Американдық жазушы Росс Локридж және «Жаңбырлы округ» романы
Ross Lockridge Jr.
Американдық жазушы Росс Локридж (1914-1948) өмірі мен "Raintree County" романы туралы ақпарат. Өзіне өлтім келтірген талантты автор. Кітаптар, тарих, өмірбаяны.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Росс Франклин Локридж-кіші (25 сәуір 1914 - 6 наурыз 1948) – американдық романист, "Рейнтри округі" (1948) романымен әйгілі. Роман бестселлерге айналып, оқырмандар мен сыншылардың жоғары бағасын алды. Кейбірлер оны "Американың ұлы романы" деп есептейді. Локридж романының ең жоғары сәттілік кезеңінде, 33 жасында өз өмірін өз қолымен аяқтады.
American novelist (1914–1948)
Ross Franklin Lockridge Jr. (April 25, 1914 – March 6, 1948) was an American writer known for his novel Raintree County (1948). The novel became a bestseller and has been praised by readers and critics alike. Some have considered it a "Great American Novel". Lockridge committed suicide at the peak of his novel's success at age 33.
Алғашқы жылдар
Росс Франклин Локридж-младший Блумингтон қаласында, Индиана штатында, Эльзи Шокли мен Росс Локридж-ағаның төрт баласының ең кішісі болып дүниеге келді. Әкесі арқылы ол романшы Мэри Джейн Уордтың екі туысы еді. Локридж 1935 жылы Индиана университетін бітірді. Ол "А плюс Локридж" деп танылды және Париждегі Сорбоннада екі семестрде әдетке бермей B бағасын алғанға қарамастан, сол кездегі университет тарихындағы ең жоғары орташа көрсеткішпен бітірді. Шетелде өткен жыл Локриджге үлкен әсер етті, оның болашақ жетістіктерінің стандартын белгіледі және ол өзін "ешқашан жазылмаған әдебиеттің ең ұлы туындысын жазуға" міндеттендірді. Бітіргеннен кейін Локридж қызыл қызыл немесе ревматизммен ауырып, шамамен бір жыл ауырды. 1936 жылы ол университетке ағылшын тілі пәнінің оқытушысы және магистрлік диссертациясын "Байрон және Наполеон" тақырыбында жазу үшін оралды. Осы жылы Локридж Вернис Бейкерге үйленді және олардың бірінші баласы дүниеге келді. 1940 жылдың қыркүйегінде Локридж Гарвард университетінің стипендиясын қабылдады, ал отбасы Кембриджге (Массачусетс штаты) көшті. PhD дәрежесін алу үшін жұмыс істеп жүргенде, Локридж "оқылмайтын 400 беттік өлең" деп сипатталған туындыны да жазды. "Темір еттің арманы" деп аталған бұл еңбек 1941 жылы Бостон баспасы Хоутон Миффлинге жіберілді, бірақ кейіннен одан бас тартты. Осы шарада Локридж Бостонның Симмонс колледжінде сабақ беріп, Уолт Уитман туралы диссертациямен айналысып жүрді. Бірақ ол анасының Шокли отбасына негізделген "Американдық өмір" атты 2000 беттік роман жазды.
Ross Franklin Lockridge Jr. was born and raised in Bloomington, Indiana, the youngest of four children of Elsie Shockley and Ross Lockridge Sr., a populist historian, and lecturer. Through his father, he was a double cousin of the novelist Mary Jane Ward. Lockridge graduated from Indiana University in 1935. He was known as "A plus Lockridge" and graduated with the highest average in the history of the university at the time, despite having earned an unaccustomed B during two semesters at the Sorbonne in Paris. The year abroad had made a great impression on Lockridge, not least in setting his standard for future success, and he instructed himself to "write the greatest single piece of literature ever composed." Following his graduation, Lockridge came down with either scarlet or rheumatic fever and was sick for nearly a year. In 1936, he returned to the university as an English instructor and M. A. candidate, writing his thesis on "Byron and Napoleon." Lockridge married Vernice Baker in this year, and together they had their first child. In September 1940, Lockridge accepted a fellowship at Harvard University, and the family moved to Cambridge, Massachusetts. While working toward earning a Ph. D. in English, Lockridge also was writing what was characterized as an "unreadable 400 page poem." Entitled The Dream of the Flesh of Iron, the work was submitted to and then rejected by the Boston publisher Houghton Mifflin in 1941. Around this time Lockridge was teaching at Boston's Simmons College while ostensibly working on a dissertation about Walt Whitman. Instead, he wrote 2,000 pages of a novel with the working title American Lives, based on his mother's family, the Shockleys.
