Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Полковник Адриан Скроп, сондай-ақ Скруп, 12 қаңтар 1601 – 17 қазан 1660 жылдары – Үш патшалық соғысы кезінде парламенттік әскер және 1649 жылдың қаңтарында I Чарльздың өлім жазасына қол қойғандардың бірі. 1660 жылы қалпына келтіруден кейін иммунитет алғанына қарамастан, ол патша өлтіруші деп айыпталып, қазан айында өлім жазасына кесілді. Букингемширдегі бай жер иесі Скроп парламенттік көшбасшы Джон Хэмпденнің туысы болды және Бірінші және Екінші ағылшын азамат соғыстарында күресті. Оливер Кромвельдің I Чарльздың сотында қауіпсіздік жетекшісі етіп тағайындағаннан кейін, ол әр күні қатысып, өлім жазасына қол қойды. Дегенмен, ол Протектораттың саяси тартыстарынан немесе II Чарльздың қайта орнатуынан көптеп қашып жүрді. Бастапқыда 1660 жылдың маусым айында айыппұл төлегеннен кейін босатылды, бірақ тамыз айында қайта ұсталды, мемлекетке опасыздық жасады деп айыпталды және кінәлі деп танылды, себебі ол тіпті қалпына келтіруден кейін де I Чарльздың өлім жазасын айыптаудан бас тартты. Ол 1660 жылдың 17 қазанында Лондонның Чарринг-Кросс алаңында өлім жазасына кесілді.
Colonel Adrian Scrope, also spelt Scroope, 12 January 1601 to 17 October 1660, was a Parliamentarian soldier during the Wars of the Three Kingdoms, and one of those who signed the death warrant for Charles I in January 1649. Despite being promised immunity after the Restoration in 1660, he was condemned as a regicide and executed in October. A wealthy landowner from Buckinghamshire, Scrope was a relative of the Parliamentarian leader John Hampden and fought in both the First and Second English Civil Wars. Appointed by Oliver Cromwell as head of security during the trial of Charles I, he was present on each day and signed the death warrant. However, he largely avoided taking part in the political struggles of the Protectorate or the Restoration of Charles II. Initially released in June 1660 after paying a fine, he was re arrested in August, tried for treason and found guilty, primarily due to a claim he refused to condemn the execution of Charles I, even after the Restoration. He was executed at Charing Cross, London, on 17 October 1660.
Жеке мәліметтер
Адриан Скруп Букингемширдегі Вормсли Парк қаласында дүниеге келді және 1601 жылдың 12 қаңтарында крещениеден өтті, ол сэр Роберт Скруптың (1569-1630) және Маргарет Корнуоллдың (1573-1633) жалғыз ұлы болды. Олардың отбасы Болтон Скруптарының тармақтарының бірі еді. 1624 жылы ол ақын және роялист-қастандықшы Эдмунд Уоллердің қарындасы Мэри Уоллерге үйленді. Олардың кем дегенде сегіз баласы болды, мүмкін одан да көп: Эдмунд (1626-1658); Роберт (1628-1661 жылдарға дейін); Маргарет (1) (шамамен 1630-1631 ж.т., 6 ақпан 1639/40 ж. дейін қайтыс болды); Анна (3 маусым 1633 ж. крещение алды); Томас (11 қыркүйек 1634 ж. крещение алды, 1 тамыз 1704 ж. өсиеті расталды), Вормсли иелігінің мұрагері; Мэри (28 маусым 1636 ж. крещение алды); Маргарет (2) (6 ақпан 1639/40 ж. крещение алды) және Елизавета (1655 ж.т., 4 тамыз 1738 ж. жерленді). Кіші қызы Елизаветаның шежіреде аталмауы және Маргарет (2) мен Елизаветаның тууы арасындағы үлкен уақыт аралығы, басқа балалары да болуы мүмкін екенін көрсетеді. Уильям Скруп (Троп) 1638-1704 ж.ж.
