Америка Азамат Соғысынан кейінгі «Құтқарушылар» қозғалысы

Кіріспе

Американдық саяси топ, Marvel комикс супергеройлар тобы.

"Қайта жаратушылар" АҚШ-тың Оңтүстігінде Азамат соғысынан кейінгі "Қайта құру" дәуірінде құрылған саяси коалиция болды. Олар Демократиялық партияның Оңтүстік қанатын құрады. Мақсаттары – саяси билікті қайта иелену және ақ үстемдікті орнату еді. Олардың "Қайта жарату" саясаты радикалды республикашылдарды – азат болғандардың, "килемшілердің" және "жалғандардың" коалициясын ығыстыруға бағытталған. Әдетте, олар ақ шаруалардың жетекшілігімен Оңтүстік саясатына 1870-1910 жылдар аралығында басымдық танытты. "Қайта құру" кезеңінде Оңтүстік федералды әскерлердің бақылауында болды, ал Оңтүстік штаттарының үкіметтері азат болғандар мен олардың одақтастары сайлаған республикашылдардың қолында болды. Республикашылдар жаңадан азат болған құлдарға саяси құқықтар беруді қадағалап, олардың толыққанды азаматтарға айналуының және партияға дауыс беруінің кілті деп есептеді. Он үшінші түзету (құлдыққа тыйым салу), он төртінші түзету (бұрынғы құлдардың азаматтық құқықтарын кепілдік беру және заң алдында теңдік құқығын қамтамасыз ету) және он бесінші түзету (раса, түс немесе бұрынғы құлдық жағдайына байланысты дауыс беру құқығын жоққа шығаруға тыйым салу) осы саяси құқықтарды Конституцияда бекітті. Көптеген білімді афроамерикандықтар Оңтүстікке көшіп, "Қайта құру" ісіне қатысты. Олардың кейбіреулері Оңтүстік штаттарында сайланды немесе лауазымдарға тағайындалды. "Қайта құру" үкіметтері көптеген ақ адамдарға ұнамады, олар жеңілісті қабылдауға дайын болмады және қара нәсілділердің саяси белсенділігін кез келген жолмен тоқтатуға тырысты. Элиталық плантаторлар көбінесе бүліктерді қолдаса, азат болғандарға және басқа республикашылдарға қарсы зорлық-зомбылық көбінесе элиталық емес ақ адамдар тарапынан жасалды. Соғыстан кейінгі алғашқы жылдары Ку-Клукс-Кланның құпия бөлімдері бүлікшілдіктің бір түрі ретінде пайда болды. 1870-жылдары Луизианадағы Ақ лига және Миссисипи мен Солтүстік Каролинадағы Қызыл көйлектер сияқты жарымәскери ұйымдар республикашылдарды әлсіретіп, жиналыстар мен саяси шараларды бұзды. Бұл жарымәскери топтар зорлық-зомбылық және қорқыту арқылы республикашылдардың дауысын төмендетуге тырысты. 1876 жылғы президенттік сайлауға дейін Луизиана, Оңтүстік Каролина және Флорида штаттары ғана "қайта жаратылмаған", яғни әлі ақ демократтардың бақылауында болды. Рутерфорд Б. Хейз (Огайоның республикалық губернаторы) мен Сэмюэл Дж. Тилден (Нью-Йорктің демократиялық губернаторы) арасындағы даулы президенттік сайлау 1877 жылғы келісіммен шешілді, ол "Жыртқыш келісім" немесе 1877 жылғы келісім деп те аталады. Осы келісім бойынша Хейз Оңтүстікке көптеген жеңілдіктер бергені үшін президент болды, оның бірі – қалған "қайта жаратылмаған" Оңтүстік штаттарынан федералды әскерлерді шығару болды; алайда, Хейз бұл саясатты өзінің сайлау кампаниясы кезінде де қолдаған болатын. Осы күштердің кетуімен "Қайта құру" аяқталды.