Романның шығу тегі
1943 жылдың жазында Локридж сол беттерді бұрып, екінші жағына жаза бастады. Жаңа роман да соған ұқсас негізделген, бірақ бір буынға кері шегініп, бір күнге – 1892 жылдың 4 шілдесіне – назар аударған. Бірнеше Шоклилерді бейнелеудің орнына, онда анасының әкесімен бірдей әріптерге ие болған жалғыз батыр Джон Уиклиф Шоннесси болар еді. Оқиғаның қалған бөлігі кері көріністер мен ұзақ, аяқтау армандық тізбек арқылы айтылар еді. Бұрынғыдай, оқиға Индиана штатында, әрбір жақсы хузиер АҚШ-тың жүрегі деп білетін жерде өтеді. Азамат соғысы ел үшін де, Локридж тастап кеткен Ph.D. диссертациясының тақырыбы үшін де маңызды оқиға болар еді. Ол «америкалық мифті бейнелегім келеді, американ халқының мәңгілік «батырлық» қасиеттерін қалыптастырғым келеді», – деді. Шын мәнінде, ол «Америка республикасын жазудан» басқа ештеңе ойлаған жоқ, осылайша Джеймс Джойс, Уолт Уитман және Платоннан тұратын үштікке толықтырды. Ол үш баланың әкесі болғанымен, Локридж 1944 жылдың ақпан айында әскери қызметке дейінгі медициналық тексеруге шақырылды. АҚШ армиясы үшін бұл адам күшінің үлкен қажеттілік кезеңі болды (Францияға басып кіру көктемге жоспарланған) және әскерге шақыру қоры азайып бара жатқан еді. Дәрігерлер оның жүрек соғуының ретсіз екенін байқағандықтан, ол 4F – әскери қызметке жарамсыз деп танылды, бұл, әдетте, оның қызыл жегіге шалдыққаннан кейін пайда болған. Ал оның ойдан шығарылған кейіпкері сол кезде Азамат соғысында соғысып жатқан еді. «Мен үшін», – деді ол кейінірек өкініш пен ұятпен араласып, – «Республика қан төгіп жатқанда, мен мыңдаған юбкалардың артында жасырынып, Дж.У.С. мен үшін «Рейнтри округінің» мыңдаған қолжаз беттерінде қан төкті». Джон Легеттің айтуынша, «Локридж – Везувий сияқты». «Ол жұмыс істегенде, оның теріс машинасынан күн сайын жиырма немесе отыз бет шығатын, кейбіреулері қоқысқа тасталатын, ал басқалары қанағаттандырарлық болғанға дейін қайта-қайта өңделетін, бірақ әрқашан кеңейе беретін». Шындығында, Росс минутына 100 сөз теруге қабілетті екенін айтты, бұл қолмен жазатын машинадағы керемет жетістік. Соңында ол бір бөлмеде жұмыс істеді, ал Верниса басқа бөлмеде таза нұсқаны теріп жатты, ал жас Эрнест бір бөлмеден екінші бөлмеге қағаздарды тасыды. «Әкем ескі Royal [теріс машинасы] арқылы «Рейнтри округін» атып тастады», – деп жазды кейінірек Эрнест. Локридж 600 000 сөздік қолжазды 1946 жылдың сәуірінде аяқтады. Ол романның бес бөлігін бірнеше бумаға салып, бумаларды чемоданға салып, таксиге отырып, өзін және 20 фунт салмақты пакетін Бостонның Тоу Парк-стриттегі Хоутон Миффлин кеңсесіне