Adrian Scrope was born at Wormsley Park, Buckinghamshire and baptised on 12 January 1601, only son of Sir Robert Scrope (1569 1630) and Margaret Cornwall (1573 1633). The family were a cadet branch of the Scropes of Bolton. In 1624, he married Mary Waller, sister of the poet and Royalist conspirator Edmund Waller. They had at least eight children, and probably more: Edmund (1626 1658); Robert (1628 bef. 1661); Margaret (1) (b. ca. 1630 1631; d. bef. 6 Feb 1639/40); Anne (bp. 3 June 1633); Thomas (bp. 11 Sep 1634; d. bef. Will probate 1 Aug 1704), heir of Wormsley estate; Mary (bp. 28 June 1636); Margaret (2) (bp. 6 Feb 1639/40) and Elizabeth (b. 1655; bur. 4 Aug 1738). The fact that his youngest daughter Elizabeth isn't mentioned in Pedigrees, coupled with the large gap between the births of Margaret (2) and Elizabeth, suggests that there may have been additional children. William Scrope (Throop)1638 1704 Sc
Оның кіші қызы Елизавета Джонатан Блэграубен (1652-1698) үйленді, ол Вурчестер соборының пребендариі болған және тағы бір король өлтіруші, Дэниел Блэграубенмен туыс болды. 1738 жылы қайтыс болғаннан кейін, ол Йугал қаласындағы Сент-Мария колледждік шіркеуіне жерленді, онда оның ескерткіші әлі де көрініп тұр. Онда оның әкесі "Оксфорд графтығындағы Уормсли полковнигі Адриан Скруп" деп көрсетілген; корольдікке қатысты жазбалардың көптегені сияқты, ол да бір кезде қасақана бұзылып, екіге бөлінген.
His youngest daughter Elizabeth married Jonathan Blagrave (1652 1698), who was a Prebendary of Worcester Cathedral and related to another regicide, Daniel Blagrave. On her death in 1738, she was buried in St Mary's Collegiate Church, Youghal where her memorial can still be seen. It names her father as "Colonel Adrian Scrope, of Warmesley in the County of Oxford"; as with many of those which refer to the regicides, it was deliberately defaced and broken in two at some point.
Мансап
Скруп 1617 жылдың 7 қарашасында Оксфордтың Харт-Холлды бітірді және 1619 жылға дейін Орта храмда заңды оқыды. 1642 жылдың тамызында Бірінші ағылшын азаматтық соғысы басталар алдында оның мансабы туралы көп мәлімет жоқ; ол парламенттік көшбасшы Джон Хэмпденмен туыс болды және Букингемширдің көптеген ақсүйектері сияқты парламент армиясына қосылып, Эссекс графы үшін атты әскер жасады және Эджхилл шайқасына қатысты. 1644 жылы ол сэр Роберт Пайдың атты әскер полкіне қосылып, Лоствитиел және Ньюберидің екінші шайқасында шайқасты, ал 1645 жылы полковник Ричард Грейвстің полкінде майор болып Жаңа үлгідегі армияға ауысты. Тонтонды босатуға жіберілген күштердің бір бөлігі болғандықтан, ол Насеби шайқасын жіберіп алды, бірақ Оңтүстік-Батыс жорығына қатысты, онда Лангпорт пен Бристоль шайқастарында болды. 1646 жылдың маусымында корольдік Оксфорд бас қаласы берілмес бұрын, Карл I Ньюарктан тыс, шотландтық келісімшілер армиясына қосылу үшін қашып кетті. 1647 жылдың наурыз айында шотландтар оны 400 000 фунт стерлингке парламентке тапсырды, ал Грейвстің полкі оны Нортгемптонширдегі Холденби үйіне эскорттап әкелді. Парламенттік умеренделер мен Армия кеңесі арасындағы билік үшін күрес кезінде Грейвс парламентті қолдады; Корнет Джордж Джойс Холмбиге келгенде және Кеңес атынан корольді қамауға алғанда, Скроп Грейвсті полковник лауазымынан алмастырды. 1648 жылдың басында Скроп Дорсетте тәртіп сақтау үшін Блэндфордта орналасқан, Армияның басты парламенттік қарсыласы Дензил Холлстің үй базасы болды, маусым айында ағылшын және шотландтық роялистер мен пресвитериандардың одағы Екінші ағылшын азаматтық соғысына әкелді. Скроп Томас Фэрфаксқа Кент пен Эссекстегі көтерілісті басуға көмектесу үшін жіберілді, содан кейін Колчестерді қоршаудан бөлініп, Кембриджширдегі Генри Рич, Голландияның 1-графы бастаған тағы бір көтерілісті басуға жіберілді. 10 шілдеде ол Голландияны Сент-Неотс шайқасында тұтқынға алды; Парламент оны қууға дауыс бергенімен, армия 1649 жылдың наурыз айында оның өлім жазасын талап етті. Екінші азаматтық соғыс аяқталар алдында Скроп Уэльс принці сол жерге қонуға тырысып жатқандығы туралы хабарлар келгеннен кейін Ярмутқа жіберілді. Бұл орын алмағанымен, Ярмут осы уақытта Оливер Кромвель Карл I-нің соты мен жазасын ұсынған кездесудің орны болды деп есептеледі. Скроптың қатысқандығы белгісіз, бірақ көп ұзамай ол Армия кеңесінің мүшесі болды; ол 1648 жылдың желтоқсанында Прайдтың тазалауын қолдады, Карл I-нің сотында судья болып тағайындалды және 1649 жылдың 30 қаңтарында оның өлім жазасына кесілуіне дауыс берді. 