The Redeemers were a political coalition in the Southern United States during the Reconstruction Era that followed the American Civil War. Redeemers were the Southern wing of the Democratic Party. They sought to regain their political power and enforce White supremacy. Their policy of Redemption was intended to oust the Radical Republicans, a coalition of freedmen, "carpetbaggers", and "scalawags". They were typically led by White yeomen and dominated Southern politics in most areas from the 1870s to 1910. During Reconstruction, the South was under occupation by federal forces, and Southern state governments were dominated by Republicans, elected largely by freedmen and allies. Republicans nationally pressed for the granting of political rights to the newly freed slaves as the key to their becoming full citizens and the votes they would cast for the party. The Thirteenth Amendment (banning slavery), Fourteenth Amendment (guaranteeing the civil rights of former slaves and ensuring equal protection of the laws), and Fifteenth Amendment (prohibiting the denial of the right to vote on grounds of race, color, or previous condition of servitude), enshrined such political rights in the Constitution. Numerous educated blacks moved to the South to work for Reconstruction. Some were elected to office in the Southern states, or were appointed to positions. The Reconstruction governments were unpopular with many White Southerners, who were not willing to accept defeat and continued to try to prevent black political activity by any means. While the elite planter class often supported insurgencies, violence against freedmen and other Republicans was usually carried out by non elite Whites. The secret Ku Klux Klan chapters developed in the first years after the war as one form of insurgency. In the 1870s, paramilitary organizations, such as the White League in Louisiana and Red Shirts in Mississippi and North Carolina, undermined the Republicans, disrupting meetings and political gatherings. These paramilitary bands also used violence and threats of violence to undermine the Republican vote. By the presidential election of 1876, only three Southern states – Louisiana, South Carolina, and Florida – were "unredeemed," or not yet taken over by White Democrats. The disputed Presidential election between Rutherford B. Hayes (the Republican governor of Ohio) and Samuel J. Tilden (the Democratic governor of New York) was allegedly resolved by the Compromise of 1877, also known as the Corrupt Bargain or the Bargain of 1877. In this compromise, it was claimed, Hayes became president in exchange for numerous favors to the South, one of which was the removal of Federal troops from the remaining "unredeemed" Southern states; this was however a policy Hayes had endorsed during his campaign. With the removal of these forces, Reconstruction came to an end.

