Ұлыбритания және Ирландиядағы Сурож епархиясының тарихы

Кіріспе

Ұлыбританиядағы Ресей Православие Шіркеуінің епархиясы, Қырымдағы Сорож (қазіргі Судак) қаласы

Сорож Ресей Православие епархиясы (Суро́жская епа́рхия) – Ұлыбритания және Ирландия аралдарын қамтитын Ресей Православие Шіркеуінің (РПШ) епархиясы. 2018 жылдың 28 желтоқсанынан бастап Сорож епархиясы Батыс Еуропадағы Патриархиялық Экзархат құрамына кіреді. 1962 жылдың қазанында құрылған епархияны 2003 жылы қайтыс болғанға дейін митрополит Антоний (Блум) басқарды. 2010 жылы жаңа уставтары қабылданғаннан бері епархия Мәскеу және Бүкіл Ресей Патриархының тікелей және жеке рухани және әкімшілік билігінде.

Епархияның пайда болуы

Соруж епархиясының бастауы Лондондағы Успение шіркеуінде жатыр, ол 1716 жылдан бастап Ресей елшілігінің шіркеуі ретінде пайда болды. Сол жылы архимандрит Геннадий Стрэндке жақын орналасқан Exchange Court үйін жалға алып, үлкен қонақ бөлмесін шіркеуге айналдырды. Лондонның англикандық епискобы Джон Робинсон православиелік құлшылыққа рұқсат берді, бірақ ғибадаттың жасырын болуы, ағылшын халқының қатысуына тыйым салу және ән салудың тым жоғары болмауы талап етілді, себебі "жалпы жұртшылыққа зиян келтірмеу қажет". Алғашқы құлшылық 1716 жылғы қарашада Мәрияның киелі үйге әкелу мерекесінде өтті. Шағын болғанымен, қауымда орыс дипломаттары, орыс және грек саудагерлері болды, себебі 1838 жылға дейін Лондонда грек шіркеуі болған жоқ. Келесі ғасырда онға жуық ағылшын отбасы да шіркеуге қосылды, сондай-ақ 1738 жылы православие дініне өткен бай американдық отаршыл полковник Филипп Людвелл III де болды. Тағы бір белгілі ағылшын мүшесі – лингвист Джон Парадайс, Корольдік қоғамның мүшесі. 1756 жылға қарай шіркеудің жағдайы нашарлап, Exchange Court "зиярат етуге ұятты орынға" айналды, оны көбінесе әйелдер аралайтын. Сондықтан Берлингтон Гарденсте тағы бір үлкен үй жалға алынды, қайтадан қонақ бөлмесі құлшылық ету үшін пайдаланылды. Англо-орыс соғысы (1807–1812) кезінде шіркеудің пасторы Лондондағы Ресейдің жалғыз дипломатиялық өкілі болды. Шіркеу тағы екі рет көшті, 1784 жылы Ұлы Портленд көшесіне, ал 1813 жылы 32 Welbeck Street мекенжайындағы үлкен қабатты үйге. Мұнда үйдің арт жағында тұрақ салынды, ол 1860 жылдардың соңында қайта жаңартылды және қазірде мәдени ескерткіш ретінде тіркелген, бірақ православиелік құлшылық орындалмайды. 1920 жылдан бастап Лондон қаласындағы Санкт-Мэри-ле-Боу англикан шіркеуі өсіп келе жатқан орыс қауымына жексенбі және мереке күндері құлшылық етуге мүмкіндік берді, ал 1921 жылы Англия шіркеуі Букингем сарайы жолындағы Санкт-Филип шіркеуінің бос ғимаратын ұсынды, ол бұрынғылары сияқты Құдай анасының ұйықтауы шіркеуі ретінде қасиеттендірілді. 1955 жылы Санкт-Филип шіркеуінің жері Виктория автобус станциясын кеңейту үшін сатып алынды. Ұзақ келіссөздерден кейін, қауымға Knightsbridge, Ennismore Gardens орналасқан, пайдаланылмаған Англикан шіркеуі, All Saints' Church ұсынылды, ол қазір Лондондағы Успение кафедралық шіркеуі болып табылады. Ресей революциясынан кейінгі жылдары қауымның юрисдикциялық тарихы күрделі. Ресей революциясынан кейін қауым Ресей шетіндегі Орыс Православие Шіркеуінің (РПШ) қарамағында болды. Алайда 1926 жылы қауым РПШ-ны қолдағандарға және Мәскеу патриархатын қолдағандарға бөлінді. Әр топ кезекпен құлшылық өткізді. Содан кейін, 1931 жылы, қауым Константинополь патриархатының қарамағына берілді. 1945 жылы қауым өзінің епископы, митрополит Евлогийге еріп, Мәскеу патриархатына қайта оралуға ниеттенді, бірақ ол үшін Экуменикалық патриархтан рұқсат алу қажет болды, бірақ ол берілмеді. 1948 жылы иеромонах Антоний (Блум) Санкт-Альбан және Санкт-Сергиус ағылшын-православтық бірлестігінің капелланы болып тағайындалды. 1950 жылғы 1 қыркүйекте иеромонах Антоний Лондондағы Успение орыс шіркеуінің пасторы болды. Бірақ сол кезде Успение шіркеуі Ұлыбританиядағы жалғыз орыс православие шіркеуі емес еді, себебі орыс православие қауымдары құрған басқа да шіркеулер пайда болды. Бұл 1957 жылы Ұлыбританияда Батыс Еуропа Экзархатының (Мәскеу патриархаты) Сергиево викариатын құруға себеп болды, ал иеромонах Антоний енді Сергиево епископы болды. Осыдан кейін, 1962 жылғы 10 қазанда Соруж епархиясы құрылды, оның төрағасы Сергиево епископы Антоний болды, ол кейіннен Соруж архиепископы Антоний атанды. Ресей шіркеуі Англия шіркеуімен жақсы қарым-қатынасты сақтау үшін епархияға британдық аумақтың атын қоймады.

