Америкалық экономист Даниэль Рэймонд және ұлттық мүдделер тұжырымы
Daniel Raymond
Америкалық экономист Дэниел Реймонд (1786-1849) – АҚШ-тағы саяси экономиканың алғашқы теоретигі. Еңбек өнімділігі, байлық және экономикалық теңсіздік туралы ойлары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық саяси экономист Дэниел Реймонд (1786–1849) – Америка Құрама Штаттарындағы алғашқы маңызды саяси экономист. Ол «Саяси экономика туралы ойлар» (1820) және «Саяси экономика элементтері» (1823) еңбектерінің авторы.
American political economist
Daniel Raymond (1786–1849) was the first important political economist to appear in the United States. He authored Thoughts on Political Economy (1820) and The Elements of Political Economy (1823).
Экономикалық теория
Ол "еңбек байлық жасайды" деген теорияны қалыптастырды, бұл Еуропалық Адам Смиттің ой-пікіріне негізделген жаңару болуы мүмкін. Ол Англия экономикасының іс жүзінде бүкіл ұлттың емес, сол қоғамның жоғары дәрежедегі мүшелерінің экономикасы деп санады. Ол байлықтың Адам Смит түсінгендей, айырбас құндылықтарының жиынтығы емес, еңбек арқылы өмірдің қажеттіліктерін және жайлылығын қамтамасыз ету қабілеті немесе мүмкіндігі екенін айтты. Ол жаңадан құрыла бастаған өнеркәсіптерді қолдау жөніндегі аргументті жүйеледі.
He theorized that "labor creates wealth," which may have been an improvement based on the thinking of Adam Smith of Europe. He thought that the economy of England was actually the economy of the higher ranking members of that society and not the economy of the entire nation. He held that wealth is not an aggregation of exchange values, as Adam Smith had conceived it, but the capacity or the opportunity to acquire the necessaries and conveniences of life by labor. He systematized the infant industry argument.
Саяси теория
1845 жылы ол «Конституциялық құқық элементтері» атты кітап жазды, онда үкімет, егемен мемлекет, конфедерация және конституция туралы негізгі анықтамалар келтірілген. Бұл ұғымдар эволюцияға ұшырағанмен, оның негізгі теорияларының көп бөлігі әлі де қазіргі саяси талдауда маңызды. Оның жазбалары АҚШ-тағы саяси дамуға әсер етті. «Саяси экономика элементтері» еңбегінде ол өзін протекционист ретінде көрсетеді. II кітаптың 9-тарауында, «Қорғау міндеттері» тақырыбында, ол протекционизмнің ұлттық мүдделермен үйлесетінін және үкіметтің ұлттық мүдделерді жеке мүдделерден басым тұтуы керегін айтады. Реймондтың пікірінше, ұлттық мүдделер ешқашан жеке мүдделермен келісімде болмайды. Қорғау тарифі ұлттық мүдделерді көрсетеді, дейді Реймонд, ал қорғау тарифінің артықшылығы – ұлттың ықпалы және ұлттың ішкі саудасы мен өнеркәсібінде шетелдіктерге қарағанда артықшылықты жағдайға ие болуы. Адам Смит оның саясатына қарсы болды. Реймонд ұлттық мүдделердің маңыздылығын жоғары бағалап, оларды жеке мүдделерден басым деп есептеді. Реймонд үшін ұлттық мүдделерді жеке мүдделерден қорғау – әскери стратегияға ұқсас. Ол армияның біртұтас екенін және оның басшысы – генерал екенін айтты. Бағынышты әскерлерге әскери бөлімнің жалпы өркендеуіне тікелей қарсы келетін билікке, мүдделерге немесе ұмтылыстарға ие болуға рұқсат етілмейді. Содан кейін ол саяси экономиканың қағидасын түсіндіреді: жеке мүдделер мен құқықтар елдің жалпы мүддесінен жоғары тұра алмайды, егер саяси экономика осы қағиданы мойындамаса, ол мәңгілікке дейін жағдайсыз күйде қалады. Реймонд өзінің үкіметтік философиясын да баяндады. Оның пікірінше, қоғамдық игілік барлық азаматтардан, меншіктен және жеке құқықтардан жоғары тұрады. Үкімет жалпы игілік үшін жеке меншікті жерді алып, салық салуға құқылы. Үкімет жерді ішкі жақсартулар немесе инфрақұрылым үшін пайдалануға құқылы. Бұдан өзге, үкіметтің жалпы игілікке қызмет ететін меншік немесе саудаға қатысты ережелерді белгілеуге ерекше құқығы бар. Реймонд протекционизмнің «laissez faire» принципіне қарсы екенін мәлімдейді. II кітаптың VIII тарауында, «Монополиялар және отарлық жүйелер» тақырыбында Реймонд былай деп жазды: «Шетелдік елдерді біздің ішкі саудаға қатысудан шеттету қиындық немесе әділетсіздік тудырмайды, бірақ біздің азаматтарымыздың кез келген бөлігін оған қатысудан шеттету өте үлкен қиындықтар мен әділетсіздіктерге әкеледі».
