Кіріспе
1977 жылы шыққан Дэвид Боуидің студиялық альбомы. Low – ағылшын музыканты Дэвид Боуидің 1977 жылғы 14 қаңтарда RCA Records лейблы арқылы жарық көрген он бірінші студиялық альбомы. Бұл альбом продюсер Тони Висконти және музыкант Брайан Иноның «Берлин трилогиясы» деп аталатын үш бірлескен жұмысының біріншісі. Жоба Боуидің 1976 жылы досы Игги Поппен бірге есірткіге тәуелділіктен құтылу үшін Францияға көшіп келгеннен кейін дүниеге келді. Францияда Боуи Поптың тұңғыш студиялық альбомы «The Idiot»-ты өндіріп, бірлесіп жазды, онда ол келесі альбомында зерттейтін дыбыстарды табуға ұмтылды. «The Idiot» аяқталған соң, «Low» альбомына арналған жазбалар 1976 жылдың қыркүйегінде Херувилльдегі Шато-д’Херувилльде басталды және қазан айында Батыс Берлиндегі Ханса студиясында аяқталды, онда Боуи мен Поп көшіп келген еді. Tangerine Dream, Neu!, Harmonia және Kraftwerk сияқты неміс топтарының ықпалымен жазылған арт-рок және эксперименталды рок альбомы «Low» Боуидің электрондық және эмбиент стильдеріндегі алғашқы тәжірибелерін қамтиды. Альбомның бірінші жағы негізінен қысқа, тікелей авангард-поп әндерінің үзінділерінен тұрады, көбінесе Боуидің көңіл күйін көрсететін көңілсіз мәтіндермен, ал екінші жағында Берлиннің музыкалық көріністерін бейнелейтін ұзақ, көбінесе аспаптық тректер бар. Висконти ерекше барабан дыбысын Eventide H910 Harmonizer құрылғысының көмегімен жасады, ол дыбыстың биіктігін өзгертуге мүмкіндік береді. Альбомның мұқабасындағы сурет – Боуидің 1976 жылғы «Жерге құлаған адам» фильмінен алынған профилі, ол «төмен профиль» деген визуалды ойын ретінде қарастырылды. RCA компаниясы коммерциялық сәтсіздікке ұшырауы мүмкін деген қорқынышпен «Low» альбомын үш ай бойы шығарудан бас тартты. Альбом жарық көргеннен кейін сыншылардың пікірлері екіге бөлінді және RCA немесе Боуи тарапынан аз жарнамаланды, өйткені Боуи Поптың клавишшісі ретінде гастрольдік сапарға қатысуды жөн көрді. Дегенмен, альбом Ұлыбританияда 2-орынға, ал АҚШ-та 11-орынға ие болды. «Sound and Vision» және «Be My Wife» атты екі сингл жарық көрді, ал «Sound and Vision» Ұлыбританиядағы ең үздік бес ән тізіміне енді. Бұл жетістік RCA компаниясын 1977 жылдың наурыз айында «The Idiot» альбомын шығаруға итермеледі. 1977 жылдың ортасында Боуи Поптың «Lust for Life» альбомында ойнады, содан кейін «Heroes» альбомын жазды, ол «Low» альбомының музыкалық тәсілін кеңейтіп, әндер мен аспаптық шығармалардың ұқсас үйлесімін ұсынды. Кейінгі жылдары сыншылар «Low» альбомын Боуидің ең жақсы туындыларының бірі деп бағалады және ол барлық уақыттағы ең ұлы альбомдардың тізіміне енді. Ол көптеген пост-панк топтарына әсер етті және оның барабан дыбысы кеңінен еліктелді. 1990 жылдардағы пост-рок жанрының дамуындағы маңызды туынды, «Low» альбомы бірнеше рет қайта жарық көрді және 2017 жылы «A New Career in a New Town (1977–1982)» жинағының бір бөлігі ретінде қайта өңделді.
Low is the eleventh studio album by the English musician David Bowie, released on 14 January 1977 through RCA Records. The first of three collaborations with the producer Tony Visconti and the musician Brian Eno that became known as the Berlin Trilogy, the project originated following Bowie's move to France in 1976 with his friend Iggy Pop to rid themselves of their drug addictions. There, Bowie produced and co wrote Pop's debut studio album, The Idiot, featuring sounds the former would explore on his next record. After completing The Idiot, sessions for Low began at Hérouville's Château d'Hérouville in September 1976 and ended in October at Hansa Studios in West Berlin, where Bowie and Pop had relocated. An art rock and experimental rock record influenced by German bands such as Tangerine Dream, Neu!, Harmonia and Kraftwerk, Low features Bowie's first explorations in electronic and ambient styles. Side one consists primarily of short, direct avant pop song fragments, with mostly downbeat lyrics reflecting Bowie's state of mind, and side two comprises longer, mostly instrumental tracks, conveying musical observations of Berlin. Visconti created the distinctive drum sound using an Eventide H910 Harmonizer, a pitch shifting device. The cover artwork, a profile of Bowie from the film The Man Who Fell to Earth (1976), was intended as a visual pun, meaning "low profile". RCA refused to issue Low for three months, fearing it would be a commercial failure. Upon release, it divided critical opinion and received little promotion from RCA or Bowie, who opted to tour as Pop's keyboardist. Nevertheless, it reached number 2 in the UK and number 11 in the US. Two singles were released: "Sound and Vision", a UK top five, and "Be My Wife". The success prompted RCA to release The Idiot in March 1977. In mid 1977, Bowie played on Pop's follow up album Lust for Life before recording his album "Heroes", which expanded on Lows musical approach and features a similar mix of songs and instrumentals. In later decades, critics have rated Low one of Bowie's best works, and it has appeared on several lists of the greatest albums of all time. It influenced numerous post punk bands and its drum sound has been widely imitated. A forerunner in the development of the post rock genre of the 1990s, Low has been reissued several times and was remastered in 2017 as part of the A New Career in a New Town (1977–1982) box set.