The origins of the Diocese of Sourozh lie in the Parish of the Dormition in London, which from 1716 existed as the Russian Embassy Church. In that year, Archimandrite Gennadius rented a house in Exchange Court, an alley leading off the Strand and converted the large drawing room into a church. The Anglican Bishop of London, John Robinson, agreed to allow Orthodox worship at the church, with the stipulation that the services remained private, that English people were excluded and that singing should not be loud "lest common crowds cause any harm". The first service was held in November 1716 on the Feast of the Presentation of Mary. Although small, the congregation included Russian diplomats, and Russian and Greek merchants, there being no Greek church in London until 1838. Over the following century, a dozen English families also joined the church, as did Colonel Philip Ludwell III, a wealthy American colonist who was received into Orthodoxy in 1738. Another notable English member was the linguist John Paradise, a Fellow of the Royal Society. By 1756, the church had fallen into disrepair, and Exchange Court had degenerated into "a disreputable and shameful place" frequented by prostitutes. Therefore, another large house was rented in Burlington Gardens, again with the drawing room converted for worship. During the Anglo Russian War (1807–1812), the rector of the church became Russia's sole diplomatic representative in London. The church made a further two moves, in 1784 to Great Portland Street and in 1813 to a large terraced house at 32 Welbeck Street. Here, a chapel was built in the rear of the house on the site of the stables, which was itself rebuilt in the late 1860s and is now a listed building, although no longer a place of Orthodox worship. From 1920, the Anglican church of St Mary le Bow in the City of London, allowed the growing Russian congregation to worship there on Sundays and feast days, and in 1921 the Church of England offered a redundant church building, St Philip's, in Buckingham Palace Road, which, like its predecessors, was consecrated as the Church of the Dormition of the Mother of God. In 1955, the site of St Philip's Church was purchased for the construction of an extension to Victoria Coach Station. After long negotiations the parish was offered a disused Anglican church in Knightsbridge, All Saints' Church, Ennismore Gardens, which is now the Dormition Cathedral, London. The jurisdictional history of the parish in the years following the Russian Revolution is complicated. Immediately following the Russian Revolution the parish was under the jurisdiction of what would become known as the Russian Orthodox Church Outside Russia (ROCOR). In 1926, however, the parish split into those who continued to support ROCOR and those who supported the Moscow Patriarchate. Each group took services in turn. Then, in 1931, the parish was taken into the jurisdiction of the Patriarchate of Constantinople. In 1945 the parish followed its bishop, Metropolitan Evlogii, who wished to move back into the Moscow Patriarchate but on the condition that he would need a release from the Ecumenical Patriarch – which was applied for, but never granted. In 1948 Hieromonk Anthony (Bloom) was appointed Chaplain of the Anglican Orthodox Fellowship of Saint Alban and Saint Sergius. On 1 September 1950 Hieromonk Anthony became the Rector of the Russian Parish of the Dormition in London. But by that time, the Parish of the Dormition was not the only Russian Orthodox parish in Great Britain, as a number of other parishes appeared, set up by Russian Orthodox communities. This prompted, in 1957, the formation in Great Britain of the Vicariate of Sergievo of the Exarchate of Western Europe (Moscow Patriarchate), with Hieromonk Anthony now becoming Bishop of Sergievo. Following this, on 10 October 1962, the Diocese of Sourozh was formed, led by Bishop Anthony of Sergievo, who then became Archbishop Anthony of Sourozh. The Russian Church did not name the diocese after a British territory so as not to upset good relations with the Church of England.