Тарих

1870 жылдары демократтар бұрынғы Конфедерация ақ нәсілі дауыс беруге қайта кіріскендіктен, саяси билікті күшейтуге кірісті. Бұл қозғалыс 1877 жылғы келісімге дейін, "Құтқару" деп аталатын процесте күш алды. Ақ демократтар Оңтүстікті билікті қайтарып алып құтқарып жатыр деп санады. Ең маңыздысы, Ку-Клукс-Клан таратылғаннан кейін зорлық-зомбылықтың екінші толқынында, Теңіз Оңтүстігінде зорлық-зомбылық күшейді. 1868 жылы ақ террористер Луизианадағы күзгі сайлауда республикашылдардың жеңіске жетуіне кедергі келтірді. Бірнеше күн ішінде олар Сент-Лендри округінде 200-ге жуық азат етілген құлдарды өлтірді. Басқа да зорлық-зомбылық оқиғалары болды. Сәуірден қазанға дейін Луизианада 1081 саяси кісі өлтірілді, олардың көпшілігі азат етілген құлдар еді. Бірнеше штаттарда 1872 жылғы сайлауға дейінгі науқандардың бөлігі зорлық-зомбылықтан тұрды. 1874 және 1875 жылдары Демократиялық партиямен байланысты ресми жарымәскери топтар қара нәсілді сайлаушылар мен олардың жақтастарына қарсы қорқыту, терроризм және зорлық-зомбылық жасады. Бұлардың ішінде Ақ Лига мен Қызыл жейделер болды. Олар белгілі бір саяси мақсаттар үшін ашық жұмыс істеді және көбінесе баспасөз арқылы өздерінің іс-әрекеттерін жариялауға тырысты. 1868 жылдан бастап Оңтүстіктің әрбір сайлау жылы қорқыту мен зорлық-зомбылыққа толы болды; олар көбінесе алаяқтықпен да белгіленді. Мысалы, Луизианада 1872 жылғы даулы губернаторлық сайлаудан кейін, бәсекелес губернаторлар жергілікті шенеуніктердің тізімін растады. Бұл жағдай 1873 жылғы Колфакс қырғынына әкеп соқты, онда ақ демократтар 100-ден астам республикалық қара нәсілділерді округтік кеңселерді бақылау үшін болған қақтығыста өлтірді. Зорлық-зомбылық кезінде үш ақ адам қаза тапты. 1874 жылы ақ милицияның қалдықтары Ақ Лиганы құрды, бұл Луизиананың Қызыл өзен аймағындағы Грант округінде пайда болған демократиялық жарымәскери топ, және штаттың барлық жеріне, әсіресе ауылдық жерлерге тарады. Тамыз айында Ақ Лига Луизиана штатының Кушатта қаласында алты республикалық шенеунікті ұстап алып, штатты тастап кетуге мәжбүрледі. Олар жолға шықпай тұрып, бес-жиырма қара нәсілді куәгерлер ақ жарымәскерилердің қолынан қаза тапты. Қыркүйек айында мыңдаған қарулы ақ милиция, демократиялық губернаторлық үміткер Джон МакЭнеридің жақтастары, "Либерти-Плейс шайқасы" деп аталған шайқаста Нью-Орлеан полициясымен және штаттық милициямен шайқасты. Олар Нью-Орлеандағы мемлекеттік кеңселерді басып алды, Капитолий мен қару-жарақ қоймасын иеленді. Олар республикалық губернатор Уильям Питт Келлоггті қызметінен босатып, президент Улисс С. Грант жіберген федералды әскерлер келгеннен кейін ғана шегінді. Сол сияқты, Миссисипиде Қызыл жейделер демократиялық дауыс беруді қорқыту және өлтіру арқылы қамтамасыз ететін көрнекті жарымәскери топ ретінде құрылды. Қызыл жейделердің жарымәскери бөлімдері Солтүстік Каролина мен Оңтүстік Каролинада да пайда болып, белсенді қызмет етті. Олар республикашылдардың жиналыстарын бұзып, көшбасшыларды және шенеуніктерді өлтіріп, сайлаушыларды қорқытып, сайлаудан мүлдем алды. "Құтқарушылардың" бағдарламасы республикалық үкіметтерге қарсылықты қадағалап, оларды жемқор және нағыз республикалық принциптерді бұзу деп санады. Ұлттық экономиканың қиындықтары мен мақтаға тәуелділік Оңтүстіктің қаржылық жағдайының нашарлауына себеп болды. "Құтқарушылар" соғыстан бұрынғыдан жоғары салықтарды айыптады. Алайда, сол кезде штаттардың функциялары шектеулі болды және плантаторлар жеке мекемелерді ғана ұстады. "Құтқарушылар" мемлекеттік қарыздарды азайтуды қалады. Билікке келгеннен кейін олар әдетте мемлекеттік шығындарды қысқартты, заң шығару сессияларын қысқартты, саясаткерлердің жалақысын төмендетті, темір жолдар мен корпорацияларға мемлекеттік көмекті қысқартты және жаңа мемлекеттік білім беру жүйелері мен кейбір әлеуметтік мекемелерге қолдауды азайтты. Демократтар штаттық заң шығарушы органдарды бақылауға алғаннан кейін, олар сайлаушылардың тізімін өзгерту ережелерін өзгерту үшін жұмыс істеді, нәтижесінде көптеген қара нәсілділер (және көптеген кедей ақтар) дауыс беру құқығынан айырылды. Қара нәсілділер 1880 жылдарға дейін маңызды санымен дауыс берді, көптегендері жергілікті лауазымдарды жеңіп алды. Қара конгрессмендер 1890 жылдарға дейін сайлануын жалғастырды, бірақ олардың саны азая берді. Джордж Генри Уайт, Реконструкциядан кейінгі кезеңде Конгресте қызмет еткен соңғы оңтүстік қара нәсілді конгрессмен, 1901 жылы зейнеткерлікке шықты, Конгресс 1929 жылға дейін толығымен ақ нәсілділерден тұрды. 1890 жылдары Уильям Дженнингс Брайан Оңтүстік буржуазиялық демократтарды жеңіп, Демократиялық партияны бүкіл елде бақылауға алды. Демократтар "Аграрлық көтеріліс" сынды дағдарыстарға да тап болды, олардың Оңтүстікті бақылауы Фермерлер одағының, биметаллизмнің және жаңадан құрылған Халық партиясының әсерінен бұзылу қаупі төнді.

