Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық жазушы және баспагер (1892–1981)
Блумсбери авторы
British writer and publisher (1892–1981)
the Bloomsbury author
Дэвид Гарнет (9 наурыз 1892 – 17 ақпан 1981) – ағылшын жазушысы және баспагер. Бала кезінде ол қоян терісінен тігілген сырт киім кигендіктен, "Күйегі" деген лақап атқа ие болды және өмірінің соңына дейін достары мен жақындары осы атпен білді.
David Garnett (9 March 1892 – 17 February 1981) was an English writer and publisher. As a child, he had a cloak made of rabbit skin and thus received the nickname "Bunny", by which he was known to friends and intimates all his life.
Ерте өмір
Гарнетт Шығыс Сассекс қаласындағы Брайтон қаласында, жазушы, сыншы және баспагер Эдвард Гарнетт пен оның әйелі, орыс тілінен аудармашы Констанс Клара Блэкпенің жалғыз баласы ретінде дүниеге келді. Оның әкесінің әкесі мен атасы бұрынғы Британ мұражайында, қазіргі Британ кітапханасында жұмыс істеген. Әкесінің ынталандыруымен ол он бір жасында алғашқы ақылы жұмысын тапты: Ричард Джеффристің "Бевис" атты балаларға арналған оқиғалық повесінің жаңа басылымын суреттеу үшін "Д. Г. fecit" деген қолтаңбамен "ЖАҢА ТЕҢІЗ ЖӘНЕ БЕВИС ЕЛІ" атты карта салды. Осы үшін ол әкесі оқырман болған Джеральд Дакворт баспасынан бес шиллинг алды. Содан кейін ол күндізгі оқушы ретінде Сеарнеден бес шақырым қашықтықтағы Вестерхам дайындық мектебіне жіберілді, онда ол күн сайын ағасы Артур Гарнетт бала кезінде иеленген Пенни-фартинг велосипедінің кіші нұсқасында, батиста киіп баратыны күтілді. Осының салдарынан, басқа балалар оған "Пияз" деген лақап ат қойды. 1905 жылы Гарнетт анасы Хэмпстедтегі жалға алынған пәтерге көшті, сол жерден ол Лондонның Гоуэр-стриттегі Университет колледжіне оқуға түсті, күн сайын атпен жүретін трамваймен сапар шекті. Блумсбери тобының белгілі мүшесі Гарнетт 1922 жылы "Аюға айналған ханшайым" атты аллегориялық фантазиясы үшін Джеймс Тейт Блэк естелік сыйлығын жеңіп алып, әдеби танылды. 1920 жылдары ол Фрэнсис Бирреллмен бірге Британ мұражайының жанында кітап дүкенін ашты. Ол сондай-ақ (Франсис Мейнеллмен бірге) Nonesuch Press баспасын құрды. Ол "Махаббаттың қырлары" (1955) романын жазды, кейіннен Эндрю Ллойд Вебер сол аттас мюзиклінің негізі болды. Гарнетт 1953 жылы "Алтын эхо" атты естеліктер жинағын жариялады. Кейіннен ол "Алтын эхо" деген тақырыппен екі томдық кітап жазды, оның ішінде "Ормандағы гүлдер" (1955) және "Таныс беттер" (1962) кітаптары бар. Бұл естеліктерде Гарнетт өзі араласқан ағылшын әдеби айналымдарын, соның ішінде Блумсбери тобын сипаттады.
Garnett was born in Brighton, East Sussex, the only child of writer, critic and publisher Edward Garnett and his wife Constance Clara Black, a translator of Russian. His paternal grandfather and great grandfather both worked at what is now the British Library, then within the British Museum. Encouraged by his father, he gained his first paid work at the age of eleven, drawing a map entitled "NEW SEA and the BEVIS COUNTRY", signed "D. G. fecit", to illustrate a new edition of Bevis, a boy's adventure story by Richard Jefferies. For this he received five shillings from the publisher Gerald Duckworth, for whom his father was a reader. He was then sent as a day boy to a prep school called Westerham, five miles from the Cearne, being expected to travel there daily on a scaled down version of a Penny farthing bicycle which had been owned by his uncle Arthur Garnett as a boy, wearing a beret. As a result of this, the other boys gave him the name "Onions". In 1905, Garnett’s mother moved into a rented flat in Hampstead, from where he began to attend University College School in Gower Street, London, travelling there daily by horse drawn tram. A prominent member of the Bloomsbury Group, Garnett received literary recognition when his novel Lady into Fox, an allegorical fantasy, was awarded the 1922 James Tait Black Memorial Prize for fiction. He ran a bookshop near the British Museum with Francis Birrell during the 1920s. He also founded (with Francis Meynell) the Nonesuch Press. He wrote the novel Aspects of Love (1955), on which the later Andrew Lloyd Webber musical of the same name would be based. Garnett published a memoir, The Golden Echo in 1953. Subsequently, he wrote two further volumes under the title The Golden Echo with subtitles The Flowers of the Forest (1955), and The Familiar Faces (1962). In this memoir, Garnett described the English literary circles he moved among, including the Bloomsbury group.
