Кіріспе

Польша ақсұлуы (1828–1894)

Принц Владислав (Ладислав) Чарторыски (3 шілде 1828 – 23 маусым 1894) – Польша ақсұлуы, эмиграциядағы саяси белсенді, өнер коллекционері және Краковтағы Чарторыски мұражайын құрған адам.

Ерте өмір

Чарторыски 1828 жылдың 3 шілдесінде Польшаның Конгресс бөлігінде, Варшавада дүниеге келді. Ол ханзада Адам Ержа Чарторыски мен ханшайым Анна Зофия Сапиеханың ұлы болған. Оның әкесі саяси мансабын Польшаны Ресей, Пруссия және Австрия бөліске алғаннан кейін Ресей патшасы Александр I-нің сыртқы істер министрі болып бастады. Кейін ол Польша Ұлттық Үкіметінің эмиграциядағы 1-ші президенті және Александрдың мұрагері, патша Николай I-нің ащы қарсыласы болды. Оның үлкен ағасы – принц Витольд Чарторыски, ал кіші қарындасы – ханшайым Изабелла Эльжбета Чарторыска, ол граф Ян Канти Дзялыньскиге (Тит Дзялыньскидің ұлы) үйленді. Оның әкесінің ата-аналары ханзада Адам Казимеж Чарторыски мен Изабелла Флеминг болды. Оның анасының ата-аналары – ханзада Александр Антони Сапиеха және Анна Замойска.

Мансап

Принц Владислав Ламберт қонақ үйінің белсенді мүшесі болды. 1863-1864 жылдары ол революциялық Ұлттық үкіметтің (Rząd Narodowy) ағылшын, итальян, швед және түрік үкіметтерімен басты дипломатиялық өкілі болды. Ол сонымен қатар отбасының көркем өнердің құнды жинағына ие болды: картиналар, мүсіндер және ежелгі заттар. Ол египет өнеріне зор қызығушылық танытып, Париждегі және тікелей Египеттегі аукциондардан сатып алды. Ол кейбір заттарды Париждегі Польша кітапханасына, ал басқа археологиялық жәдігерлерді Ягеллон университетіне сыйлады. 1871 жылы ол Швейцарияның Рапперсвил қаласындағы Польша мұражайына заттар сыйлады. 1865 жылы ол Париждегі Декоративтік өнер көрмесіндегі «Польша бөлмесінде» «Чарторыски жинағының» көрмесін ұйымдастырды. 1878 жылы ол әжесі Изабела Чарторысканың 1801 жылы Пулавиде құрған, бірақ қараша көтерілісінен кейін жабылған Краковтағы Чарторыски мұражайын қайта ашты. Владислав үлкен ұлының дипломаттық мансапқа ие болатынына үміттенді, алайда Гуцио әкесінің тілегіне бағынбай, салезиандардың діни орденіне қосылды. Гуцио 1893 жылы дін қызметкері болып тағайындалды, бірақ оның әкесі де, отбасының ешкім де осы рәсімге қатыспады, және ол 34 жасында туберкулезден көз жұмды. Гуцио 2004 жылы қасиетті деп жарияланды.