Епархияның ерекшелігі

Көп жылдар бойы Ұлыбритания мен Кеңес Одағы арасындағы саяси жағдай Сорож епархиясының Мәскеу патриархатынан дербес жұмыс істеуіне мүмкіндік берді. Осы жылдар ішінде ол өзінің ерекше рухани атмосферасын және құлшылық салтын қалыптастырды. Орыс православие шіркеуінің қалыпты тәжірибесінен өзгеше, Сорожда некелер сенбі күні болуы мүмкін, жиі қатысу кең таралған, әр қатысу алдында күнәһарлық қажет деп есептелмейді, ораза шарттары орыс православие шіркеуіндегідей қатаң сақталмайды және әйелдер шіркеуге бас киім киюге міндетті емес, юбканың орнына шалбар кие алады. Сорож епархиясын ерекшелендіретін нәрсе – епархиялық жарғысындағы ереже, онда Сорож епархиялық ассамблеясы епархияға қандай епископтарды тағайындауға болатынын шешуге құқылы (Ресей православие шіркеуінде епископтарды Киелі Синод тікелей тағайындайды, бұл ретте епархиямен кеңеспеуі мүмкін). Бұл ерекшеліктер 1917–1918 жылдарғы Бүкілресейлік шіркеу соборының қаулылары негізінде заңдастырылды, оған сәйкес Сорож епархиясының жарғылары жазылды. Дегенмен, Мәскеу патриархаты бұл жарғыларды ресми түрде қабылдаған жоқ, сондықтан заң бойынша олар күшін жойды. Өмір бойында епархия көбінесе Оңтүстік Англияда орналасқан. Ол Англияның солтүстігіне, Уэльске, Шотландияға, Солтүстік Ирландияға немесе Ирландия Республикасына айтарлықтай кеңейген жоқ, бірақ Ұлыбритания мен Ирландияның осы аймақтарындағы орыс православиешілердің саны артып келеді. Епархияның орталығы Лондондағы кафедралық собор және Оксфордтағы приход болды, ал епископтық осы жерлерде тұрды. Епархияның мәдениеті митрополит Антонийдің көп жылдар бойы қалыптасқан Франко-орыс эмигрант православиесін, сондай-ақ епархияға өткен көптеген ағылшындардың шіркеулік ортасын – орта және жоғары ағылшындықты бейнеледі. Епархия мүшелерінің көптегені Ұлыбританияда автокефальды (өздірікті) православие шіркеуін құруды мақсат етті. Митрополит Антоний өмірінің соңына дейін Мәскеу патриархатымен байланысын сақтап келді. Сорож епархиясы Грекияның Тиатера және Ұлыбритания архиепархиясынан (Экуменикалық патриархаттың британдық епархиясы) сандық тұрғысынан әлдеқайда кішкентай болғанымен, митрополит Антоний Сорож епархиясын "Британиядағы православие шіркеуі" деп санады, себебі ол барлығына ашық болды және тек белгілі бір этникалық топқа ғана емес (Тиатера епархиясының сияқты). Алайда, кейбір консервативті РОКОР өкілдері Сорож епархиясын "англикандық православие нысанын" қолдағандығы үшін сынады, бұл "кішкентай және қартайып бара жатқан зиялылар тобының" бастамасы болды, олар "бір белгілі жоғарғы орта таптың, батыс мәдени элитасының бір буыны" еді.

