Кіріспе

Кент, Англиядағы ұзын дөңгелек қоршау – Джуллиберридің қабірі, сондай-ақ Алыптың қабірі немесе жай ғана Қабір деп те аталады. Ол Англияның оңтүстік-шығысындағы Кент графтығындағы Чилхам ауылының жанында орналасқан, ішкі бөлмесі жоқ ұзын дөңгелек қоршау. Бұл ескерткіш, шамамен, біздің заманымыздан бұрынғы төртінші мыңжылдықта, Ұлыбританияның ерте неолит кезеңінде салынған, қазір тек қираған күйінде сақталған. Археологтар ескерткіштің Еуропадан Ұлыбританияға егіншілік енгізілгеннен кейін көп ұзамай, мал өсірушілер қауымдары салғанын анықтады. Джуллиберридің қабірі неолит дәуіріндегі Еуропаға кеңінен таралған ұзын дөңгелек қоршау салу дәстүрінің бір бөлігі болғанымен, ол Стур өзені маңында жасалған дөңгелек қоршаулардың жергілікті аймақтық түріне жатады. Олардың ішінде ол өзеннің шығыс жағында, Шубс Вуд Ұзын Дөңгелек Қоршауымен қатар орналасқан, ал осы топтағы үшінші белгілі мысалы – Джакетс Филд Ұзын Дөңгелек Қоршауы, батыс жағында орналасқан. Джуллиберридің қабірінің ұзындығы – , биіктігі – , ал ең кең жері – . Бұл бастапқыда үлкен болған, бірақ солтүстік жағы қиратылған. Көптеген басқа ұзын дөңгелек қоршаулардан айырмашылығы, бұл жерде ерте неолит дәуіріне тән адам сүйектері табылмаған. Мүмкін, оның құрылысшылары адам сүйектерін мүлде қоймаған, немесе осындай жерлеулер дөңгелек қоршаудың (қазір жоғалған) солтүстік жағында болған. Ескерткіштің ортасынан сынған, жылтыратылған тас балқы табылды, археологтар оны ырымдық рәсімнің бір бөлігі ретінде сол жерге қойған деп санайды. Дөңгелек қоршау салынғаннан кейін көп ұзамай, батыс жағына тікбұрышты шұңқыр қазылып, онда органикалық материалдарды сақтаған, содан кейін оны қайта толтырған. Темір дәуірінде дөңгелек қоршаудың айналасындағы ордада ошақ жасалған, ал Рим-Британ кезеңінде оның периметріне адам сүйектері мен монеталар қоры көмілген. Келесі мыңжылдықтарда осы жерге қатысты жергілікті халық арасында әңгімелер тарады, оны алыптың немесе әскер мен олардың жылқыларының жерленген жері деп есептеді. 17 ғасырда бұл ескерткіш антикварлардың қызығушылығын тудырды, бірақ 18 ғасырдың соңында тас карьерлері салдарынан көп зақымданды. 18 және 19 ғасырларда антикварлар кем дегенде екі рет дөңгелек қоршауды қазды, ал 1930 жылдары мұқият археологиялық зерттеулер жүргізілді. Бұл ескерткіш – Мемлекеттік қорғалатын ескерткіш, жыл бойына келушілерге ашық.

Орналасуы мен мәртебесі

Джульберридің қабірі Стур өзенінің шығыс беткейіндегі төбешіктің етегінде орналасқан. Ол Чилхамдағы Сент-Мария шіркеуінен оңтүстік-шығысқа қарай жарты мильден астам жерде жатыр және оны жақын орналасқан қоғамдық жолдан көруге болады. Бұл Ұлыбритания заңнамасы бойынша қорғалатын Ежелгі ескерткіш ретінде танылған.