1649 жылдың сәуір айында армиядағы тәртіпсіздіктер бірнеше көтеріліске әкелді. Сол кезде Солсбериде орналасқан Скроптың полкі мамыр айында Ирландияны қайта басып алуға таңдалды; Генри Айретонның бөлімшесі қосылды, олар барудан бас тартты. Тек сексен адам Скропқа адал болды, қалғандары жаңа офицерлерді сайлады, қаладағы өздерінің позицияларын нығайтып, өз талаптарын жазған памфлет жариялады. Солсберилік бөлімшелер басқа жердегі әріптестерімен байланысуға тырысты, бұл режимге үлкен қауіп төндірді; Кромвель мен Фэрфакс 17 мамырда Берфордтағы көтерілісті басады, үш көшбасшы атылды және Скроптың полкімен қоса, тиісті полктер таратылды. Скроптың көтерілісшілерді тыныштандыра алмауы және әскерлердің жалпы танымалдылығы Скроптың әскери мансабын аяқтады. Қазан айында ол Бристоль қамалының губернаторы болып тағайындалды, ол 1655 жылдың маусымына дейін Англиядағы гарнизон санын азайту жоспарының бір бөлігі ретінде қиратылғанға дейін осы лауазымда болды. Тамыз айында ол жаңадан құрылған Шотландия кеңесіне тағайындалды, бұл Кромвель елді басқару үшін құрған орган болды. Кромвельдің қарсыласына айналған тағы бір патшаны өлтіруші Эдмунд Ладлоу бұл Джордж Монкты, амбициялық әскери қолбасшыны теңдестіру үшін жасалғанын мәлімдеді.
Scrope graduated from Hart Hall, Oxford on 7 November 1617, and as was then common studied law at the Middle Temple until 1619. There are few details of his career prior to the outbreak of the First English Civil War in August 1642; he was related to the Parliamentarian leader John Hampden and like many of the Buckinghamshire gentry joined the army of Parliament, raising a troop of horse for the Earl of Essex and fighting at Edgehill. In 1644, he joined Sir Robert Pye's cavalry regiment, fighting at Lostwithiel and the Second Battle of Newbury, before transferring to the New Model Army in 1645 as a major in Colonel Richard Graves' regiment. Although the regiment was part of the force sent to relieve Taunton and missed the Battle of Naseby, he took part in the South Western campaign, where it fought at Langport and Bristol. Just before the Royalist capital of Oxford surrendered in June 1646, Charles I escaped to join the Scottish Covenanter army outside Newark. In March 1647, the Scots handed him over to Parliament in return for £400,000 and Graves' regiment escorted him to Holdenby House in Northamptonshire. In the struggle for control between Parliamentary moderates and the Army Council, Graves supported Parliament; when Cornet George Joyce arrived at Holmby and took charge of the king on behalf of the Council, Scrope replaced Graves as colonel. By early 1648, Scrope was based in Blandford keeping order in Dorset, home base of Denzil Holles, the Army's leading Parliamentary opponent, before an alliance of English and Scots Royalists and Presbyterians led to the Second English Civil War in June. Scrope was sent to help Thomas Fairfax suppress the revolt in Kent and Essex, before being detached from the Siege of Colchester to put down another rising in Cambridgeshire, led by Henry Rich, 1st Earl of Holland. On 10 July, he took Holland prisoner at the Battle of St Neots; although Parliament voted for banishment, the Army insisted on his execution in March 1649. Just before the Second Civil War ended, Scrope was sent to Yarmouth after reports the Prince of Wales was attempting to land there. Although this did not take place, it is suggested Yarmouth was the location of a meeting held around this time where Oliver Cromwell proposed the trial and execution of Charles I. It is not clear whether Scrope attended but shortly afterwards he became a member of the Army Council; he supported Pride's Purge in December 1648, was appointed one of the judges at trial of Charles I, and voted for his execution on 30 January 1649. In April 1649, continuing unrest within the army led to a series of mutinies. Then based at Salisbury, in May Scrope's regiment was selected to take part in the reconquest of Ireland; joined by Henry Ireton's unit, they refused to go. Only eighty men remained loyal to Scrope, the rest elected new officers, fortified their positions within the town, and published a pamphlet with their demands. The units from Salisbury attempted to link up with colleagues elsewhere, posing a serious threat to the regime; Cromwell and Fairfax put down the mutiny at Burford on 17 May, three ringleaders were shot and the regiments concerned dissolved, including Scrope's. His inability to pacify the mutineers and general unpopularity with the troops ended Scrope's active military career. In October, he was appointed governor of Bristol Castle, a position he retained until June 1655 when it was demolished as part of a scheme for reducing the number of garrisons in England. In August, he was appointed to the newly formed Council of Scotland, a body established by Cromwell to administer the country following its incorporation into the Commonwealth. Edmund Ludlow, another regicide who became an opponent of Cromwell, claimed this was to offset George Monck, the ambitious military commander.