For many years the political situation between Great Britain and the Soviet Union meant that the Diocese of Sourozh was able to function in virtual independence of the Moscow Patriarchate. In those years it developed its own distinctive ethos and liturgical practices. Thus, in contrast to the typical practice of the Russian Orthodox Church, in Sourozh marriages may take place on a Saturday, frequent communion is common, confession is not considered necessary before each communion, fasting rules are observed less strictly than is often the case in the Russian Orthodox Church and women are not required to wear headscarves in church and may wear trousers rather than skirts. Also distinctive of the Sourozh diocese has been the stipulation in its diocesan statutes according to which the Sourozh diocesan assembly has the right to determine what bishops can be appointed to the diocese (it is standard in the Russian Orthodox Church for bishops to be appointed directly by the Holy Synod without necessarily having to consult the diocese in question). These particularities were legitimated within the diocese upon the basis of the decrees of the All Russian Church Council of 1917–1918, in accordance with which the statutes of the Diocese of Sourozh were written. The Moscow Patriarchate, however, has never formally accepted these statutes, so in legal terms they are in effect without any force. Throughout its existence, the diocese has remained predominantly located in southern England. It has not expanded substantially into the north of England, Wales, Scotland, Northern Ireland or the Republic of Ireland, though increasing numbers of Russian Orthodox Christians located in these areas of Great Britain and Ireland. The diocese has been centred on the cathedral in London and the Parish in Oxford, with the episcopacy residing in these locations. The culture of the diocese reflected both the Franco Russian emigre Orthodoxy in which Metropolitan Anthony had spent many of his formative years, as well as the middle to high Anglicanism which formed the ecclesial background of many of the English converts to the diocese. Many in the diocese had a long term vision of the establishment of an autocephalous (self governed) Orthodox Church in Great Britain. Metropolitan Anthony himself maintained links with the Moscow Patriarchate to the end of his life. And whilst the Diocese of Sourozh was numerically far smaller than the Greek Orthodox Archdiocese of Thyateira and Great Britain (the local British Diocese of the Ecumenical Patriarchate), Metropolitan Anthony considered the Diocese of Sourozh to be "the Orthodox Church in Britain" simpliciter, on the grounds that it was open to all and not only to those of a particular ethnic background (as he took the Diocese of Thyateira to be). However, some traditionalist ROCOR criticised the Sourozh diocese for endorsing "'an Anglican form of Orthodoxy", led by "a small and ageing clique of intellectuals, very much part of one particular, upper middle class, Western cultural elitist group, one elderly generation".

