Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Уильям Бенсон Мейо (7 қаңтар 1866 – 1 ақпан 1944) – «Форд Мотор Компани» бас энергетикалық инженеры.
William Benson Mayo (7 January 1866 – 1 February 1944) was chief power engineer for the Ford Motor Company.
Өмірбаян
Мейо 1866 жылдың 7 қаңтарында Массачусетс штатының Чатем қаласында Эндрю Стивенс пен Аманда Никерсон Мейо отбасында дүниеге келген. Ол бастапқыда Бостон қаласында белгі бояушы болып жұмыс істеді, бірақ кейін бу қозғалтқыштарын өндіретін «Хувен Оуэнс Ренцхлер» компаниясының кеңсе қызметкері болып орналасты. Бостон кеңсесінде сатушы болып жұмыс істегеннен кейін Нью-Йоркке көтерілді. 1906 жылы Огайо штатының Гамильтон қаласындағы бас кеңсеге вице-президент болып ауысты, онда ірі сату есептерін басқарды. 1913 жылы компанияға Фордтан Мичиган штатындағы Хайленд-Парк кешені үшін электр энергиясын өндіруге қажетті жабдықтарды жеткізу туралы ұсыныс келіп түсті. Мейо Генри Фордпен жақсы танысып, ол оны бас энергетикалық инженер ретінде жұмысқа алды. 1917 жылы Мейоға Ривер-Руж зауытының кешенін жоспарлау және салуға басты жауапкершілік жүктелді. Содан кейін ол Грин-Айленд (Нью-Йорк штаты) және Сент-Пол (Миннесота штаты) қалаларында гидроэлектр қуатын пайдалана отырып, басқа Ford зауыттарының құрылысын басқарды. Фордтың Сент-Пол қаласындағы зауыты бүгінгі күнге дейін жұмыс істеп, гидроэлектр энергиясын өндіруде. 1919 жылы Эдсел Форд Форд компаниясының президенті болғанда, Мейо оның кеңесшісі және көмекшісі болды. 1926 жылы ол Ford Aircraft Division басшысы болып тағайындалды, бұл бөлім Ford Trimotor ұшағын жасап, құрастырды; сонымен қатар ол Фордтың алғашқы жеке әуежайының (қазір Ford сынақ трассасы орналасқан жер) және алғашқы әуежай қонақ үйінің (қазір Dearborn Inn) құрылысына жауапты болды. Кейде Фордтың бас инженері деп еске алынса да, оның білімі электр қуатын тарату және инженерлік жабдықтауда болды – ол негізінен автомобиль өнімдеріне емес, зауыттарға баса назар аударды. Мейо сонымен қатар 1931 жылы экономикалық дағдарыс кезінде банкротқа ұшыраған «Detroit Aircraft Corporation» компаниясының директоры болды. 1932 жылы ол зейнетке шықты. Зейнеткерлікте бірнеше көлік компанияларында офицер болып қызмет етті. 1944 жылдың 1 ақпанында Детройт қаласында қайтыс болды.
Mayo was born in Chatham, Massachusetts on 7 January 1866 to Andrew Stevens and Amanda Nickerson Mayo. He worked initially as a sign painter in Boston, but accepted a position as an office boy for a manufacturer of steam engines, Hooven Owens Rentschler. He became a salesman in the Boston office, then was promoted to New York. In 1906 he moved to the corporate office in Hamilton, Ohio as a vice president, handling the largest sales accounts. In 1913 the company was approached by Ford to provide power generation equipment for Ford's Highland Park, Michigan complex. Mayo became well acquainted with Henry Ford, who hired him to become the chief power engineer. In 1917 Mayo was given primary responsibility for planning and construction of the River Rouge Plant complex. Subsequently, he was responsible for the construction of other Ford plants, using hydro electric power at Green Island, New York and St. Paul, Minnesota. Ford operates a plant in St. Paul and generates hydroelectric power there to this day. In 1919, when Edsel Ford became president of Ford, Mayo became his consultant and advisor. In 1926 he became head of Ford's Aircraft Division, which developed and built the Ford Trimotor; he was also responsible for the construction of Ford's pioneering private airport (now the location of a Ford test track) and the first airport hotel (now the Dearborn Inn). Although sometimes referred to as Ford's chief engineer, his expertise was in power distribution and facility engineering — he focused primarily on plant, rather than the automotive products. Mayo also served as a director of the Detroit Aircraft Corporation which went into receivership in 1931 during the depression. He elected to retire in 1932. In retirement, he served as an officer of several transportation companies. He died in Detroit on 1 February 1944.