Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ жазушысы, әңгімеші және теледиктор
British writer, raconteur and broadcaster
Артур Маршалл, MBE (10 мамыр 1910 – 27 қаңтар 1989) – британ жазушысы, әңгімеші және теледиктор, Ұлыбританиядағы Лондонның Барнс қаласында туған. Ол Бі-Бі-Сидің "Call My Bluff" ойынының команда капитаны ретінде ең көп танылды.
Arthur Marshall, MBE (10 May 1910 – 27 January 1989) was a British writer, raconteur and broadcaster, born in Barnes, London in the UK. He was best known as a team captain on the BBC's Call My Bluff.
Ерте өмір
Чарльз Артур Бертрам Маршалл – Колчестердегі электр инженері Чарльз Маршалл мен Манчестердегі Дороти Лидің ұлы. 1916 жылы ол екі жылға Хаммерсмиттегі Фробель институтының балабақша бөліміне қабылданды, содан кейін Барнс Комонға көрініс беретін Ranelagh House аралас білім беретін мектебіне барды. 1920 жылдың жазында әкесі отбасын Беркширдегі Ньюбериге көшірді, ал Артур Хампшир жағалауындағы Стирлинг Корт дайындық мектеп-интернатына жіберілді, онда оның ағасы бұрыннан оқып жүрген. Кейін ол оны «травматикалық тәжірибе» деп сипаттады. Ол 1924-1928 жылдары Оундл мектебінде, ал 1928-1931 жылдары Кембридж университетінің Крайст колледжінде білім алды, онда ол заманауи тілдерді оқыды, Кембридж университетінің әуесқой театр клубының президенті болды және актер болғысы келді. Оның театрға деген құмарлығы төрт жасында, Мадж Титерэдж «Питер Пэн» ролін Хэммерсмиттегі Кингс театрында ойнағанда басталды. Кембриджте Маршалл 1929 жылы Сомерсет Моэмнің «The Circle» пьесасында Элизабет рөлін ойнады, ал оның өнерін Джордж Райлендс жоғары бағалады. ADC үшін ол ойнаған соңғы пьесаны Райлендс қойды, ол Джордж Бернард Шоудың «Капитан Брассбоундтың өзгерісі» пьесасы болды, онда Майкл Редгрейв басты рөлді ойнады, ал Ноэль Аннанның айтуынша, «Артур Маршалл Леди Сисли рөлін сахнадан тыс жерде ойнады».
Charles Arthur Bertram Marshall was the son of Charles Marshall, an electrical engineer from Colchester and Dorothy, née Lee, from Manchester. He was enrolled at the kindergarten section of the Froebel Institute in Hammersmith in 1916, for two years, and then went to Ranelagh House, a co educational school overlooking Barnes Common. In the summer of 1920 his father moved the family to Newbury in Berkshire and Arthur was sent away to a preparatory boarding school, Stirling Court, on the Hampshire coast where his brother was already a pupil. He described it later as a 'traumatic experience'. He was educated at Oundle School from 1924 to 1928, and Christ's College, Cambridge from 1928 to 1931, where he studied modern languages, became President of the Cambridge University Amateur Dramatic Club, and wanted to be an actor. His obsession with the theatre had begun at the age of four when he had been taken to see Peter Pan, played by Madge Titheradge, at the Kings Theatre, Hammersmith. At Cambridge Marshall appeared as Elizabeth in Somerset Maugham's The Circle in 1929 and his performance was praised by George Rylands. The last play in which he appeared for the ADC was directed by Rylands, a production of George Bernard Shaw's Captain Brassbound's Conversion, starring Michael Redgrave in the title role and who was, according to Noel Annan, 'acted off the stage by Arthur Marshall as Lady Cicely'.