In the 1870s, Democrats began to muster more political power, as former Confederate Whites began to vote again. It was a movement that gathered energy up until the Compromise of 1877, in the process known as the Redemption. White Democratic Southerners saw themselves as redeeming the South by regaining power. More importantly, in a second wave of violence following the suppression of the Ku Klux Klan, violence began to increase in the Deep South. In 1868 White terrorists tried to prevent Republicans from winning the fall election in Louisiana. Over a few days, they killed some two hundred freedmen in St. Landry Parish in the Opelousas massacre. Other violence erupted. From April to October, there were 1,081 political murders in Louisiana, in which most of the victims were freedmen. Violence was part of campaigns prior to the election of 1872 in several states. In 1874 and 1875, more formal paramilitary groups affiliated with the Democratic Party conducted intimidation, terrorism and violence against black voters and their allies to reduce Republican voting and turn officeholders out. These included the White League and Red Shirts. They worked openly for specific political ends, and often solicited coverage of their activities by the press. Every Southern election year from 1868 on was surrounded by intimidation and violence; they were usually marked by fraud as well. In the aftermath of the disputed gubernatorial election of 1872 in Louisiana, for instance, the competing governors each certified slates of local officers. This situation contributed to the Colfax Massacre of 1873, in which White Democratic militia killed more than 100 Republican blacks in a confrontation over control of parish offices. Three whites died in the violence. In 1874 remnants of White militia formed the White League, a Democratic paramilitary group originating in Grant Parish of the Red River area of Louisiana, with chapters arising across the state, especially in rural areas. In August the White League turned out six Republican office holders in Coushatta, Louisiana, and told them to leave the state. Before they could make their way, they and five to twenty black witnesses were assassinated by White paramilitary. In September, thousands of armed White militia, supporters of the Democratic gubernatorial candidate John McEnery, fought against New Orleans police and state militia in what was called the Battle of Liberty Place. They took over the state government offices in New Orleans and occupied the capitol and armory. They turned Republican governor William Pitt Kellogg out of office, and retreated only in the face of the arrival of Federal troops sent by President Ulysses S. Grant. Similarly, in Mississippi, the Red Shirts formed as a prominent paramilitary group that enforced Democratic voting by intimidation and murder. Chapters of paramilitary Red Shirts arose and were active in North Carolina and South Carolina as well. They disrupted Republican meetings, killed leaders and officeholders, intimidated voters at the polls, or kept them away altogether. The Redeemers' program emphasized opposition to the Republican governments, which they considered to be corrupt and a violation of true republican principles. The crippling national economic problems and reliance on cotton meant that the South was struggling financially. Redeemers denounced taxes higher than what they had known before the war. At that time, however, the states had few functions, and planters maintained private institutions only. Redeemers wanted to reduce state debts. Once in power, they typically cut government spending; shortened legislative sessions; lowered politicians' salaries; scaled back public aid to railroads and corporations; and reduced support for the new systems of public education and some welfare institutions. As Democrats took over state legislatures, they worked to change voter registration rules to strip most blacks (and many poor Whites) of their ability to vote. Blacks continued to vote in significant numbers well into the 1880s, with many winning local offices. Black Congressmen continued to be elected, albeit in ever smaller numbers, until the 1890s. George Henry White, the last Southern black of the post Reconstruction period to serve in Congress, retired in 1901, leaving Congress completely White until 1929. In the 1890s, William Jennings Bryan defeated the Southern Bourbon Democrats and took control of the Democratic Party nationwide. The Democrats also faced challenges with the Agrarian Revolt, when their control of the South was threatened by the Farmers Alliance, the effects of Bimetallism, and the newly created People's Party.

