Кіріспе
1992 жылы Арне Глимчердің түсірген фильмі.
Le Studio Canal+
Regency Enterprises
Alcor Films
Northwest Productions
| тіл = ағылшын
| бюджет = 15,5 миллион доллар. Ол өзін режиссер етіп тағайындады, себебі кітапты фильмге сәтті бейімдеуге тек ол ғана қабілетті деп сенді. Глимчер кейіннен киноадаптацияны жазу үшін Куба тумасы, сценарист Синтия Сидрені шақырды. 1989 жылы Люсиль Болл қайтыс болғаннан кейін Глимчер оның балалары Люси Арназ бен Деси Арназ кішіге телесериалдан түсірілген материалдарды пайдалану құқығын беру үшін хабарласты, бірақ екеуі де бас тартты.
Regency Enterprises
Alcor Films
Northwest Productions
| language = English
| budget = $15.5 million He also appointed himself as director, believing that he was the only person capable of successfully adapting the book to film. Glimcher later hired Cuban born screenwriter Cynthia Cidre to write the film adaptation. Following Lucille Ball's death in 1989, Glimcher contacted her children Lucie Arnaz and Desi Arnaz, Jr., requesting the rights to use footage from the television series, but was denied by the two siblings.
Кастинг
Арман Ассанте мен Антонио Бандерас Глимчердің Цезарь және Нестор Кастильо рөлдеріне тамаша кандидаттар болды. Ассанте бірнеше фильмде ойнағанмен, әлі танымал жұлдыз болып үлкермеген еді. Испан актері Бандерас Лос-Анджелес, Калифорнияға көшіп келген. Warner Bros. Айронстың экрандық сынағын ұнатып, бірақ Глимчер оның бұл рөлге сәйкес емес деп ойлап, Ассантеге талап қойды. Режиссер Ассанте Цезарь рөліне тартымдылық пен сүйкімділікті әкелгенін айтты, соның салдарынан студия оның пікіріне келісті. Ол бұл шешімін былай түсіндірді: "Мен қыз емес, әйел іздедім. Өмірін өткерген, іздері бар, сұлулығы мен қадір-қасиеті жоғары тұлғаны қаладым. Кэтидің өмірін еске алдым, және бұл кейіпкерге қалай сай келетінін ойладым". "I Love Lucy" фильмінен кадрларды пайдалану құқығын алу үшін Глимчер Дези Арназ кішісін оның қайтыс болған әкесі Дези Арназды сомдауға көндірді. Оператор Майкл Боллхаус фильмді Arriflex 535 камераларымен түсірді. Фильмнің визуальдық стиліне 1950 жылдардағы фотосуреттер мен 1955 жылғы "Мамбо Madness" фильмі әсер еткен. Алғашқы түсірілімдер Рен Мар студиясында, бұрынғы Desilu Productions орнында өтті. Бұл орын "I Love Lucy" фильмінің қонақ бөлмесі мен Tropicana түнгі клубының декорацияларын қайта жасау үшін қолданылды. Люсиль Боллдың 1952 жылғы "Кубалық достар" эпизодынан алынған кадрлары жаңа түсірілген материалдармен біріктірілді.
Музыка және саундтрек
Ассанте мен Бандерас өздері ән айтты және фильмдегі кейіпкерлері қолданатын аспаптарды жақсы орындау үшін оларды үйренді. Саундтректің жаңадан өңделген нұсқасы 2017 жылдың 30 маусымында Varèse Sarabande лейблі арқылы жарық көрді. AllMusic-тің Ал Кэмпбелл саундтрекке бағасы бойынша бестен төрт жұлдыз берді және оны "латын музыкасына керемет кіріспе әкелгені" үшін жоғары бағалады.
Шығару
Warner Bros. бастапқыда 1991 жылдың 25 желтоқсанында кинотеатрларда көрсетуді жоспарлаған, бірақ пост-өндіріс кешігулеріне байланысты көрсету мерзімі кейінге жылдырылды. Ал 1992 жылдың 28 ақпанында шектеулі көрсетім басталды. Фильм 1992 жылдың 13 наурызында 185 экранға дейін кеңейтілді, ал 2005 жылдың 17 тамызында DVD форматында жарық көрді. DVD-де жойылған көрінесін қалпына келтіретін, цензураланбаған фильмнің нұсқасы бар. Сонымен қатар, түсірілім процесінен видеоматериалдар және Глимчердің аудио түсіндірмесі де қосылған.
Сыни жауап
Rotten Tomatoes сайты 29 сынды зерделеп, фильмге 79% баға берді, ал орташа бағасы 10-нан 6,6 балды құрады. Фильмге көбінесе жағымды пікірлер орын алды. Chicago Sun Times газетінің Роджер Эберт фильмнің «оқиғасы кино тарихындай ескі, бірақ «The Mambo Kings» энергияға, құштарлыққа және бейсақтыққа толы, сондықтан ол жаңа сияқты сезіледі» деп жазды. Эберт және оның әріптесі Джин Сискел «Siskel and Ebert and the Movies» телебағдарламасында фильмге «Екі бас бармақ жоғары» бағасын берді. The Washington Post газетінің Рита Кемпли фильмнің режиссерін жоғары бағалап, «Глимчер актерлер мен түсірілім тобын таңдауда талғампаздық танытты. «The Mambo Kings» көрнектілігі мәтіннен әлдеқайда бай, бірақ Глимчердің 1950 жылдардың жас және құлшыныспен толған Америкасына деген ностальгиясы оны күшейте түседі» деп жазды. Entertainment Weekly журналының Оуэн Глейберман: ««The Mambo Kings» сізді ғашықтыққа түсуге шақырып, қызықты сезім сыйлайды. Оған сенбесеңіз де, тамашалай аласыз». Los Angeles Times газетінің Бетти Гудвин фильмнің визуальды стилін мақтап: «MTV-ден бұрынғы 50-ші жылдардағы мамбоның тазалығы егжей-тегжейлі және шынайы бейнелеу арқылы көрініс тапты» деді. The New York Times газетінің Винсент Канби фильмге сынды пікір жазып: «кейде режиссер камераны қайда қою керектігін білмейтіндей көрінеді. Сценалар драмалық мәнсіз ашылады. Ешқандай жылдам монтаж бен әсем графика бұл жобаның әуесқойлығын жасыра алмайды». The Philadelphia Inquirer газетінде Роджер Э. Эрнандес фильмде кубалықтардың бейнеленуіне сын айтты. Эрнандес былай деп жазды: «Басты мәселе акценттер еді. Кейіпкерлер кубалық болуы керек еді, бірақ сальса жұлдызы Селия Круздан басқа ешкімнің акценті дұрыс емес еді». Los Angeles Times газетінің Кеннет Туран Глимчердің режиссерлік шеберлігін сынға алып, «драмалық сахналарды режиссуралауға келгенде, ол өз күшіне сенбегендей және драманы мағыналы деңгейге жеткізуге қажетті ресурстар жетіспейді» деп жазды. Деси Арназ кіші фильмді қолдап, ол және оның қарындасы Люси Арназ «осы фильмде айтылған оқиғаны ұнатып қабылдады» деді. Арназ кіші: «Бұл американ арманының іздеушілерінің керемет сағасы. Бұл менің әкемнің тарихы. Бұл елге үміт пен арманмен келген көптеген адамдардың тарихы».