Контекст

Ерте неолит дәуірі – Ұлыбритания тарихындағы революциялық кезең. Б.з.д. 4500 және 3800 жылдар аралығында Британ аралдарындағы қауымдар ауыл шаруашылығын негізгі күнкөріс түрі ретінде қабылдап, өмір салтында кең ауқымды өзгерістер болды, бұл бұрынғы мезолиттік кезеңді сипаттаған аңшы-жинақшы өмір салтын тоқтатуға әкелді. Бұл континенттік қоғамдармен байланыс нәтижесінде болды, бірақ бұл мигранттардың көптеп келуіне, әлдемезолиттік британиялықтардың континенттен ауыл шаруашылығы технологияларын қабылдауына байланысты екендігі нақты емес. Қазіргі Кент аймағы, Теміз өзенінің сағасында орналасқандығы және континентке жақындығы себепті, континенттік еуропалық қоныс салушылар мен келушілер үшін маңызды аймақ болды. Бұл кезеңде Ұлыбританияның көп бөлігі орманды болды; Кентте кең ауқымды орманды тазарту тек Кейінгі қола дәуірінде (б.з.д. 1000-700 жылдар) жүргізілді. Британ аралдарының көп бөлігінде осы кезеңге тән дәнді дақылдар немесе тұрақты тұрғын үйлердің іздері аз, археологтар бұл аралдағы ерте неолиттік экономиканың негізінен мал шаруашылығы – мал өсіруге негізделгенін, ал адамдар көшпелі немесе жартылай көшпелі өмір салғандығын болжайды. Бұл кезеңде Британ аралдарының көп бөлігінде ортақ материалдық мәдениет болғанымен, елді мекендердің сипаты мен таралуы, сәулеттік стильдер және табиғи ресурстарды пайдалану мәселелерінде үлкен аймақтық айырмашылықтар байқалды.

