Наполеон соғыстары мен сауда кедергілері: Ұлыбританияның Кеңес Бұйрықтары
Orders in Council (1807)
Наполеон соғыстары кезінде Ұлыбританияның сауда саясатын қалыптастырған «Кеңес бұйрықтары». АҚШ-пен соғысқа, бейтарап елдермен қарым-қатынасқа әсер етті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұл Кеңес бұйрықтары – Наполеон Франциясымен болған соғыстар барысында Ұлыбританияның Жеке кеңесі шығарған, Кеңес бұйрықтары түріндегі бірқатар қаулылар. Олар коммерциялық соғыс саясатын орнатып, Францияға қарсы британдық соғыс күшін қалыптастыруда маңызды рөл атқарды. Бұйрықтар Ұлыбритания мен саудасына әсер еткен бейтарап елдер арасындағы қарым-қатынастардың шиеленісуіне де себеп болды. Еуропада британдықтардың шектеулі сауда саясаты Қарулы бейтараптықтың екінші лигасының құрылуына және Даниямен (британдықтар онымен бірнеше соғыс жүргізді) және Ресей сияқты басқа бейтарап мемлекеттермен қарым-қатынастардың нашарлауына әкелді. Атлантика мұхитында Кеңес бұйрықтары Ұлыбритания мен АҚШ арасындағы 1812 жылғы соғысқа ұласқан шиеленістің басты себептерінің бірі болды.
These Orders in Council were a series of decrees, in the form of Orders in Council, made by the Privy Council of the United Kingdom in the course of the wars with Napoleonic France which instituted its policy of commercial warfare. The Orders are important for the role they played in shaping the British war effort against France, but they are also significant for the strained relations—and sometimes military conflict—they caused between Great Britain and neutral countries, whose trade was affected by them. In Europe, restrictive British trade policy, as enacted in the Orders, led to the formation of the Second League of Armed Neutrality and deteriorating relations with other neutral powers, notably Denmark (with whom the British would fight a series of wars) and Russia. In the Atlantic, the Orders in Council were one of the main sources of tension between the United Kingdom and the United States which led to the War of 1812.
Терминология
"Кеңестегі бұйрық" – британ үкіметі саясат қабылдайтын Мемлекеттік кеңестің отырысында Монархтың шығаратын бұйрығы. Бұл заңнама түрі кейде қолданыла береді, әсіресе Корольдік құқықтарды пайдалану кезінде. Американ тарихында "Кеңестегі бұйрықтар" термині 18-шы ғасырдың соңы мен 19-шы ғасырдың басында бейтарап сауданы шектеген және Наполеон Франциясы мен оның одақтастарына қарсы теңіз блокадасын енгізген осындай бұйрықтардың жиынтығын атау үшін де қолданылады. "Кеңестегі бұйрықтар" деген ұжымдық термин 1783, 1793, 1794, 1798, 1799, 1803–1809, 1811 және 1812 жылдардағы оннан астам блокадалық жарлықтар жиынтығын қамтиды; ең көп танымалдары – американдықтарға ең көп наразылық тудырған 1807 жылдың 7 қаңтарындағы, 1807 жылдың 11 қарашасындағы және 1809 жылдың 26 сәуіріндегі жарлықтар.
Formally, an "Order in Council" is an order by the Sovereign at a meeting of the Privy Council by which the British government decrees policies. This type of legislation is still used on occasion, particularly in the exercise of the Royal Prerogative. Especially in American history, the term "the Orders in Council" is also used collectively to refer to the group of such orders in the late 18th and early 19th centuries which restricted neutral trade and enforced a naval blockade of Napoleonic France and its allies. In total, the collective term "Orders in Council" refers to more than a dozen sets of blockade decrees in the years 1783, 1793, 1794, 1798, 1799, 1803–1809, 1811, and 1812; it is most often associated in particular with the decrees of 7 January 1807, 11 November 1807, and 26 April 1809 which were most inflammatory to the Americans.