жеткізді. Хоутон Миффлиннің алғашқы оқырманы романды қабылдамауды ұсынды, өйткені баспа «Темірдің етінің арманы» романымен бұрын да солай жасаған, бірақ жаңадан ұсынылған жұмыс қайта қаралып, жариялауға қабылданды. Оған телефон арқылы хабарласып, роялтиден 3500 доллар аванс ұсынғаннан кейін, Симмонстағы бір жылдық жалақысынан көп сұраған және оқушылық міндеттерінен демалыс алды. Блумингтонға оралғанда Локридж өзінің үлкен кітабын коммерциялық өнімге айналдыру процесіне қатысты «көбінесе қорқынышпен» болды. Редакторлар оның 100 000 сөзден қысқартуын қалады, соның ішінде кітаптың басты бөлігі деп санайтын армандық тізбегі де. (Қалпынан тасталатын материалдардың арасында Локридждің өзінің шақыру мәртебесіне деген реакциясының эхосында «мың юбкалардың артында жасырынып, соғыстан еш зардап шекпеген» деп жарнамаланған батырдың қиял аукционы болды.) Сондықтан Локридж әйелі Верниспен сол жылдың қалған уақытын бұрынғыдай «ертеңнен кешке дейін үнемі теруге» арнады. Бұл тапсырма 1947 жылдың қаңтарына дейін созылды, яғни «Рейнтри округі» сәуірде жоспар бойынша жарияланбайды. Локридж Бостонға соңғы шабуылға барады деп ойлаған. Оған Хоутон Миффлинде кеңсе берілді, ол қызметкерлерге кітаптың иллюстрациялары, типографиясы, мұқабасының дизайны және тіпті оның жатушы кейіпкерінің пішіндес жасыл төбелерді көрсететін шаң-тозаң жамылғысының дизайны туралы кеңес берді. Компания сол күзде тағы бір бестселлер жариялауды жоспарлағандықтан, ол «Рейнтри округін» 1948 жылдың қаңтарына дейін қайтаруды жоспарлады. Автордың қуанышы мен стрессін арттырған Metro Goldwyn Mayer Studios оған 150 000 доллар сыйлық берді, ол эскалаторлармен бірге 350 000 долларға жетуі мүмкін еді, бұл бүгінгі күні 3,5 миллион доллардан астамға тең, бірақ оған кітаптан тағы 100 000 сөзді алып тастауға тура келеді. Түн бойы жүргізілген келіссөздерде Локридж пен МГМ 50 000 сөзді қысқарту туралы келісімге келді, ол айтқандай, «ол кезде мені өлтірді және сыйлықтың барлық тәттілігін алып тастады». Ол «Хутон Миффлинге» «алты жарым жыл бойы күш салып, өзімді ойнап шықтым, физикалық жағынан бұған дайын емеспін» деп мойындады. Дегенмен, ол жұмысты жалғастырып, бір кейіпкерді алып тастап, екіншісін қосты. 450 000 сөздік өңдеу тамызда аяқталды, содан кейін «Айдың кітабы клубы» оны басты таңдау ретінде жариялауды ұсынды, бірақ одан әрі қысқартулар жасалса ғана. Сонымен қатар, Локридж пен Хоутон Миффлин МГМ сыйлығын қалай бөлісу керектігі туралы пікірталас жүргізді. Сонымен қатар, кітаптан түскен табысқа салық ставкалары төмендету үшін табыс орташалау туралы күрделі келіссөздер болды.
