Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италия композиторы
Italian composer
Руджиеро Джованнелли (шамамен 1560 – 7 қаңтар 1625) – Кейінгі Ренессанс және ерте Барокко дәуірлерінің итальян композиторы. Ол Рим мектебінің мүшесі болды және Палестринадан кейін Санкт-Петерде қызмет етті.
Ruggiero Giovannelli (c. 1560 – 7 January 1625) was an Italian composer of the late Renaissance and early Baroque eras. He was a member of the Roman School, and succeeded Palestrina at St. Peter's.
Өмір
Ол Римге жақын Велетриде дүниеге келген. Оның Палестринаның шәкірті болғаны айтылады, бірақ мұны куәландыратын ешқандай құжат жоқ; олардың музыкасындағы стильдік ұқсастықтар мен олардың тығыз байланысты мансаптық жолдары оны логикалық болжамға айналдырады. Джованнеллидің 1583 жылға дейінгі өмірі туралы көп мәлімет жоқ, ол 1591 жылға дейін Сан-Луиджи-деи-Франчези шіркеуінің капелла шебері болды, содан кейін Коллежио Германкоға өтті. Бұл қызметтерінен өзге, ол Альтемп герцогы Джованни Анджелоның жеке капелласында капелла шебері болды, бұл жұмысты басқа қызметтерімен бірге атқарған болуы мүмкін. Ол әншілікпен де айналысып, түрлі әкімшілік лауазымдарда қызмет еткен. Джованнеллидің ең маңызды тағайындалуы – 1594 жылдың 12 наурызында Санкт-Петердегі Юлиан капелласында Палестринаның орнын басушы капелла шебері болуы. Ол 1599 жылға дейін бұл қызметте болды, содан кейін Сикстин капелласында әнші болып жұмыс істеді. 1614 жылы Сикстин капелласының капелла шебері болып тағайындалып, 1624 жылы зейнетке шықты. Ол Санта-Марта шіркеуіне жерленген.
He was born in Velletri, near Rome. It has been claimed that he was a student of Palestrina, but there is no documentary evidence of this; stylistic similarities between their music, and an obvious close career association, make it a reasonable assumption. Not much is known about Giovannelli's life until 1583 when he became maestro di cappella at S Luigi dei Francesi, a post which he held until 1591, at which time he went to the Collegio Germanico. In addition to these posts he was maestro di cappella for Duke Giovanni Angelo of Altaemps, at his private chapel, probably concurrently with his other jobs. He also sang, and served in various administrative posts. Giovannelli's most important appointment was as the replacement for Palestrina as the maestro di cappella at the Julian Chapel at St. Peter's, on 12 March 1594, a position which he held until 1599, when he became a singer at the Sistine Chapel. In 1614 he became maestro di cappella at the Sistine Chapel, and he retired in 1624. He is buried in the church of Santa Marta.
Музыка және әсер
Джованнелли көптеген дүниежүзілік шығармаларды жазды және жариялады. Ол шіркеу музыкасымен ең көп танымал, оның көп бөлігі қолжазба түрінде сақталған. Рим мектебінің композиторынан күтілгендей, оның қасиетті музыкасы консервативті болды және мансабының басында көбінесе Палестрина стилінде жазылған; алайда, 1600 жылдан кейін ол барокко дәуірінің басталуын белгілеген стильдік жаңалықтармен тәжірибе жасады, мысалы, концерттік принцип және бассо континуо. Өмірінің соңына қарай оның қасиетті музыкасын жазуы күрт азайды, және кем дегенде бір ғалым бұл оның жаңа стильге бейімделе алмауынан болды деп болжайды. 1615 жылы ол "Медици" баспасында жарық көрген "Градуалдың" жаңа басылымын, "Медици" редакциюсын жасады. (Американ энциклопедиясы мұны жоққа шығарып, 1614 жылғы Graduale Editio Medicæa-ны Феличе Анерио жасағанын айтады.) Ол 12 дауысқа арналған массалар мен мотеттерді жазды, олар көбінесе полихорлық техниканы қолданды. Рим мектебінің композиторы және дін қызметкері болғандықтан, ол таңғаларлық көлемде дүниежүзілік музыка, көбінесе мадригалдар мен канзонетталар жазды, олардың кейбіреулері Солтүстік Италиялық үлгілердің немесе Римде болған Лука Маренционың ықпалымен жеңіл, көңілді стильде жазылған. Ол бес дауысқа арналған үш мадригал кітабын және төрт дауысқа арналған екі кітапты, сондай-ақ жинақталмаған көптеген дүниежүзілік әндерді жазды; олардың көпшілігі 1580 және 1590 жылдарға датыланады. Джованнеллидің музыкасы Италияда және басқа елдерде кеңінен қайта басылды, бұл оның үлкен танымалдығын көрсетеді.