Өмірбаян
1806 жылға қарай Наполеон құрлық Еуропасының билеушісі болды, тиімді түрде Ұлыбританияны континенттен оқшаулап тастады. Алайда, 1805 жылғы Трафальгар шайқасында француз және испан теңіз күштерінің жеңіліске ұшырауы Ұлыбританияға басып кіру туралы барлық ой-пікірлерге нүкте қойды. Наполеон британдықтардың саудалық күшін ескере отырып, «Континенттік жүйе» деп аталған экономикалық соғыс саясатын қолданды.
By 1806, Napoleon was master of continental Europe, effectively locking Great Britain out of the continent. However, the defeat of the French and Spanish navies at the Battle of Trafalgar (1805) ended any thoughts of an invasion of Great Britain. Napoleon, aware of British commercial strength, thus resorted to a policy of economic warfare, in what became known as the Continental System.
1806 жылғы 16 мамырдағы Британдық Кеңестің бұйрығы
Британдықтардың 1806 жылғы 16 мамырдағы жарлығына жауап ретінде, Бресттен Эльбаға дейінгі барлық порты блокада астында деп жариялағаннан кейін, Наполеон 1806 жылғы 21 қарашада Берлин жарлығын шығарды, ол француз, одақтас немесе бейтарап кемелерге Ұлыбританиямен сауда жасауға тыйым салды. Осы арқылы Наполеон британдық сауданы жоюға, оның қарқынды өнеркәсіптік дамуын тоқтатуға, оның қаржылық беделін төмендетуге және соңында бейбіт келісімге қол жеткізуге үміттенеді.
In response to a British Order in Council of 16 May 1806, which had declared all ports from Brest to the Elbe to be under a state of blockade, Napoleon issued the Berlin Decree of 21 November 1806, which forbade French, allied or neutral ships to trade with Britain. By this means, Napoleon hoped to destroy British trade, disrupt its growing industrial expansion, diminish its credit, and ultimately force a peace settlement.
1807 жылғы Британдық кеңес бұйрықтары
Ұлыбритания 6 қаңтарда және 11 қарашада 1807 жылғы Кеңестің бұйрықтарымен жауап берді, бұл өткен жылы енгізілген блокаданың ауқымын және мазмұнын кеңейтті. Бұл бұйрықтар Францияның, оның одақтастарының және бейтарап елдердің Ұлыбританиямен сауда жасауына тыйым салды және Корольдік теңіз флотына француз және одақтас порттарын блокадалауға нұсқау берді. Бұл бұйрыққа сәйкес, Францияға көмектесуге болатын әскери жабдықтарды тексеру үшін барлық тауарлар ағылшын порттарында тоқтауы тиіс болды. Ағылшын порттарында тексерілу үшін тоқтамаған кемелер британдықтар тарапынан тәркіленуге жатады.
Great Britain responded with the Orders in Council of 1807 issued on 6 January and 11 November 1807, extending the range and scope of the blockade instituted the previous year. These forbade French trade with Great Britain, its allies, or neutrals, and instructed the Royal Navy to blockade French and allied ports. This order required all shipment to stop in English ports to be checked for military supplies that could have aided France. Ships that did not stop to be checked at English ports were liable to British seizure.
1807 жылғы Милан жарлығы
1807 жылғы 17 желтоқсанда Наполеон Милан жарлығымен жауап берді, онда британдық порттарды қолданатын немесе британдық баждар төлейтін кез келген бейтарап кемелер британдық деп есептеліп, тәркіленуге тиіс екені жарияланды.
On 17 December 1807, Napoleon retaliated with the Milan Decree, which declared that all neutral shipping using British ports, or paying British tariffs, were to be regarded as British and seized.
