Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1933 жылдан 1964 жылға дейін Германияның Куксхафен қаласында тәжірибелік зымырандар ұшырылды.
Experimental rocket launches carried out in Cuxhaven, Germany from 1933 64
1933 және 1964 жылдар аралығында Германияның Куксхафен аймағында көптеген зымырандық тәжірибелер жүргізілді.
Between 1933 and 1964 numerous rocket experiments were carried out in the area of Cuxhaven, Germany.
1930 және 1940 жылдар
1933 жылы сәуірде Герхард Цукер пошталық ракета ұшырды, ол Духненнен Нойверк аралына ұшуы тиіс болған, бірақ бірнеше метр ұшқаннан кейін жерге құлады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Альтенвальд әскери лагерінен Fi 103 (V1) зымырандарының бірнеше сынақ ұшулары жасалды. 1945 жылы Курт Дебусқа Пенемендедегі VII стендтің орнына Куксхавен ауданында А4 зымырандарын сынау үшін ұшыру алаңын орнату бұйырылды; алайда, соғыс аяғына жақындаған кездегі әскери жағдайға байланысты жоба аяқталмады. Бірақ, 1945 жылдың қазан айында осы жұмыстар "Кері от операциясы" үшін негіз болды, ол одақтас оккупациялық күштерінің әскери өкілдеріне үш А4 зымыранын ұшырудың көрсетілімі болды. "Кері от операциясы" үшін Аренш пен Саленбург арасындағы жолдың жанында бір ұшыру алаңшасы және екі бетонды қорғаныс құрылысы салынды, олардың қалдықтары бүгінге дейін сақталып қалған.
In April 1933 Gerhard Zucker launched a mail rocket, which was to fly from Duhnen to the island of Neuwerk, but which fell to Earth after flying a few meters. During World War II some test flights of Fi 103 (V1) rockets were flown from the military camp of Altenwalde. In 1945, Kurt Debus was ordered to install a launch pad for testing A4 rockets in the area of Cuxhaven, as a replacement for Stand VII in Peenemünde; however, the project could not be completed due to the military situation towards the end of the war. Nevertheless, in October 1945, these works supplied a basis for "Operation Backfire", a demonstration of three A4 rocket launches to military representatives of the Allied Occupation Forces. One launch pad and two concrete shelters were built for "Operation Backfire", near the road between Arensch and Sahlenburg, where some remnants still exist today.
1950 жылдар
1952 жылы Хеспенбуш қаласында Карл Поггензее шағын қатты отынмен жұмыс істейтін зымырандарды жасап, сынауға кірісті. Сол жылы ракеталық-техникалық қоғам құрылды, ол бастапқыда DAFRA, кейін неміс ракеталық қоғамы (Deutsche Raketengesellschaft) немесе DRG, ал соңында Герман Оберт қоғамы (Hermann Oberth Gesellschaft) немесе HOG деп аталды. Ұзақ өтпей, бұл қоғам бірнеше шақырым биіктікке жететін зымырандар жасады, бірақ Хеспенбуштағы қолда бар аумақ олардың мақсатына жетпейтіндей кішкентай болды, сондықтан жаңа ұшыру алаңы іздеуге тура келді. Соғыс кезінде зымырандарды жасаумен айналысқан Куксхавен қалалық кеңесінің мүшесі Гевеке ұсынғаннан кейін, Куксхавеннің жағалау аймағы таңдалды. Бұл аймақ "Кері от операциясы" ұшырулары үшін ғана емес, сонымен қатар Куксхавеннің солтүстігі мен батысында ашық теңіздің орналасқандығы, идеалды атыс полигоны болғандықтан ең қолайлы деп есептелді. 1957 жылдың 24 тамызында алғашқы зымырандар ұшырылды. 100-300 метрлік қашықтыққа жеткізілетін жеті "май бүзкейтін" зымыраны ұшырылды, содан кейін 2 километрге дейін биіктікке көтерілген бірнеше кішкентай модельдік зымырандар ұшырылды. Одан кейін Кошмидер жасаған 3 километрге жететін дельта қанатты зымыран ұшырылды. Deutsche Dynamit AG компаниясы әзірлеген жаңа қатты отынмен жұмыс істейтін 20 килограмдық метеорологиялық зымыран прототипі 1500 кгк (15 кН) күшін өндіріп, 1,5 Мах жылдамдыққа және 4 километр биіктікке жетті. Эрнст Мордың ірі зымыранын сынау жоспарланған еді, бірақ нашар ауа райының салдарынан ол күштен тоқтатылды. Бұл зымырандардың ұшыру алаңы Аренштің құрылыс алаңына жақын орналасқан. "Кері от операциясынан" айырмашылығы, мұнда бекітілген ұшыру платформасы болған жоқ, бірақ басқару пункті Екінші дүниежүзілік соғыстағы бұрынғы неміс теңіз күштерінің бомбалау орталығында орналастырылды. 