Негізгі деректер мен ойлар
1974 жылы Дэвид Боуи кокаинге тәуелді болды. Келесі екі жылда бұл оның физикалық және психикалық денсаулығына нашар әсер етті. Ол 1975 жылы «Жас американдықтар» және 1976 жылы «Станциядан станцияға» альбомдарын жазды, сондай-ақ 1976 жылы «Жерге құлаған адам» фильмін түсірді – барлығын есірткінің ықпалында. Боуи өзінің өсіп келе жатқан тәуелділігін 1975 жылдың басында Нью-Йорк қаласынан Лос-Анджелеске көшкенімен байланыстырды. Оның есірткіні қабылдауы соншалық деңгейге жетті ki, ондаған жылдар өткен соң ол «Станциядан станцияға» альбомын жазу туралы ештеңе есіне келтірмейтін болды, «Мен оның Лос-Анджелесте жазылғанын білемін, себебі олай деп оқыдым» деді. 1975 жылдың желтоқсанында «Станциядан станцияға» альбомын аяқтағаннан кейін Боуи 1969 жылы «Space Oddity» альбомында Боуимен бірге жұмыс істеген Пол Бакмастермен бірге «Жерге құлаған адам» фильміне саундтрек жасай бастады. Боуи музыкаға толық жауапкершілікті сезінетін, бірақ оның жұмысын басқа композиторлардың туындыларымен бірге ұсынуды сұрағанда, одан бас тартты: «Мен тек: ‘Жоқ, сіз ештеңе алмайсыз’ дедім. Мен қатты ашуландым, себебі оған көп еңбек жұмсаған едім». «Станциядан станцияға» альбомының қосымша продюсері Гарри Маслин Боуидің «күші таусылғанын» және жұмысты аяқтай алмағанын айтты. Соңында Боуи құлап қалды, кейін ол: «Менің дене бөліктерім еденнің әр жерінде жатыр еді» деді. Саундтрек үшін жазылған бір ғана инструменталды туынды жарық көрді, ол «Subterraneans» Low трекіне айналды. 1976 жылдың 7 мамырында Лондондағы концертінен кейін Боуи Roxy Music-тің бұрынғы клавишшісі және концептуалисі Брайан Иномен сахна сыртында кездесті. Олар 1973 жылдан бері кейде кездесіп тұратын. Roxy Music-тен кеткеннен кейін Ино 1975 жылы эмбиент жанрында екі жеке альбом шығарды: «Another Green World» және «Discreet Music». Боуи турдың американдық бөлігінде «Discreet Music» альбомын үнемі тыңдады. Биографтар Марк Спиц және Хьюго Уилкен кейіннен «Another Green World» альбомын Боуи «Low» альбомы үшін құруға тырысқан дыбысқа үлкен әсер еткенін мойындады; Кристофер Сэндфорд сондай-ақ Иноның «Taking Tiger Mountain (By Strategy)» (1974) альбомын әсерлі деп атады. Боуи мен Ино «Tangerine Dream», «Neu!», «Kraftwerk» және «Harmonia» сияқты неміс музыкалық қозғалысына қызығушылық танытты. Ино «Harmonia» тобымен студияда және сахнада жұмыс істеді, ал Боуи «Station to Station» альбомында, әсіресе оның тайтл трегінде краутрок әсерін көрсетті. Кездесуден кейін екеуі байланыста болуға уағдаласты.
