Кіріспе
Tragédie en musique (tʁaʒedi ɑ̃ myzik, музыкалық трагедия), сондай-ақ tragédie lyrique (tʁaʒedi liʁik, лирикалық трагедия) деп аталады, Жан Батист Лулли енгізген және оның ізбасарлары он сегізінші ғасырдың екінші жартысына дейін қолданған француз операсының жанры. Бұл жанрдағы опералар көбінесе классикалық мифологиядан немесе Тассо мен Ариостоның итальяндық романтикалық эпостарынан алынған оқиғаларға негізделген. Оқиғалар міндетті түрде трагично аяқталуы керек емес – шындығында, көбінесе аяқталмайды – бірақ туындылардың атмосферасы әрдайым мәртебелілік пен сәнділік сезімімен толы. Стандартты музыкалық трагедия бес актіден тұрады. Жанрдағы алғашқы туындылар аллегориялық прологпен басталды және XIV Людовик тұсында патшаның асыл қасиеттерін және соғыстағы батырлығын мадақтады. Бес актінің әрқайсысы әдетте бір жағдайды сақтайды: басты кейіпкерлердің бірі өз сезімдерін білдіретін ариямен басталады, содан кейін сюжеттің негізгі оқиғасы речитативтер мен қысқа ариялар (petits airs) арасындағы диалогтар арқылы дамиды. Әр акт әдетте хор мен балет труппасы үшін үлкен мүмкіндіктер ұсынатын дивертисментпен аяқталады. Композиторлар кейде драмалық эффект үшін акті ішіндегі осы элементтердің реттілігін өзгертеді.
Tragédie en musique (tʁaʒedi ɑ̃ myzik, musical tragedy), also known as tragédie lyrique (tʁaʒedi liʁik, lyric tragedy), is a genre of French opera introduced by Jean Baptiste Lully and used by his followers until the second half of the eighteenth century. Operas in this genre are usually based on stories from classical mythology or the Italian romantic epics of Tasso and Ariosto. The stories may not necessarily have a tragic ending – in fact, most do not – but the works' atmospheres are suffused throughout with an affect of nobility and stateliness. The standard tragédie en musique has five acts. Early works in the genre were preceded by an allegorical prologue and, during the lifetime of Louis XIV, these generally celebrated the king's noble qualities and his prowess in war. Each of the five acts usually follows a basic pattern, opening with an aria in which one of the main characters expresses their feelings, followed by dialogue in recitative interspersed with short arias (petits airs), in which the main business of the plot occurs. Each act traditionally ends with a divertissement, offering great opportunities for the chorus and the ballet troupe. Composers sometimes changed the order of these features in an act for dramatic reasons.
Жанрдың көрнекті мысалдары
Луллиден басқа, музыкалық трагедиялардың ең маңызды жазушысы – Рамо, оның осы үлгідегі бес туындысы жанрдың ең биік шығарлары саналады. "Викинг опера нұсқауы" Марк-Антуан Шарпентьедің "Медея" трагедиясын "17 ғасырдағы ең көрнекті француз операсы" деп атайды. 18 ғасырда Жан-Мари Леклердің "Сцилла мен Глаук" трагедиясы да осылайша мақтауға бөенді. Басқа да жоғары бағаланған авторлар – Андре Кампра ("Танкред", "Идоменей"), Марин Маре ("Алсион", "Семеле") және Мишель Пигноле де Монтеклер ("Жефте").
Иоганн Кристиан Бах
Амадис де Голь (И. К. Бах) (1779)