Эмиль Людвиг: неміс-швейцар жазушысы, тарихи тұлғалар туралы биогр-ялар авторы. Өмірі, шығармашылығы, еврей тегі және Уолтер Ратенау қатылысы туралы ақпарат.
German Swiss author (1881–1948)
Emil Ludwig Fackenheim
Эмиль Людвиг (25 қаңтар 1881 – 17 қыркүйек 1948) – неміс-швейцар жазушысы, өмірбаяндары және тарихи тұлғалар туралы зерттеулерімен белгілі.
Emil Ludwig (25 January 1881 – 17 September 1948) was a German Swiss author, known for his biographies and study of historical "greats."
Өмірбаян
Эмиль Людвиг (алғашқы аты Эмиль Кохн) 1881 жылғы 25 қаңтарда қазіргі Польшаның Бреслау қаласында дүниеге келген. Ол еврей отбасында туып, еврей емес адам ретінде өскен, бірақ крещениеден өтпеген. "Гитлерден кейін көптеген адамдар еврей болды", - деді ол. "Мен Вальтер Ратенаудың [1922 жылы] өлтірілгенінен бері евреймін, сол күнден бастап мен еврей екенімді айтамын". Людвиг заңгерлік мамандықты оқыған, бірақ жазуды мансап ретінде таңдаған. Бастапқыда ол пьесалар мен повестьтер жазды, сонымен қатар журналист болып жұмыс істеді. 1906 жылы Швейцарияға көшіп барды, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Вена мен Стамбулда "Berliner Tageblatt" газетінің шетелдік тілшісі болып жұмыс істеді. Ол 1932 жылы Швейцария азаматы болды, кейін 1940 жылы АҚШ-қа көшіп кетті. 1921 жылы Согхомон Тельирянның армян геноцидінің басты ұйымдастырушысы Талат-пашаны өлтіргені үшін сотталғаннан кейін Людвиг былай деп жазды: "Халықтардың лигасы халықаралық тәртіптің қорғаушысы ретінде ұйымдасқан кезде ғана армян қатқасыздары жазасыз қалмайды, өйткені түрік пашасының бірде-бір ұлтты шөлге жіберуге құқығы жоқ". 1920 жылдары тарихи фактілер мен ойдан шығарылған оқиғаларды психологиялық талдаумен біріктірген танымал өмірбаяндарымен халықаралық атаққа ие болды. 1920 жылы Гёте туралы өмірбаяны жарық көргеннен кейін, ол бірнеше ұқсас өмірбаяндарды жазды, соның ішінде Бисмарк туралы (1922–24) және Иса туралы (1928). Людвигтің өмірбаяндары Германиядан тыс жерлерде танымал болғандықтан және кеңінен аударылғандықтан, ол АҚШ-та тұрып жатып табыс тапқан бақытты эмигранттардың бірі болды. Оның жазбаларын Геббельс өте қауіпті деп санайды, ол оны өзінің күнделігінде атады. Людвиг Бенито Муссолинимен және 1929 жылғы 1 желтоқсанда Мустафа Кемаль Ататүрікпен сұхбаттасты. Түркия Республикасының негізін қалаушымен сұхбаты 1930 жылғы наурыз айында "Wiener Freie Presse" басылымында жарияланып, дін мен музыка мәселелерін қарастырды. Ол сондай-ақ 1931 жылғы 13 желтоқсанда Мәскеуде Иосиф Сталинмен сұхбаттасты. Бұл сұхбаттың үзіндісі Сталиннің Ленин туралы кітабына енген. Людвиг бұл сұхбатты Сталиннің өмірбаянында баяндады. Людвигтің Чехословакияның негізін қалаушы және ұзақ жылдар бойы президенті болған Т. Г. Масарикпен сұхбаттары 1936 жылы "Демократияны қорғаушы" деген атпен жарияланды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін ол Германияға журналист ретінде барды, және 1943/44 жылдары Веймардан жоғалған Гёте мен Шиллердің саркофагтарын қайтарып алуымызға біз оған қарыздармыз. Ол соғыстан кейін Швейцарияға оралып, 1948 жылы Швейцарияның итальяндық бөлігі Тичино кантонында Аскона коммунасының бір бөлігі Мошиада қайтыс болды. 1944 жылы Людвиг "The New York Times" газетіне хат жазып, "Гитлердің еврейлерге қарсы фанатизмін одақтастар пайдалана алады. Үш үлкен держава неміс халқына листовкалар арқылы, ал неміс үкіметіне бейтарап елдер арқылы жариялау жіберуі керек; еврейлерді одан әрі өлтіру жеңістен кейін қорқынышты кек алуға әкелетінін ескертуі керек. Бұл генералдар мен нацистердің арасындағы, сондай-ақ ультра-нацистер мен басқа немістердің арасындағы қазіргі келіспеушілікке ықпал етеді" деді. 1948 жылғы мамыр айында "Tempo" журналында жарияланған мақалада Людвиг Гитлер өзінің орнына өлтірілген және өртелген адамның денесін жіберіп аман қалған болуы мүмкін деген болжам жасады. Сол жылы Нюрнбергтегі "Einsatzgruppen" ісі бойынша сот төрағасы Майкл Мусманно Людвигтің теориясын жоққа шығарды, Гитлер өлді деген өзінің нақты көзқарасын білдірді; Мусманно бұл пікірлерін екі жылдан кейін жариялаған кітабында кеңейтіп түсіндірді. Людвиг 1948 жылғы 17 қыркүйекте Аскона маңында ұйықтағанда қайтыс болды.