Даму
1976 жылғы 18 мамырда Isolar турнесі аяқталғаннан кейін Боуи және оның әйелі Анжела Швейцарияға көшті, бірақ екеуі онда сирек уақыт өткізді. Дэвид жаздың соңында Францияның Херувил қаласындағы Шато-д’Эрувиль студиясында уақыт брондады, онда ол өзінің ескі досы, әнші Игги Поп үшін альбом жазу және өндіруді жоспарлады. Екеуі көп жылдар бойы дос болғанмен, олар соңғы рет 1973 жылы, Боуи The Stooges тобының Raw Power (1973) альбомын микстейтін кезде бірге жұмыс істеді. The Stooges тобы тарағаннан кейін Поп есірткіге тәуелді болды. 1976 жылға қарай ол тазалануға дайын болды және Боуидің Isolar турнесіне бірге қатысу және онымен Еуропаға көшу туралы шақыруын қабылдады. Екеуі Боуи 1973 жылы Pin Ups альбомын жазған Шатоға көшті. Кейін Боуи Швейцарияға оралып, келесі бірнеше аптасын келесі альбомын жазуға және жоспарлауға жұмсады. Боуи мен Поп 1976 жылдың маусым айының соңында Шатода қайта жиналды. Тамыз айында олар Поптың тұңғыш студиялық альбомы The Idiot (1977) болатын нәрсені жазды. Боуи көп бөлігін музыкасын жазды, ал Поп көбінесе Боуи жасаған мелодияларға жауап ретінде көп бөлігін мәтіндерін жазды. Альбомды жазу барысында Боуи жаңа тәсілді жасады, онда бірінші кезекте қосалқы тректер жазылды, содан кейін овердабтар жасалды; мәтін мен вокал соңында жазылып, жазылды. Ол осы «үш фазалық» процесті өте ұнатып, оны мансабының соңына дейін қолданды. The Idiot альбомы Low альбомынан бұрын жазылғандықтан, ол Боуидің Берлин кезеңінің ресми емес басталуы ретінде қарастырылады, өйткені оның музыкасы Боуи Берлин трилогиясында зерттейтін дыбысқа ұқсас. The Idiot альбомын аяқтағаннан кейін Боуи мен Поп альбомды микстейтін үшін Батыс Берлиндегі Hansa студиясына сапарлады. Тони Висконти Боуидің келесі альбомын өндіруге дайын болғандықтан, Боуи оны жаңа жұмыс тәсілімен танысу үшін жазбаны микстейтінге шақырды. Боуи Берлинге ғашық болды, оны үлкен қашқаруға арналған орын деп тапты. Қалаға ғашық болған Боуи мен Поп есірткіге деген құмарлықтарын жою және назардан қашу үшін сол жерге көшуді шешті. Боуи Берлинге толық көшуге дайын болғанымен, ол The Idiot альбомынан кейін Шатода тағы бір ай студиялық уақыт брондағандықтан, жазу сол жерде басталды. The Idiot альбомы 1976 жылдың тамызына дейін аяқталғанмен, Боуи оның шығарылуына дейін дүкендерде өзінің альбомы бар екеніне көз жеткізуді қалады. Шато иесі және The Idiot бассисі Лоран Тибоульт: «Боуи адамдардың оны Иггидің альбомы шабыттандырды деп ойлауын қаламады, бірақ шындығында бәрі бірдей болды» деді.
Тарих және персонал
Төменгі жазбалар 1976 жылдың 1 қыркүйегінде басталды. Альбомның жұмыс атауы New Music: Night and Day болды. Low Боуидің Берлин трилогиясының біріншісі саналғанымен, оның көп бөлігі Франциядағы Château d'Hérouville-де жазылды. Station to Station жазбаларына гитарист Карлос Аломар, бассист Джордж Мюррей және перкуссионист Деннис Дэвис қайта оралды. Eno-мен бірге жаңа мүшелерге Rebel Rousers тобының бұрынғы клавишшісі Рой Янг және Beggars Opera тобының бұрынғы гитарисі Рикки Гардинер қосылды. Château-дағы жазбалар кезінде Висконтидің сол кездегі әйелі Мэри Хопкин де болды, ол "Sound and Vision" әніне қосымша вокалмен үлес қосты. Боуи мен Висконти альбомды Eno-ның қатысуымен бірлесіп шығарды. Station to Station жазбаларына қатыса алмаған Висконти, The Idiot альбомын микстегеннен кейін қайтадан продюсерлікке шақырылды. 