Кіріспе

Солтүстік-шығыс Қытайдың музыкасы аймақтың тарихымен тығыз байланысты. Банг Ци театрының музыкалық дәстүрлері және Дизи, Сяо және Байцзяо Гу сияқты халық аспаптары осы аймақтан шыққан. Солтүстік-шығыстағы халық әндері ұлттық музыкаға қосқан үлесімен ерекшеленеді, оның ішінде коммунистік дәуірдегі "Шығыс қызыл" әні дәстүрлі Солтүстік Шэньси әнінің негізінде жазылған. Харбин провинциясындағы батыс музыкалық дәстүрлерінің танымалдылығы халықаралық деңгейде мойындалған, ал 2010 жылы Біріккен Ұлттар Ұйымы осы солтүстік қаланы "музыка қаласы" деп атады. 1920 жылдары аймақта 20 000-ға жуық еврей диаспорасы болды, олар қаланың бай музыкалық мұрасын қалыптастыруға зор үлес қосты.

Маньчжур шаманизмі

Тақ сандар Қытайдың солтүстік-шығыс аймағының халық музыкасы дәстүрлерінде маңызды рөл атқарады. Маньчжур шаманизміне тән ерекшелік – ғаламның үш деңгейге бөлінуі, үш қадірлі құдайға табыну және үш рудың бар екендігіне сену. Тақ сандардың маңыздылығы Маньчжурлардың рәсімдеріне музыкалық сүйемелдеу жасаушы барабанның ырғақтарында көрінеді. Бұл стиль Солтүстік Қытайдың әртүрлі диалекттеріне негізделген ән салу, билеу және сахналық өнерді үйлестіреді. Белгілі орындаушыларының бірі – Чжао Беншань, ол 1990 жылдан 2011 жылға дейін ұлттық телеарнадағы Жаңа жылдық гала-концертінде бұл өнерді көрсеткен. Топтың мәдени музыкасының көп бөлігі Қытайдың солтүстігіндегі дәстүрлер мен көшпенділердің өмірінен күшті шабыт алған. Көптеген әндер Коммунистік партия тарапынан "саяси құрал" ретінде жасалып, саяси мақсаттарда қолданылды.

Халық әншілері

Халық әншілері қоғамы, сондай-ақ "Мингчжон гейонгхуй" деп те аталады, 1935 жылы ақпанда Маньчжурияның солтүстік-шығыс аймағына жапон басқыншылығына жауап ретінде құрылды. Олардың ұзындығы мен құрылымы аймақтық музыка стиліне қарай әртүрлі болады. Солтүстік "Bang Di" дәстүрлі түрде бамбуктан жасалған, бір футтан аса ұзын, қамыс мембранасымен жабылған 7 тесіктен тұрады және екі октава диапазонда дыбысталады.

Сяо

Сяо немесе Донгсяо – бұл дәстүрлі қытай тік, ұшынан үрленетін флейта, ол қытай халық музыкасындағы «жұмсақ әрі көңілді» дыбысы үшін кеңінен қолданылады. Ең ежелгі табылған Сяо, сүйектен жасалған, шамамен б.з.д. 6000 жылға дейін сақталып қалған, алайда аспаптың шығу тегі көбінесе Хан әулетінің бамбук флейталарымен байланысты.

Байчжао Гу

Байдзиао Гу, сондай-ақ "Сегізбұрышты барабан" деп те аталады. Бұл Маньчжурия халықтарының шамандық және ритуалдық тәжірибелерінде кеңінен қолданылатын аспап. Барабанның қаңқасы көбінесе сүйекпен әшекейленген ағаштан жасалады. Батыс домбырасына ұқсас кішкентай қоңыраулар екі жағына орнатылған, ал барабанның терісі, әдетте жылан терісінен жасалған, соққымен тартылады. Халықтық аңыз бойынша, барабан Цинь династиясы кезінде Сегіз тудың әскерінің шайқастарындағы қатарласып пайда болған. Дәстүр бойынша барабан би кезінде ойналады және оған арфашы мен әнші сүйемелдейді, олар дәстүрлі қытай әңгімелерін айтады. "Даналардың аспабы" деп аталады.

Шанси провинциясынан 386-534 жылдар аралығында табылған тас мүсіні, бодхисаттваның циньде ойнап жатқанын бейнелейді. Бұл аспап, жалбыз жапырағына ұқсас құрылыммен, қытай музыкасында кеңінен қолданылады. 17 жеке түтікшеден тұратын полифониялық аспап, әрқайсысында бір "бос тілше" орналасқан. Музыкант шенгтің аузына үрлеп, тиісті саусақ тесіктерін жауып дыбыс шығарады, хроматикалық гаммаға негізделген түтікшелер кең диапазонды және әуендік әртүрлілікті қамтамасыз етеді. Шенгке ұқсас аспаптар б.з.д. 206-220 жылдар аралығындағы Хан әулетіне дейін жетеді. 18 ғасырда Ресейге тасымалданған шенгтің бірегей бос тілше құрылымы, гармоника, концертина және гармоника сияқты батыс мәдениетінің маңызды аспаптарына шабыт берді.