Француздық қылмыстық әдебиет дуэті: Буало-Нарсежак

Кіріспе

Француз жазушылары тобы Бойло-Нарсежак – француз қылмыстық әдебиетіндегі Пьер Бойло (1906 жылғы 28 сәуір – 1989 жылғы 16 қаңтар) және Пьер Айрауд (сонымен қатар Томас Нарсежак, 1908 жылғы 3 шілде – 1998 жылғы 7 маусым) есімдерімен танымал екі автордың бірлескен псевдонимдері. Олардың табысты ынтымақтастығы нәтижесінде 43 роман, 100 әңгіме және 4 пьеса жарық көрді. Олар жергілікті оқиғаларға және психологиялық кернеуді күшейтуге баса назар аударған, француз қылмыстық әдебиетінің ерекше жанрын қалыптастыруға үлкен үлес қосты. Олар сюжеттерінің өте ойластырылғандығымен және шатасу мен үрей сезімін шеберлікпен бейнелеуімен әйгілі. Олардың шығармалары көптеген фильмдерге негіз болды, оның ішінде Анри Жорж Клузо түсірген «Les Diaboliques» (1955) және Альфред Хичкок түсірген «Vertigo» (1958) ең танымалдары.

Өмірбаян

Пьер Луи Бойло 1906 жылғы 28 сәуірде Парижде Леон мен Мария Бойлоның (қыз есімі Гийо) ұлы ретінде дүниеге келді. Оның оқуы коммерция саласында мансапқа дайындады, бірақ бала кезінен детективтік әдебиетке құштар болды. Ол бірнеше мамандықтарды ауыстырды, сонымен қатар түрлі газеттер мен журналдарға әңгімелер мен повестьтер жазды. Содан кейін ол Андре Брунель туралы романдар сериясын жазды, ол қиын істерге маманданған әсем киінетін жеке детектив еді. Бойлоның «Бахустың тынығыуы» романы 1938 жылы беделді «Романдық оқиғалар сыйлығына» ие болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскерге шақырылып, 1940 жылғы маусымда тұтқынға алынып, екі жыл сталагта өткізді, онда Жан-Поль Сартрмен танысты. Бойло денсаулығына байланысты лагерден босатылды. 1942 жылы Парижге оралып, әлеуметтік көмекке мұқтаж адамдарға көмектесетін Secours National ұйымында әлеуметтік жұмыскер болып жұмыс істеді. Оның жұмысына түзету колонияларын аралау және қылмыскерлермен сұхбаттасу кірді. Ол 1945 жылы «L'Assassin vient les mains vides» романымен жазушылық қызметін қайта бастады және 1945–1947 жылдары бірнеше сәтті радио сериалдарының сценарийін жазды. Пьер Айро 1908 жылғы 3 шілдеде Рошфор-сюр-Мерде теңізшілер отбасында дүниеге келді. Бала кезінде болған оқиғада бір көзін жоғалтқандықтан, теңізші мамандығын таңдауға мүмкіндігі болмады. 1945 жылы Нант қаласына көшіп, Жорж Клемансо лицейінде философия және әдебиет пәнінің профессоры болды және 1967 жылы зейнетке шыққанға дейін осы қызметте болды. Нарсежак түрлі қылмыстық әдебиет авторларының пародийларын жазуды бастады, олар «Confidences dans ma nuit» (1946) және «Nouvelles confidences dans ma nuit» (1947) жинақтарында жарияланды. Сонымен қатар, ол өзінің алғашқы қылмыстық романын – «L'Assassin de minuit» (1945) жазды. Нарсежак сондай-ақ Серж Аркуэмен серіктестік құрып, «Терри Стюарт» псевдонимін қолданған ол американдық триллерлерді еліктейтін романдар сериясын шығарды. Олар «Джон Сильвер Ли» атты бірлескен псевдониммен жарық көрді. Екі жылдан кейін олар бірлесіп жазуды бастады, Бойло сюжеттің авторы болса, Нарсежак атмосфера мен кейіпкерлерді жасады, бұл Фредерик Данней мен Манфред Лиге («Эллери Куин») ұқсас еді. Олардың алғашқы бірлескен еңбегі «L’ombre et la proie» (1951) «Ален Букареже» (Бойло мен Нарсежақтың анаграммасы) деген атпен жарық көрді, бірақ көп назар алмады. Олардың екінші романы «Бұл енді жоқ» (1952) «Бойло Нарсежак» деген атпен қол қойылды және олардың табысы болды, кейін Анри Жорж Клузо оны «Диаболиктер» фильміне бейімдеді. Олардың сәттілігі 1958 жылы Альфред Хичкок «Жұққандар мен өлгендер» (1954) романын «Vertigo» фильміне бейімдеген кезде одан да артты. Бойло мен Нарсежак сценарийлерді де жазды, ең белгілісі – Жан Редонның «Les yeux sans visage» романын «Бетсіз көздер» (1960) деп аталатын қорқынышты фильмге бейімдеу. Олардың туындылары көбінесе фантастикалық және макабрлық элементтермен байланысты болды, бұл олардың «Et mon tout est un homme» романында толыққанды көрініс тапты (ағылшын тілінде «Choice Cuts» деп жарияланды), ол 1965 жылы «Grand Prix de l’Humour Noir» сыйлығын жеңіп алды. 1970 жылдары Бойло мен Нарсежак Морис Лебланк мұрагерлерінен Арсен Люпеннің жаңа оқиғаларын жазуға рұқсат алды. Олар сондай-ақ жас оқырмандарға арналған «Санс Ату» сериясын жазды, ол жас детектив туралы әңгімелерден тұрды. Олардың ынтымақтастығы 1989 жылғы 16 қаңтарда Бойлоның Болие-сюр-Мерде қайтыс болуымен аяқталды. Оның соңғы үлесі бар романы «J'ai été un fantôme» («Мен жын болдым») сол жылы жарық көрді. Нарсежак өз туындыларына «Бойло Нарсежак» деген атпен қол қоя отырып, жалғыз жазуын жалғастырды. Ол 1998 жылғы 7 маусымда Ниццада қайтыс болды.