Ұзын-ұзын топырақтар

Батыс Еуропа бойынша ерте неолитте адамдар алғаш рет монументалды құрылымдарды салған. Бұл қабірлер өлгендердің денелерін сақтаған, және кейде ағаштан жасалса да, көбісі үлкен тастармен салынған. Ерте неолитте адамдар көбінесе ұжымдық жерлеулерге жерленген, өздерінің қауымының басқа мүшелерімен бірге, жалғыз жерлену сирек кездесетін. Ағаштан және мегалиттен жасалған осы монументалды қабірлердің құрылысы континенттік Еуропада басталды, ал біздің заманымызға дейінгі төртінші мыңжылдықтың бірінші жартысында Британияда қабылданып алынды. Британияның ерте неолит тұрғындары өлгендерді жерлеуге өздерінің мезолиттік ата-бабаларына қарағанда әлдеқайда көбірек мән берді. Көптеген археологтар бұл себепті ерте неолит тұрғындары ата-бабаларға табынушылықты ұстанған, өлгендердің рухтары тірі ұрпақтарының игілігі үшін табиғат күштерімен араласа алады деп сенгендігін болжайды. Бұл ескерткіштердің айналасында басқа да рәсімдер өткен болуы мүмкін, сондықтан тарихшы Рональд Хаттон оларды "мазарлық киелі орындар" деп атады, олардың екі мақсатын көрсетеді. Британияда бұл қабірлер әдетте айналадағы жерлерге көрінетін биік төбелер мен беткейлерде орналасқан, мүмкін, әртүрлі аумақтардың қиылысында. Археолог Каролина Малоунның айтуынша, қабірлер "аймақ, саяси адалдық, меншік және ата-бабалар" туралы ақпарат беретін жер бедеріндегі белгілердің бірі болған. Көптеген археологтар бұл қабірлер әртүрлі тайпалық топтар арасындағы аумақтық белгілер ретінде қызмет еткен деген пікірде, бірақ басқалары мұндай белгілер көшпелі малшылар қоғамына көп пайда бермейтінін айтады. Оның орнына, олардың мал өткелдері бойындағы белгілер екені ұсынылған. Көптеген археологтар мұндай ескерткіштердің құрылысы жерді бақылау және иеленуді бекітуге жасалған әрекетті көрсетеді, бұл неолиттену салдарынан ойлаудың өзгеруін білдіреді. Басқалары бұл ескерткіштерді мезолиттік мергендер мен жинаушылардың қасиетті деп санайтын жерлерде салған деп болжайды. Археологтар бұл ерте неолиттік қабірлерді әртүрлі сәулеттік стильдерге бөледі, олардың әрқайсысы Британ аралдарындағы әртүрлі аймақтармен байланысты. Үлкен тастардан жасалған тар өткелдері және бір немесе бірнеше жерлеу камералары бар, жермен немесе таспен жабылған қабірлер, негізінен Солтүстік Британияда және Оңтүстік және Орталық Ирландияда орналасқан. Солтүстік Ирландия мен Ұлыбританияның орталығында ұзын камералы үйінділер басым болды, ал Ұлыбританияның шығысы мен оңтүстік-шығысында ұзын балшықты қабірлер басым сәулеттік үрдісті білдірді. Бұл балшықты қабірлер әдетте ағаштан жасалған, өйткені Оңтүстік Британияда құрылыс тастары жеткіліксіз болған; археолог Обри Берл бұл ағаш қабірлер "тас қабірлерге қарағанда тіпті көз тартарлық" болуы мүмкін, мүмкін "көрнекті кесілген бағаналардан тұрады", бірақ мұндай мүсіндердің дәлелі сақталмаған. Археологтар Кенттегі шамамен он екі неолиттік ұзын қабірді біледі. Олардың ең танымалдары – Медуэй мегалиттері, олардың барлығы Медуэй өзенінің жанында орналасқан және олардың әрқайсысында тас қабір камерасы бар. Тасты құрылыс материалы ретінде пайдалану Медуэй мегалиттерін Джульберри қабірінен және Стоурдың ұзын қабірлерінен ерекшелендіреді. Стоурдағы ұзын қабірлерді салғандардың тас қолданбау шешімі қасақана болған болуы мүмкін, өйткені аймақта сарсендер табиғи түрде кездеседі және қаласа оларды алуға болатын. Археологтар Стоурдың ұзын қабірлерін осы ескерткіш түрінің ерекше аймақтық тобы ретінде таниды. Археолог Пол Эшби Юллибери қабірі мен Сассекстің борлы жазығындағы ұзын қабірлер арасында, бір-бірінен елу шақырымнан астам қашықтықта болғанына қарамастан, типтік байланыс бар деп ойлады. Үш топырақ үйіндісі бір-бірінен сегіз шақырым қашықтықта, Кентербери мен Эшфордтың арасындағы Солтүстік Даунс жерінде орналасқан. 1998 жылдан бастап Джульберри қабірі археологиялық зерттеулер жүргізілген үш қабірдің жалғызы болып табылады.

Дизайн және құрылыс

Трапеция тәрізді, Джульберри қабірі солтүстік-солтүстік-батыс бағытынан оңтүстік-оңтүстік-шығыс бағытына қарай орналасқан. 1930 жылдардың ортасында бұл қабірдің ұзындығы 43,9 метр (144 фут), солтүстік жағындағы ені 14,6 метр (48 фут), ал оңтүстік жағындағы ені 12,8 метр (42 фут) болған. Күмбездің ең биік нүктесі 2,1 метр (7 фут) құрады. Бұл ұзын қабір бұрын одан да үлкен болған; 1703 жылы бір антиквар жазған хатта қабірдің ұзындығы 54,8 метрден (180 фут) асып, ең кең бөлігінде ені 12,1 метрден (40 фут) жоғары болғаны айтылған. Күмбездің оңтүстік жағы мен бүйірлерін арық қоршап тұрған, оның ішінде ешқандай жол болмаған. Бұл арық қабірдің солтүстік жағын да қоршап тұрған ба, жоқ па, белгісіз, себебі монументтің сол жағы зардап шеккен. Арықтың үзіліссіз болуы Ұлыбританияның оңтүстік жағалауындағы, Гэмпшир мен Дорсеттегі басқа ұзын қабірлерде де кездеседі. Қабірден адам сүйектерінің бастапқы жерлеу орындары табылған жоқ. Сондықтан бұл күмбез қабірсіз ұзын күмбездің мысалы болуы мүмкін; мұндай басқа да бос мысалдар белгілі. Алайда, адам қалдықтары үйіндінің солтүстік жағында орналасқан болуы мүмкін, ол кейіннен, археологиялық қазбалар жүргізілгенге дейін, әйнек тас карьерінің салдарынан қиратылған. Бұл қабірдің мақсаты жерлеу емес, мүмкін, аумақты белгілеу болған. Джульберри қабірінің дәуірі нақты анықталған жоқ, оның жасын анықтау үшін жанама деректерге сүйену керек. Дегенмен, оның U пішіндес жоспары және жерлеу орындарының болмауы еуропалық ұзын қабір дәстүрінің кейінгі түрін көрсетеді. Қабір ішінде табылған жылтыратылған балтаның түріне сүйене отырып, археолог Стюарт Пигготт бұл ескерткіштің ерте неолит кезеңінің соңында салынғанын болжады.

