Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер Фрэнсис Артур Кокфилд, Барон Кокфилд, ПК (тегі "Co feeld" деп айтылады; 28 қыркүйек 1916 – 8 қаңтар 2007), мемлекеттік қызметкер, компания директоры, Консервативтік партия саясаткері және Еуропалық комиссар қызметтерін кезекпен атқарды. Ол 1979 жылдан 1982 жылға дейін Қаржы министрлігінің мемлекеттік министрі, 1982 жылдан 1983 жылға дейін сауда жөніндегі мемлекеттік хатшы, 1983 жылдан 1984 жылға дейін Ланкастер герцогдығының канцлері, ал 1984 жылдан 1988 жылға дейін Еуропалық комиссия мүшесі болды. Ол "Бірыңғай нарықтың әкесі" деп белгілі.
British politician
Francis Arthur Cockfield, Baron Cockfield, PC (surname pronounced "Co feeld"; 28 September 1916 – 8 January 2007), was by turns a civil servant, a company director, a Conservative Party politician, and a European Commissioner. He served as Minister of State at the Treasury from 1979 to 1982, as Secretary of State for Trade from 1982 until 1983, as Chancellor of the Duchy of Lancaster from 1983 until 1984, and a member of the European Commission from 1984 to 1988. He is known as 'The Father of the Single Market'.
Ерте өмір
Кокфилд Батыс Сассекс штатының Хоршам қаласында, оның әкесі, лейтенант С. Ф. Кокфилд Сомма шайқасында қаза болғаннан кейін бір ай өткен соң дүниеге келді. Ол Довер грамматикалық мектебінде оқыды, сосын Лондон экономика мектебінде LLB және BSc (Экономика) дәрежелерін алды.
Cockfield was born in Horsham, West Sussex, a month after his father, Lieutenant C. F. Cockfield, died at the Battle of the Somme. He was educated at Dover Grammar School, then read for an LLB and a BSc (Econ) at the London School of Economics.
Мансап
Кокфилд 1938 жылы Ішкі кіріс қызметіне қосылды және 1942 жылы Ішкі ғибадатхана адвокатурасында сотқа қабылданды. Ол Ішкі кіріс қызметінде тез өркендеп, 1945 жылдан 1952 жылға дейін Статистика директоры, ал 1951 жылдан 1952 жылға дейін комиссар болып қызмет етті. Содан кейін ол бөлшек сауда желісі Boots компаниясына қаржы директоры болып келді. 1961 жылдан 1967 жылға дейін ол компанияның бас директоры және төрағасы болды. Кокфилд 1962 жылдан 1964 жылға дейін Селвин Ллойдтың Ұлттық экономикалық даму кеңесінің мүшесі де болды. Кокфилд өмірінің көп бөлігінде Франк есіммен танымал болды, бірақ оны ұнатпады. Алғашқы әйелі Рут Симонисқа үйленген кезде, немересі Эмма, ол орта атын қолдануды қалағанын еске алады: "Менің өмірімде Франк деп атады, бірақ мен оны жек көрдім – сендер мені Артур деп атаңдар". Кокфилд Boots компаниясынан кетіп, консерватор саясатшысы Иен Маклеодқа салық салу және экономикалық мәселелер жөніндегі кеңесшісі болды, ал 1968 жылдан 1969 жылға дейін Корольдік статистикалық қоғамның президенті болды. 1970 жылы консерваторлар билікті алғаннан кейін Маклеод қайтыс болды, бірақ Кокфилд 1973 жылға дейін Маклеодтың орнына келген қаржы министрі Энтони Барберге кеңес берді. Одан кейін ол 1973 жылдан 1977 жылға дейін Баға комиссиясының төрағасы болып қызмет етті және 1973 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсетулер тізімінде рыцарь атағын алды.
Cockfield joined the Inland Revenue in 1938, and was called to the bar at the Inner Temple in 1942. He progressed rapidly within the Inland Revenue, serving as Director of Statistics from 1945 to 1952 and as a Commissioner from 1951 to 1952, before joining retailer Boots as its finance director. He was its managing director and chairman from 1961 to 1967. He was also a member of Selwyn Lloyd's National Economic Development Council from 1962 to 1964. Cockfield was known by his first name, Frank, for most of his life but hated it. When he married his first wife, Ruth Simonis, his granddaughter, Emma, recalls how he told her he wished to use his middle name instead: "All my life I've been called Frank but I've hated it – you're to call me Arthur." Cockfield left Boots to become an adviser to the Conservative politician Iain Macleod on taxation and economic matters, and was president of the Royal Statistical Society from 1968 to 1969. Macleod died shortly after the Conservatives took power in 1970, but Cockfield went on to advise Anthony Barber, Macleod's successor as Chancellor of the Exchequer, until 1973. He then served as chairman of the Price Commission from 1973 to 1977, receiving a knighthood in 1973 New Years Honours List.
