Мұхаммед Иқбалдың 1932 ж. жазылған «Жавид-нама» поэмасы – шығармашылығының шедеврлерінің бірі. Румимен бірге жұмақты аралап, философиялық ойларды жеткізеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1932 жылы Мұхаммед Иқбалдың өлеңдер кітабы «Жавид Нама» немесе «Мәңгілік кітабы» – Мұхаммед Иқбалдың 1932 жылы жазылған және жарық көрген парсы тіліндегі өлеңдер жинағы. Бұл Иқбалдың ең бағалы туындыларының бірі саналады. Ол Данте Алигиеридің «Құдайлық комедиясынан» шабыттандырылған. Дантеге Вергилий жетекші болғандай, Иқбалға Маулана Руми жетекшілік етеді. Олар екеуі де көктегі түрлі әлемдерді аралап, әртүрлі адамдармен кездеседі. Иқбал осы кітапта «Зинда Руд» деген атпен жазады. Ол Артур Джон Арберри тарапынан ағылшын тіліне, Аннемари Шиммель тарапынан неміс тіліне «Dschavidnma: Das Buch der Ewigkeit» деп, ал Алессандро Баусани тарапынан итальян тіліне «Il poema Celeste» деп аударылды. Шиммель неміс тіліндегі басылымын негізге ала отырып, түрік тілінде «Cevidname» аудармасын да жасады.
1932 book of poetry by Muhammad Iqbal
The Javid Nama , or Book of Eternity, is a Persian book of poetry written by Muhammad Iqbal and published in 1932. It is considered to be one of the masterpieces of Iqbal. It is inspired by Dante Alighieri's Divine Comedy, and just as Dante's guide was Virgil, Iqbal is guided by Maulana Rumi. Both of them visit different spheres in the heavens coming across different people. Iqbal uses the pseudonym Zinda Rud for himself in this book. It was translated into English by Arthur John Arberry and into German as Dschavidnma: Das Buch der Ewigkeit by Annemarie Schimmel and in Italian as Il poema Celeste by Alessandro Bausani. Schimmel also prepared a Turkish translation, Cevidname, based on her German edition.
Кіріспе
"Адам, осы жеті түсті әлемде, қобыз сияқты, мұңмен жанады; жақын рухты іздеу оны іштендей күйдіреді", – деп бастайды Икбал. Дұға жасағанда, ол Румидің парсы тіліндегі өлеңдерін оқуға кіріседі, онда Руми шейхтен өзіне нағыз Адамды көрсетуін жалбарынады. Икбал осы өлеңдерді аяқтағанда, оған Руми көрінеді. Икбал енді өзін Зинда Руд (өмірге толы ағыс) ретінде бейнелейді, ол ұстазы Румидің басшылығымен түрлі аспан мен сфералар арқылы жүреді, Құдайлық нұрға ие болып, тарихи тұлғалармен, соның ішінде Джамал әл-Дин әл-Афганимен, Саид Халим Пашамен, Мансур әл-Халлажбен, Мирза Ғалибпен және Ницшемен қарым-қатынас жасайды. Өмірдің бірнеше мәселелері талқыланып, оларға философиялық жауаптар беріледі. Бұл өте құлпыратын зерттеу. Икбал үнді тарихындағы Бенгалиядан шыққан Мир Джафар мен Деканнан шыққан Мир Садық сияқты тұлғаларды қатты сынады, олар Бенгалияның Наваб Сираж Уд Дауласы мен Майсурдың Типу Сұлтанының жеңіліске ұшырауына және қазасына себепкер болды, оларды Британ Ост-Индия компаниясына сатқандықтан, Үндістанның отарлық үкімге түсуіне әкелді. Соңында ол ұлы Жавид Икбалға сөз сөйлеп, жастарға жалпы басшылық береді және "жаңа буынға" жол көрсетеді.
"Man, in this world of seven hues, lute like is ever afire with lamentation; yearning for a kindred spirit burns him inwardly", Iqbal opens. As he prays, he begins reciting Rumi's Persian verses in which Rumi is pleading his Shaykh to reveals a true Human Being to him. As Iqbal finishes these verses, Rumi appears to him. Iqbal now depicts himself as Zinda Rud (a stream, full of life) guided by Rumi the master, through various heavens and spheres and has the honour of approaching Divinity and coming in contact with divine illuminations and historical figures including Jamāl al Dīn al Afghānī, Said Halim Pasha, Mansur al Hallaj, Mirza Ghalib and Nietzsche. Several problems of life are discussed and philosophical answers are provided to them. It is an exceedingly enlivening study. Iqbal heavily criticized figures in Indian history such as Mir Jafar from Bengal and Mir Sadiq from the Deccan, who were instrumental in the defeat and death of Nawab Siraj Ud Daulah of Bengal and Tipu Sultan of Mysore respectively by betraying them to the East India Company, leading to India to fall under colonial rule. At the end, by addressing his son Javid Iqbal, he speaks to the young people at large and provides guidance to the "new generation."