1958 жылдың 8 маусымында Эрнст Мордың үлкен метеорологиялық зымырандарын ұшыруға алғашқы әрекет жасалды. Зымырандар теориялық тұрғыдан 50 километр биіктікке жетуге жетілдірілген, бірақ ұшу тұрақтылығымен мәселелер туындады және үш зымыранның әрқайсысы құлады. 1958 жылдың 14 қыркүйегінде Эрнст Мордың зымыранының алғашқы сәтті ұшуы өтті, оның пайдалы жүгі 50 километр биіктікке жетті. 1959 жылдың 16 мамырында алғашқы пошталық зымырандар ұшырылды. Бұл зымырандар 3 километр қашықтыққа 5000 пошталық карточканы жеткізді. Осы зымырандармен тасымалданған хаттарға арнайы маркалар қойылды, олар қазіргі кезде филателистердің қызығушылығын тудырады. Пошталық зымырандарды ұшыру ракеталық эксперименттерді қаржыландыру үшін де пайдаланылды. 1959 жылдың 1 қарашасында Кумулус зымыранының алғашқы ұшырылуы өтті. Ол 15 километр биіктікке жетті, бірақ борттағы хабар тарату құрылымы істен шықты.
In 1952 in Hespenbusch, Karl Poggensee began to develop and launch small solid propellant rockets. In the same year a Rocket/Technical Society was created, initially known as DAFRA, then as the German Rocket Society (Deutsche Raketengesellschaft) or DRG, and finally as the Hermann Oberth Society (Hermann Oberth Gesellschaft) or HOG. After a short time, this society built rockets with maximum altitudes of several kilometres, but the available area in Hespenbush was too small for their purpose, so a new launch area had to be found. On the recommendation of Cuxhaven town councilor Geveke, who had worked during the war on the development of missiles, the coastal area of Cuxhaven was selected. This area was considered to be the most suitable, not only because of the "Operation Backfire" launches, but also because to the north and west of Cuxhaven was open sea, an ideal firing range. On August 24, 1957, the first rocket launches took place. Seven "oilspray" rockets with a range of 100 to 300 m were fired, followed by a launch of several small model rockets which reached up to 2 km of altitude. Then came a delta winged rocket built by Koschmieder which reached 3 km. A prototype 20 kg meteorological rocket using a new solid propellant developed by Deutsche Dynamit AG produced 1500 kgf (15 kN), reaching a speed of Mach 1.5, and a height of 4 km. A test of the first of Ernst Mohr's large rockets had been planned, but was canceled due to bad weather. The launch point of these rockets was close to the building yard of Arensch. In contrast to "Operation Backfire", there was no firm launch pad, however the control post was installed in a former World War II German Navy shelter. On June 8, 1958, the first attempted launches of Ernst Mohr's large meteorological rockets were made. The rockets had been so far improved that they could, theoretically, reach heights of 50 km, but there were problems with flight stability, and each of the three rockets fell. On September 14, 1958, the first successful flights of Ernst Mohr's rockets took place, with the payload dart reaching a height of 50 km. On May 16, 1959, the first mail rockets were launched. These rockets carried 5000 postcards over a distance of 3 km. The letters transported with these rockets received special stamps which are nowadays greatly coveted by philatelists. The mail rocket launches were also used to finance the rocket experiments. On November 1, 1959, the first launch of a Kumulus rocket took place. It reached a height of 15 km, however the on board transmitter failed.