Emil Ludwig (originally named Emil Cohn) was born in Breslau, now part of Poland, on 25 January 1881. Born into a Jewish family, he was raised as a non Jew but was not baptized. "Many persons have become Jews since Hitler," he said. "I have been a Jew since the murder of Walther Rathenau [in 1922], from which date I have emphasized that I am a Jew." Ludwig studied law but chose writing as a career. At first he wrote plays and novellas, also working as a journalist. In 1906, he moved to Switzerland, but, during World War I, he worked as a foreign correspondent for the Berliner Tageblatt in Vienna and Istanbul. He became a Swiss citizen in 1932, later emigrating to the United States in 1940. After the 1921 trial of Soghomon Tehlirian for the assassination of Talat Pasha, the main architect of the Armenian genocide, Ludwig wrote, "Only when a society of nations has organized itself as the protector of international order will no Armenian killer remain unpunished, because no Turkish Pasha has the right to send a nation into the desert". During the 1920s, he achieved international fame for his popular biographies which combined historical fact and fiction with psychological analysis. After his biography of Goethe was published in 1920, he wrote several similar biographies, including one about Bismarck (1922–24) and another about Jesus (1928). As Ludwig's biographies were popular outside of Germany and were widely translated, he was one of the fortunate émigrés who had an income while living in the United States. His writings were considered particularly dangerous by Goebbels, who mentioned him in his journal. Ludwig interviewed Benito Mussolini and on 1 December 1929 Mustafa Kemal Atatürk. His interview with the founder of the Republic of Turkey appeared in Wiener Freie Presse in March 1930, addressing issues of religion and music. He also interviewed Joseph Stalin in Moscow on 13 December 1931. An excerpt from this interview is included in Stalin's book on Lenin. Ludwig describes this interview in his biography of Stalin. Ludwig's extended interviews with T. G. Masaryk, founder and longtime president of Czechoslovakia, appeared as Defender of Democracy in 1936. At the end of the Second World War, he went to Germany as a journalist, and it is to him that we owe the retrieving of Goethe's and Schiller's coffins, which had disappeared from Weimar in 1943/44. He returned to Switzerland after the war and died in 1948, in Moscia, a neighborhood, part of the commune of Ascona, in the canton of Ticino, which is the Italian part of Switzerland. In 1944, Ludwig wrote a letter to The New York Times where he urged that "Hitler’s fanaticism against the Jews could be exploited by the Allies. The Three Powers should send a proclamation to the German people through leaflets and to the German Government through neutral countries; threatening that further murdering of Jews would involve terrible retaliation after victory. This would drive a wedge into the already existing dissension of the generals and the Nazis, and also between ultra Nazis and other Germans." In a May 1948 Tempo magazine article, Ludwig theorized that Hitler could have survived by having a body double killed and cremated in his place. The same year, presiding judge at the Einsatzgruppen trial at Nuremberg Michael Musmanno dismissed Ludwig's theory in an article stating his own definitive view that Hitler had died; Musmanno elaborated these opinions in a book two years later. Ludwig died in his sleep near Ascona on 17 September 1948.