Депозиттер

1937 жылы қазба жұмыстары кезінде оңтүстік бөлігіндегі ескі шөптесін ортасында табылған, сылап жылтыратылған тас балта табылды. Мұндай заттың жоғары мәртебелі екендігі және оның обаның терең ішінде орналасқандығы ескеріле отырып, көптеген археологтар оның ритуалдық амалдың бір бөлігі ретінде қасақана обаға салынғанын болжайды. Ескерткіште балтаның болуы Джульбери қабіріне ғана тән емес; Ұлыбританияның басқа жерлерінде де балталар ерте неолит дәуірінің басқа ескерткіштерінде, соның ішінде ұзын обалар мен қоршалған қоршауларда табылған. Пигготт мұндай жылтыратылған балталардың Нидерландыдағы ұзын обалардан да табылғанын атап өтті, сондай-ақ Джульбери қабірінде табылған балтаның стилі Нидерланды, Солтүстік Германия және Скандинавиядағы балталарға ұқсас екенін айтты, бұл ерте неолит кезеңінде Кенттің бұл бөлігі мен аталған аймақтар арасында байланыс болғанын көрсетеді. Эшби бұл балтаның орналасқан жері Кент пен басқа аймақтарда осы кезеңде болған балта культінің бар екенін көрсетеді деп болжады. Обаның батыс жағында 4,7 метр (15,5 фут) шығыстан батысқа, 2,3 метр (7,75 фут) солтүстіктен оңтүстікке және кемінде 1,5 метр (5 фут) тереңдікте тікбұрышты шұңқыр қазылған. Оның сыртқы түрі қазу және толтыру жұмыстарында мұқият болғанын көрсетеді; оның түбінде 1930 жылдары археологтар анықтай алмаған органикалық материалмен бірге кедір-бүдыр әк тас жинағы болды, бірақ бұл шұңқырға бастапқыда салынған затты білдіреді. Бұл шұңқырдан мерзімдік анықтама беретін материал табылған жоқ, бірақ шұңқырдың жоғарғы және төменгі бөлігінен алынған құрлық моллюскілерінің қабықшаларын талдау оның обаның салынуымен шамамен бір уақытта салынғанын көрсетті. Осы шұңқырды қазып зерттеген археолог Рональд Джессап "қоршау" "обадан сәл кейін салынған" деген қорытынды жасады. Ол бұл шұңқыр "обаның құрылысы аяқталғаннан кейін жасалған ритуалдық құрбандық" болуы мүмкін деп ойлады.