1960 жылдар
1961 жылдың 11 және 12 ақпанында ғылыми тәжірибелермен жабдықталған Кумулус зымырандарының алғашқы ұшырылымдары сәтті аяқталды, ал олардың қозғалысын радиобайланыс арқылы қадағалау мүмкін болды. 1961 жылдың мамыр және маусым айларында пошта алғаш рет материктен Нойверк және Шхархорн аралдарына зымырандармен тасымалданды, бұл қашықтық едәуір ұзақ болды. 1961 жылдың 16 қыркүйегінде биологиялық тәжірибелермен жабдықталған екі Кумулус зымыраны ұшырылды. Біреуінде Макс атты саламандра, екіншісінде Лотте атты алтын балық бар еді. Лотте ұшудан кейін қауіпсіз қонды, ал Макс парашют ақаулығына байланысты қатты қонғандықтан аман қалмады. Сол күні Cirrus I және II зондтық зымырандарының алғашқы ұшырылымы өтті. Бұл зымырандар тиісінше 35 және 50 км ең жоғары биіктікке жетті. 1961 жылы зымыран инженері Бертольд Селигер өзінің зымыран құрылыс компаниясын – Бертольд Селигер зерттеу және даму қоғамы mbH (BSFEG) құрды және өзі жасаған зымырандарын ұшырумен бастады: алғашқы зымырандар Кумулус зымырандарының көшірмелері болды, бірақ 1962 жылдың 19 қарашасында ол өзінің алғашқы өндірілген зымырандарын ұшырды. Бұл зымырандар 3,4 метр ұзындығы және 40 км ең жоғары биіктігі бар үш бір сатылы зымырандар болды. Олардың борттық хабар таратушыларынан алынған сигналдар Бохум обсерваториясында қабылданды. Бұл зымырандар толыққанды қайта пайдалануға жарамды болды, олар ұшудан кейін парашютпен жерге оралды. 1963 жылдың 7 ақпанында Бертольд Селигердің екі сатылы зымыранының алғашқы ұшырылымы өтті. Бұл 6 метрлік зымыран 80 км биіктікке жетті. Оның бір сатылы алдыңғысына ұқсас, оның да сигналдары Бохум обсерваториясында қабылданды. Ұшыру алдында бір сатылы BSFEG зымыраны атмосфераның жоғарғы қабаттарындағы желдің жағдайын зерттеу үшін жіберілді. 1963 жылдың 2 мамырында Бертольд Селигер өзі жасаған үш сатылы зымыранды ұшырды, ол азайтылған мөлшердегі жанармайды пайдаланып 110 км ең жоғары биіктікке жетті. 1957 жылдан 1963 жылға дейін Куксхавен аймағындағы барлық зымыран тәжірибелері қатаң азаматтық сипатта болды: алайда, олардың табысынан кейін BSFEG әскери мүмкіндіктері бар зымырандарды жасауды бастады. 1963 жылдың 5 желтоқсанында BSFEG НАТО-ға мүше емес мемлекеттердің әскери өкілдеріне өнімдерінің ұшу демонстрациясын көрсетті. Бұл зымырандардың ешқайсысы қолдануға дайын қаруды білдірмесе де, олардың барлығы ұшудан кейін парашютпен қонды, бірақ зымырандардың ең жоғары ұшу биіктігі Германиядағы әскери зымырандарды әзірлеуге қатысты одақтастардың заңдарына сәйкес 30 метрге белгіленді. Дегенмен, кейбір дипломатиялық шиеленістер болды, әсіресе Кеңес Одағымен, ол Германияда одақтастардың ережелеріне қайшы келетін әскери зымырандар жасалатынынан қорқыды. Бұл қорқыныш негізсіз емес еді: 1963 жылдың 5 желтоқсанында көрсетілген зымырандар, егер олар жанармайдың максималды мөлшерімен ұшырылса, 160 км-ге дейін жете алатын еді. Осы күмәндерге қарамастан, Куксхавен аймағында зымырандарды ұшыру жалғасты, ал 1964 жылдың 22 наурызында HOG он жабдықтау зымыранын ұшырды, олардың кейбіреулері қонуға дейін жоғалып кетті. 1964 жылдың 7 мамырында Герхард Цукер Браунлягеде зымыран демонстрациясы кезінде оның пошталық зымыранының бірі ұшырылғаннан кейін жарылып, қалдықтары ұшыру алаңына тым жақын болған көрермендер тобына түсті. Герхард Цукер HOG немесе BSFEG-мен ынтымақтастықта болмаса да, осы оқиғадан кейін Куксхавен аймағында 100 метрден астам биіктікте зымырандарды ұшыруға тыйым салынды. Герхард Цукердің бұрын бірнеше рет проблема тудырған зымырандарынан айырмашылығы, HOG немесе BSFEG зымырандарының ұшырылуымен байланысты ешқандай апат немесе жарақат тіркелген жоқ.