Атқару
Скруп Шотландияда аз уақыт өткізді және 1660 жылғы мамырда II Карлдың таққа қайта отыруымен аяқталған билік үшін күреске қатыспады. Ол 1660 жылғы 4 маусымда II Карл жариялаған жарлыққа бағынды, онда патша өлтірушілердің он төрт күн ішінде "кешірімнен айырылу жазасымен" тапсыруы талап етілді. Ұзақ пікірталас нәтижесінде 9 маусымда палата оның айып төлегеннен кейін босатылуына шешім қабылдады, бұл басқа тұтқындарға қарағанда едәуір жеңіл жаза болды. Алайда, 23 шілдеде Лордтар оны барлық патша өлтірушілермен бірге Өтемақы және ұмыту туралы заңнан шығару туралы ұсыныс қабылдады; Скропқа біршама көңіл жарыққандықтан, 1 тамызда Оксфордширдің жоғары шерифі оны ұстамағанының себебін түсіндіруге шақырылды. Оның тағдырын шешкен нәрсе – 1648 жылы шеттетуге ұшыраған, қазір Лондон қаласының депутаты болған сэр Ричард Браунның айыптауы болды. Ол соңғы әңгімеде Скроптың өлім жазасын мойындаудан бас тартқанын мәлімдеді. Нәтижесінде 28 тамызда палата оны сотқа беруге келісті. 12 қазандағы сот отырысында Скроп Парламенттің нұсқауымен әрекет еткенін, бірақ "қателікке ұшырағанын" мойындады. Төрағалық етуші судья, сэр Орландо Бриджман, оның "басқалары сияқты емес екенін" мойындады, бірақ Браунның куәлігі оның өлім жазасына кесілгенін білдірді. 17 қазанда ол Томас Скотт, Грегори Клемент және Джон Джонс Мейсигарнеддпен бірге Чаринг-Кроста асылып, кесіліп, төрт бөлікке бөлінді; ерекше құрмет ретінде оның денесі көрсетілмей, жерлеу үшін отбасына қайтарылды.
Scrope spent little time in Scotland and played no part in the struggle for power that ended with The Restoration of Charles II in May 1660. He complied with the proclamation issued by Charles II on 4 June 1660, requiring the regicides to surrender within fourteen days "upon pain of being excepted from pardon". After a lengthy debate, on 9 June the Commons ruled he be discharged after paying a fine, a considerably lighter sentence than that imposed on the other prisoners. However, on 23 July the Lords passed a motion excluding him from the Indemnity and Oblivion Act along with all the regicides; Scrope was clearly viewed with some sympathy, as on 1 August the High Sheriff of Oxfordshire was summoned to explain why he had failed to arrest him. What sealed his fate was the allegation by Sir Richard Browne, a Parliamentarian moderate excluded in 1648 and now MP for the City of London, that in a recent conversation Scrope refused to denounce the execution. As a result, on 28 August the Commons agreed to put him on trial. At the proceedings on 12 October, Scrope claimed he acted as instructed by Parliament but admitted to an 'error of judgement'. While the presiding judge, Sir Orlando Bridgeman, agreed he was "not such a person as some of the rest", Browne's evidence meant he was condemned to death. On 17 October, he was hanged, drawn and quartered at Charing Cross, along with Thomas Scot, Gregory Clement and John Jones Maesygarnedd; as a special favour, his body was returned to his family for burial, rather than being put on display.