Жеке өмір
Оның алғашқы әйелі – суретші Рейчел "Рэй" Маршалл (1891–1940), аудармашы және күнделік жазушы Фрэнсис Партридждің қарындасы. Ол мен Рейдің, олардың ағаш кескіндері Гарнетттің кейбір кітаптарында кездеседі, екі ұлы болды, олардың үлкені Ричард Гарнетт (1923–2013), жазушы. Рей кеуде безінен пайда болған ісіктен жас кезінде қайтыс болды. Гарнетт бисексуал болған, сондай-ақ Bloomsbury Group көркем және әдеби тобының бірнеше мүшесі де бисексуал болды, ол Фрэнсис Биррелл мен Дункан Грантпен қарым-қатынаста болды. 1918 жылғы 25 желтоқсанда Грант пен Ванесса Беллдің қызы Анжеликаның тууына қатысты. Көп ұзамай ол досына былай деп жазды: "Мен оған үйленуді ойлап жүрмін. Ол 20 жасқа толғанда мен 46 жаста боламын – бұл қылық болар ма?" 1942 жылғы 8 мамырда, Анжелика жиырмадан асып, ересек болғанда, олар үйленді, бұл оның ата-анасын қорқытты. Ол күйеуінің әкесімен бұрын қарым-қатынаста болғанын көп уақыттан кейін ғана білді. Гарнеттер Ханттингдонширдегі Сент-Айвс маңындағы Хилтон-Холлде тұрды, онда Дэвид Гарнетт ферма ұстады, Jersey сиырларының сауыны, бау-бақшасы, жүзу бассейні, мүсіндері және көгершінханасы болды. Олардың төрт қызы болды: Амариллис, Генриетта және егіздер Нерисса мен Франсис; ақырында жұбайлар ажырасып кетті. Амариллис – Гарольд Пинтердің "Арадағы адам" (1970) фильмінің бейімделуінде шағын рөл ойнаған актриса. Ол 29 жасында Темза өзенінде батып қайтыс болды. Генриетта (1945–2019) әкесінің бірінші әйелі Рейдің туысы Лайтон Бурго Партриджге тұрмысқа шықты, бірақ 18 жасында жаңа туған баласымен жесір қалды; ол Дэвид Гарнетт пен Дункан Гранттың мұраларын басқарды. Нерисса Гарнетт (1946–2004) – суретші, керамист және фотограф. Фанни (Франсис) Гарнетт Францияға көшіп, фермер болды.
His first wife was the illustrator Rachel "Ray" Marshall (1891–1940), sister of the translator and diarist Frances Partridge. He and Ray, whose woodcuts appear in some of Garnett's books, had two sons, the older of whom was Richard Garnett (1923–2013), the writer. Ray died relatively young of breast cancer. Garnett was bisexual, as were several members of the artistic and literary Bloomsbury Group, and he had affairs with Francis Birrell and Duncan Grant. On 25 December 1918 he was present at the birth of Grant's daughter by Vanessa Bell, Angelica, who was accepted by Vanessa's husband Clive Bell. Shortly afterwards he wrote to a friend: "I think of marrying it. When she is 20, I shall be 46 – will it be scandalous?" On 8 May 1942, when Angelica was in her early twenties, they did marry, to the horror of her parents. She did not find out until much later that her husband had been a lover of her father. The Garnetts lived at Hilton Hall, near St Ives in Huntingdonshire, where David Garnett had a farm with a herd of Jersey cows, an orchard, a swimming pool, sculptures, and a dovehouse. They had four daughters: in order, Amaryllis, Henrietta, and the twins Nerissa and Frances; eventually the couple separated. Amaryllis was an actress who had a small part in Harold Pinter's film adaptation of The Go Between (1970). She drowned in the Thames, aged 29. Henrietta (1945—2019) married Lytton Burgo Partridge, the nephew of her father's first wife Ray, but was left a widow with a newborn infant when she was 18; she oversaw the legacies of both David Garnett and Duncan Grant. Nerissa Garnett (1946–2004) was an artist, ceramicist, and photographer. Fanny (Frances) Garnett moved to France where she became a farmer.
Кейінгі өмірі
Анжеликадан ажырасқаннан кейін Гарнет Францияға көшіп, Монткук қаласының жанындағы (Кахор маңында) Шато-де-Шарри сарайының аумағында, иелері Джо мен Анжела д'Урвилл жалға берген үйінде тұрды. Гарнет 1981 жылы қайтыс болғанға дейін жазуын жалғастырып, сол жерде өмір сүрді.
After his separation from Angelica, Garnett moved to France and lived in the grounds at the Château de Charry, Montcuq (near Cahors), in a house leased to him by the owners, Jo and Angela d'Urville. Garnett continued to write and lived there until his death in 1981.