On February 11 and February 12, 1961, the first launches of Kumulus rockets with scientific experiments succeeded, and it was possible to follow their progress by radio tracking. In May and June 1961, mail was transported with rockets, for the first time, over a larger distance from the mainland to the islands of Neuwerk and Scharhörn. On September 16, 1961, two Kumulus rockets transporting biological experiments were launched. On board one of these rockets was a salamander called Max, and on board the other there was a goldfish called Lotte. Lotte landed safely after the flight, while Max did not survive a hard landing caused by a parachute failure. On the same day the first flight of the sounding rockets Cirrus I and II took place. These rockets reached maximum altitudes of 35 and 50 km, respectively. In 1961, the rocket engineer Berthold Seliger founded his rocket construction company Berthold Seliger Forschungs und Entwicklungsgesellschaft mbH, hereafter referred to as BSFEG, and began by launching his self constructed rockets: the first rockets were only reproductions of the Kumulus, but on November 19, 1962, he launched his first self developed rockets. These rockets were three single stage rockets with a length of 3.4 m and a maximum altitude of 40 km. The signals from their on board transmitters were received from the Bochum observatory. These rockets were completely re usable, returning to earth after flight by parachute. On February 7, 1963, the first flight of Berthold Seliger's two stage rocket took place. This 6 metre long rocket reached an altitude of 80 km. Like its single stage forerunner, its signals could be received at the Bochum observatory. Before it was launched, a single stage BSFEG rocket was sent up to examine wind conditions in the upper atmosphere. On May 2, 1963, Berthold Seliger launched his self developed three stage rocket, which reached a maximum height of 110 km, using a reduced amount of propellant. From 1957 to 1963, all rocket experiments in the area of Cuxhaven had been purely civilian in nature: however, after their successes, BSFEG began developing rockets with military capability. On December 5, 1963, BSFEG gave a flight demonstration of their products to military representatives from non NATO states. Although none of these rockets represented a ready for use weapon, and all landed by parachute after their flights, the maximum flight altitude of the rockets had been set to 30 m in conformance with Allied laws concerning the development of military rockets in Germany. Nevertheless, there were some diplomatic tensions, especially with the Soviet Union, which feared a development of military rockets in Germany, contrary to Allied regulations. These fears were not unreasonable: the rockets demonstrated on December 5, 1963, could reach as far as 160 km, if they were launched with the maximum amount of fuel. Despite these doubts, rocket launches in the area of Cuxhaven continued, and on March 22, 1964, HOG launched ten supply rockets, some of which glided down to a landing. On May 7, 1964, during a rocket demonstration by Gerhard Zucker in Braunlage, a deadly accident occurred as one of his mail rockets exploded shortly after its launch and debris fell into the crowd of spectators, who had been allowed too close to the launch pad. Although Gerhard Zucker was not a collaborator with either HOG or BSFEG, all rocket launches with flight altitudes of over 100 meters were forbidden in the area of Cuxhaven after this accident. In contrast to Gerhard Zucker's rockets, which had already caused problems several times before, there had never been any accidents or injuries connected with HOG or BSFEF rocket launches.