Салдарлар
Корольдік флоттың күштілігіне байланысты, британдық континенттік Еуропаға қатысты блокадасы тиімді болды. Француз саудасы қиындыққа ұшырады, ал оның өнеркәсіптік революциясы шегінді. Алайда, Ұлыбритания осы кезеңде теңіз арқылы байланысты отарларымен саудасын арттырды. Контрабандалық сауда жалғасты, тіпті Наполеон да әскери қажеттіліктері үшін ембаргодан ерекшеліктер жасады. Көбірек маңызға иесі, экономикалық блокаданы күшпен жүзеге асыру Ұлыбритания мен Францияны бірнеше әскери қақтығыстарға итермеледі. Британдықтар 1807 жылдың қыркүйегінде Данияның Континенттік жүйеге қосылуын болдырмау үшін Копенгагенді бомбалады (Копенгаген шайқасы), ал Франциямен сауда жасаған бейтарап кемелерді тоқтату саясаты 1812 жылғы Англо-Америка соғысының басталуына ықпал етті (америкалықтар үшін ең жағымсыз үш заң, іс жүзінде, соғыс жарияланғаннан бес күн өткен соң жойылды, бірақ премьер-министр Лорд Ливерпуль бұл туралы хабардар болған жоқ). Дегенмен, сол жылы Наполеонның Ресейге басып кіруі, континенттік жүйесін күшпен іске асыру мақсатында, соғыстың шешімді нүктесіне айналды. Ол бұл жеңілістен кейін әскери күшін толыққанды қалпына келтіре алмады. Экономикалық соғыс Наполеонның 1815 жылы жеңілуімен аяқталды.
Due to the strength of the Royal Navy, the British blockade of continental Europe was reasonably effective. French trade suffered, and its primitive industrial revolution was set back. Great Britain, on the other hand, actually increased trade with its overseas colonies over the period. Smuggling persisted, and even Napoleon made exceptions to his embargo so he could procure necessary supplies for his war effort. More significantly, enforcing the economic blockades led both Great Britain and France into a series of military engagements. The British bombarded Copenhagen in September 1807 (Battle of Copenhagen) to prevent the Danish joining the Continental System, and the British policy of stopping neutral ships trading with France played a large part in the outbreak of the Anglo American War of 1812 (the three laws most repugnant to the Americans were in fact repealed five days after the declaration of war, but before Prime Minister Lord Liverpool was aware of it). However, it was Napoleon's invasion of Russia in the same year, again in part to enforce his continental system, that proved to be the turning point of the war. He was never able to recover militarily from that defeat. The economic warfare ended with Napoleon's final defeat in 1815.
Кеңес қаулыларының күшін жою
1812 жылы маусымда британдықтар АҚШ-қа ең үлкен ұступ жасады. 1812 жылы 16 маусымда, АҚШ соғыс жариялауға екі күн қалғанда, Сыртқы істер министрі Лорд Кастлер парламентте Кеңестің жарлығы күшін жоятынын мәлімдеді. Министрдің Америка Құрама Штаттарынан ресми түрде кеткен күні, 1812 жылы 23 маусымда лорд Ливерпуль басқаратын жаңа британ үкіметі Кеңестің жарлығын алдын ала күштен шығарды. АҚШ Конгресі соғыс жариялағаннан соң қырық бір күн өткенде, бұл жаңалық 1812 жылдың 29 шілдесінде Лондонға жетті. Екі күннен кейін министрлік алғашқы қарсы шараларын қабылдады. Ол британдық кемелерге конвоймен ғана жүзуге рұқсат берді және британдық порттарда американдық кемелерді ұстап тұруға шектеу қойды. Кеңестің жарлықтары 1812 жылы 23 маусымда күштен шығарылған, бірақ министрлер американдық тараптың реакциясын білгенше қосымша шаралар қабылдауды жоспарламады. Жарлықтардың күшін жою туралы хабар президент Джеймс Мэдисонға шамамен елу күннен кейін, 1812 жылдың 12 тамызында жетті. Ол тіпті соғыс жарияланғанына Британия қалай жауап бергенін білмейтіндіктен, әскери қимылдарды тоқтатудан бас тартты.
The British made their greatest concession to the United States in June 1812. On 16 June 1812, two days before the United States declaration of war, Lord Castlereagh, the Secretary of State for Foreign Affairs announced in Parliament that the Order in Council would be suspended. On the very day that the Minister took his formal leave from the United States, 23 June 1812, a new British government headed by Lord Liverpool provisionally repealed the Order in Council. Forty one days after the United States Congress declared war, the news reached London on 29 July 1812. Two days later, the Ministry ordered its first counter measures. It forbade British ships to sail except in convoys, and restrained American ships in British ports. The Orders in Council had been repealed on 23 June 1812, but the ministers did not intend to take additional measures until they could learn the American reaction. Word of the repeal of the Orders did not reach President James Madison until 12 August 1812, some fifty days later. Even then he refused to halt hostilities because he did not know how Britain had reacted to the declaration of war.