Совет Одағы құлағаннан кейін епархияға келушілер

Ресейде коммунизм құлағаннан кейін, православие шіркеуіне орыс православие шіркеуінің жаңа бір тобы келді. Бұл топтың көпшілігі Лондондағы епархиялық соборға қатысып, епархиядағы қалыпты емес (орыс шіркеуі үшін) тәжірибелерге наразылық білдірді және оның құлшылық тәжірибелері мен рухани атмосферасын орыс православие шіркеуінің стандартты тәжірибесімен үйлестіруге тырысты. Мұндай өзгерістерді қолдаушылар үшін бұл «қалыпқа келтіру» болды, ал қарсыластары үшін – русификация. Британдық ROCOR дін қызметкерлері Соруж епархиясының Ұлыбританияның шіркеулері жоқ аймақтарында тұратын Ресейден келген жаңа православие христиандарының рухани қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін жеткілікті түрде кеңеймегенін айтты. Мұндай айыптаулар Киелі Синод комиссиясымен расталды, ол соңғы жылдары «қызмет өткізуге және, әсіресе, күнә тартуға жеткілікті орыс тілінде сөйлейтін дін қызметкерлері болмады, ағылшын тілі құлшылық тілі ретінде көбірек қолданыла бастады және бұл собордағы ағылшын тілінде сөйлейтін адамдардың нақты санына пропорционал емес еді» деген қорытындыға келді. Бұл көбінесе юрисдикциялық дауларға, ауылдық шіркеулерге немқұрайлы қарауға немесе Мәскеуге жақын тұратын мирян мен Ұлыбританияда автокефалиялы православие шіркеуінің идеясын қолдайтындар арасындағы қақтығысқа байланысты болды. Ресей православие шіркеуінің мәлімдемесіне сәйкес, әулие Иларион бастапқыда епархияның көп бөлігімен жақсы қабылданыпты. Бірақ көп ұзамай, епископ Василий және епархиядағы басқалар епископ Иларионның РПЦ-дағы жоғары дәрежелі дін қызметкерлерінің нұсқауымен митрополит Антонийді әлсіретіп, РПЦ-ның епархияға бақылауын күшейтуге тырысып жатқанын мәлімдеді. Епископ Иларионның тағайындалуының және тағайындалғаннан кейінгі басшылығының жолдарына қатысты күдіктер туды. Осы кезеңде епископ Василий және басқалар Мәскеу патриархатымен қарым-қатынас нашарласа, Соруж епархиясының мүшелері Ресей православие шіркеуінен шығып, Экуменикалық патриархатқа қосылып, юрисдикциясын өзгертеді деп болжады. Кейін епископ Василий Митрополит Антонийдің толық білуімен Соруж епархиясының дін қызметкерлеріне епархиядан басқа юрисдикцияға ауысуға мүмкіндік беру үшін «қызметтен босату туралы хаттар» дайындалғанын мәлімдеді. Алайда, митрополит Антонийдің ең жақын және сенімді көмекшілерінің бірнешеуі бұл туралы ештеңе білмейтінін айтты. 2006 жылдың 9 мамырында Патриарх Алексий II Осборнның Соруж епархиясының әкімшісі қызметінен босатылуы туралы жарлық шығарды. 2006 жылдың 8 маусымында Экуменикалық патриархаттың Киелі Синоды епископ Василийдің үндеуіне жауап берді. Синод бірауыздан епископ Василийді қабылдауға келісіп, оған Амфиполис епискобы деген жаңа атақ берді. Амфиполис епискобы ретінде Осборн Батыс Еуропадағы орыс дәстүріндегі шіркеулердің Экуменикалық патриархат архиепископының (яғни «Экзархатының») Комна архиепискобы Габриэль басшылығымен көмекші епископ болып тағайындалды. Экзархатта епископтың көмекшісі болған қысқа уақытында Василийдің билігі Британ аралдарындағы жаңадан құрылған шіркеулер викариатына қатысты, олар оның Ресей православие шіркеуінен Экуменикалық патриархатқа көшуіне еріп келді. 2007 жылдың наурызында Женевада екі патриархаттың (Мәскеу және Константинополь) өкілдері арасында келіссөздер өтті. Бұл келіссөздер 27 наурызда Мәскеу патриархатының Киелі Синоды Осборнды өзінің юрисдикциясынан босатуымен аяқталды. Синодтың шешімі туралы БАҚ-қа пікір білдірген Смоленск және Калининград митрополиті Кирилл, Мәскеу патриархатының Сыртқы шіркеу қатынастары департаментінің төрағасы, былай деді: «Проблема епископ Василий Константинопольден ешқандай өтінішсіз және Мәскеу патриархатының келісімінсіз Константинопольге барғандықтан туындады. Енді Константинополь оның құжаттарын сұрады, оларға әдетте босату туралы хат қосады. Бұл Мәскеу патриархаты епископ Василийге канондық демалыс берді дегенді білдіреді».