2000 жылы Боуи Висконтинің продюсер ретіндегі маңыздылығын атап өтіп, "дыбыс пен текстураның, барабандардан бастап менің дауысымды жазу әдісіне дейінгі барлық нәрсенің сезімі" Висконтиге байланысты екенін мәлімдеді. Ол келгеннен кейін Eno мен Боуи музыканттармен отырып, жазба процесінің келесі кезеңі туралы хабарлады. Янгтың айтуынша, олар музыканттарға "Жерге құлаған адам" саундтрегінің таспаларын ойнатып, сондай жазба жасауды жоспарлап отырғанын айтты. Янг өзінің және басқа музыканттардың бұл идеяны ұнатпағанын, себебі бұл олардың тәжірибесінен тыс екенін жеткізді. Боуи RCA компаниясы да осылай ойлайтынын болжады: "Бұл жазба жарыққа шыға ма, шықпасы бізге белгісіз, бірақ мен осыны істеуге тиіспін". Висконти жобаны аяқтауға талап етіп, Боуи мен Eno-ға: "Дэвид Боуи мен Брайан Иномен бір ай жұмыс істеу – мен үшін ысырап емес" деді. Боуи оның не істейтінін сұрағанда, Висконти: "Ол уақыт құрылымын өзгертеді" деп жауап берді. Висконти Дэвистің барабандарына гармонайзерді қосып, нәтижелерді тыңдауыш арқылы бақылады. Баклиге берген сұхбатында Висконти: "Мен барабанмен не істей алатынымды білгенде, миым жарылып кете жаздады" деді. Ол дыбысты қайтадан құрылғыға енгізіп, "өзін-өзі жаңартып, үнемі төмендейтін" дыбыс жасады. Бакли "Тұрмыс жылдамдығы", "Сынық әйнек" және "Көрініс пен дыбыс" сияқты дыбыстарды "революциялық" және "таң қалдыратын" деп сипаттады. Дэвис бұл дыбыстың "үйдей үлкен" естілгенін айтты. Phonograph Record журналынан Бад Скоппа бұл дыбысты "қамыр қабығының астында жарылған бомбаларға" теңеді. Ол сондай-ақ әйелімен келіспеушіліктерге тап болып, менеджері Майкл Липпманды жұмыстан босатқаннан кейін заңдық мәселелерге ұшырады; ол 1976 жылдың қыркүйегінде жазбалардан кетуге мәжбүр болды. Проблемаларға қарамастан, Висконти өзінің, Боуи мен Eno-ның "өте жақсы жұмыс істегенін" еске алды. Қыркүйектің соңында Боуи мен Висконти Château-дан шаршады. Боуи психикалық тұрғыдан шаршаған еді, ал Висконти сыртқы көмектің болмауына көңілі қалды. "Варшава" әніне сөзсіз вокалды жазғаннан кейін Боуи, Висконти, Поп және Боуидің көмекшісі Коко Шваб Франциядан Батыс Берлинге кетті. Жазбалар Hansa Studios-та жалғасты. Николас Пегг пен Сибруктың айтуынша, бұл "Hansa by the Wall" орны Low альбомының микстелуі мен "Heroes" альбомының жазылуына қатысы жоқ еді. Hansa-да "Көзілдірік қабырға" және "Көркемдік онжылдық" соңғы тректері, сондай-ақ Château жазбаларына вокалдық қосымшалар аяқталды. Жазбалар 1976 жылдың қазан айының басына дейін жалғасты, ал микстеу сол айдың соңында аяқталды.
Әндер
Low – Боуидің электрондық және амбиент музыканы зерттеудегі алғашқы қадамдары. Ultimate Classic Rock және Consequence of Sound ретроспективті түрде Low-ты арт-рок және эксперименталды рок ретінде жіктеді. "Heroes" альбомымен бірге Low альбомындағы әндер гитараға негіделген роктан гөрі тон мен атмосфераға көбірек назар аударады. Сибрук Neu! тобын Боуидің жаңа музыкалық бағытының ең үлкен ықпалы деп санайды; ол 1975 жылы шыққан Neu! '75 альбомының, Low және "Heroes" сияқты, ән/аспаптық бөлініспен сипатталатынын және "Hero" атты ән бар екенін түсіндірді. The Observer журналының Рон Харты Kraftwerk-тің Radio Activity (1975) альбомының ықпалын мойындады, ол альбомдағы "экспериментализм мен қайталау" үйлесімінің Low үшін үлгі болғанын атап өтті. О'Лиридің сөзіне сәйкес, бір кезде бұл туындының авторлығы Иноға да тиесілі болған. Hansa инженері Эдуард Майер тректе виолончель орындады. Боуи үшінші аспаптық туындысы "Weeping Wall" әнінде барлық аспапты өзі орындады. Минималистік композитор Стив Райхтың ықпалымен негізгі мелодия "Scarborough Fair" әнінің бейімделуі болып табылады. Боуи синтезаторлар, вибрафон, ксилофон және сөзсіз вокалдарды қолданып, көңілсіздік және тұтқындық сезімін тудырады. Бұл туынды Берлин қабырғасының салдарынан туған ауыртпалықты және қайғыны бейнелеуге арналған. Боуи "Subterraneans" әнін "Бөлінуден кейін Шығыс Берлинде қалған адамдардың портреті" деп сипаттады, сондықтан әлсіз джаз саксофондары оның бұрынғысы қандай болғанын еске түсіреді. Бастапқыда "The Man Who Fell to Earth" саундтрегі үшін жазылған, бұл туындыда "Warszawa" сияқты сөзсіз вокалдар бар. Доггет Боуидің саксофон солосын "ерекше" деп сипаттады.