Мағынасы мен мақсаты

Британияның ерте неолит дәуіріндегі қауымдастықтар өлгендерді ритуалды түрде жерлеуге, мезолит дәуіріндегі ата-бабаларына қарағанда көбірек мән берген. Археологтар бұл құбылысты ерте неолиттік британдықтардың ата-бабаларға табынушылыққа берілуімен, өлгендердің рухтарына сенуімен байланыстырады. Олардың пікірінше, бұл рухтар тірі ұрпақтарының игілігі үшін табиғат күштерімен келісімге келе алатын. Археолог Робин Холгейт Медуэй мегалиттерінің жай ғана қабір емес, "оларды салған және пайдаланған қауымдар үшін әлеуметтік функцияны атқаратын қоғамдық ескерткіштер" екенін атап көрсетті. Сондықтан, ерте неолиттік адамдар қабірлерге – олардың бірден-бір ғибадатхана немесе киелі орын ретінде қызмет еткен – өлгендерді құрметтеу және олардан көмек сұрау үшін ритуалдар өткізуге кіргені айтылады. Осы себепті тарихшы Рональд Хаттон осы ескерткіштерді "мазарлық киелі орындар" деп атады, олардың екі мақсатын көрсетеді. Британияда бұл қабірлер көбінесе көрнекті төбелер мен беткейлерде, мүмкін, әртүрлі аумақтардың шектесетін жерлерінде орналасқан. Археолог Каролина Малоунның сөзіне сәйкес, қабірлер "аумақ, саяси адалдық, меншік және ата-бабалар" туралы ақпарат беретін әртүрлі жер белгілерінің бірі болған. Көптеген археологтар осы мазарлық киелі орындардың әртүрлі тайпалар арасындағы аумақтық белгілер болғанын жақтайды, ал басқалары мұндай белгілер көшпелі малшылар қоғамына көп пайда бермейтінін айтады. Оның орнына, олар мал өткелдерін көрсететін белгілер болуы мүмкін деген болжам бар. Археолог Ричард Брэдли осы ескерткіштердің құрылысы жерді бақылау және меншікке алу әрекетін көрсетеді, бұл аңшы-жинаушы мезолиттен ерте неолиттік малшылыққа өту нәтижесінде пайда болған ойлау жолының өзгеруін көрсетеді. Басқалар бұл ескерткіштерді мезолиттік аңшылар мен жинаушылардың қасиетті деп есептеген жерлерде салған болуы мүмкін деп санайды.