Ерте мансап
Маршалл актерлік жұмысты жеткілікті таба алмағандықтан және ата-анасын театрдағы мансабын қолдауға көндіре алмағандықтан, 1931 жылы ол Оундл мектебінде заманауи тілдер пәнінің мұғалімі болды. Оның ойын-сауық саласындағы алғашқы жұмысы үш минуттық радио-скетчтерге сценарий жазу болды. 1934 жылы BBC продюсері оны түнгі радиолық ревю, "Charlot's Hour" бағдарламасына қатысуға шақырды. 1935 жылы ол Columbia компаниясымен келісімшартқа отырып, директорлар мен мектеп оқушыларын бейнелейтін бес граммофондық жазба жасады. Ол бала кезінен қыздарға арналған кітаптарды жақсы көріп оқыған және 1930-шы жылдардың басынан бері достары үшін скетчтер қойып келген. Сондай-ақ, 1935 жылы әдеби редактор Реймонд Мортимердің шақыруымен "New Statesman" журналына рецензия жаза бастады. Ол әр жылдың соңында жарық көрген қыздарға арналған ең жақсы кітаптар туралы мақала жазуға шақырылды. Анжела Бразил мансабының соңына жақындады, бірақ Виннифред Дарч, Мей Уинн және Дорита Фэрли Брюс әлі де жемісті жұмыс істеді. Екінші дүниежүзілік соғыс оның қыздарға арналған кітаптарды рецензиялауын үзіліске ұшыратты.
As Marshall could not find enough acting work, or convince his parents that they should support his desire to pursue a career in the theatre, in 1931 he became a teacher of modern languages, again at Oundle School. His first work in entertainment was writing scripts for three minute radio sketches. In 1934 a BBC producer asked him to appear on Charlot's Hour, a late night radio revue. He signed a contract in 1935 with Columbia and made five gramophone records featuring sketches involving headmistresses and schoolgirls – he was an avid reader of books for girls from childhood and had been performing skits from the early thirties for his friends. He began reviewing for the New Statesman in 1935 too at the invitation of the literary editor Raymond Mortimer who admired his skits. He was asked to contribute an article each Christmas on the best books for girls published during the year – Angela Brazil was nearing the end of her career but Winifred Darch, May Wynne and Dorita Fairlie Bruce were still very productive. World War II interrupted this reviewing of books for girls.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Маршаллдың француз және неміс тілдерін білуі оның Британдық барлау корпусына қабылдануына себеп болды, және ол көп ұзамай Британдық экспедициялық күштерінің бір бөлігі ретінде Францияның солтүстігіне жіберілді. Германияның жылдам шабуылынан кейін ол Дюнкерк эвакуациясына қатысты. Ол өзінің өмірбаянында былай деп жазды: "Тамақтан гөрі таршылық, әрі шаршаңқылықтан түндер әдеттегіден мұңдырақ сезілді, ал құм төбесінен басқа қорғаныш табу қиын болды. Бала кезімдегі құм мен жағажайға деген сүйіспеншілігім бір сәтте жоғалып кетті". Англияға оралғаннан кейін ол үш ай Камбрия жағалауындағы қауіпсіздік бөлімінде қызмет етті, содан кейін Солтүстік Ирландиядағы Лисбернге жіберілді. 1942 жылдың сәуір айында ол Уайтхоллға жақын Ричмонд Террасадағы Біріккен операциялардың Лондон штаб-пәтеріне ауыстырылды. Ол қауіпсіздік офицері болып тағайындалды және 1943 жылдың соңында Твикенхэмдегі Буши паркіндегі Одақтас экспедициялық күштердің Бас штабына ауыстырылды. 1945 жылы Маршалл Фленсбургте болды және Альфред Йодль мен Вильгельм Кейтельді сұраққа тартып жатқан кезде Адольф Гитлердің яхтасында орналасқан. Соғыс аяқталғаннан кейін, подполковник шынжырғы және MBE орденімен ол Оундл мектебіне үй басшысы ретінде оралды.
During World War II Marshall's knowledge of French and German led to his being enrolled in the British Intelligence Corps, and he was soon sent as part of the British Expeditionary Force to northern France. After the rapid German advance he became a part of the Dunkirk evacuation. He wrote in his autobiography, "Absence of food, coupled with exhaustion, made the nights seem unusually cold and there is little of comfort, save protection of a sort, to be found in a sand dune. One's childhood love of sand and beaches disappeared in a trice." Back in England he spent three months with a security section on the Cumbrian coast before being sent to Lisburn in Northern Ireland. In April 1942 he was transferred to the London headquarters of Combined Operations in Richmond Terrace, off Whitehall. He was appointed a security officer and by the end of 1943 was transferred to the headquarters of Supreme Headquarters Allied Expeditionary Force in Bushy Park, Twickenham. In 1945 Marshall was in Flensburg and lodged on Adolf Hitler's yacht at the time that Alfred Jodl and Wilhelm Keitel were being interrogated. At the end of the war, with the rank of lieutenant colonel, and an MBE, he returned to Oundle School as a Housemaster.