Құқықтан айыру

Демократтар популистік коалициялардың алдын алу үшін көп жұмыс істеді. Бұрынғы Конфедеративтік Оңтүстікте 1890 жылдан 1908 жылға дейін, Миссисипиден бастап, он бір штаттың оның заң шығарушы органдары сайлау құқығын шектеуге бағытталған конституцияларды қабылдады. Онда сайлау салығы, сауаттылық сынақтары, тұру талаптары және басқа да құралдар қарастырылды, олар нәлігі қара және ондаған мыңдаған кедей ақтарды тиімді түрде сайлау құқығынан айырды. Осы ережелер күшке енгеннен кейін жүздеген мыңдаған адамдар сайлаушылар тізімінен шығарылды. Мысалы, Алабама штатында 1900 жылы он төрт «Қара белдеу» округінде барлығы 79 311 сайлаушы тіркелген болса, 1903 жылғы 1 маусымда жаңа конституция қабылданғаннан кейін тіркеу саны 1081 адамға дейін төмендеді. 1900 жылы штат бойынша 181 315 қара нәсілді сайлауға құқылы болса, 1903 жылы тек 2980 адам тіркелді, ал кем дегенде 74 000 адам сауатты болған. 1900 жылдан 1903 жылға дейін ақ нәсілді тіркелген сайлаушылардың саны 40 000-нан астамға төмендеді, бірақ ақ халықтың саны жалпы алғанда өсті. 1941 жылға қарай Алабама штатында қараларға қарағанда кедей ақтардың саны сайлау құқығынан айырылғандардың арасында көп болды, бұл көбінесе жинақталған сайлау салығының салдарынан болды. Бағалау бойынша 600 000 ақ және 500 000 қара адам сайлау құқығынан айырылды. Сайлау құқығынан айырылумен қатар, африкалық американдықтар мен кедей ақтар Оңтүстік штаттарының заң шығарушы органдары қоғамдық орындарда сегрегацияны енгізген «Джим Кроу» заңдарын қабылдау арқылы саяси процестен шеттетілді. Дискриминация, сегрегация және сайлау құқығынан айыру 20 ғасырдың соңғы онжылдықтарына дейін жалғасты. Дауыс бере алмайтындар кеңсеге түсуге немесе қазылар алқасында отыруға да құқылы болмады, сондықтан олар жергілікті, штат және федералды деңгейдегі барлық лауазымдардан шеттетілді. Конгресс Оңтүстіктегі сайлауларға 20 жылдан астам уақыт бойы белсенді түрде араласып келді, бірақ 1896 жылдан кейін, Палата сайлау комитеті оларды кемшілік деп таныған сайлауларға араласудан бас тартты. Көптеген солтүстік заң шығарушылар қара нәсілділердің сайлау құқығынан айырылуына наразылық білдірді және кейбіреулері Конгресте Оңтүстік штаттарының өкілдігін азайтуды ұсынды, бірақ олар мұны іске асыра алмады, өйткені Оңтүстік өкілдері ондаған жылдар бойы күшті бірпартиялық дауыс беру блогын құрды. Білімді афроамерикандықтар заңдық шағымдар көтергенімен (көптегендері мұғалім Букер Т. Вашингтон мен оның солтүстік одақтастарымен құпия қаржыландырылды), Жоғарғы Сот «Уильямс Миссисипиге қарсы» (1898) және «Джайлс Харриске қарсы» (1903) істері бойынша Миссисипи мен Алабама штаттарының ережелерін қолдады.

Democrats worked hard to prevent populist coalitions. In the former Confederate South, from 1890 to 1908, starting with Mississippi, legislatures of ten of the eleven states passed disenfranchising constitutions, which had new provisions for poll taxes, literacy tests, residency requirements and other devices that effectively disenfranchised nearly all blacks and tens of thousands of poor Whites. Hundreds of thousands of people were removed from voter registration rolls soon after these provisions were implemented. In Alabama, for instance, in 1900 fourteen Black Belt counties had a total of 79,311 voters on the rolls; by June 1, 1903, after the new constitution was passed, registration had dropped to just 1,081. Statewide Alabama in 1900 had 181,315 blacks eligible to vote, but by 1903 only 2,980 were registered, although at least 74,000 were literate. From 1900 to 1903, the number of White registered voters fell by more than 40,000, although the White population grew overall. By 1941, more poor Whites than blacks had been disenfranchised in Alabama, mostly due to effects of the cumulative poll tax; estimates were that 600,000 Whites and 500,000 blacks had been disenfranchised. In addition to being disenfranchised, African Americans and poor Whites were shut out of the political process as Southern legislatures passed Jim Crow laws imposing segregation in public facilities and places. The discrimination, segregation, and disenfranchisement lasted well into the later decades of the 20th century. Those who could not vote were also ineligible to run for office or serve on juries, so they were shut out of all offices at the local and state as well as federal levels. While Congress had actively intervened for more than 20 years in elections in the South which the House Elections Committee judged to be flawed, after 1896, it backed off from intervening. Many Northern legislators were outraged about the disenfranchisement of blacks and some proposed reducing Southern representation in Congress, but they never managed to accomplish this, as Southern representatives formed a strong one party voting bloc for decades. Although educated African Americans mounted legal challenges (with many secretly funded by educator Booker T. Washington and his northern allies), the Supreme Court upheld Mississippi's and Alabama's provisions in its rulings in Williams v. Mississippi (1898) and Giles v. Harris (1903).

