Хаакон Сигурдссон: Норвегия азамат соғысы мен патшалық күресі
Haakon II
Хаакон II Норвегияның патшасы (1157-1162), азамат соғысы кезеңінде таққа отырды. Ол "Броудшолдер" лақабымен белгілі, әкесі Сигурд Муннның заңды емес ұлы. Норвегия тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хакон Сигюрдсон (1147 – 7 шілде 1162), сондай-ақ Хакон Хердебрей, яғни Кең иықты Хакон деп те белгілі, Норвегияның патшасы (Хакон II) 1157 жылдан 1162 жылға дейін Норвегиядағы азамат соғысы кезеңінде болды.
Haakon Sigurdsson (1147 – 7 July 1162), also known as Haakon Herdebrei meaning Haakon Broadshoulder, was King of Norway (being Haakon II) from 1157 until 1162 during the civil war era in Norway.
Өмірбаян
Оның лақап аты, Гердебрей, «кең иықты» деген мағынаны білдіреді, ол осылай жасы үшін ірі денелі және ерекше кең иықты болғандықтан аталған. Сигурд Мунннің заңды емес ұлы, 1157 жылы ол өзінің ағасы Эйстейн II-нің мұрагері атанды, ол ағалары Инге Дөңгелек және Сигурд Муннмен бірге Норвегияны биледі. Эйстейн мен Сигурд Мунн қайтыс болғаннан кейін Инге Норвегияның жалғыз билеушісі болды. Сигурд Мунн мен Эйстейн II-нің бұрынғы қолдаушылары Хаконның төңірегіне бірігіп, Гедмарктан Сигурд Ховардссон басшылығымен Ингеге қарсы күресті жаңартты. 1161 жылдың 3 ақпанында король Инге I Ослоның жанында Хакон II-ге қарсы шайқасқа әскерін бастап бара жатқанда жеңіліп, қаза тапты, оның көптеген әскерлері, вассалы Годред II Олафссон бастаған, Хаконның жағына көшті. 1162 жылдың 7 шілдесінде Хакон II Ромсдалендегі Веёя сауда қаласынан көп алыс емес жерде болған Секкен шайқасында қаза тапты. Инге құлағаннан кейін оның қолдаушылары лендманн Эрлинг Скакке және оның ұлы Магнус Эрлингссонның айналасына жиналды. Хакон II-нің орнына Норвегия королі Магнус V келді.
His nickname, Herdebrei, means broad shouldered, which he was called because of his big size for the age, and unusual broad shoulders. An illegitimate son of Sigurd Munn, in 1157 he was named heir of his uncle Eystein II, who had been co ruler of Norway together with his brothers Inge the Hunchback and Sigurd Munn. Inge had become the sole ruler of Norway after the death of Eystein and Sigurd Munn. The former supporters of Sigurd Munn and Eystein II united behind Haakon, renewing the fight against Inge under the leadership of Sigurd Håvardsson of Hedmark. On 3 February 1161, King Inge I was defeated and killed while leading his men into battle against Haakon II near Oslo, after many of his men, led by his vassal Godred II Olafsson, defected to Haakon's side. On 7 July 1162 King Haakon II was killed in the Battle of Sekken not far from the market town Veøya in Romsdalen. After Inge's fall, his supporters had rallied behind the lendmann Erling Skakke and his son, Magnus Erlingsson. Haakon II was succeeded as king of Norway by King Magnus V.
Тарихи мән-жай
Норвегиядағы азаматтық соғыс кезеңі 110 жылға созылды. Ол 1130 жылы Норвегия королі I Сигурдтың қазасымен басталып, 1240 жылы герцог Скуле Баардсонның қазасымен аяқталды. Осы кезеңде әртүрлі ауқымдағы және қарқындылықтағы бірнеше байланысты қақтығыстар болды. Бұл қақтығыстардың себебі Норвегия мұрагерлік заңдарының нақты болмауы, әлеуметтік жағдайлар және шіркеу мен король арасындағы күрес еді. Ол кезде екі басты партия болды, бастапқыда әртүрлі немесе тіпті атаусыз болған, бірақ ақырында Баглер және Биркебейнер партияларына бірікті. Әдетте, партияның басшысы ретінде патшаның ұлы қолдау тапты, ол қарсы партияның патшасына қарсы шығу үшін алға қойылды.
The civil war era in Norway extended over a 110 year period. It started with the death of King Sigurd I of Norway in 1130 and ended with the death of Duke Skule Baardsson in 1240. During this period there were several interlocked conflicts of varying scale and intensity. The background for these conflicts were the unclear Norwegian succession laws, social conditions and the struggle between Church and King. There were then two main parties, firstly known by varying names or no names at all, but finally condensed into parties of Bagler and Birkebeiner. The rallying point regularly was a royal son, who was set up as the head figure of the party in question, to oppose the rule of king from the contesting party.