Симеон Сингер (1846-1906) – ағылшын раввині, қажынасы «Singer's Siddur» деп белгілі күнделікті дұға кітабын ағылшын тіліне аударған. Биографиясы, өмірі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Симеон Сингер (1846–1906) – ағылшын раввині, уағыздаушы, лекция оқушы және қоғамдық қайраткер. Ол ең көп танымал "Әнші сидуры" деп бейресми түрде аталатын, ресми түрде бекітілген күнделікті дұғалар кітабының ағылшын тіліне жасаған аудармасымен.
English rabbi
Simeon Singer (1846–1906) was an English Rabbi, preacher, lecturer and public worker. He is best known for his English translation of the Authorised Daily Prayer Book, informally known as the "Singer's Siddur".
Жеке өмір және білім
Сингер 1846 жылы Лондонда венгр әкесі мен ағылшын анасының отбасында дүниеге келді. 8 жасында (1855) анасы оны Венгрияның Рааб қаласына алып барды. Ол баласының сол жерде жақсы білім алатынына сенген, бірақ олар келгеннен кейін көп ұзамай ол холераға шалдығып, 24 сағат ішінде қайтыс болды. Симеон бірнеше ай туғандарымен бірге сонда тұрды, содан кейін Лондонға оралды. Ол "өте дарынды" болды және 13 жасында Барнетт Майерс стипендиясын алып, оқуға мүмкіндік алды. Ол 1855 жылы жаңадан ашылған еврей колледжінің күндізгі мектебінде оқыды. Мектептің оқу бағдарламасы кең болатын, қасиетті еврей тілінен басқа ағылшын, француз, неміс тілдерімен қатар математика мен ғылым да оқытылды. Осылайша, Сингер неміс және француз тілдерін еркін меңгерді, итальян тілін білді, латын және грек тілдерін оқып, өнер мен ғылым саласында жан-жақты білім алды. Кейін ол дін қызметкері болуға шешім қабылдағанда колледжге көшіп барды. Оның оқуы колледж директоры, Барейнт Абрахамстың қайтысымен үзіліске ұшырады. Кейін Сингерге жаңа директор, доктор Майкл Фридландер сабақ берді, ол "жас Сингерге қамқорлық танытты". 1867 жылы студент кезінде ол жартылай штаттан жұмыс істеді және күндізгі мектепте оқытумен қатарлас жүргізді, бір кезде мектеп директоры болды. Ол еврей колледжінде тағы 12 жыл оқыды. 1890 жылы ол Веналық рабби Исаак Хирш Вайстан, "Дор-дор в'Доршав" кітабының авторынан Семиха (рабби дипломы) алды. Ол екі ай бойы "қатты сынақтан" өтіп, жазбаша және ауызша емтиханды тапсырды. Сингер 1879 жылы Лондон Бет-Динының Даян Яков Рейновицпен раввиндік білімін бастады, соңынан Вайспен "талапты үш жылдық оқу курсын" аяқтады; ол жиі Континентке сапар шегіп, Вайспен көп уақыт өткізді немесе Вайс басшылығымен өздігінен оқыды. Англияға оралғаннан кейін Сингер өзінің лауазымын "рабби" деп өзгертуді талап етпеді және "пастор" деп аталуын жалғастырды. Сонымен қатар, ол Бас раввин Адлер қайтыс болғаннан кейін Бас раввиннің орынбасары лауазымына үміткер болудан бас тартып, "өзіне шек қойғанын" көрсетті. Ол 1867 жылы Шарлотта Пайкке үйленді. Олардың алты баласы болды: Жюль, Сэмюэл, Дэвид, Ричард, Чарльз және Фреда. Оның ұлы тарихшы Чарльз Сингер, ал күйеу баласы Израиль Абрахамс болды.
Singer was born in London in 1846 to a Hungarian father and English mother. At age 8 (1855) his mother took him to visit Raab, Hungary. She believed he would get a better education there, but shortly after their arrival she contracted cholera and died within 24 hours. Simeon remained there a few months with family members, and then returned to London. He "possessed an exceptional mind", and at the age of 13 he was the recipient of the Barnett Myers Scholarship, allowing him to study. He became a student at the Day School of Jews' College, which had only recently been founded in 1855. The curriculum of the school was wide and in addition to Biblical Hebrew, included English, French, German, as well as Mathematics and Science. Singer thus spoke German and French fluently, and some Italian, acquired a working knowledge of Latin and Greek, and was generally well educated in the arts and sciences. He later moved into the College itself, when he decided to enter the Ministry. His studies there were interrupted by the death of its principal, the Rev Barnett Abrahams. Singer was then fortunate to be taught by the new principal, Dr Michael Friedländer, who "took a kindly interest in young Singer". In 1867, whilst still a student, he became part time minister, and combined this with teaching at the Day School, where he was for a time headmaster. He remained at Jews' College for 12 more years. In 1890 he received his Semicha (the Rabbinical Diploma) from Rabbi Isaac Hirsch Weiss of Vienna, author of Dor Dor v'Dor'shav. He underwent a series of written and oral examinations, spending two months there "being rigorously examined". Singer had begun rabbinical studies with Dayan Jacob Reinowitz of the London Beth Din in 1879, eventually following a "demanding three year course of study" with Weiss; he visited the Continent often and spent much time either with Weiss, or studying by himself under Weiss' guidance. On returning to England, Singer did not demand that his title be changed to "Rabbi", and he continued to be called "Reverend". Relatedly, "he evidenced his self denial" by declining to stand for the post of associate Chief Rabbi following the death of Chief Rabbi Adler. He married Charlotte Pyke in 1867. They had six children: Jules, Samuel, David, Richard, Charles and Freda. His son was the historian Charles Singer; Israel Abrahams was his son in law.