Темір дәуірі және римдік-британдық тарих

Археологтар бұл жерде британдық темір дәуіріндегі қызметтің іздерін тапты. Осы кезеңде батыс ордасының шұңқырында ошақ құрылған. Осы ошақтың жанынан екі ыдыстың сынықтары табылды: біреуі «ұсақталған қызыл қоңыр ыдыс, ірі кремний ұсақтарымен», екіншісі «ішкі беті тегістелген, құмды қоңыр мата, майда кремний қоспасымен» жасалған. Римдік-британдық табылар көбінесе ерте неолиттік ескерткіштерде және олардың маңында кездеседі, ал Джуллиберри қабірінде археолог Пол Эшби бұл «жасырын римдік-британдық қызығушылықтан гөрі артық» екенін айтқан. Археологтар ұзын ордың оңтүстігінде бірнеше римдік-британдық жерлеу орындарын – жерлеу және өртеу орындарын тапты. «I римдік жерлеу» 5-7 жас аралығындағы баланың мәйіті, аяқтары солтүстік-шығысқа қаратылып, үстіне жатқан күйде жерленген. Ол көмілген киімді бекітуге арналған қола брошьпен, оң қолында қола білезікпен, ал басының жанында қыш ыдыс пен кесемен бірге жерленген, барлық заттар біздің заманымыздың бірінші ғасырының ортасына жатады. «II римдік жерлеу» өлімінде шамамен 17 жастағы әйелдің қаңқасын қамтиды. Ол аяқтары батысқа қаратылып, үстіне жатып жатқан. Қабірмен бірге кесе мен ыдыс қойылған, екеуі де біздің заманымыздың бірінші ғасырының ортасына жатады. I және II жерлеулердің арасында «майлы сары саз» анықталды, қазба жұмыстарында бұл нәрестені жерлеудің іздері деп есептелді. «III римдік жерлеу» алты қыш ыдыстан тұрды: құмыра, бөтелке тәрізді кесе, екі кішкентай кесе, ыдыс және жас ересек адамның бас сүйегінің және кеуде сүйегінің сынықтары бар кең ауызды тостаған. Тостаған алты тікелей мойын омыртқасының үстіне және кесілген қолдың үстіне қойылған. Қазба жұмыстарында бұл Рим Британиясындағы жерлеудің ерте мысалы деп саналды, бұл практика үшінші ғасырда ғана кеңінен таралды. Ордың жанында император Константиннің тұсындағы римдік монеталар қоры бар құмыра көмілген, ол тоғызыншы ғасырда қайта табылды. 1930 жылдардағы қазба жұмыстары кезінде ордың оңтүстік жағындағы шөп астынан төртінші ғасырдың соңына жататын сегіз римдік монета табылды, бәлкім, ол табылған кезде қорынан түсіп қалған болар. Ескерткіштің оңтүстік-шығыс жағында римдік-британдық ошақ болған, кейіннен жануарлардың сүйектерін, устрица қабықтарын, шыны кесе сынығын және қыш ыдыстардың бөліктерін, соның ішінде Сами таңбасы бар ыдыстың бөлігін сақтау үшін пайдаланылған, олардың көпшілігі біздің заманымыздың бірінші ғасырына жатады. Бұл үстіне бірнеше үлкен сазды тастар қойылған. Қазба жұмыстарында бұл «қоқыс жинау орыны» деп түсіндірілді, ал тастар жақын жердегі жерлеулермен байланысты құлаған ескерткіш таудан алынған болуы мүмкін. Ескерткіштің солтүстік-батыс бұрышындағы қазба жұмыстарынан римдік-британдық керамиканың тозған сынықтары табылды, соның ішінде екінші ғасырдағы Сами кесесінің бөлігі, газонның астында 15,2 см (алты дюйм) тереңдікте орналасқан. Сондай-ақ, римдік-британдық керамика сынықтары ордың айналасындағы ордың жоғарғы қабатынан табылды. Римдік-британдықтардың ежелгі орларда адамдарды жерлеуі Джуллиберри қабіріне ғана тән емес, басқа да жерлерде кездеседі; мысалы, осы жерлеулермен шамамен бір уақытта Шығыс Англияның Саффолк графтығындағы Пакенхам маңындағы дөңгелек ордың айналасына жерленген кремациялық жерлеулер болды. Археолог Говард Уильямс римдік-британдықтардың осындай көне ескерткіштерді пайдалануы сол кезде олар «жергілікті құдайлардың, ата-бабалардың және топтық өзіндік ерекшеліктердің бейнесі» ретінде қарастырылғандықтан болуы мүмкін екенін атап өтті. Ол «олар Рим Британия қоғамында әлеуметтік сәйкестіктер мен билік қатынастарын құру және келіссөздер жүргізуде маңызды рөл атқара алатын, Рим мемлекеті ұсынған ресурстар мен идеологияларға балама болатын» деп қосты.

Зақымдану және бұзылу

Джессап барроу тарихының бір кезеңінде оның солтүстік жағына жақын маңындағы бор кені қазбасының оны қиратып жібергенін айтты; 1930 жылдардың ортасына қарай, бұл кеніштің "соңғы ғасырдан бері пайдаланылмағаны" және өсімдіктердің өсуімен бекітілгені, осылайша одан әрі тозудың алдын алғаны хабарланды. Керісінше, Эшби бұл зақымның себебі өзеннің ағысының сол жаққа қарай жылмалы түрде эрозияға ұшыратуы болуы мүмкін деп ұсынды. Дөңгелек шоқының солтүстік жағы да ағаштардың үстінен тамған жаңбыр суының әсерінен зақым көрді. Барроудың батыс жағының бір бөлігіндегі егіс жырту арқылы зақымдалған.