Кейінгі мансап
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін Маршалл радио мен сахнада жетістікке қол жеткізді. Оның соғыс жылдарғы радио бағдарламасы «A Date with Nurse Dugdale» танымал болды, сондай-ақ ол Гермиона Гинголд сияқты артистер үшін көптеген ревю эскиздерін жазды. Ол радио мен теледидарда эпизодтық түрде пайда болып, басқа шығармаларымен қатар, юмористикалық туындылар жинағын шығарды. Олардың ең танымалдары жеке мектептердегі қыздардың өмірі мен қалжың-қалжың әңгімелері туралы комедиялар болды. Ол салыстырмалы түрде ерте жасынан-ақ Анжела Бразильдің қыздар мектебі туралы әңгімелерінің жанкүйері болды. Ол оларды қатты күлкілі деп тапты, бірақ «Бразиль ханым 1906 жылы кітап жазуды бастағанда, әрине, ешқандай комедиялық мақсатта емес еді» деп атап өтті. 1954 жылы ол Оундлдан кетіп, Виктор, Лорд Ротшильдтің жеке хатшысы болғаннан кейін, Лондонның «H. M. Tennent» театр фирмасында жұмыс істеді. 1950-жылдары ол Лондон театрында сценарий жазушы ретінде жұмыс істей бастады және юмористикалық кітаптарын жариялай бастады. Ол американдық жазушы Доротея Малмның «Every Third Thought» романын «Season of Goodwill» пьесасына бейімдеді. Бұл пьесада Сибил Торндайк пен Гвен Ффранкон Дэвис ойнады, бірақ аса сәтті болмады. Ол сондай-ақ француздық «Fleur de Cactus» пьесасының британдық нұсқасын жазды, оны Абе Берроуз американдық сахнаға «Cactus Flower» ретінде бейімдеген еді. Бұл пьесада Маргарет Лейтон мен Тони Бриттон ойнады және Лейтон Бродвейге кеткенге дейін Вест-Энд сахнасында үлкен жетістікке ие болды. Ол радио мен теледидарда танымал бола бастады (алғашқы радио хабарламасы 1934 жылы шыққан), содан кейін 1979 жылы «Call My Bluff» бағдарламасында тұрақты команда капитаны болды, ол өліміне дейін жалғасты. Маршалл Патрик Кэмпбелден орын алды. Олар көп жылдар бойы дос болды, өйткені 1948 жылдан бастап екеуі де «Lilliput» журналына материалдар жазып жүрді. Маршалл сонымен қатар 1970 және 1980 жылдары «The Sunday Telegraph» үшін жазған газет және журнал колонкасы болды. Оның «New Statesman» журналымен байланысы 1981 жылы аяқталды, редактор Брюс Пейдж оны Маргарет Тэтчерге ашық симпатия танытқандығы үшін «Бірінші тұлға» бағанынан жұмыстан босатып жіберді. Ол 1976 жылдың қаңтарынан бастап бұл бағанды жазып келді, ол кезде редактор Энтони Ховард оны «The Spectator» газетіне кеткен Оберон Воның орнына шақырды. Сол уақытта Маршалл апталық «New Statesman» әдеби конкурсының ең жақсы жұмыстарынан бірнеше жинақ құрастырды, олар пародиялар мен пастиштерді қамтыды. 1970 жылы Девонға зейнеткерлікке шыққан ол өмірінің соңғы он бес жылын Кристоуда өткізді, онда ол бұрынғы мектеп мұғалімі Питер Келландпен коттеджде тұрды. Олардың үйі, Паунд Коттедж, «New Statesman» және «Sunday Telegraph» газеттеріне жіберген хабарларының адресі болған «Миртельбанк» еді. 1988 жылы ол жеңіл жүрек шабуына ұшырады; ол өзінің автобиографиясының екінші бөлігін жазуға кірісті, бірақ көп ұзамай ауыр науқастан қайтыс болды. Ол шамамен 1985 жылы түсірілген «Crossroads» британдық телесериалында өзін-өзі сомдап, эпизодтық рөлде ойнады. «Crossroads Motel» қонағы ретінде ол басты кейіпкерлердің бірі Джилл Ченс (Джейн Россингтон сомдаған) бірден таныды.
