1874 жылғы Санборн ісі: Салық жинаудағы жемқорлық скандалы
Sanborn incident
1874 ж. Санборн ісі: АҚШ-тағы салық жинаумен байланысты сыбайлас жемқорлық. Президент Гранттың хатшысы Санборнға заңсыз келісімшарт жасады, нәтижесінде мемлекеттік қаражат жымқырылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Санборн оқиғасы немесе Санборн келісімшарты – 1874 жылы болған американдық саяси дау. Президент Улисс С. Гранттың Қаржы министрі Уильям Адамс Ричардсон, бұрынғы Одақ армиясының генералы Джон Б. Санборнды жеке тұлға ретінде жалдап, 427 000 долларлық төленбеген салықтарды жинауды тапсырды. Ричардсон Санборнға жиналған ақшаның жартысын өзіне қалдыруға келісім берді. Санборн компаниялардан салық қарызын өтеу үшін ақша алғанда, салықтан жалтарғандығы туралы жалған айыптар тағып, 213 000 долларды өзіне қалдырды, оның 156 000 доллары түрлі көмекшілеріне берілді. Қаржы министрлігі жүргізген тергеу сыбайлас жемқорлықты анықтағаннан кейін, президент Грант бұл практиканы заңсыз деп жариялайтын заңға қол қойды.
The Sanborn incident or Sanborn contract was an American political scandal which occurred in 1874. William Adams Richardson, President Ulysses S. Grant's Secretary of the Treasury, hired a private citizen, John B. Sanborn, a former Union General, to collect $427,000 in unpaid taxes. Richardson agreed Sanborn could keep half of what he collected. After extorting money from companies to pay back taxes by falsely making claims of tax evasion, Sanborn kept $213,000, of which $156,000 went to his various assistants. After an investigation by the Treasury Department discovered corruption, President Grant signed legislation making the practice illegal.
Тарих
1872 жылы заң шығарушылар Ішкі Кірістер Бюросына (BIR) АҚШ-қа тиесілі кез келген ақшаны анықтауға және жинауға Үкіметке көмектесу үшін жеке азаматтарды жалдауға рұқсат берді. BIR жеке коллекторлар үшін ешқандай жоспар әзірлемеді. Вашингтондағы негізгі лауазымдарда, мысалы, Қаржы министрі Джордж С. Бутвелл, Уильям А. Ричардсон (Бутвеллдің ізбасары) және Бенджамин Франклин Батлер сияқты, Массачусетс штатының бірнеше ықпалды саясаткерлері болды. Санборн вискиге салынатын салықтарға бағытталған күш-жігерін бастады. Қаржы министрлігі 39 спирттік сусындар өндіруші және алкоголь сатушыдан төленбеген салықты жинауды сұрады. Санборн өз күш-жігерінде үлкен жетістікке жетті және басшыларын өкілеттігін кеңейтуге көндірді. 1872 жылдың соңына қарай департамент Санборнның салық төлеушілер тізіміне 750-ден астам салық төлеушіні қосты. 1873 жылдың басында олар тізіміне тағы 2000 салық төлеуден жалтарған адамның атын қосты. Соңында 1873 жылдың 1 шілдесінде Санборнның тізіміне 592 теміржол компаниясы қосылды. Санборнның келісімшартына есімдерді қосуға зор ынтасы болды: лауазымды тұлғалармен жасалған келісім бойынша, ол келісімшартта аталған салық төлеуден жалтарған салық төлеушілерден жиналған ақшаның 50% -ын алатын болды. Ол компанияларды салықтан жалтарып жүр деп жалған айыптап, олардан ақша талап ете бастады.
In 1872 lawmakers allowed the Bureau of Internal Revenue (BIR) to hire private citizens to assist the Government to discover and collect any money belonging to the United States. BIR did not develop any plans for the private collectors. There were several influential Massachusetts politicians, most of them in key positions in Washington; such as Treasury Secretary George S. Boutwell; William A. Richardson (Boutwell's successor); and Benjamin Franklin Butler. Sanborn began his efforts focusing on whiskey taxes. Treasury officials requested collection of unpaid taxes from 39 delinquent distillers and liquor retailers. Sanborn was widely successful in his efforts, and persuaded supervisors to extend his mandate. By late 1872, the department had added over 750 taxpayers to Sanborn's list of delinquents. In the early 1873, they appended another 2,000 delinquent names to his list. Finally, on July 1, 1873, 592 railroad companies were added to Sanborn's list. Sanborn had an incredible incentive to add names to his contract: under the agreements with officials, he would receive 50% of any money collected from delinquent taxpayers named in his contract. By falsely accusing companies of tax evasion he was able to extort money from them.