Саяси мансап
Кокфилд 1978 жылғы 14 сәуірде Кент графтығындағы Довердің бароны Кокфилд атанды. 1979 жылғы мамыр айында Маргарет Тэтчердің премьер-министр болып сайлануымен ол Қаржы министрлігінің мемлекеттік министрі болды және 1982 жылдың сәуіріне дейін осы лауазымды атқарды. 1982 жылы ол Сыртқы кеңестің мүшесі болды, ал 1982 жылдан бастап сауда жөніндегі соңғы мемлекеттік хатшы болды, 1983 жылы ол Өнеркәсіп министрлігімен біріктірілді. 1983 жылғы жалпы сайлаудан кейін Кокфилд Ланкастер герцогтігінің канцлері болды. Бұл қызметте оның нақты ведомстволық жауапкершілігі болмағандықтан, ол тиімді түрде Премьер-министрдің кеңесшісі және дербес сарапшысы болды. Лорд Кокфилд 1984 жылдың қыркүйегінде үкіметтен кетіп, Жак Делор басшылығымен Еуропалық комиссияға Ішкі нарық, салық заңнамасы және кеден комиссары, сондай-ақ бірінші Делор комиссиясының вице-президенті болып кірді. Ол Тэтчердің еуроскептик көзқарасын ұстанады деп күтілді, бірақ 1992 жылы Бірыңғай Еуропалық нарықты құруға негіз салуда жетекші күшке айналды. Брюссельге келгеннен кейін бірнеше ай өткен соң, ол саудаға 300 кедергі келтіретін ақ кітап жариялады және оларды жою кестесін ұсынды. Ол екінші мерзімге қайта сайланбады және оның орнына Леон Британ тағайындалды.
Cockfield was created Baron Cockfield, of Dover in the County of Kent on 14 April 1978. On the election of Margaret Thatcher to office in May 1979, he became a Minister of State at the Treasury, a post he held until April 1982. He became a member of the Privy Council in 1982, and was the last Secretary of State for Trade from 1982, before it was merged with the Department of Industry in 1983. After the 1983 general election, Cockfield became Chancellor of the Duchy of Lancaster. In this role he had no specific departmental responsibilities, so he effectively became an advisor and a sort of one man think tank to the Prime Minister. Lord Cockfield resigned from the cabinet in September 1984 to join the European Commission as commissioner for Internal Market, Tax Law and Customs under Jacques Delors, and a vice president of the first Delors Commission. He was expected to follow Thatcher's eurosceptic line, but became a driving force in laying the groundwork for the creation of the Single European Market in 1992. Only a few months after he arrived in Brussels, he produced a mammoth white paper listing 300 barriers to trade, with a timetable for them to be abolished. He was not selected to serve a second term, and was replaced by Leon Brittan.
Кейінгі мансап
1988 жылы Комиссияны қалдырғаннан кейін Кокфилд бухгалтерлік фирма Пит, Марвик, Маклинтоктың кеңесшісі болды. 1990 жылы ол Бельгияның Леопольд II орденінің Ұлы крестімен марапатталды, сондай-ақ бірнеше британдық және американдық университеттерден құрметті докторлық атағы мен стипендия алды.
After leaving the Commission in 1988, Cockfield became a consultant for accountants Peat, Marwick, McLintock. He was awarded the Grand Cross of the Order of Leopold II of Belgium in 1990, and honorary doctorates and fellowships from a number of British and American universities.
Жеке өмір
Екі рет үйленді. 1943 жылы алғашқы әйелі Рут Хелен Симониске үйленді, бірақ олар 1960 жылдардың басында ажырасты. Олардың бір қызы мен ұлы болды. Кейін 1970 жылы хореограф Моника Мудиге үйленді; ол 1992 жылы қайтыс болды. Лорд Кокфилд әйелі Моникамен бірге Мэн аралында жерленген.
He married twice. He married his first wife, Ruth Helen Simonis, in 1943, but they divorced in the early 1960s. They had a daughter and a son. He later married choreographer Monica Mudie, in 1970; she died in 1992. Lord Cockfield is buried, along with his wife Monica, on the Isle of Man.