құрды. Алайда ол Привислинский крайынан бөлініп, Ресей империясының Оңтүстік-Батыс крайының бір бөлігіне айналды, оның орысшалауын жеңілдету мақсатында.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

Бірінші дүниежүзілік соғыс бастапқыда Польшаны Ресейдің бақылауына көбірек өткізді, себебі Ресей империясының әскері Шығыс майданда Австрия-Мажарстанға қарсы бірқатар ерте жеңіліске ұшырап, Шығыс Галицияны басып алды. Бір жыл ішінде Австро-Венгрия армиясы мен Германия империясының армиясы аумақты қайта басып алып, Горлице-Тарнов шабуылында Ресейлік Польшаға қарсы шабуыл жасады. Ресей империясының соңғы үлкен шегінісі кезінде, ол Польша Корольдігін тонап, тастап кетті, 1812 жылғы жорықта қолданылған күйдірілген жер саясатын қайталауға тырысты. Ресейліктер жаумен байланыста болды деп күдіктенген аймақтың жүздеген мың тұрғынын депортациялады және қоныс аударды. Ресейліктер шегінген кезде Орталық державалар аймақты басып алды (1915 ж.), содан кейін Польша Корольдігін құруды ұсынды. 1918 жылғы наурыздағы Брест-Литовск шартында Ресей (сол кезде азаматтық соғысқа батып кеткен) бұрынғыда иеленген барлық польшалық территорияларын Германия империясына және Австрия-Мажарстанға өткізіп берді.