Сурет және релиз
Джордж Андервуд, Боуидің мектептегі досы, Low альбомының мұқабасын жасады. Station to Station суретіне ұқсас, ол «Жерге құлаған адам» фильмінен алынған өңделген кадрды ұсынады. Боуи фильмдегі кейіпкері Томас Джером Ньютон ретінде, апельсин түсті фонға қарсы қойылған пальто киіп, профильде көрінеді. Оның шашы фонмен бірдей түсті, Уилкеннің айтуынша, «бұл орынның адам, зат және субъектінің бірігуін көрсететін солипсистік түсінікке ишара жасайды». Уилкен «Жерге құлаған адам» фильмі Low шыққан кезде кинотеатрлардан кеткенін, дизайнды таңдау фильмді жарнамалау үшін емес, оны альбоммен байланысты көрсету үшін жасалғанын атап өтті. Бакли мұқабаның визуалды ойын-сауық екенін, яғни «төмен профиль» дегенді білдіретінін жазды; Боуи кейінірек сұхбатта осы әзілді түсіндіргенше, көптеген адамдар оны түсінбеді. Боуидің Young Americans және Station to Station атты бұрынғы альбомдары үлкен коммерциялық табысқа жетті. RCA Records әншінің тағы бір бестселлерін шығаруға асықты, бірақ Low-ты естігенде, лейбл қызметкерлері шошыды. Боуиге жазған хатында RCA альбомды қабылдамады және оны Young Americans сияқты жазба жасауға шақырды. Боуи үйінде қабырғасына бас тарту хаттарын іліп қойды. Оның бұрынғы менеджері Тони Дефрис де 1975 жылы олардың ажырасуынан кейін әртістің табысына байланысты роялти төлеміне байланысты оның шығарылуын болдырмауға тырысты. Боуи өзгерістер енгізуден бас тартқаннан кейін, RCA Low-ты бастапқы жоспарланған шығарылым күнінен 1976 жылдың қарашасынан кейінге қалдырды. Сейбруктың айтуынша, лейбл басшылары альбомды Рождестволық нарыққа «өте дәмсіз» деп санады. RCA ақырында 1977 жылдың 14 қаңтарында Боуидің 30 жасқа толғаннан кейін бір аптадан аз уақыт өткенде PL 12030 каталог нөмірімен Low шығарды. Альбом RCA немесе Боуи тарапынан аз немесе ешқандай жарнама алмады, ол бұл оның «ең аз коммерциялық» альбомы деп санады. Ол Игги Поптың клавишашысы ретінде гастрольге шығуды таңдады. Low коммерциялық табысқа ие болды, келесі аптада екінші орынға дейін Ұлыбританияның альбомдар чартына 37-ші орынға кірді; Слим Уитменнің Red River Valley альбомы бірінші орыннан қалды. Ол 30 апта бойы хит-парадта болды, төрт аптадан кейін 11-орынға жетіп, 20 апта бойы топта қалады. Бұл ән 1973 жылғы «Sorrow» әнінен бері Ұлыбританияда ең көп орын алған ән болды. Ән АҚШ-та жақсы шықпады, Billboard Hot 100 хит-парадында 69-орынға жетіп, 1983 жылға дейін Боуидің коммерциялық құлдырауының белгісі болды. Боуи оны жарнамаламағанымен, Пегг сингл «тез айналдырушы сүйікті» болды және оны BBC теледидар жарнамаларында қолданды. Бірыңғай Ұлыбританиядағы табысы RCA басшыларын шатастырды. Боуи лейблді қорқытып, 1977 жылдың наурыз айында RCA-ны Поптың «Идиотты» шығаруына көндірді. «Be My Wife» 1977 жылдың 17 маусымында екінші сингл ретінде шығарылды, оған «Speed of Life» аспаптық әндері қосылды. Бұл Боуидің Ziggy-ге дейінгі күндері (1972) бастап хит-парадтарға кіре алмаған алғашқы синглі болды. Осыған қарамастан, әнді таныстыру үшін 1973 жылдан бері алғаш рет музыкалық видео түсірілді. «Breaking Glass» әнінің кеңейтілген нұсқасы Австралия мен Жаңа Зеландияда 1978 жылдың қарашасында сингл ретінде шығарылды. Бірлік редакциясы түпнұсқа альбом жазбасының қайталанған аятында тігіс арқылы жасалды. Бұл сирек нұсқа 2017 жылы Re:Call 3 жинағында алғаш рет қол жетімді болды, ол «Жаңа қаладағы жаңа мансап» (1977–1982) жинағының бөлігі. Тағы бір сыншы, Дэйв Марш, Low-қа бестен екі жұлдыз берді, «ой» мен «нағыз әндердің» жоқтығын анықтап, екінші жағының көпшілігін «ең нашар фильмнің саундтрегі сияқты анық» деп атады. Ол бұл жазбаны әнші үшін ең төменгі деңгей деп тапты. Record Mirror журналының сыншысы альбомды алғашқы тыңдауда қатал деп тапты, қайта-қайта тыңдағаннан кейін Боуи «барлық уақыттағы төменгі деңгейге» жетті деп ойлады, ол «нағыз көзқарас» жоқ, музыкасы біріктірілген және бірнеше мәтіндері бар альбом шығарды. NME Чарльз Шаар Мюррей альбомға өте жағымсыз баға берді, оны «жоқсынудан тыс ақыл-ойдың күйі» деп сипаттады. Ол дыбыс тыңдаушыны көңілсіз сезінуге шақырады және қайта тұруға көмектеспейді, «Бұл таза жеккөрушілік пен қиратушылықтың әрекеті. Ол бізге қолайсыз уақытта келеді, бірақ ешқандай пайдасы жоқ». Мюррей ақырында: «Бұл масқараның қажеті жоқ» деп