Pierre Louis Boileau was born on 28 April 1906 in Paris, the son of Léon and Maria Boileau (née Guillaud). His studies prepared him for a career in commerce, but he had been passionate about detective fiction since childhood. He changed several occupations while also contributing short stories and novellas to various newspapers and magazines. Then he wrote a series of novels about André Brunel, a dapper private detective specialized in difficult cases. Boileau's novel Le repos de Bacchus was awarded the prestigious Prix du Roman d'Aventures in 1938. He was drafted during World War II, taken prisoner in June 1940, and spent two years in a stalag, where he met Jean Paul Sartre. Boileau was released from the camp due to his medical condition. He returned to Paris in 1942, and enlisted as a social worker for the Secours National, an organization helping the disadvantaged. His work involved visiting penal colonies and interviewing criminals. He resumed his writing career in 1945 with the novel L'Assassin vient les mains vides, and scripting a couple of successful radio series in 1945–1947. Pierre Ayraud was born on 3 July 1908 in Rochefort sur Mer to a family of seamen. He lost one eye in a childhood accident, which prevented him from going into a seafaring business. He moved to Nantes in 1945, where he became a professor of philosophy and literature at the Lycée Georges Clemenceau, and held this position until his retirement in 1967. Narcejac began writing pastiches of various crime fiction authors which were published in the collections Confidences dans ma nuit (1946) and Nouvelles confidences dans ma nuit (1947). At the same time, he wrote his first crime novel L'Assassin de minuit (1945). Narcejac also partnered with Serge Arcouët, who used the pseudonym "Terry Stewart", to produce a series of novels imitating American thrillers. They were published under the joint pen name "John Silver Lee". Two years later, they began writing together, with Boileau providing the plots and Narcejac the atmosphere and characterisation, not unlike Frederic Dannay and Manfred Lee ("Ellery Queen"). Their first collaborative effort, L’ombre et la proie (1951), published under the name "Alain Bouccarèje" (the anagram of Boileau Narcejac), went largely unnoticed. Their second novel She Who Was No More (1952), signed "Boileau Narcejac", became their breakthrough, and was later filmed by Henri Georges Clouzot as Les Diaboliques. Their success was further sealed when Alfred Hitchcock adapted The Living and the Dead (1954) as Vertigo in 1958. Boileau and Narcejac also worked as screenwriters, most notably on the adaptation of the novel Les yeux sans visage by Jean Redon into the horror movie known in English as Eyes Without a Face (1960). Their works often flirted with the fantastic and the macabre, erupting full blown in their novel Et mon tout est un homme (published in English as Choice Cuts) which received the Grand Prix de l’Humour Noir in 1965. In the 1970s, Boileau and Narcejac received the permission from the Maurice Leblanc estate to write new adventures of Arsène Lupin. They also wrote the "Sans Atout" series for younger readers, about a boy detective. Their collaboration ended with Boileau's death on 16 January 1989 in Beaulieu sur Mer. The last novel containing his contribution was J'ai été un fantôme ("I was a ghost") published later that year. Narcejac continued writing alone, still signing his works as "Boileau Narcejac". He died on 7 June 1998 in Nice.

Жеке өмір

Бойло 1939 жылы Жозетт Боденге үйленді. 1967 жылы Рене Свонсонға үйленді.