Ресейдің әйгілі ұлы князі Николай Константинович: өмір және Ташкентке сіңірген еңбегі
Grand Duke Nicholas Konstantinovich of Russia
Ресейдің Николай Константинович ұлы князі (1850-1918) – Романов әулетінен, әскери саяхатшы, мәшһүр Фанни Лирмен романы, қымбат алмас ұрлығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресейдің ұлы князі (1850–1918)
Russian grand duke (1850–1918)
Ресейдің ұлы князі Николай Константинович (14 ақпан 1850 – 26 қаңтар 1918) – Ресейдің ұлы князі Константин Николаевич пен Ресейдің ұлы князесі Александра Иосифовнаның аға ұлы және Ресей императоры Николай I-нің немересі.
Grand Duke Nicholas Constantinovich of Russia (14 February 1850 – 26 January 1918) was the first born son of Grand Duke Konstantin Nikolayevich and Grand Duchess Alexandra Iosifovna of Russia and a grandson of Nicholas I of Russia.
Ерте өмір
XIX ғасырдың ортасында Санкт-Петербургте Романовтар әулетіне дүниеге келген ол өте жақсы жағдайда өсті. Көптеген патша балалары күтімшілер мен қызметшілердің қолында тәрбиеленгендіктен, Николай өскен кезде өте тәуелсіз өмір сүрді, дарынды әскери шенеунік және түзетілмейтін әйелбаз болды. Оның әйгілі американдық Фанни Лирмен романы болды. Осы романға байланысты туған даулы оқиғада ол ең құнды отбасылық иконалардың бірінің әшекейінен үш бағалы алмасты ұрлады. Оны ақылдан безген деп жария етіп, Ташкентке жер аударды.
Born in St Petersburg in the middle of the nineteenth century into the House of Romanov, he had a very privileged childhood. Most royal children were brought up by nannies and servants so by the time Nikolai had grown up he lived a very independent life having become a gifted military officer and an incorrigible womanizer. He had an affair with a notorious American woman Fanny Lear. In a scandal related to this affair, he stole three valuable diamonds from the revetment of one of the most valuable family icons. He was declared insane and he was banished to Tashkent.
Кейінгі өмірі
Ол Ресей империясының оңтүстік-шығысындағы (қазіргі Өзбекстан) Ташкент маңында көп жылдар бойы үздіксіз бақылауда өмір сүрді және жеке қаражатын жергілікті жерді жақсартуға жұмсап, қаланың дамуына зор үлес қосты. 1890 жылы ол Ташкентте өзінің кең және құнды өнер туындылары коллекциясын сақтау және көрсету үшін сарай салдыруға бұйрық берді. Бұл коллекция қазір Өзбекстанның Мемлекеттік өнер мұражайының негізгі бөлігі болып табылады. Ол Ташкентте білікті инженер және суармалаушы ретінде де танымал болды, екі ірі канал салды: Бұхар арығы (дұрыс жобаланбағандықтан тез толып қалды) және одан да табысты Хива арығы, кейіннен император Николай I каналына айналдырылды. Бұл канал 12 000 дестина (33 000 акр, 134 км²) жерді Джизақ пен Ташкент арасындағы шөл далада суарды. Осы жерлердің көп бөлігі славян шаруаларымен қоныстандырылды. Ол Санкт-Георгий кафедралық соборында (кейіннен совет үкіметі тарапынан бұзылған) жерленді.
He lived for many years under constant supervision in the area around Tashkent in the southeastern Russian Empire (now Uzbekistan) and made a great contribution to the city by using his personal fortune to help improve the local area. In 1890 he ordered the building of his own palace in Tashkent to house and show his large and very valuable collection of works of art and the collection is now the center of the state Museum of Arts of Uzbekistan. He was also famous in Tashkent as a competent engineer and irrigator, constructing two large canals, the Bukhar aryk (which was poorly aligned and soon silted up) and the much more successful Khiva Aryk, later extended to form the Emperor Nicholas I Canal, irrigating 12,000 desyatinas, 33,000 acres (134 km2) of land in the Hungry Steppe between Djizak and Tashkent. Most of this was then settled with Slavic peasant colonisers. He was buried in St. George's Cathedral (later demolished by the Soviet regime).