сұрады. The Village Voice газетінде Роберт Кристагау бірінші жақтағы жеті «фрагмент» «Station to Station» жолдар сияқты күшті» деп тапты, бірақ «екінші жақтағы кино музыкасын» қарапайым деп сипаттады. Ол «Батырлар» шыққаннан кейін екінші жағында өз пікірін қайта қарастырды, ол Low «қазір өте поп, сымбат және мәнді, тіпті мәнді фоновый шу болса да». Кристагау оны 1977 жылғы Pazz & Jop сыншылар сауалнамасы бойынша жылдың ең жақсы альбомдарының «dean's list» тізіміне 26-шы орынға қосты. Los Angeles Times газетінің сыншысы Роберт Хилберн альбомның кейбір бөліктерін «көзге көрінетін» және «қанағаттандыратын» деп тапты, Ziggy сияқты, бірақ қалғанының көпшілігіне кең аудиторияның қызығушылығы жоқ деп ойлады. Робин Денслоу келісті, Low-ты Боуидің «ең аз коммерциялық» бірақ «ең тәжірибелік» жұмысы деп атады. Басқа сыншылар да альбомды мақтап айтты. NME-нің Иан Макдональд Low-ты «керемет әдемі» деп тапты, «Марс компьютерлерімен қайта өндірілген Синатраның дыбысы» деді. Ол оны Station to Station-ға түсініктік жалғас деп санады және Low «қазіргі заманғы рок альбомы» екенін қорытындылады. Michael Watts Melody Maker журналында оны «қазіргі заманның музыкасы» деп атады, альбомның «уақытқа сай» екенін мақтап, оның танымалдығына қарамастан. Billboard журналының сыншысы екінші жақты «әрекетті» деп сипаттады, оның тартымдылығы әлі белгісіз болды, ал канадалық сыншы Дэйв Виннитови Low-ты «қорқынышты қызықты» деп тапты. Джон Рокуэлл The New York Times газетінде мәтіндерін «мағынасыз» деп атады және аспаптарды «ерекше және кеңістіктік» деп сипаттаса да, альбомды «тартымды әдемі» деп тапты. Sounds журналының Тим Лотт Low-ты Боуи және Эноның ең жақсы жұмысы деп санады және «механикалық классика» деп атады. Боуидің музыкалық бағыты кейбір сыншыларды қызықтырды. Рокуэлл Боуидің жанкүйерлері Low-ты оның ең жақсы жұмысы деп санағанда, оны алғаш рет естігендегі шоқтығуын жеңеді деп ойлады. Kris Needs ZigZag журналында Low-ты ерекше және шоқтығушы деп сипаттады, бірақ оны Боуидің ең үлкен жетістіктерінің бірі деп сенді. Phonograph Records-тың Буд Скоппа альбомның түсініксіз екенін ойлады. Ол оны «осы керемет әртістің жасаған ең жақын және еркін жазбасы» деп тапты және тыңдаушылар одан «бағдаршамсыз болады» немесе «бағыныштайды» деп сенді.
Кейінгі оқиғалар
RCA Боуидің Low-ды қолдау үшін турнеге шығатынына үміттене білді, бірақ Боуи орнына The Idiot-ты насихаттау үшін Поптың турнесіне қолдау көрсетуді жалғастырды. Боуи Поптан назарды бұрғысы келмеді, көбінесе клавишалардың артында қалып, тыңдаушыларға сөз сөйлемеді. Турне 1977 жылдың 1 наурызында басталып, 16 сәуірде аяқталды. Турне аяқталғаннан кейін Боуи мен Поп студияға Поптың екінші студиялық альбомын – Lust for Life (1977) жазу үшін оралды. Боуи Lust for Life альбомында шағын рөл атқарды, Попқа тректерге өз аранжировкаларын жасауға мүмкіндік берді, нәтижесінде бұл Поптың алдыңғы жұмыстарын еске түсірді. Жазу жұмыстары Батыс Берлиндегі Hansa студиясында мамыр-маусым айларында екі жарым апта ішінде аяқталды. Боуи 1978 жылы сұхбат берушілерге Поппен үшінші ынтымақтастық жоспарлап отырғанын айтса да, бұл альбом олардың 1980-жылдардың ортасына дейінгі соңғы ресми ынтымақтастығы болды. 1977 жылдың маусым айының ортасында Lust for Life альбомын аяқтағаннан кейін Боуи "Be My Wife" музыкалық видеосын түсіру үшін Парижге сапарлады. Ол Эномен келесі ынтымақтастығын талқылау үшін байланысты, ал "Heroes" альбомын жазу 1977 жылдың шілдесінен тамызына дейін Hansa студиясында өтті. Low-тағы материалды дамыта отырып, "Heroes" әндері алдыңғы альбомына қарағанда көңіл көтеріңкі және атмосфералық болды деп сипатталды. Альбомдардың құрылымы ұқсас, бірінші жағында дәстүрлі тректер, ал екінші жағында негізінен инструменталды композициялар бар. Эно "Heroes" альбомында Low-ға қарағанда әлдеқайда маңызды рөл атқарды, ол он тректің төртеуінің авторларының бірі ретінде көрсетілді. Альбом өздігінен жақсы қабылдануға қарамастан, сыншылар мен қоғамдық пікірлер көбінесе Low-ды жаңашылдығымен ерекшеленетін жазба деп санайды. Берлин трилогиясының соңғы альбомы Lodger (1979) электрондық және амбиент стильдерден, сондай-ақ екі бұрынғы жұмыстың ерекшелігі болған ән/инструменталдық бөліністен бас тартып, дәстүрлі ән құрылымдарын ұсынды.
