Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз актері (1951–2005)
French actor (1951–2005)
Жак Виллер (ʒak vilʁɛ; 6 ақпан 1951 – 28 қаңтар 2005) – француз актері, ең белгілісі – «Le Dîner de Cons» комедиясындағы Франсуа Пиньон рөлімен халықаралық деңгейде танылды. Өмірінің барысында ол көптеген сыйлықтарға ие болды, соның ішінде құрметті «Шевалье орденінің құрметті белгісі» медалі мен атағы да бар.
Jacques Villeret (ʒak vilʁɛ; 6 February 1951 – 28 January 2005) was a French actor, best known internationally for his role as François Pignon in the comedy Le Dîner de Cons. During his career, he earned many awards including the prestigious medal and title of Chevalier de la Légion d'Honneur.
Өмір және мансап
Виллер Жаки Буффруа деп дүниеге келді, Францияның Тур қаласында, Индре-и-Лоар департаментінде, алжирлік әкесі мен француз анасынан. Ол Париж консерваториясында (CNSAD) Эммануэль Сейнер мен Матильда Сейнердің әкесі Луи Сейнермен бірге оқыды. Ол ең алдымен «Кондерлік кешкі ас» фильміндегі Франсуа Пиньон рөлімен танымал болды; сахнада да, фильмде де, оның басқа да белгілі рөлдері: «Капуста сорпасы» фильміндегі шетелдік, «Жағалаудағы жаз» фильміндегі аутистік Мо және «Баба қарсылық көрсетеді» фильміндегі маршал Людвиг фон Апфельштрудель. Лоран Хайнеманның «Біржола билет» фильмін түсірген кезде – интеграция мен расизм, сондай-ақ ұрпақтардың қақтығысы туралы фильм – Виллер фильмдегі жас актерлер Барбара Шульц пен Лорант Дойчты көру оған консерваториядағы достарымен бірге өткен жастық шағының беймәлімдігін еске түсірді. Мансабының шарықталу кезінде, «Кондерлік кешкі ас» фильмінің табысымен, фильмнің сюжетіне ұқсас трагедияда бәрі құлдырап кетті. Виллер әйелінен ажырасып, салық мәселелеріне байланысты зор қаржылық қиындыққа тап болды, бұл оны депрессияға ұшыратты. Виллер көңіл көтеру үшін ішімдікке жүгінді және алкогольге тәуелді болды. Ол өзін-өзі оқшаулап, ұзақ уақыт бойы жасырынып жүрді. Кейін ол: «Ішімдік – дос, бірақ зиян келтіретін дос», – деді. Виллердің кәсібіне деген сүйіспеншілігі мансабын құлдыраудан құтқаруға көмектесті. 2001 жылы берген сұхбатында ол Джонни Холлидей мен Жак Брель сияқты өнерпаздарға деген құрметін білдірді, олардың өнеріне берілгендігіне таң қалды және жазушы Луи Фердинанд Селиннің сөзін келтірді: «Мен жазғанда, барлық нәрсені үстелге қоямын». 1979 жылы Виллер актриса және жазушы Ирина Тарасовқа үйленді. Олар 1998 жылы ажырасып кетті. Тарасов олардың бірге өткен өмірін «Бір күні бәрі жақсы болады» атты кітабында баяндады. 2002 жылы Виллер Сеньимен танысты, ол сенегалдық француз жесірі, оның атасы Мор Диарра Н'Дао арқылы, ежелгі Салум патшалығының Серес дворяндарынан тегін алады. Олар бірден және терең ғашық болды. Олар үш жыл бойы бірге болды, және ол 2005 жылдың қаңтар айында бауыр қан кетуінен қайтыс болған кезде, онымен бірге болу үшін Парижге көшуге дайын болды. Сеньи олардың бірге өткен өмірін еске түсіретін «Жак Виллер, менің ақ бебегім» атты естеліктерді жазды, ол 2005 жылы Парижде Le Cherche Midi баспасынан жарық көрді.
Villeret was born Jacky Boufroura in Tours, Indre et Loire, France, to an Algerian father and a French mother. He studied at the Conservatoire de Paris (CNSAD) in the same class as Louis Seigner, the grandfather of Emmanuelle Seigner and Mathilde Seigner. While he was most famous for his role as François Pignon in Le Dîner de Cons; both on the stage and in the film, his other celebrated roles included the extra terrestrial in La soupe aux choux, the autistic Mo in L'été en pente douce, and marshal Ludwig von Apfelstrudel in Papy fait de la résistance. At the time of making the film Un aller simple directed by Laurent Heynemann – a film about integration and racism and the clash of generations – Villeret said that watching the young actors in the film, Barbara Schulz and Lorant Deutsch, reminded him of the insouciance he had had as a young man with his friends at the Conservatoire. When his career was at its height, with the success of Le Dîner de Cons, everything collapsed in a tragedy mirroring the plot of the film. Villeret separated from his wife and suffered an enormous financial downfall due to tax issues, plunging him into depression. Villeret turned to alcohol for comfort, and became an alcoholic. He isolated himself and hid away for long periods. He later said: "Alcohol is a friend, but a friend who means you harm." Villeret's love of his profession helped to bring his career back from the brink. In an interview in 2001 he spoke of his admiration for performers like Johnny Hallyday and Jacques Brel for their level of commitment, and quoted the author Louis Ferdinand Céline: "When I write, I put my balls on the table." In 1979 Villeret married Irina Tarassov, an actress and writer. They separated in 1998. Tarassov wrote about their life together in her book Un jour, tout ira bien. (One day, everything will go well). In 2002 Villeret met Seny, a Senegalese French widow descended through her grandfather, Mor Diarra N'Dao, from a long line of Sérès nobles of the ancient Kingdom of Saloum, and they fell instantly and deeply in love. They were partners for three years, and she was about to move to Paris to be with him when he died in Évreux in January 2005 of a liver haemorrhage. Seny wrote a memoir of their life together, Jacques Villeret, mon bébé blanc, which was published in Paris by Le Cherche Midi in 2005.