In the summer of 1943, Lockridge turned those pages over and began to type on the other side. The new novel was similarly based, though moved back one generation and focusing on a single day—July 4, 1892—in what may have been an emulation of James Joyce's Ulysses. Instead of treating several Shockleys, it would have a single hero, John Wickliff Shawnessy, who bore the same initials as his maternal grandfather. The rest of the sprawling story would be told in flashbacks and in a long, concluding dream sequence. As before, it would be set in Indiana, in what any good Hoosier understood to be the heartland of the United States. The Civil War would be its defining event, as it had been for the country and for the poet Lockridge had selected for the subject of his abandoned Ph. D. dissertation. He would, he said, "express the American myth—give shape to the lasting 'heroic' qualities of the American people." Indeed, he intended to do nothing less than "write the American republic," thus completing a trifecta of James Joyce, Walt Whitman—and Plato. Though he was the father of three children, Lockridge was called for a pre induction physical in February 1944. For the U. S. Army, this was a time of high manpower needs (the invasion of France was scheduled for the spring) and a much depleted draft pool. He was classified 4 F—unfit for military service—when the doctors noticed an irregular heartbeat, probably resulting from his bout with scarlet fever. Meanwhile, his fictional hero was fighting in the Civil War. "For my part," he later said with mingled regret and chagrin, "while the Republic was bleeding, I hid behind a thousand skirts and let J. W. S. bleed for me all over the thousands of MS. pages of Raintree County. "Lockridge was a Vesuvius," in the words of John Leggett. "When he was at work, twenty or thirty pages spewed from his typewriter each day, some on their way to the wastebasket, others to be revised, endlessly before they were satisfactory, but always expanding." Indeed, Ross claimed to type at up to 100 words per minute, an incredible feat on a manual typewriter. Toward the end, he worked in one room while Vernice typed the clean version in another room, with young Ernest carrying papers from one to the other. "[M]y father was Gatling gunning Raintree County through the old Royal [typewriter]," Ernest later wrote. Lockridge completed the 600,000 word typescript in April 1946. He put the novel's five sections into as many binders, put the binders into a suitcase, and splurged on a taxi to carry himself and his 20 pound package to the Houghton Mifflin offices at Two Park Street in Boston. Houghton Mifflin's first reader advised rejecting the novel, as the publisher had earlier done with The Dream of the Flesh of Iron, but the newly submitted work was reconsidered and accepted for publication. After the telephone call came, offering him an advance against royalties of $3500—more than a year's salary at Simmons—Lockridge asked for and was granted a leave of absence from his teaching duties. Back in Bloomington, Lockridge became "more and more nervous" about the process of turning his huge book into a commercial product. The editors wanted him to trim it by 100,000 words, including the dream sequence that he regarded as central to the book. (Among the material to be jettisoned was a fantasy auction of the hero, who in an echo of Lockridge's reaction to his draft status was advertised as "back from the wars without any hurts, after hiding behind a thousand skirts.") Lockridge and his wife, Vernice, therefore spent the rest of the year as before, "ceaselessly typing from morning to night." The task took until January 1947, meaning that Raintree County would not be published on schedule in April. Lockridge returned to Boston for what he thought would be the final push. He was given an office at Houghton Mifflin, from which he advised the staff on the book's illustrations, typography, cover design, and even the design of the dust jacket, showing green hills in the shape of his recumbent heroine. Because the company planned to publish another potential best seller that autumn, it pushed Raintree County back to January 1948. Adding to the author's excitement and stress, Metro Goldwyn Mayer Studios awarded him a $150,000 prize that with escalators had the potential of amounting to $350,000—the equivalent of more than $3.5 million today—but he would have to cut another 100,000 words from the book. In negotiations that went through the night, Lockridge and M G M compromised on a reduction of 50,000 words, which, as he said, "virtually killed me at the time and took all of the sweet out of the prize." To Houghton Mifflin, he confessed that "six and a half years of effort have played me out and I'm not quite up to it physically." Nevertheless, he went to work, jettisoning one character and adding another. The 450,000 word revision was finished in August, whereupon the Book of the Month Club offered to make it a main selection—but only if further cuts were made. Meanwhile, Lockridge and Houghton Mifflin argued how the M G M award would be shared between them. At the same time, there were complicated negotiations about income averaging to lower tax rates on income from the book.