Этимология, фольклор және әдебиет

ХХ ғасырдың басында археологиялық ескерткіш жергілікті тұрғындар арасында "Жулиберри", "Қабір" және "Алыптың қабірі" деп белгілі болды. Ескерткіш атауының "берри" бөлігі ежелгі ағылшын тіліндегі "beorg" немесе "beorge" сөзінен туындаған болуы мүмкін, ол жасанды үйінді немесе төбе дегенді білдіреді. "Джули" бөлігі жеке адамның атынан шыққан немесе жергілікті халықтың бұрқапта бар деп ойлаған зергерлік бұйымдарға сілтеме болуы мүмкін. Кент аймағының жер-су аттарын зерттеген этимолог Ж.К. Валленберг "Жулиберри қабірі" атауы антиквариаттық пайымдаулардың нәтижесі болуы мүмкін деген жорамал жасады. 1930 жылдары жергілікті халық арасында бұл бұрқап алыптың қабірін көрсетеді деген ой әлі де болды. Сол кездегі тағы бір әңгіме бойынша, бұл төбе шайқаста қаза тапқан, бірақ Чилхам шіркеуінің зиратына сыймаған жүз жылқы мен жүз адамның жерленген орны еді. Осы кезеңде көршілес диірменде тұратын Мистер Рид деген жергілікті тұрғын әкесінің оған үстіне шығуға тыйым салғанын айтты, себебі қабірдің үстінде тұру – құрметсіздік болар еді. "Жулиберри қабірі" 1936 жылы Р. Остин Фрименнің "Пенроуз құпиясы" романында да кездеседі.

Антикварлық сипаттамалар мен зерттеулер

Басқа екі ұзын шұңқырдан айырмашылығы, Джульберридің қабірі ғасырлар бойы белгілі болған. Антиквар Уильям Камденнің жазбаларында Джулиберри қабірі Рим генералы Юлий Цезарьдің трибундарының бірі Юлий Лаберидің жерленген жері ретінде көрсетілген. Камденнің айтуынша, ол Цезарьдің екінші шабуылы кезінде 54 жылы темір ғасырындағы британдықтармен шайқасып қаза тапқан. Камден былай деп жазған: «Осы қаланың [Чилхам] төменінде, жасыл шұңқыр бар, ол көптеген ғасырлар бұрын бір Jul Laber-дің жерленген жері деп есептеледі; кейбіреулер оның алып екенін, ал енді біреулер – әйел сиқыршы екенін айтады. Мен өзім, осы ат астында нақты көнелік жасырынуы мүмкін деп ойлап, Лаберий Дур, британдықтардың [sic] өлтірген трибуны осы жерде жерленген және осыдан шұңқыр Jul Laber деп аталған дегенге көз жеткіздім». Камденнің идеялары осы ескерткішті зерттеген келесі антикварлар тарапынан, оның ішінде Уильям Ламбард 1576 жылғы «Кенттің аралап көруі», Ричард Килберн 1650 жылғы «Кент топографиясы» және Томас Филиппот 1659 жылғы «Вилларе Кантианум» еңбектерінде кеңінен қабылданып, қолдау тапты. Бұл оқиға Уильям Гостлингке де әсер етті, ол 1774 және 1825 жылдар аралығында жарық көрген «Кентербери қаласы мен айналасы бойынша саяхат» кітабының әртүрлі басылымдарында осы ұзын шұңқырды картаға енгізіп, оны «Лаберидің Юллабер немесе қабірі» деп атады. Басқа да белгілі антикварлар осы орынға сапар шекті. Антиквар Джон Обри 1671 жылы Хотфилдте досы және демеушісі Николас Тафтонмен, Танеттің 3-ші графымен бірге болғанда, осы жерге келді. Обри осы орынды өзінің жарияланбаған британдық археология туралы құжатында, «Monumenta Britannica» деп атады. 1722 жылдың қазан айында антиквар Уильям Стукли осы орынға сапар шегіп, ұзын шұңқырдың айналасындағы ландшафтты суретке түсірді; 1724 жылдың қазан айында ол осы жерге қайта оралып, екінші эскизін жасады. 1725 жылдың мамыр айында ол тағы да Чилхамға барды және осы жолы Чилхамнан Юлабердің қабірінің көрінісін, Вулпак тавернасының тұрғысынан суреттеді. Бұл және басқа суреттер Элиша Киркаллдың гравюраларына айналдырылып, Стуклидің басылымдарында жарияланды. 1702 жылы Веймут лорды мен Хенидж Финч (кейін 5-ші Винчелси графы) Томас Тинннің, Веймуттың 1-ші виконтының бастамасымен қазба жұмыстарын жүргізді. Финч дөңестің ортасынан диаметрі 1,5 метр (5 фут) тереңдіктегі ұңғы қазып, оны ұзындығы 4,8 метр (16 фут) траншеяға дейін кеңейтті. Ол адам сүйектеріне ұқсамайтын бірнеше сүйектерді тапты және шұңқырдың ішіндегі қара топырақтың өзегін жауып тұрған сазды қабатты сипаттады. Финч қазбадан кейін Кентербери архиепископы Джон Баттлиге жазған хатында: «Бұл жерлеу орны болғаны анық, бірақ кімнің және қай уақытта жерленгенін анықтауға ешқандай белгі таба алмадым» деп жазды. Кейін бұл Англиядағы ең алғашқы ұйымдастырылған «шұңқырларды ашудың» бірі болғаны айтылды. 1930 жылдардағы қазба жұмыстары шұңқырдың ортасында қиылысқан траншеяның іздерін тапты; бұл 1792-1861 жылдар аралығында Чилхэм қамалының иесі болған Уайлдман отбасының мүшесі жүргізген, құжаттастырылмаған басқа қазбалардың іздері болуы мүмкін. Он тоғызыншы ғасырдың басында осы орынның иесі оған кіргендерді болдырмау үшін шұңқырдың айналасына қоршау орнатты; бірақ ол 1930 жылдардың ортасына дейін жоғалып кетті. Римдік монеталардың қоры осы қоршаудың тіреу тірегіне тесік қазған кезде табылды. Бұл орын ұзақ уақыт бойы могила ретінде танылса да, тек 1868 жылы археолог Джон Турнам оны ұзын шұңқыр ретінде таныды. 1880 жылы археолог Флиндерс Петри осы орынды Кенттегі жер жұмыстарының тізіміне енгізіп, оны «Юлабердің қабірі» деп атады. Кейін оны археолог О. Г. С. Кроуфорд 1924 жылғы «Ордонанс Survey, Professional Papers» еңбегінде зерттеп, жазды.