With the fall of communism in Russia, a new wave of Russian Orthodox parishioners entered the diocese. Many amongst this group, attending the diocesan cathedral in London, were unhappy at the (for a Russian Church) non standard practices which prevailed in the diocese, and sought to bring its liturgical practices and ethos into line with the standard practice of the Russian Orthodox Church. For the supporters of such change, this amounted to 'normalisation'; for its opponents, it constituted Russification. It has been alleged by British ROCOR clergy that the diocese of Sourozh failed to expand to meet the spiritual needs of newly arrived Orthodox Christians from Russia who lived in areas of the United Kingdom in which the diocese did not have parishes or communities. Such allegations have been confirmed by the commission of the Holy Synod, which has concluded that in recent years "there were not enough Russian speaking priests in the parish to celebrate services and, in particular, to confess, that English was gradually used more and more as a liturgical language, and that this was disproportionate to the actual number of English people at the Cathedral". These often related to jurisdictional disputes, neglect of country parishes, or to the rift between pro Moscow laity and those who advanced the ideal of an autocephalous Orthodox church in Great Britain. According to the Russian Orthodox Church, initially, Bishop Hilarion was well accepted by the diocese as a whole. But soon, Bishop Basil and others in the diocese claimed that Bishop Hilarion was, on the direction of senior clergy in the ROC, undermining Metropolitan Anthony in order to increase the ROC's control over the diocese. Suspicions were voiced regarding the manner of Bishop Hilarion's appointment and the manner of his leadership following his appointment. During this period, Bishop Basil and others began to suggest that, should relations with the Moscow Patriarchate worsen, then the members of the Diocese of Sourozh would change jurisdiction by leaving the Russian Orthodox Church and joining the Ecumenical Patriarchate. Subsequently, Bishop Basil also claimed that, with the full knowledge of Metropolitan Anthony, 'letters of dismissal' were prepared for clergy of the Diocese of Sourozh, to enable them to transfer out of the diocese to another jurisdiction. However, several of the closest and most trusted assistants of Metropolitan Anthony claim to have had no knowledge of this. On 9 May 2006, Patriarch Alexy II issued a decree saying Osborne was relieved of his duties as administrator of the Diocese of Sourozh. On 8 June 2006, the Holy Synod of the Ecumenical Patriarchate responded to Bishop Basil's appeal. The synod unanimously agreed to receive Bishop Basil, giving him the new title of Bishop of Amphipolis. As Bishop of Amphipolis, Osborne was appointed assistant bishop within the Ecumenical Patriarchate's Archdiocese of Parishes of the Russian Tradition in Western Europe (i. e. the 'Exarchate'), under the headship of Archbishop Gabriel of Comana. In his brief time as assistant bishop in the Exarchate, Basil's authority was over a newly formed vicariate of parishes in the British Isles who had followed him in his departure from the Russian Orthodox Church into the Ecumenical Patriarchate. In March 2007, negotiations took place in Geneva between representatives of the two patriarchates (Moscow and Constantinople). These concluded with the Holy Synod of the Moscow Patriarchate releasing Osborne from its jurisdiction on 27 March. Commenting to the media on the synod's decision, Metropolitan Kyrill of Smolensk and Kaliningrad, chairman of the Moscow Patriarchate's Department of External Church Relations, said that "The problem arose because Bishop Basil went over to Constantinople without any request from Constantinople and without any consent from the Moscow Patriarchate. Now Constantinople has requested his documents, which customarily include a letter of release. This means that the Moscow Patriarchate has granted Bishop Basil a canonical leave."