Қалпына келтіру
Санборн өзінің операцияларын кеңейтті, Қазынашылық оның тізімін ешқандай бағалаусыз немесе минималды бағалаумен қабылдады. Жеке коллекторлар заң бойынша әрбір жинақ туралы егжей-тегжейлі мәліметтер ұсынуға міндетті болды, мысалы, қарыздың сипаты және айыптаманы растау үшін қолданылған дәлелдер. Дәстүр бойынша, үкімет салық жинауда шенеуніктерге көмектесу үшін мердігерлерді жалдаған. Санборн бұл жүйеге қатысты өрескел тәсіл қолданып, мемлекеттік қызметкерлердің толық жұмыс күні оған жұмыс істейтініне көз жеткізді. BIR шенеуніктері мердігерге қажетті барлық көмек пен қолдау көрсетуге міндетті болды, ал BIR қызметкерлері Санборнға бірнеше теміржол компанияларын талдауға көмектесті. Осы шамада Конгресс мердігерге тағы 150 мерзімі өткен есепшотты тапсырды. 1873 жылдың шілдесінде Санборн келісімшартты 150 компанияға ұзартты. Осы уақытта ол Конгрессті АҚШ-тағы барлық теміржол компанияларын өзіне қаратуға көндірді. Санборн BIR қызметкерлері де іздеп жүрген салықтарды жинауға тырысты, бұл қызметкерлер арасында үлкен алабұдынды тудырды. Комиссия мүшелері де Қазынашылыққа ресми шағым түсірді, бірақ ол назарсыз қалды. 1874 жылдың 10 қаңтарында Санборн және тағы екі адам мемлекеттік кірістерді заңсыздықпен алуға айыпталды. Санборнның қорғанысы, ол 1872 жылғы қаржыландыру туралы заңдағы ережеге сәйкес үкіметпен келісімшарт жасасқан, оны конгрессмен Уильям Х. Келси жасаған. Бұл заң Қаржы министріне АҚШ үкіметіне белгісіз салықтарды «табу және жинау» үшін үш адамды тағайындауға рұқсат берді. Егер олар салық жинаса, 50% комиссия алатын еді. Бұрын Қаржы министрінің міндетін атқарушы Уильям Адамс Ричардсон Санборнды 50 пайыздық комиссиямен тәуелсіз салық жинаушы ретінде жалдаған. Санборнның істегені – бұрыннан бар салықтық істерді өз келісімшартына қосып, олар түскен кезде 50% комиссия алу еді. Айыптаулар келіп, Конгресс құжаттарды тексерген кезде, Ричардсон куәлікте келісімшарттарды оқымағанын және бірнеше айдан кейін отставкаға кеткенін айтты. Санборн салықтарды жинау бойынша келісімшарт жасасқандықтан айыптаудан босатылды, бірақ оқиға 1874 жылдың қаңтар және мамыр айларында елде үлкен резонанс тудырды. 1874 жылдың маусымында Грант «Моиттік актілерге» қарсы заңға қол қойып, бұл жүйені жойды.
Sanborn expanded his operations, the Treasury accepted his list with little or no evaluations. Private collectors were required, by law, to furnish details about each collection, such as, nature of the debt and the evidence used to support accusations. Traditionally, the government would hire contractors to assist its officials in collecting taxes. Sanborn viciously turned the system, and assured full time government employees would work for him. BIR officials were required to give the contractor all the help and assistance necessary, BIR employees would assist Sanborn to analyze several railroad companies. About this time Congress had delivered the contractor another 150 delinquent accounts. In July 1873, Sanborn extended the contract by 150 companies. Meanwhile, he convinced Congress to allow him take over all of the railroad companies within the United States. Sanborn was trying to collect taxes that BIR employees were also pursuing, causing great disturbance among the employees. Also the commissioners had lodged a formal complaint with the Treasury, which was ignored by the same. On January 10, 1874, Sanborn and two others were indicted for revenue fraud. Sanborn's defense was that he was under contract from the government due to a rider in an 1872 appropriations bill created by congressman William H. Kelsey. This bill allowed the Secretary of the Treasury to hire three persons to "discover and collect" unknown taxes to the United States government. If they collected they would receive 50% commission. Previously, acting Treasury Secretary William Adams Richardson, hired Sanborn as an independent tax collector on a 50 percent commission basis, known as a moiety. What Sanborn did instead was to take already existing tax cases, and put them on his contract, so when they came in, he would collect 50%. When the charges came, and congress investigated the documents. In the following testimony, Richardson said he didn't read the contracts, he resigned few months later. Sanborn was acquitted of the charges because he was under contract to collect those taxes, but the scandal still rocked the country from January to May 1874. In June 1874, Grant signed the Anti Moiety Acts, abolishing that system.