Джессаптың қазба жұмыстары

1936 жылғы шілдеде археолог Рональд Джессап басшылығымен қорғанды қазу жұмыстары жүргізілді. Бұл қазба жұмыстарын қорғанның иесі, сэр Эдмунд Дэвис бастамамен және қаржыландырумен өткізді, доктор Р. Остин Фрименнің "Пенроуз сыры" (Лондон: Ходер & Стоутон, 1936) романы жарық көргеннен кейін, онда бұл оқиға орталық рөлде болды. Осы қазбадан кейін Джессаптың командасы қорғанға зиян келтіріп жатқан қоян тесіктерін толтырып, қараторғай бұталарын жойды. 1937 жылы Дэвис Джессапқа осы жерде екінші қазба жүргізу үшін төледі. Бұл қазба сегіз аптаға созылды, оның "басты мақсаты" – қорғанның құрылу мерзімін анықтауға қатысты нақты деректер алу болды, мұндай деректер 1936 жылғы қазба кезінде алынбаған еді. Табылған тас құралдарын археолог Грэхам Кларк, ал керамикалық бұйымдарды оның әріптесі Стюарт Пиггот зерттеді. Джессаптың зерттеуі Турнамның бұл қорғанның неолиттік сопақ қорған екендігі туралы пікірін растады, солтүстік жағының қирағанын анықтады және жылтыратылған тас балқы мен римдік-британдық жерлеулерді ашты. Джессаптың қазбасын "күтілісті, [және] толық" деп сипаттаған Эшби кейіннен бұл 1930 жылдардағы "ұзын қорғандарды қазудың аз ғана сериясының" бірі болғанын, және осы қазбалар Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін жүргізілгендер үшін "құнды үлгі" болғанын айтты.