Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ежелгі ағылшын тілінің батыс саксон диалектісі – ерте батыс саксон және кеш батыс саксон диалектілері деп аталады. Батыс саксон – ежелгі ағылшын тілінің төрт ерекше аймақтық диалектісінің бірі. Қалған үш диалект – кенттік, мерк және нортумбриялық (соңғы екеуі ұқсас болғандықтан, аңгло-саксон диалектілері деп белгілі). Батыс саксон тілі Уэссекс патшалығының тілі болды және ежелгі ағылшын тілінің кеңінен таралған әдеби формаларының негізіне айналды: Ұлы Альфред заманындағы ерте батыс саксон және 10-11 ғасырлардың соңындағы кеш батыс саксон. Саксондардың ежелгі ағылшын кезеңінде саяси үстемдікке ие болуының нәтижесінде, батыс саксон диалектілері ежелгі ағылшын қолжазбаларындағы ең беделді диалектілерге айналды.
Dialect of Old English
West Saxon is the term applied to the two different dialects Early West Saxon and Late West Saxon with West Saxon being one of the four distinct regional dialects of Old English. The three others were Kentish, Mercian and Northumbrian (the latter two were similar and are known as the Anglian dialects). West Saxon was the language of the kingdom of Wessex, and was the basis for successive widely used literary forms of Old English: the Early West Saxon of Alfred the Great's time, and the Late West Saxon of the late 10th and 11th centuries. Due to the Saxons' establishment as a politically dominant force in the Old English period, the West Saxon dialects became the strongest dialects in Old English manuscript writing.
Кейінгі дамуы
"Винчестер стандарты" 1066 жылы нормандтардың басып алуынан кейін біртіндеп қолданыстан шықты. Монастырлар осы стандартты сақтап қалмады, себебі ағылшын епископтарының орнын өздерінің латын оқулықтары мен жазу ережелерін әкелген норманд епископтары басты. Сондықтан көне ағылшын тілінде көшіру немесе жазу қажеттілігі азайды. Латын тілі көп ұзамай ғылым мен құқықтық құжаттардың басты тіліне айналды, ал аристократияның тілі – англо-норманд тілі болды. Он екінші ғасырдың ортасына қарай кез келген стандартты жазылған ағылшын тілі алыс естелікке айналды, өйткені басып алудан бұрын Батыс Саксонияда оқытылған, соңғы жазушылар қарт күйіне жетіп қайтыс болды. Орта ағылшын және қазіргі ағылшын тілдерінің пайда болуымен жаңа стандартты тілдер Батыс Саксониядан емес, Шығыс Мидленд диалектісінен туындады. Төменгі кейінгі Батыс Саксон тілі – Батыс өңірлерінің диалектілерінің қашықтан туысқан атасы.
The "Winchester standard" gradually fell out of use after the Norman Conquest in 1066. Monasteries did not keep the standard going because English bishops were soon replaced by Norman bishops who brought their own Latin textbooks and scribal conventions, and there was less need to copy or write in Old English. Latin soon became the dominant language of scholarship and legal documents, with Anglo Norman as the language of the aristocracy, and any standard written English became a distant memory by the mid twelfth century as the last scribes, trained as boys before the conquest in West Saxon, died as old men. The new standard languages that would come into being in the times of Middle English and Modern English were descended from the East Midlands dialect, which was Anglian, and not from West Saxon. Low Late West Saxon is the distant ancestor of the West Country dialects.