In 1845, he wrote a book entitled 'The Elements of Constitutional Law' which included basic definitions of a government, a sovereign state, a confederacy and a constitution. While these concepts have evolved, much of the basic theories which he outlined still have relevance in modern political analysis. His writings affected political developments in the United States. In his Elements on Political Economy, he represents himself as a protectionist. In Book II Chapter Nine, Of Protecting Duties, he says that protectionism is aligned with national interests and the government should put national interests ahead of individual interests. To Raymond, national interests are never in harmony with individual interests. The protective tariff represents national interests, Raymond conveys, and the advantage of protective tariffs is the leverage of a nation and the special treatment over foreigners in the nation's domestic commerce and industry of the nation. His policy was opposed by Adam Smith. Raymond believed national interests are monumental and trump individual interests. To Raymond, defending national interests over individual interests was like military strategy. He stated that the primordial perspective is that the army is one and the general the commander. Subordinate troops are not allowed to have the privileges of power or concerns or pursuits that directly oppose the general prosperity of the military unit. He then conveys that the principle that I political economy, no private interest or right may have authority over the general interest of the country, and if a political economy does not acknowledge that principle, it will forever remain in a dismal state. Raymond also expounded on his government philosophy. For him, the public good is above all forms of citizens, property, and individual rights. Government can seize private land and lay and collect taxes only in the name of the general good. The government has the right to take away land to use it for internal improvements or infrastructure. In addition, government has the prerogative and the absolute right to establish regulations for property or trade that benefits the general good. Raymond states that protectionism is vehemently opposed to laissez faire. In Book II, Chapter VIII, "Monopolies and Colonial Systems," Raymond wrote, "There is no hardship or injustice, in excluding foreign nations from a participation in our domestic trade, but there would be a very great hardship, as well as injustice, in excluding any portion of our own citizens from a participation in it."
Өнімсіз еңбек туралы
I кітаптың XVII тарауында Реймонд еркін нарық жақтастары ұнататын еңбекті өркениет үшін пайдасыз деп қарастырды. Протекционистер пайдалы іс пен зиянды істі ажырата біледі. Реймонд құрылымсыз кәсіп өркениетке зиян келтіретінін, ал егер ол өмір сүру талаптары мен жайлылығын арттыруға немесе қоғамның қуанышы мен бақытын қамтамасыз етуге қабілетсіз болса, онда ол қоғамға пайда келтірмейді деді. Сондай-ақ, ол ақындар, суретшілер мен музыканттар әдепті ләззаттарды тудыруын тоқтатқанда, олар жағымсыз және өнімсіз болатынын айтты. Дегенмен, ол қоғамға ешқашан лайық болмаған кәсіптің ең көрнекті мысалы спекулянт пен биржа брокері екенін атап көрсетті: "Осы кәсіптермен айналысатындардың мақсаты – өмірдің қажеттіліктерін және жайлылықтарын өндіру емес. Әртүрлі адамдардың осы кәсіптердің моральдық жағына қатысты әртүрлі пікірлері болуы мүмкін, бірақ барлығы олардың қоғам үшін пайдасыз және өнімсіз екеніне келіседі". Содан кейін ол тарауды адам мен үкіметтің міндеттерін баяндаумен аяқтады: әр адам өркениеттің ұзақ өмір сүруіне үлес қосуға тырысуы керек, ешкім уақытын жек көрінетіндей пайдалануға немесе жағымсыз ізденістермен айналысуға құқықсыз. Оның ойынша, үкіметтің басты міндеті – адамзатқа зиян келтіретін және оны улап-булап жіберетін барлық кәсіптерді тоқтату және оларды көмектеспеу.
In Book I, Chapter XVII, Raymond considered the labor that laissez faire advocates like not to be worthwhile to civilization. Protectionists understand what is a useful pursuit and what is a blight. Raymond stated that a destructive occupation is a detriment to civilization and that a pursuit fails to help society if it has no ability to increase the standards of the requirements and conveniences of life or to foster the joy and happiness of the society. Also, he said that when poets, painters and musicians cease to produce innocent enjoyments, they become uncongenial and unproductive. However, he considered the best example of an occupation that never suited society well to be the speculator and the stock jobber (stock broker): "The object of those employed in these occupations, is not to produce any of the necessaries and comforts of life. Different persons may have other opinions of the moral character of these occupations, but all must agree that they are useless, and unproductive to the community." He then finished the chapter by stating the duties of man and government: each man must endeavor to foster the longevity of civilization, and no man has the warranted right to be a mindless being, by using his time repugnantly or by engaging in uncongenial pursuit. For him, government is an imperative and a paramount concern to stifle all occupations that are grotesque and a blight to mankind and, as much as possible, not to facilitate them.