Людвигтің француз және ағылшын тіліндегі шығармалары
1926–1940 жылдар аралығында Эмиль Людвигтің француз тіліндегі келесі кітаптары жарық көрді: Биографиялар: Гёте (3 томдық), Наполеон, Бисмарк, Үш Титан, Линкольн, Адамның Ұлы, Нил (2 томдық). Саяси еңбектер: Вильгельм II, 1914 жылғы шілде, Версаль, Гинденбург, Рузвельт, Барбаростар мен Музыканттар, Германияның рухани жеңісі, Муссолинимен әңгімелер, Жаңа қасиетті одақ. Гёте, Наполеон, Бисмарк және Вильгельм Гогенцоллерн туралы өмірбаяндар ағылшын тілінде G. P. Putnam's Sons (Нью-Йорк және Лондон) баспасынан қол жетімді. Эмиль Людвиг – және қазір де солай – 1926 жылы, Германияда түпнұсқа неміс тілінде жарық көргеннен кейін ағылшын тілінде жарық көрген Наполеонның танымал өмірбаянымен әйгілі болды, ал Людвиг сол кезде Германияда тұрып жатқанда. Бұл кітап бүгін де оқылуға лайық – Людвигтің жоғалған дәуірді қарапайым тілмен еске түсірудегі сирек қабілеті бар. Кітаптың ерекшелігі – оның дереулік сезімін беруі, Людвиг жазғандар қазіргі оқиғалар сияқты көрінеді. «Наполеон» кітабы Boni & Liveright баспасынан шығарылды, ол сол кезде интеллектуалдық және ғылыми қызығушылық тудыратын кітаптарымен танымал Нью-Йорк баспасы болды.
The following French editions of Emil Ludwig's books were published in the period 1926–1940: Biographies: Goethe (3 volumes), Napoléon, Bismarck, Trois Titans, Lincoln, Le Fils de l'Homme, Le Nil (2 volumes). Political works: Guillaume II, Juillet 1914, Versailles, Hindenburg, Roosevelt, Barbares et Musiciens, La Conquête morale de l'Allemagne, Entretiens avec Mussolini, La Nouvelle Sainte Alliance. Biographies of Goethe, Napoleon, Bismarck and Wilhelm Hohenzollern are available in English from G. P. Putnam's Sons (New York and London). Emil Ludwig was – and remains – renowned for a popular biography of Napoleon published in English in 1926, just after it was published in Germany in the original German, while Ludwig was still living there. This book is still quite readable today – Ludwig has a rare gift of evoking a vanished era in straightforward plain prose. The book has a rare quality of immediacy, as if what Ludwig writes of were almost current history. Napoleon was published by Boni & Liveright, a New York publishing house renowned for titles of intellectual and scholarly interest in its day.
Наполеонның жазу стилі
Людвиг кейіпкерлерді дәл сөздермен, драмалық цитаталар мен сөйлемдер арқылы сипаттайды. Оның "Наполеон" романында фактілерді халық арасында кең таралған оқиғалар мен қауесеттермен үйлестіру шеберлігі бүкіл кітапты егжей-тегжейлі саяхатқа айналдырады. Оның кітаптарындағы айқын сипаттамалары мен психологиялық талдаулары кейіпкерлерді нағыз батырлардай көрсетіп береді. Оның ерекше жазу стилі сол заманғы күрделі саяси оқиғаларды қызықты да оқуға оңай түсіндіреді.
Ludwig describes the characters using accurate vocabulary and dramatic quotes and sentences. His ability to combine facts with popular stories and rumors in his novel "Napoleon" makes the entire book a detailed odyssey. The explicit descriptions and psychological interpretations in his books make it appear as if the characters were heroes. His unique writing style simplifies the intricate political activities of that time in an interesting and readable manner.