Giovanelli composed and published a large number of secular pieces. He is noted for his church music, most of which also survives in manuscript. As could be expected for a composer of the Roman School, his sacred music was conservative, and mostly in the Palestrina style for the first part of his career; however, after 1600 he experimented with some of the stylistic innovations which defined the beginning of the Baroque era, such as the concertato principle and the basso continuo. His output of sacred music fell off dramatically late in his life, and at least one scholar has suggested that this was because he was uncomfortable with the new style. In 1615 he created a new edition of the Graduale known as the Medicean, published by the Medici press. (The Encyclopedia Americana may contradict this, writing that a Editio Medicæa of the Graduale of 1614 was created by Felice Anerio.) He wrote masses and motets, some of which are for as many as 12 voices, and which often use polychoral techniques. For a Roman School composer and a priest he wrote a surprising amount of secular music, mostly madrigals and canzonettas, some of which are in a light hearted style influenced by northern Italian models, or by Luca Marenzio, who had spent time in Rome. He wrote three books of madrigals for five voices and two books for four voices, as well as a large quantity of other secular songs which were not collected in publications; most have been dated to the 1580s and 1590s. Giovannelli's music was reprinted widely, in Italy and elsewhere, indicating his broad popularity.
Шығармалары
Дереккөздер толық емес, және оның жарияланған еңбектері туралы мәліметтер әртүрлі болуы мүмкін. Кем дегенде бес кітаптан тұратын үш том, бес және сегіз бөлімді мотеттер, үш бөлімді канзонеттер (немесе канзонеттер, кіріспе немесе алғысөз ретінде орындалатын аспаптық шығармалар) (1592); Villanelle a 3 voci (1593); Misse (1593); Motetti (1594); Madrigale (1586); Бес дауысқа арналған үшінші кітап (1599); Vilanelle a 5 voci (1608) болған. Ватикан кітапханасында қолжазба түрінде массалар, мотеттер және псалмдар сақталған, олардың ішінде төрт және сегіз дауысқа арналған Miserere және Палестринаның мадригалы Vestiva i colli негізінде жазылған сегіз дауысқа арналған масса бар. Басқа мадригалдар Гироламо Скотто және Фалесису жинақтарында, ал мотеттер мен псалмдар олардың және Карл Проске жинақтарында кездеседі.
Sources are incomplete, and may differ about his published works. There appear to have been at least three volumes of five books, five and eight part motets and three part canzonets (or canzonettes, instrumentals performed as entrances or introductions) (1592); Villanelle a 3 voci (1593); Misse (1593); Motetti (1594); Madrigale (1586); Book Three for Five Voices (1599); Vilanelle a 5 voci (1608). There are masses, motets, and psalms in manuscript at the Vatican Library, among them a Miserere for four and eight voices and a mass for eight, on Palestrina's madrigal Vestiva i colli. Other madrigals are in the collections of Girolamo Scotto and Phalesisu; and motets and psalms in those of it and Karl Proske.