Діни өлшем

Бұл қозғалыстағы адамдар христиан теологиясынан "Құтқарылу" терминін қабылдады. Тарихшы Дэниел В. Стоуэлл оңтүстік ақ адамдардың олар қалаған саяси өзгерістерді, яғни Қайта құрудың аяқталуын сипаттау үшін осы терминды қолданғанын айтады. Бұл термин көптеген ақ сайлаушыларды біріктірді және оңтүстік қоғамын "күнәларынан" тазартуға, республикалық саяси көшбасшыларды қызметтерінен шеттетуге жасалған күш-жігерді қамтыды. Бұл жаңа Оңтүстік қоғамының тууы еді, соғысқа дейінгідей болуы емес. Тарихшы Гейнс М. Фостер Оңтүстік "Киелі кітап белдеуі" деп қалай аталғанын, құлдықтың жойылуынан туған жаңа көзқараспен байланыстырады. Федералдық үкіметтің құлдыққа қатысты араласуынан арылған, тіпті оны үлгі ретінде келтірген оңтүстік ақ адамдары, солтүстік тұрғындарымен бірге моральдық заңдарды қабылдауға ұмтылыс жасады. Кейбіреулер оны "моральдық негіз" деп есептегендіктен, Оңтүстік, негізінен протестант аймағы, бұл терминды Х.Л. Менкен қолданғанға дейін ұзақ бұрын "Киелі кітап белдеуі" имиджін қалыптастырды. Бұл Грузияда ең айқын байқалды, онда демократтар 131 жыл бойы үзбей штат басшысының қызметін атқарды, бұл үстемдік 2003 жылы ғана аяқталды. 1877 жылғы келісімнен кейін оңтүстік демократтары оңтүстіктегі афроамерикандық қауымды күшейтілген бақылауға алды. Саяси жағынан қара нәсілділер мемлекеттік қызметтен біртіндеп шеттетілді, ал қалғандары жергілікті саясатқа қатысу мүмкіндігін жоғалтты. Әлеуметтік жағдай одан да нашар болды, себебі оңтүстік демократтары еңбекке қатысты бақылауды күшейтті. Жұмыссыздық және "құлық салуға қарсы" заңдар қайта қолданылды. Жұмыссыз болу немесе келісімшарт мерзімі біткенше жұмыстан кету заңсыз деп жарияланды. Экономикалық тұрғыдан қара нәсілділер тәуелсіздігінен айырылды, өйткені жаңа заңдар ақ фермерлерге несие және мүлікке қол жеткізу құқығын берді. Нәтижесінде, афроамерикандық қауым құлдыққа ұқсас үш жақты бағындыруға түсті. Сондай-ақ, тарихшы Эдвард Л. Айерс 1877 жылдан кейін "құтқарушылардың" қанағаттанбаушылыққа толы және Демократиялық партияны бақылау үшін күрескенін айтады:
Келесі бірнеше жыл бойы демократтар Оңтүстікте билікке ие болғандай көрінді, бірақ тіпті сол кезде беткейдегі бірлік артында жасырын қиындықтар жиналды. Демократиялық "құтқарушылар" бірлік көрсеткенімен, іштен терең даулар туды. Жоғарғы және "Қара белдеу" арасындағы, қала мен ауыл арасындағы, бұрынғы демократтар мен бұрынғы вигтер арасындағы қақтығыстар "құтқарушыларды" бөліп тастады. Демократиялық партия барлық ақ адамдардың амбицияларын қанағаттандыруға тым кішкентай, ал шешімді әрекет етуге тым үлкен және ауыр болып шықты.

People in the movement chose the term Redemption from Christian theology. Historian Daniel W. Stowell concludes that White Southerners appropriated the term to describe the political transformation they desired, that is, the end of Reconstruction. This term helped unify numerous White voters, and encompassed efforts to purge southern society of its sins and to remove Republican political leaders. It also represented the birth of a new Southern society, rather than a return to its prewar predecessor. Historian Gaines M. Foster explains how the South became known as the "Bible Belt" by connecting this characterization with changing attitudes caused by slavery's demise. Freed from preoccupation with federal intervention over slavery, and even citing it as precedent, White Southerners joined Northerners in the national crusade to legislate morality. Viewed by some as a "bulwark of morality", the largely Protestant South took on a Bible Belt identity long before H. L. Mencken coined the term. Nowhere was this more true than Georgia, where an unbroken line of Democrats occupied the governor's office for 131 years, a period of dominance that only came to an end in 2003. In the aftermath of the Compromise of 1877, Southern Democrats held the South's black community under increasingly tight control. Politically, blacks were gradually evicted from public office, as the few that remained saw the sway they held over local politics considerably decreased. Socially, the situation was worse, as the Southern Democrats tightened their grip on the labor force. Vagrancy and "anti enticement" laws were reinstituted. It became illegal to be jobless, or to leave a job before the required contract expired. Economically, the blacks were stripped of independence, as new laws gave White planters the control over credit lines and property. Effectively, the black community was placed under a three fold subjugation that was reminiscent of slavery. Also, historian Edward L. Ayers argues that after 1877 the Redeemers were sharply divided and fought for control of the Democratic Party:
For the next few years the Democrats seemed in control of the South, but even then deep challenges were building beneath the surface. Behind their show of unity, the Democratic Redeemers suffered deep divisions. Conflicts between upcountry and Black Belt, between town and country, and between former Democrats and former Whigs divided the Redeemers. The Democratic party proved too small to contain the ambitions of all the White men who sought its rewards, too large and unwieldy to move decisively.