During and immediately after World War II, Marshall had some success on radio and the stage. His wartime radio programme A Date with Nurse Dugdale was popular, and he wrote numerous revue sketches for performers such as Hermione Gingold. He appeared on radio and TV occasionally and published books of humorous pieces among other writings. The most widely known of these were his skits on the life and antics of girls at private schools. From a relatively early age he had been an ardent admirer of the girls' school stories of Angela Brazil. He found them hilarious, although he noted "Miss Brazil had, of course, no comic intention when she started, in 1906, to write her books." In 1954 he left Oundle and, after being private secretary to Victor, Lord Rothschild, worked for the London theatrical firm H. M. Tennent. In the 1950s, he began work in the theatre in London as a scriptwriter and also began having his humorous books published. He adapted the novel Every Third Thought by American writer Dorothea Malm into the play Season of Goodwill. This starred Sybil Thorndike and Gwen Ffrangcon Davies, but was not a success. He also wrote the British version of the French play Fleur de Cactus which had been adapted for the American stage by Abe Burrows as Cactus Flower. This starred Margaret Leighton and Tony Britton and was a hit on the West End stage, until Leighton left to go to Broadway. As he became better known he appeared on radio and television (although his first radio broadcast had been in 1934), and then in 1979 began his time as a regular team captain on Call My Bluff, which continued until shortly before his death. Marshall took over from Patrick Campbell. They had been friends for many years, ever since they both used to write, from around 1948 onwards, for Lilliput. Marshall was also a newspaper and magazine columnist, writing for The Sunday Telegraph in the 1970s and 1980s. His association with the New Statesman ended in 1981 when he was sacked from its "First Person" column by editor Bruce Page, allegedly for being overtly sympathetic to Margaret Thatcher. He had been writing the column since January 1976, when then editor Anthony Howard asked him to replace Auberon Waugh, who had gone to The Spectator. During that time Marshall also compiled several collections of the best entries from the weekly New Statesman literary competition, embracing parodies and pastiches. Having retired to Devon in 1970, he lived in Christow for the last fifteen years of his life, where he shared a cottage with Peter Kelland, a former schoolmaster. Their home, Pound Cottage, was the 'Myrtlebank' from which he sent dispatches to the New Statesman and Sunday Telegraph. He suffered a minor heart attack in 1988; he began writing the second part of his autobiography, but died shortly after a more serious illness. He made a cameo appearance in "Crossroads" (circa 1985) the British television serial based in the Midlands as himself. As a guest at the Crossroads Motel, he was instantly recognised by one of the main characters, Jill Chance (played by Jane Rossington).
Жеке өмір
Өзінің өмірбаянында, "Өмірдің көркем галереясы" деп аталатын Маршалл былай деген сөздер келтірілген: "Мен бақытты болмауға тырыса алмаймын. Оған қарсы күрестім, бірақ ешқандай нәтиже болмады. Сирек бес минуттық уақыттан басқа, мен өмірім бойы бақытты болдым. Бұл әдептілік емес екенін жақсы білемін. Бұл мұрагерлік, денсаулық, жақсылық және беткей акылдың үйлесімінен туындайды". Маршаллдың гомосексуал болғанына сенім бар, бірақ ол бұл мәселе бойынша ешқашан ашық түрде пікір білдірген жоқ.
In his autobiography, Life's Rich Pageant, Marshall was quoted as saying, "I cannot help being happy. I've struggled against it but to no good. Apart from an odd five minutes here and there, I have been happy all my life. There is, I am well aware, no virtue whatsoever in this. It results from a combination of heredity, health, good fortune and shallow intellect." Marshall is believed to have been homosexual but never publicly commented on the subject.