Жарияланым
Басылым процесінде Book of the Month Club-тың (БOMC) көтерген алаңдаушылығы Рейнтри округінің екі нұсқасының жарық көруіне әкелді. Кітап жазылып дамыған кезде Локридж кейіпкері үшін, "Иса Құдайдың ұлы емес пе?" деген үш сөзді қамтитын, балаларды мақтап, құрметсіз риф айтатын "Профессор" Иерусалим Вебстер Стайлз кейіпінде екінші бір жағын жасады. Бұл сөздер BOMC-ге шыдай бермейтін нәрсе болды. Үш сөзді алып тастады, бірақ бұл 5000 данасы басылғаннан кейін ғана жасалды. Алғашқы басылымның көлемі – таңғажайып 50 000 дана, ол алтын жаңбыр ағашының суреті салынған жасыл матамен мұқапталған. Кітаптың қабаттарында XIX ғасырдың ағаштан ойылған гравюралары бейнеленген, ал алқағында Уэйкросс қалашығы мен Шоумуки өзенінің орналасқан жері көрсетілген, оның иректелген ағысы JWS әріптерін құрады. Мұның бәрі Локриджтің тікелей талабы бойынша жасалды. Ол сонымен қатар кітаптың мұқабасындағы жартылай жалаңаш суреттің эскизін де жасады. Кітап 1948 жылдың 4 қаңтарында жарық көрді және ресми жарияланған күні, 5 қаңтарға дейін барлық данасы сатылып үлкерді. Кітапқа жазылған сын-ескертпелер романың өзі сияқты әсерлі болды. "Нью-Йорк Таймс" газеті "Рейнтри округін" "өте үлкен және ерекше алғашқы роман, өнер мен мақсаттың жетістігі, мағына мен сұлулыққа толы, ғарыштық ойлармен толқыған кітап" деп атады. Ал "Нью-Йоркер" журналы кітапты "азамат соғысының панорамасын, жүгері мен бидай егістігіндегі өмірді немесе тағы басқаларын қамтитын, барлық келеңсіз, мақтаншыл адамдар туралы жазбалардың шыңы" деп сынап, жазады. (Автордың қайғысын және журналдың ұялуын арттыра түскендей, сын кітапты "Райнтри Кантри" деп, ал авторын "Локвуд" деп атады.) Saturday Review журналында жазған белгілі сыншы Говард Мамфорд Джонс орташа пікір білдірді: "Мифтік атаққа үміткер, Ұлы американдық роман деп аталатын "Рейнтри округі" тұрақты еңбекқорлықты, кейде керемет, кейде шатастыратын өмірлік күшті, ерекше үлгі мен формасыздықтың қосындысын және бір мезгілде таң қалдыратын, сонымен қатар ашуға салатын құрылымдық шешімдерді ұсынады."
During the publication process, concerns expressed by the Book of the Month Club led to the production of two versions of Raintree County. As the book developed, Lockridge had created an alter ego for his hero, in the person of the outrageous "Perfessor" Jerusalem Webster Styles who delivers a blasphemous riff in praise of bastards, which included the three words, "Wasn't Jesus God's?" That the BOMC could not tolerate. The three words were duly removed, but only after 5,000 copies had already been printed. The first edition press run was an extraordinary 50,000 copies, bound in green cloth imprinted with a golden raintree. There were faux nineteenth century wood engravings on the endpapers, and a frontispiece locating the town of Waycross and the Shawmucky River, its meandering course spelling out the initials JWS. This was all according to Lockridge's specifications. He also sketched the recumbent nude that was depicted on the dust jacket. The book was released on January 4, 1948, and the entire press run was sold out by the official publication day, January 5. The reviews were as extravagant as the novel itself. The New York Times called Raintree County "a huge and extraordinary first novel an achievement of art and purpose, a cosmically brooding book full of significance and beauty." By contrast, The New Yorker was scathing, calling the book "the climax of all the swollen, pretentious human chronicles that also include a panorama of the Civil War, life in the corn and wheat belt, or what not just the sort of plump turkey that they bake to a turn in Hollywood " (Compounding the pain to the author and the embarrassment to the magazine, the review referred to the book as "Raintree Country" and its author as "Lockwood.") Writing in Saturday Review, the distinguished critic Howard Mumford Jones struck an admiring middle ground: "Latest candidate for that mythical honor, the Great American Novel, 'Raintree County' displays unflagging industry, a jerky and sometimes magnificent vitality, a queer amalgam of pattern and formlessness, and an ingenuity of structure that is at once admirable and maddening "