Тарихнама

Қайта құрудан кейінгі жылдары афроамерикандықтар мен бұрынғы құлдықтан азат етушілер Реконструкцияның қара нәсілділерге қарсы және ақ нәсілді республикашылдарға қарсы зорлық-зомбылық салдарынан азаматтық құқықтар үшін күресін жоғалтқанын айтты. Фредерик Дуглас және Реконструкция конгрессмені Джон Р. Линч 1877 жылдан кейін африкалық американдықтардың дауыс беру және басқа да азаматтық құқықтарынан айырылуының басты себебі ретінде Оңтүстіктен федералды әскерлердің шығарылуын атады. 20-шы ғасырдың басында Данинг мектебінің жетекшілігімен ақ тарихшылар Реконструкцияны саяси және қаржылық жемқорлық, соғыстың азабын жазылмауы және президент Грант сияқты Солтүстік саясаткерлерінің жеке мүдделерді қуып жұмыс істеуі салдарынан сәтсіздік деп сипаттады. Тарихшы Клод Бауэрс өзі "Трагикалық дәуір" деп атаған кезеңнің ең жаман тұсы бостандықта жүргендерге дауыс беру құқығын бергені болды, ол жаман басқару мен жемқорлыққа әкелді деп мәлімдеді. Данинг мектебінің тарихшылары бостандықта жүргендердің мемлекеттік қазынаны тонауға және билікте қалуға ғана қызығушылық танытқан жемқор ақ нәсілділердің ықпалында болғанын дәлелдеді. Олар Оңтүстікті жемқорлыққа қарсы күрескендердің "қайта жаңғыртуы" қажет деп мәлімдеді. Қысқасы, Реконструкция "республикалық" құндылықтарды бұзды және барлық республикашылдар "экстремистер" деп жіктеліп, қарастырылды. Оқиғаларды осылай түсіндіру, Данинг мектебінің ерекшелігі, 1900 жылдан 1960 жылға дейін АҚШ тарихының көптеген оқулықтарында басым болды. 1930 жылдардан бастап С. Ванн Вудворд және Говард К. Биль сияқты тарихшылар Реконструкцияның "қайта жаңғыртушылық" түсіндіруіне қарсы шықты, өздерін "ревизионистер" деп атады және нағыз мәселелер экономикалық екенін мәлімдеді. Солтүстіктегі радикалдар теміржолдардың құралы болды, ал Оңтүстіктегі республикашылдар олардың тілегін орындауға мәжбүр болды. Сонымен қатар, "қайта жаңғыртушылар" да теміржолдардың құралы болды және олардың өздері жемқорлыққа батқан. 1935 жылы У. Э. Б. Дю Бойз өзінің "Қара Реконструкциясы: Америкадағы демократияны қайта құруға қара халықтың атқарған рөлінің тарихына эссе", 1860–1880 жж. атты еңбегінде марксистік талдау жариялады. Оның кітабында Реконструкция кезінде афроамерикандықтардың рөліне ерекше назар аударылды, олардың ақ нәсілділермен ынтымақтастығы, көптеген заң шығару жиналыстарында көпшілікке ие болмауы және Реконструкцияның жетістіктері: жалпыға бірдей білім беруді орнату, түрмелерді жақсарту, жетімдер үйлерін және басқа да қайырымдылық мекемелерін құру, барлық азаматтардың әл-ауқатын жақсарту үшін мемлекеттік қаржыландыруды арттыруға тырысу жайлы айтылды. Ол сондай-ақ, наразылықтарға қарамастан, Оңтүстік штаттарының көпшілігі көптеген жылдар бойы, ал кейбіреулері ширек ғасыр бойы Реконструкция конституцияларын сақтап келгенін атап өтті. 1960 жылдары Кеннетт Стамп және Эрик Фонер басқарылған нео-аболиционист тарихшылар бостандықта жүргендердің күресіне назар аударды. Олар Реконструкция дәуіріндегі жемқорлықты мойындағанмен, Данинг мектебі оны шамадан тыс бағалап, афроамерикандықтардың азаматтық құқықтарын, оның ішінде дауыс беру құқығын жоққа шығару сияқты республикалық принциптердің ең нашар бұзушылықтарын елемегенін айтты.