Табысы мен мұрасы
Шығарылғаннан бері онжылдықтарда Low өзінің ерекшелігі үшін жоғары бағаланып, постпанк жанрына ықпал еткен туынды ретінде танылды. BBC Music-тің Сюзи Голдринг: "Low болмаса, Joy Division, Human League, Cabaret Voltaire және тіпті Arcade Fire де болмас еді. Low-тың мұрасы мәңгілік" деп жазды. Доггеттің сөзіне қарағанда, Station to Station сияқты, Low Боуиді "болжау мүмкін емес" суретші ретінде бекітті. Ол Боуидің Hunky Dory-ден Low-ға дейінгі бес жылдық эволюциясын батыл және ерлікке толы деп санады. Боуидің өмірбаяндары альбомның Joy Division-ға тигізген әсерін атап көрсетті, тіпті топтың өкілдері де осыны мойындады; олардың бастапқы аты "Варшава" болған, бұл "Варшаваға" сілтеме еді. Уилкеннің пікірінше, Joy Division соңғы альбомы Closer (1980) жұмысында Low-тың "екіұшты санасын" қайталай білді, онда тректердің реті күрт қараңғырақ бола түседі. Joy Division тобының барабаншысы Стивен Моррис 1978 жылғы An Ideal for Living EP-ін жасайтын кезде Uncut журналына берген сұхбатында инженерден барабандарды "Жан жылдамдығы" сияқты дыбыстауын сұрағанын айтты; "Қызығы, ол мұны істей алмады". Моррис сияқты көптеген музыканттар, продюсерлер мен инженерлер Low-дың барабан дыбысын қайта жасай алмады. Висконти осы дыбысты қалай жасағанын түсіндіруден бас тартып, оның орнына олардың пікірін білгісі келді. 1970 жылдардың соңында осыған ұқсас әрекеттер көбейді және 1980 жылдары олардың нәтижелерін хит-парадтардағы әрбір жазбада естіуге болады. Сибрук Боуиді Фил Коллинстің "In the Air Tonight" әнінен Дюран Дюранның "Hungry Like the Wolf" әніне дейінгі тректердегі "күшті соққыға" тікелей себепкер деп есептейді. 1983 жылы Musician журналына берген сұхбатында Боуи: "Бұл депрессивтік горилла әсерін ешқашан жасамағанымды қаладым, өйткені басқа ағылшын топтарымен төрт жыл бойы осымен өмір сүруге тура келді" деп наразылық білдірді. Көптеген музыканттар осы альбомның ықпалын талқылады. Альбомның атауы "Low" (әріпі "e"сіз) екенін білгеннен кейін ағылшын әнші-сазгер Ник Лоу 1977 жылғы EP-іне "Bowi" (әріпі "e"сіз) деп атау арқылы жауап берді. Ағылшын рок-тобы Cure-дің Роберт Смит 1980 жылы шыққан Seventeen Seconds альбомын жасайтын кезде осы жазбаны жиі тыңдады. 1994 жылы америкалық Nine Inch Nails тобының музыканты Трент Резнор Low-ды The Downward Spiral (1994) үшін маңызды шабыт көзі деп атады, оның "әндер жазуы", "көңіл күйі" және "құрылымы" оған әсер еткенін айтты. Америкалық TV on the Radio рок-тобының мүшесі Дейв Ситек: "Осы альбом, "Варшава" әні, мен үшін музыканың ең үлкен күші екенін түсінген сәт болды" деді. Боуи 2003 жылы осы топпен жұмыс істеді. 1992 жылы американдық композитор және пианист Филип Гласс альбомның негізінде "Low" симфониясын жазды, бұл оның алғашқы симфониясы болды. Ол "Subterraneans", "Some Are" (жазылмаған трек) және "Warszawa" тректеріне негізделген үш бөлімнен тұрады. Бруклин филармониясы оркестрі симфонияны Нью-Йорктегі Гласс студиясында жазды және ол 1993 жылы жарық көрді. Албұм туралы сөйлеген кезде Гласс: "Олар көптеген адамдар жасауға тырыспаған нәрсені жасады - ол танымал музыка саласында өнер жасау. Мен оны үнемі тыңдайтынмын" деді. Осы жазбаға негізделген симфония жасау туралы шешімін былай түсіндірді: "Боуи мен Иноның бастапқы Low LP-сінде мен үшін талант пен сапа бар екені сөзсіз болды. Менің буыным академиялықтардың бізге не жақсы, не жақсы емес екенін айтуынан шаршады". "Low" симфониясы Иноның бастапқы жазбаға қосқан үлесін мойындайды және Боуи, Ино және Гласс портреттері альбомның мұқабасында бейнеленген. Боуи симфонияға риза болып, оны мақтады, Пегг те осы пікірді қолдады. Гласс 1997 жылы "Heroes" және 2019 жылы "Lodger" атты басқа "Берлин" жазбаларының классикалық бейімделулерімен "Low" симфониясын жалғастырды.
