Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Карист (Κάρυστος) немесе Карист – Грекияның Эвбея аралындағы шағын жағажай қаласы. Онда шамамен 5000 тұрғыны бар (қалалық муниципалитетте 12000). Ол Халкистен оңтүстікке қарай 129 км қашықтықта орналасқан. Афинадан Рафина порты арқылы Мармариге дейін пароммен баруға болады. Грек тәуелсіздік соғысынан кейін, 19 ғасырдың ортасында атақты бавариялық инженер Биербах қаланың жоспарын жасады.
Karystos (Κάρυστος) or Carystus is a small coastal town on the Greek island of Euboea. It has about 5,000 inhabitants (12,000 in the municipality). It lies 129 km south of Chalkis. From Athens it is accessible by ferry via Marmari from the port of Rafina. After the Greek war of independence, its urban plan was laid out by the renowned Bavarian civil engineer Bierbach, in the middle of the 19th century.
Тарих
Қарыстос орта ғасырдың басында да мекенделген болып көрінеді. Геллас тақырыбының бір бөлігі ретінде, ол кем дегенде Лев VI Дана (886–912 жылдары билеген) тұсында Афина епископының қарастырылатын ортасы болды. 1198 жылғы Алексий III Ангелостың алтын бұйрығында бұл қала тізілген қалалардың бірі болды, онда венециялықтарға сауда бекеттерін құруға рұқсат берілді. 1205 жылы ол, аралдың қалған бөлігі сияқты, Джеймс II д’Авеннің қолына түсті және Равано dalle Carceri басқаруындағы Эвбеяның оңтүстік үштен бірін (триархия) құрайтын орталыққа айналды. Осы кезде, Кастель Россо қамалының (қазіргі қаладан 4 шақырым қашықтықта, қазіргі Милой ауылында) салынуымен және қарақшылықтың күшеюімен қала жағалаудан Кастель Россоның маңына көшірілген болуы мүмкін. Латын үкімдігі кезінде қала епископтық орын болып қалды, грек епископы лауазымында қалды; алайда 1222 жылы ол Еврипос (Халкис) епископтығымен біріктірілді. 1276/7 жылы Ликарио басшылығындағы Византиялықтар оны қайта басып алды және 1296 жылға дейін ұстады, содан кейін Вероналық Бонифаций оны қайтарып алды. 1318 жылы ол Альфонсо Фадрикеге үйленген Вероналық Марулланың құдайы ретінде Каталонияның қолына өтті. Венециялықтар бұл қалаға қызығушылық танытты және оны 1339 жылы сатып алуды ұсынды; келіссөздер 1365 жылға дейін созылды, бірақ 1366 жылы ғана Бонифаций Фадрике барондықты Республикаға сатқаннан кейін Қарыстос толығымен венециялықтардың бақылауына өтті. 1470 жылы Осман империясы Эвбеяны басып алғаннан кейін жергілікті православие шіркеуі Еврипос митрополиясының құрамына енді.
Karystos apparently remained inhabited throughout the early Middle Ages. As part of the theme of Hellas, it was also seat of a bishop – a suffragan of Athens – at least since the reign of Leo VI the Wise (r. 886–912). It was among the towns listed in the 1198 chrysobull of Alexios III Angelos, where the Venetians were permitted to establish trade stations. In 1205 it was captured, as with the rest of the island, by James II of Avesnes, and soon it became the seat of the southern third (triarchy) of Euboea under Ravano dalle Carceri. It is likely that it was at this time, with the construction of the castle of Castel Rosso (some 4 km from the modern town, at the modern village of Myloi) and the rise of piracy, that the town was moved from its coastal location to the inland around Castel Rosso. The town remained an episcopal see under Latin rule, with the Greek bishop remaining in office; in 1222 however it was merged with the Bishopric of Euripos (Chalcis). In 1276/7 it was reconquered by the Byzantines under Licario and held until 1296, when it was recovered by Boniface of Verona. In 1318 it passed into Catalan hands as part of the dowry of Marulla of Verona for her marriage with Alfonso Fadrique. The town was coveted by the Venetians, who already in 1339 offered to purchase it; negotiations dragged on until 1365, however, and only in 1366 did Karystos finally pass into Venetian control when Boniface Fadrique sold the barony to the Republic. After the conquest of Euboea by the Ottoman Empire in 1470, the local Orthodox see was reactivated as part of the Metropolis of Euripos.
Туристік орындар
13-ші ғасырда қаланың шығыс жағалауында салынған Буртци венеция бекінісінің қайта жаңартылған нысаны. 1030 жылы салынған Кастелло Россо деп аталатын венеция қамалының қираған қалдықтары және жақын орналасқан Милой ауылындағы ежелгі мәрмәр кен орындары. 19-шы ғасырдың соңында салынған қалалық әкімшілік ғимараты. Йокалейон мәдени орталығында орналасқан шағын мұражай, онда эллиндік және римдік дәуірлерге тән мүсіндер мен керамикалық бұйымдар қоры жинақталған. Таксиарх, Әйгілі Георгий және Әйгілі Мавра православие монастырлары. Агия Триада үңгірі Очи тауының етегінде, Агия Триада шіркеуінен 50 метр, ал Калвиа ауылынан шамамен 3 километр қашықтықта орналасқан. Бұл Оңтүстік Эвиядағы ең ірі үңгір. Үңгірде адам қоныстануының ерте неолит кезеңіне (аймақтағы ең ерте белгілі кезең), соңғы неолит кезеңінің II дәуіріне және ерте қола дәуіріне дейінгі мерзімдерге дейін жететіні анықталды, сондай-ақ тарихи кезеңдерде пайдаланылғанына шамалы дәлелдер бар. Үңгір туралы алғашқы заманауи мәліметтер 19-шы ғасырдың бірінші жартысында Каристос аймағына қатысты Каракостас пен Гунаропулос еңбектерінде кездеседі. Толық ақпаратты К. Папаманолистің 1932 және 1934 жылдарғы экспедициялардың мәліметтерін қамтитын "Карйстос" (1954) кітабынан табуға болады. Очи таулы аймағы. Каво-Д'Оро мүйісі. Аждаһа үйі – Оңтүстік Эвиядағы ең танымал және сақталған нысан.
The reconstructed Venetian fortress of Bourtzi, built in the 13th century on the eastern beach of the town. The ruins of the Venetian castle named Castello Rosso built in 1030 and ancient marble quarries, both at the nearby hamlet of Myloi. The town hall, built at the end of the 19th century. A small museum hosted by the Yokaleion Cultural Centre, featuring collections of Hellenistic and Roman era sculptures and pottery. The Orthodox monasteries of Taxiarches, St. George and St. Mavra. The Cave of Agia Triada is located at the foot of the Mount Ochi, 50 m from the Church of Agia Triada, and about 3 km from the village of Kalyvia. It is the largest cave in southern Evia. The human presence in the cave is dated to the early Neolithic period (from the oldest to date in the area), the Late Neolithic II and the early Bronze Age, while sporadic evidence exists for its use in historic times. First contemporary report on the cave is found in texts about the wider region of Karystos, by Karakostas and Gounaropoulos, in the first half of the 19th century. More precise information can be found in the book ‘Karystos’(1954) by C. Papamanolis, which contains information from the missions of 1932 and 1934. The mountain area of Mt. Ochi. Cape Cavo D'Oro. The Dragon house, the most famous and well preserved in South Evia.