Батыс Жаңа Гвинеядағы 1969 жылғы дауыс беру: Таңдаудың еркінен айырылушылық актісі
Act of Free Choice
1969 ж. Батыс Жаңа Гвинеядағы дауыс беру: Индонезия әскері таңдаған 1025 адам Индонезия билігіне қолдау көрсетті. БҰҰ резолюциясы даулы мәселені қарастырды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1969 жылы Батыс Жаңа Гвинеядағы референдум
1969 referendum in Western New Guinea
Еркін таңдау актісі – 1969 жылдың 14 шілдесі мен 2 тамызы аралығында өткен, даулы плебисцит. Онда Индонезия әскері таңдаған Батыс Жаңа Гвинеядағы 1025 адам Индонезияның билігіне бірауыздан қолдау көрсетті. Бұл оқиға Біріккен Ұлттар Ұйымының Бас Ассамблеясының 2504 (XXIV) қарарында еске алынды, бірақ Нью-Йорк келісімінің талаптарына сәйкес келе ме, және Біріккен Ұлттар Ұйымының Бас Ассамблеясының 1514 және 1541 (XV) қарарында айтылған және сипатталған "өздік шешім қабылдау" актісі болып табыла ма, деген мәселелер бойынша пікір білдірмеді. Оқиғаның даулы процесіне байланысты оны кейде "Таңдаудың жоқтығына қатысты акт" деп атайды.
The Act of Free Choice was a controversial plebiscite held between 14 July and 2 August 1969 in which 1,025 people selected by the Indonesian military in Western New Guinea voted unanimously in favor of Indonesian control. The event was mentioned by the United Nations in General Assembly resolution 2504 (XXIV) without giving an opinion whether it complied with the authorizing New York Agreement, and without giving an opinion whether it was an act of "self determination" as referred to and described in United Nations General Assembly resolutions 1514 and 1541 (XV) respectively. The event is sometimes disparagingly referred to as the "Act of No Choice" because of its controversial process.
Процесс
Нью-Йорк келісімінің 17-бабына сәйкес, плебисцит БҰҰ өкілі Фернандо Ортис Санстың (БҰҰ-дағы Боливия елшісі) аумаққа 1968 жылғы 22 тамызда келгеннен кейін бір жыл өткен соң ғана өткізілуі керек еді. Ортис Санц пен оның командасы тұрғын үй, ресурстар және аймақ бойынша көлік үшін Индонезия үкіметіне тәуелді болуға тиіс болды, ал Ортис Санц оларды индонезиялық шенеуніктердің "әрқашан" қадағалап, жергілікті папуастармен сөйлесу мүмкіндігінен айырғандарын атап өтті. Бұл плебисцит үш апта бойы сегіз округте жүргізілді. Сайлаушылардан қол көтеру арқылы немесе дайындалған мәтіндерді оқып дауыс беру сұралды, бұл БҰҰ бақылаушыларына көрсетілді. Олар Индонезияның билігін қолдап, ашық және бірауыздан дауыс берді. Reuters агенттігінің журналисі Хью Ланнның мәлімдеуінше, дауыс беруге таңдалған ер адамдарға өздеріне және отбасыларына қауіп төндіріліп, тәуелсіздікке қарсы дауыс беруге мәжбүр болды. Ланн сондай-ақ, жиналыс сыртында дауыс беруге қарсылық білдірген папуа жастарын әскери жүк көліктеріне салып алып кеткенін, ал ол, жалғыз шетелдік журналист ретінде, демонстрацияны суретке түсіргені үшін қарумен қорқытылған. Дауыс берген ерлер мен әйелдерге Индонезия әскерилерінің арнайы операциялар бөлімі плебисцит кезінде не айту керектігін алдын ала тапсырды, және бұл болжамды, олар дерлік бірдей пікірлерді, бірдей сөздермен қайталады – папуастар 1945 жылдан бері өзін индонезиялық деп есептейді және индонезиялық тудың астында индонезиялықтармен бір халық болуға тиіс. Ортис Санц өзінің баяндамасында «индонезиялық тәжірибеге сәйкес еркін таңдау актісі орын алды» деп жазды, бірақ бұл актінің халықаралық тәжірибеге сәйкес екенін растамады, өйткені Еркін Таңдау Актісі осыны талап еткен. Біріккен Ұлттар Ұйымы Бас Ассамблеясының 2504 қаулысымен бұл нәтижелерге назар аударды. Жаңа референдумды көптеген ұйымдар қолдайды, соның ішінде туған жерлік Free Papua Movement (OPM) және Free West Papua Campaign (Батыс Папуаны Азат ету Кампаниясы), олар Батыс Папуа халқына өз тағдырын өзі шешуге және индонезиялық үкімшіліктен толық тәуелсіздік алуға көмектесу үшін жұмыс істейді.
Under Article 17 of the New York Agreement, the plebiscite was not to occur until one year after the arrival of U. N. representative Fernando Ortiz Sanz (the Bolivian ambassador to the United Nations) in the territory on 22 August 1968. Ortiz Sanz and his team had to rely on the Indonesian government for housing, resources and transport around the region, and Ortiz Sanz noted that they were "followed everywhere" by Indonesian officials in a way that restrained them from talking with the local Papuans. which was conducted across eight regencies over three weeks. Electors were asked to vote by raising their hands or reading from prepared scripts, in a display for United Nations observers. They voted publicly and unanimously in favour of Indonesian control. According to Hugh Lunn, a journalist from Reuters, men who were selected for the vote were coerced into voting against independence with threats of violence against their persons and their families. Lunn also claims that outside the assembly, Papuan youths protesting the vote were thrown into army trucks and driven away, and that he, as the only foreign journalist, was threatened at gunpoint for taking photos of the demonstration. The men and women who voted were instructed beforehand by the Indonesian military's Special Operations Section exactly what to say during the plebiscite, and unsurprisingly reproduced nearly the exact same opinions with the exact same wording — that the Papuans had considered themselves Indonesian since 1945, and were to be one people with the Indonesians under the Indonesian flag. Ortiz Sanz wrote in his report that "an act of free choice has taken place in accordance with Indonesian practice”, but not confirming that it was in accordance with international practice as the Act of Free Choice had required. The United Nations took note of the results with General Assembly Resolution 2504. A new referendum is supported by many organisations including the indigenous Free Papua Movement (OPM), and the Free West Papua Campaign which work to provide West Papuans with self determination and full independence from Indonesian rule.
Ескерткіштер
Джаяпура, Папуа және Мерауке, Оңтүстік Папуа қалаларында осы оқиғаны еске алу үшін ескерткіштер салынды. Олар 1969 жылдың 16 және 17 қыркүйегінде Президент Сухарто тарапынан ашылды.
Monuments commemorating the event are built in Jayapura, Papua and Merauke, South Papua. They were inaugurated by President Suharto on 16 and 17 September 1969, respectively.