Қайта бағалау
Комментаторлар Low-ды Боуидің ең жақсы туындыларының бірі деп есептейді. AllMusic-тен Стивен Томас Эрлевин бұл альбоммен Боуидің "роктың шекарасындағы алдыңғы қатардағы орнын бекіткенін" жазды, сонымен қатар "жазба дерлік эксперименталды және егжей-тегжейлі, рок-н-ролл авангардының жаңа бағытын ұсынады" деген қорытындыға келді. 2013 жылы Rolling Stone журналының оқырмандар сауалнамасында Low Боуидің ең жақсы төртінші альбомы деп танылды. Журнал оның шығуымен бірге жеткілікті бағаланбағанын, ал келесі онжылдықтарда шедевр ретінде мойынтанғанын атап өтті. Кейбір сыншылар Low-ды Боуидің ең үлкен көркемдік жетістігі деп санайды. Pitchfork-тан Лаура Снэпс альбомға 10/10 баға берді, Боуидің есірткіге тәуелділік кезеңінен кейін өзі үшін жаңа жол табудағы табысын көрсетті. Снэпс бірінші жақтан "үш сиқыршы сіздің астыңыздағы кілемді жұлып алып, оны басқа жаққа ұшыруды жоспарлап отырғандай" сезім тудыратынын айтады. Оның пікірінше, екінші жақтың инструменталдық бөлімдері "қазіргі стандарттар бойынша сәл ауырлау" сезіледі, бірақ әртүрлі әлемдердің суреттерін жасау қабілеті "таң қалдырады". Дойл Low-дың өндірісін және оның "тыңдаушыны белгілі бір орын мен ой-пікір шегіне өте күшті түрде жеткізу" қабілетін жоғары бағалады. Ол Low-ды "басқа жазбалардың көпшілігі жете алмаған таза ашылу сәті" деп сипаттап, жазбаның әрбір тыңдаушыға түсіндіруге ашық екенін қосты.
Рейтингтер
Low жиі барлық уақыттағы ең ұлы альбомдар тізіміне енген. Sounds 1986 жылы жасаған 100 ең жақсы альбом рейтингінде оны 35-орынға, ал The Guardian 1997 жылы 62-орынға қойды. Бір жыл өткен соң, Q оқырмандары оны барлық уақыттағы ең ұлы 43-ші альбом деп дауыс берді. «100 ең ұлы британдық альбом» тізімінде Q және The Observer Low альбомын сәйкесінше 16- және 39-орындарға қойды. 2004 жылы Pitchfork оны 1970-жылдардың ең ұлы альбомы деп жариялады; Эрлевин оны «белгісіз болашаққа қарқынмен ұмтылып, күмәнділікті қабылдайтын жазба», сондай-ақ «қайта туу туралы альбом, сондықтан ол әлі де таң қалдыру қабілетіне ие» деп сипаттады. Сол сияқты, Paste оны 1970-жылдардың 70 ең жақсы альбомы тізіміне 34-орынға енгізді, ал Ultimate Classic Rock 2015 жылы оны 1970-жылдардың 100 ең жақсы рок-альбомы тізіміне қосты. 2013 жылы NME осы альбомын «Барлық уақыттағы 500 ең ұлы альбом» тізімінде 14-орынға қойды. Ларкин оны «All Time Top 1000 Albums» кітабының екінші және үшінші басылымдарында сәйкесінше 120- және 47-орындарға орналастырды. 2003 жылы Low Rolling Stone журналының «Барлық уақыттағы 500 ең ұлы альбом» тізімінде 249-орынды иеленді. 2012 жылы жаңартылған тізімде 251-орынға, ал 2020 жылы жаңартылған тізімде 206-орынға түсті. 2023 жылы британдық GQ оны Kraftwerk-тің «The Man Machine» (1978) альбомынан кейін барлық уақыттағы екінші ең жақсы электрондық альбом деп атады. Альбом Роберт Димеридің «Өлмей тұрып тыңдауыңыз керек 1001 альбом» кітабының 2018 жылғы басылымына да енді.
Қайта шығарылғандар
Low бірнеше рет қайта шығарылды. RCA 1980 жылы альбомды винилде қайта шығарды және 1980 жылдардың ортасында алғаш рет компакт-диск түрінде жарыққа шығарды. 1991 жылы Rykodisc компаниясы шығарған CD-де "Sound and Vision" трекінің ремиксі, сондай-ақ "Some Are" және "All Saints" сияқты жазылбаған үзінділерден (outtakes) тұратын үш бонус трек болды. EMI 1991 жылы Ұлыбританияда CD, кассета және LP форматтарында шығарды, ал кейіннен AU20 Gold CD-де қайта шығарылды. Қайта шығарылған альбом 1991 жылдың қыркүйек айында Ұлыбритания альбомдар тізімінде 64-орынға ие болды. 2017 жылы альбом Parlophone компаниясының "A New Career in a New Town (1977–1982)" жинағы үшін қайта өңделді. Ол CD, винил және цифрлық форматтарда жарық көрді.