Мансап
1867 жылы 21 жасында ол Лондонның Уолворт қаласындағы Бороу синагогасының (қазір жабық; 1961 жылы Брикстон синагогасымен біріктірілген) пасторы болды. Жоғарыда айтылғандай, ол осы кезеңде еврейлер колледжі мектебінде толық уақыт оқытып, бір кезде мектеп директоры болды. 1878 жылы Нью-Уэст-Энд синагогасына көшіп, өмірінің соңына дейін онда қызмет етті. Уағыз айтушы ретінде "Сингер сирек кездесетін қабілеттерін көрсетті". Оның айтқан сөздері көбінесе кеңінен құрметке ие болды және оның қызметтері жиі қоғамдық шараларда сұралып тұрды. Ол балаларға жүйелі түрде уағыз айтуды алғаш рет енгізді. "Қоғамдық жұмыстарға берілгендігіне қарамастан", Сингер маңызды еңбектер жариялады; төменде қараңыз.
In 1867, at age 21, he became minister of the Borough Synagogue in Walworth, London (now closed; amalgamated with Brixton Synagogue, 1961). As above, during this time he taught at Jews' College School full time, and was, for a time, its headmaster. He moved to the New West End Synagogue in 1878, and remained the minister there until his death. As a preacher "Singer showed rare gifts". His pulpit addresses in general won wide appreciation, and his services were often called for at public functions. He was the first to introduce regular sermons to children. "Despite his devotion to public work", Singer published some important works; see below
Ол "орташа прогреске ұмтылған қауымдастықтағы күшті тұлға" болды; ол "дәстүрді жақсы көрген, бірақ сонымен бірге жақсы ойластырылған өзгерістердің қажеттілігін де мойындаған". 1892 жылы оның ұсынысымен еврей уағыздаушыларының алғашқы ағылшын тіліндегі конференциясы өткізілді, содан кейін және басқа уақыттарда бірнеше реформалар енгізілді, мысалы, ағылшын тілінде Киелі кітапты оқу, әйелдерді хорға қабылдау және неке рәсімінде күйеу жігіттің ғана емес, күйеудің де келісімін алу. Ол консерваторлар мен либералдарды қауымда біріктіруге көп үлес қосты және өзі Манчестердегі реформалық синагогада уағыз айтты. Ол Киелі кітапты егжей-тегжейлі талдауға құштар болған жоқ, бірақ прогрессивті аян туралы теорияға қызығушылық танытты, сондықтан Ескі өсиетке қазіргі заманғы көзқарасқа жақсы қатысты. Оның "көңілді оптимизмі осы көзқарастың негізінде жатты" және Мессиялық идеалдарға сенімін күшейтті. Ол "барлық сионистік жобалардан алшақ жүрді", Израильдің Уәде етілген жерге қайта оралуына сенді, бірақ саяси сионизмге күмәнданды. Шетелдегі еврейлердің тағдырына деген қызығушылығы оны олардың игілігі үшін бірнеше еуропалық сапарларға шығарды; ол Ресей еврей комитетінің, Қыздар мен әйелдерді қорғау жөніндегі еврей қауымдастығының және басқа да қайырымдылық ұйымдарының жетекшілерінің бірі болды.
He was "a power in the community in the direction of moderate progress"; he was "a lover of tradition, yet at the same time he recognized the necessity of well considered changes". In 1892 at his instigation the first English Conference of Jewish Preachers was held, and some reforms were then and at other times introduced, such as the introduction of Bible Readings in English, the admission of women as choristers and the inclusion of the express consent of the bride as well as the bridegroom at the marriage ceremony. He did much to reunite Conservatives and Liberals in the community, and he himself preached at the Reform Synagogue in Manchester. He had no love for the minute critical analysis of the Bible, but he was attracted to the theory of progressive revelation, and thus was favourably disposed to the modern treatment of the Old Testament. His "cheery optimism was at the basis of this attitude", and strongly coloured his belief in the Messianic ideals. He "held aloof from all Zionist schemes", believing in the restoration of Israel to the Promised Land but nonetheless having doubts about political Zionism. His interest in the fortunes of foreign Jews led him to make several continental journeys on their behalf; he was one of the leading spirits of the Russo Jewish Committee, of the Jewish Association for the Protection of Girls and Women and of other philanthropic organisations.