In the years immediately following Reconstruction, most blacks and former abolitionists held that Reconstruction lost the struggle for civil rights for black people because of violence against blacks and against White Republicans. Frederick Douglass and Reconstruction Congressman John R. Lynch cited the withdrawal of federal troops from the South as a primary reason for the loss of voting rights and other civil rights by African Americans after 1877. By the turn of the 20th century, White historians, led by the Dunning School, described Reconstruction as a failure because of what they characterized as its political and financial corruption, its failure to heal the hatreds of the war, and its control by self serving Northern politicians, such as those around President Grant. Historian Claude Bowers said that the worst part of what he called "the Tragic Era" was the extension of voting rights to freedmen, a policy he claimed led to misgovernment and corruption. The Dunning School historians argued that the freedman were manipulated by corrupt White carpetbaggers interested only in raiding the state treasury and staying in power. They claimed that the South had to be "redeemed" by foes of corruption. Reconstruction, in short, was said to violate the values of "republicanism" and all Republicans were classified as "extremists". This interpretation of events, the hallmark of the Dunning School, dominated most U. S. history textbooks from 1900 to the 1960s. Beginning in the 1930s, historians such as C. Vann Woodward and Howard K. Beale attacked the "redemptionist" interpretation of Reconstruction, calling themselves "revisionists" and claiming that the real issues were economic. The Northern Radicals were tools of the railroads, and the Republicans in the South were manipulated to do their bidding. The Redeemers, furthermore, were also tools of the railroads and were themselves corrupt. In 1935, W. E. B. Du Bois published a Marxist analysis in his Black Reconstruction: An Essay toward a History of the Part which Black Folk Played in the Attempt to Reconstruct Democracy in America, 1860–1880. His book emphasized the role of African Americans during Reconstruction, noted their collaboration with Whites, their lack of majority in most legislatures, and also the achievements of Reconstruction: establishing universal public education, improving prisons, establishing orphanages and other charitable institutions, and trying to improve state funding for the welfare of all citizens. He also noted that despite complaints, most Southern states kept the constitutions of Reconstruction for many years, some for a quarter of a century. By the 1960s, neo abolitionist historians led by Kenneth Stampp and Eric Foner focused on the struggle of freedmen. While acknowledging corruption in the Reconstruction era, they hold that the Dunning School overemphasized it while ignoring the worst violations of republican principles — namely denying African Americans their civil rights, including their right to vote.

Жоғарғы Соттың қарсылықтары

Африкалық американдықтар заңдық шағымдар көтергенімен, АҚШ Жоғарғы Соты Уильямс Миссисипиге қарсы (1898), Джайлс Харриске қарсы (1903) және Джайлс Тислиге қарсы (1904) істері бойынша шешімдерінде Миссисипи және Алабама штаттарының ережелерін қолдады. Букер Т. Вашингтон осындай заңдық шағымдарды қаржыландыруға және оларға өкілдер ұйымдастыруға жасырын түрде көмектесті, сондай-ақ Тюскеги университетін қолдауға көмектескен солтүстік демеушілерден қаражат жинады. Ақ тісті сайлаулардың конституцияға қайшы екендігін Жоғарғы Сот Smith v. Allwright (1944) ісінде мойындағаннан кейін, азаматтық құқықтар ұйымдары афроамерикандық сайлаушыларды тіркеуге асықты. 1947 жылға қарай Атлантадағы «Барлық азаматтарды тіркеу комитеті» (ACRC) Джорджия штатында 125 000 сайлаушыны тіркеуге қол жеткізді, бұл қаралардың сайлауға қатысуын тиісті сайлаушылардың 18,8%-ына дейін көтерді. Бұл көрсеткіш 1940 жылы әкімшілік кедергілерді жеңіп өткен 20 000 сайлаушыдан едәуір жоғары болды. Дегенмен, Джорджия және басқа оңтүстік штаттары қара нәсілді сайлаушылардың тіркелуін қайтадан шектеу үшін жаңа заңнаманы қабылдады (1958). Тек 1957 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заң, 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заң және 1965 жылғы Сайлау құқығы туралы заң қабылданғаннан кейін, он бесінші түзету арқылы алғашқы сайлау құқығы берілгендердің ұрпақтары өздерінің дауыс беру мүмкіндігін толыққанды қалпына келтірді.