Кіріспе
Кенноуэй – Шотландияның Файф аймағындағы ауыл. Оның халық саны шамамен 1500 адамды құрайды. Ол Левеннің солтүстігінде, Форт шығанағынан үш шақырымдай ішке қарай орналасқан. Бұл орналасу, бұрынғы заманда каретамен саяхаттағанда маңызды рөл атқарды, себебі пошта жолы Кенноуэй арқылы Петикурдағы паромнан, Церес қаласынан өтіп, Сент-Эндрюс қаласына дейін созылған. "Кесу жолы" деп аталатын көше 2019 жылы Файф паломниктік жолының бөлігіне қосылды, себебі ол Сент-Кеннетпен байланысты, ал Кесу жолы Файф кеңесі белгілеген ерекше сақтау аймақтарының бірі болып табылады.
Жер-су атауларының тарихы
Кенноуэй шотланд гаэл тілінен шыққан, бірақ оның нақты мағынасы белгісіз. Алғаш рет 1160 жылы «Кенначин» деп жазылған. Бірінші элемент – «кенн» – гаэл тіліндегі «ceann» сөзінен туындаған, «бас», «жоғарғы жақ» немесе «соңы» деген мағына береді. Екінші және соңғы элементтер – «ach» және «in» – екеуі де орналасқан жерін көрсететін қосымшалар болып көрінеді. Барлығын ескергенде, атау «бас немесе соңғы орын, басында немесе соңындағы жер» дегенді білдіреді.
Дін тарихы
Он екінші ғасырдың үшінші ширегінде, оны Сент-Эндрюс монастырына Мерлесуэйн Колбанның ұлы берген кезде, Сент-Кеннетке арналған бағышталу ((1) Кенноуэй шіркеуінің ескілігі әлдеқайда үлкен болуы мүмкін екенін көрсетеді. 1172–1178 жылдары жасалған Мерлесуэйн жарғысы шіркеуді барлық байланысты заттармен, сыйлықтармен және Симеон дін қызметкерінің сол кездегі иелігіндегі жерлермен бірге берді. (2) Оның бергені 1178 жылға дейін Сент-Эндрюс епискобы Ричард, содан кейін Мерлесуэйннің ұлы және мұрагері Мерлесуэйн тарапынан расталды. (3) Ричард епископының ізбасары Хью 1178–1184 жылдары жалпы растау арқылы шіркеудің иелігін растады, Ричардты донор деп атады, ал 1198/9 жылдары Хьюдың ізбасары Роджер де Бомонт қосымша растау шығарды. (4) Папалық растаулар 1174 жылғы Александр III папасының бұйрығынан бастап 1246 жылғы Иннокентий IV папасына дейін үнемі алынып келді. (5) 1189–1195 жылдары король Уильямнан монастырьдің жерлері мен құқықтарын жалпы растау арқылы корольдік растау алынды. (6) 1240 жылдарға дейінгі барлық осы берілулер мен растаулар, шіркеуге, kirklands-ке, teinds-ке және oblations-ке берілген сыйлықтарды үнемі қайталауына қарамастан, тек шіркеудің басқару құқығын қамтыған сияқты көрінеді. Шындығында, 1246 жылғы Иннокентий IV папасының бұйрығында монастырь Кенноуэй шіркеуінің басқару құқығын ұстап тұрғаны айтылған. (7) Алайда, 1233 жылға дейін Букан графы Уильям Коминнің жарғысы монастырьдің шіркеудегі барлық құқықтарын растады, дәл сол сияқты Мерлесуэйн оны Сент-Эндрюске бергендей, оның жарғысында оның әйелі графша Марджери де растады. (8) Бұл қайта берілу монастырьге Кенноуэйді жақсырақ бақылауға мүмкіндік берген жағдайды жасады, епископ Дэвид де Бернхам 1240 жылы оларды өздерінің пайдалануына беруге және викарийге лайықты жағдай жасауға растады. (9) 1275 жылы Шотландиядағы паптық салық жинаушының есептерінде шіркеу викариат ретінде тіркелген. Ол ең алдымен Кенмантин викариаты (шіркеудің атауы Сент-Эндрюс есептерінде әдетте Кенначин деп аталады) ретінде тіркелді, 10 шағын сом салық төледі. (10) Кейінгі ортағасырлық уақытта шіркеу немесе оның дін қызметкерлері туралы өте аз мәлімет бар, тек бір викарий Джон Лоусон 1429–1430 жылдары тіркелген. (11) 1512 жылы Сент-Эндрюсдегі Сент-Леонард колледжі құрылған кезде Кенноуэй викариаты жаңа колледжге қосылды. (12) Алайда бұл әрекет сәтсіз аяқталды және Реформация кезінде пасторлық үй 160 фунт стерлингке бағаланған монастырьмен жалғасқан, ал 30 фунт стерлингке бағаланған мәңгілік викариат Джон Роудың қолында болды. (13)
All of these grants and confirmations down to the 1240s, despite regular repetition of the gifts of the church, kirklands, teinds and oblations, appear only to have involved the patronage of the church. Indeed, Pope Innocent IV's 1246 bull stated that it was the advowson of Kennoway that the priory held. (7) Before 1233, however, a charter of William Comyn, earl of Buchan, had confirmed all of the priory's rights in the church, just as Merleswain had granted it to St Andrews, the grant being confirmed by his wife, Countess Margery, in her own charter. (8) This re grant appears to have been the catalyst which enabled the priory to secure greater control of Kennoway, Bishop David de Bernham in 1240 confirming it to them in proprios usus with suitable provision for a vicar. (9)
It was as a vicarage that the church is recorded in the accounts of the papal tax collector in Scotland in 1275. It appears first as the vicarage of Kenmanthin (the church is usually named Kennachin in the St Andrews records), paying 10s in tax. (10) There are very few later medieval references to the church or its clergy, one vicar, John Lawson, being recorded in 1429–1430. (11) In 1512, on the erection of the College of St Leonard in St Andrews, the vicarage of Kennoway was annexed to the new collegiate foundation. (12) The attempt, however, was unsuccessful and at the Reformation while the parsonage remained annexed to the priory, valued at £160, the vicarage perpetual valued at £30 was in the hands of one John Row. (13)