Шығармалары
Сингердің ең танымал еңбегі – оның жаңа басылымы және Authorized Daily Prayer Book (1890 жылы жарық көрген) кітабының ағылшын тіліне аудармасы. Бұл кітап көптеген үлкен басылымдардан өтіп, ағылшын еврейлері жариялаған кітаптардың ішінде еврейлер мен христиандар арасында ең танымал болды. Еврей мәтіні Селигман Баердің классикалық "Аводат Исраэль" еңбегіне негізделген. Сингер литургияның «уәкілетті» нұсқасын ұсынды, ол синагогтағы құлшылықты стандарттауға және тұрақтандыруға, сондай-ақ Ұлыбритания мен Достастықта (әдетке сай «Минхаг Англия») орнықты иудаизмді құруға көмектесті. Сидур 1917 жылы бас раввин Джозеф Герцтің жетекшілігімен кеңейтілді, ал 1934 жылы айқас сілтемелерді азайтып, қосымша материалдар енгізілген «толық» нұсқасы жарық көрді. 1962 жылғы екінші басылым, бас раввин Израиль Бродидің жетекшілігімен, толығымен қайта құрылды. Аударма түсініксіз немесе көне болған жерлерде түзетілді және қосымша материалдар қосылды. 1990 жылғы мерекелік басылымда раввин Эли Кашдан жасаған кеңейтілген аударма және бас раввин Лорд Якобовицтің түсіндірме жазбалары жарияланды. 2006 жылы бас раввин Джонатан Сакс түсіндірмелермен, нұсқаулармен, заңдармен және рубрикалармен жаңа аударма жасады. Осы төртінші басылым 2009 жылы жарық көрген Корен Сакс Сиддурының негізі болды. Бұл Сиддур – әртүрлі басылымдарында – Ұлыбританиядағы және Достастықтағы көптеген ортодоксал еврейлер үшін стандартты дұға кітабы болып қала береді және әлі күнге дейін бейресми түрде «Песняри Сиддуры» деп аталады. 1915 жылы Bloch Publishing Company «Стандарттық дұға кітабы» атты американдық нұсқасын шығарды, ол Филип Бирнбаумның 1949 жылы «Ха-Сиддур-Ха-Шалем» кітабы жарық көргенге дейін кеңінен қолданылды. 1896 жылы Кембридж университетінің баспасы «Бодлеян кітапханасындағы Талмуд фрагменттері» кітабын жариялады, оның авторлары Сингер мен Соломон Шехтер болды. Израиль Абрахамс оның барлық қолжазбаларына қол жеткізіп, Сингердің қайтысынан кейін оның әдеби мұраларының үш томдығын жариялады (1908). 1914 жылы Абрахамс «Тарихи және түсіндірме жазбалары» бар Сингердің Сиддурының аннотацияланған басылымын шығарды.
Singer's most famous work was his new edition and English translation of the Authorized Daily Prayer Book (published in 1890), a work which has gone through many large editions and which has probably been the most popular (both with Jews and Christians) of any book published by an English Jew. The Hebrew text was that of Seligman Baer's classic Avodat Yisrael, to which Singer provided an "authorised" version of the liturgy capable of standardising and stabilising the synagogue service and helping to create an "established" Judaism in Britain and the Commonwealth (the so called "Minhag Anglia".) The Siddur was expanded in 1917 under Chief Rabbi Joseph Hertz; 1934 saw a "continuous" version, minimising the need for cross reference, and which also incorporated additional material. The 1962 Second Edition, under Chief Rabbi Israel Brodie, was completely re typeset; also the translation was amended where it had become unclear or archaic, and further additional material had been introduced. The Centenary Edition of 1990 saw an extensively revised translation by Rabbi Eli Cashdan, and also included a series of explanatory notes by Chief Rabbi Lord Jakobovits. In 2006, Chief Rabbi Jonathan Sacks penned a new translation, with commentary, instructions, laws & rubrics; this Fourth Edition formed the basis for the Koren Sacks Siddur published 2009. This Siddur – in its various editions – has remained the standard prayer book for most orthodox Jews in Great Britain, and for many in the Commonwealth, and is still informally known as the "Singer's Siddur." In 1915 the Bloch Publishing Company published an American version, The Standard Prayer Book, which was widely used until the introduction of Philip Birnbaum's Ha Siddur Ha Shalem in 1949. In 1896 the Cambridge University Press published Talmudical Fragments in the Bodleian Library of which Singer was joint author with Solomon Schechter. Israel Abrahams had access to all of his manuscripts and, after Singer's death, produced three volumes of his literary remains (1908). In 1914, Abrahams also published an annotated edition of Singer's Siddur, with "Historical and Explanatory Notes".