Собордың 50 жылдығын мерекелеу

2006 жылдың 15 қазанында Сурж епархиясы Құдай анасының ұйықтауы және барлық қасиеттілер соборының қасиеттіленуінің елу жылдығын тойлады. Бұл ерекше шараға Смоленск және Калининград митрополиті Кирилл, Тьятира архиепискобы Григорий, Берлин және Германия архиепискобы Теофан, сондай-ақ епископ Иларион (Альфеев) қатысты. Осы мерекелік күні епархияның адал жамағатына жолдаған құттықтауында Мәскеу және Бүкіл Ресей патриархы Алексей соборда "'көптеген және көп тілді қоғам' бар екенін, және бұл Шіркеу үшін табиғи екенін, себебі ол "бір дене, көп және әртүрлі мүшелерден құралған, Бір Рухпен толы" деді. Алексей епархия мүшелерін 'бір-бірінің ауыртпалықтарын көтеріп, осылайша Мәсіхтің заңын орындауға' шақырды (Ғалаттықтарға 6:2). Ол бұл той епархияға соңғы кезде келген "жараларды" емдеуге көмектеседі деп үміттенді.

Богородск епискобы Елизаевтың құлшылыққа тағайындалуы

2006 жылдың 26 қарашасында Архимандрит Елисей (Ганаба) Мәскеудегі Құтқарушы Храм соборында Богородск епископы болып бекітілді. Ол Корсун архиепискобы Иннокентийдің көмекшісі болды, Соурож епархиясының рухани қамқорлығына жауапты. Дәл осы бекіту кезінде Мәскеу және бүкіл Ресей патриархы Алексий II оған үш міндет жүктеді. "Біріншіден, қаншалықты үлкен және жедел болмасын, барлық басқа міндеттерден бұрын", Епископ Елисей "Мәсіх үшін өлген әрбір құдай баласы туралы күтімнің күнделікті және тоқтаусыз міндетімен бетпе-бет болуы керек". Екіншіден, Епископ Елисей "Батыс халықтарының барлығына православиелік сенімнің шындығын жариялап, оны нығайтуға жұмыстануы керек, соңғы мақсаты – барлығын Бір, Киелі және Апостолдық Шіркеуде біріктіру". Үшіншіден, Епископ Елисей "қазір Ұлыбританияда тұратын" ("отандастарымыз") ресейліктерге "рухани қолдау" көрсетуі керек.

Діни қызметкер Ұлыбританияға алып келген керемет икона

Державная (Патшалық) Құдай анасының иконасы 2007 жылдың қыркүйегінде Патриарх Алексидің құлшынысымен Соруж епархиясы Британияға жеткізілді.

Е.Елисей - Суржу епархиясының епискобы

2007 жылдың 27 желтоқсанында Киелі Синод Елизарейді Сураж епископы етіп тағайындады, соның нәтижесінде Иннокентий архиепископының уақытша басқаруы аяқталды [ru], және епархиядағы бейбітшілікті қайта орнатуы үшін оған алғыс айтылды.

Мэтью епархиялық епископ ретінде

2017 жылғы 28 желтоқсандағы Ресей Православ шіркеуінің Киелі Синодының шешімімен Архиепископ Елисей Сорожский Сорожский епархиясын басқарудан босатылып, Гаага және Нидерланды Архиепископы болып тағайындалды. Сол шешімде Богородсктік Матай (Андреев) [ru] Италиядағы Мәскеу патриархатының приходтарының басқарушысы қызметінен босатылып, Сорож епархиясының бас епископы болып тағайындалды.

Батыс Еуропадағы Патриархат экзархаты

2018 жылдың 28 желтоқсанынан бастап Сурёж епархиясы Батыс Еуропадағы Патриархиялық Экзархат құрамына енді.