Мартоне: Тарихы мен мәдениеті

Мартоне, Италия: тарихы, географиясы және Византиялық монахтардың қоныстануы. Калабрия аймағындағы ежелгі қала туралы ақпарат. 🇮🇹🏛️

21 мин оқу

100%

Дереккөз: Martone — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Мартоне (калабри: Màrtuni) – Италияның оңтүстігіндегі Калабрия провинциясының Реджио-Калабрия провинциясындағы қала және коммуна. Оның тарихы 7-8 ғасырларға дейін жетеді. Қаланың негізін Византия шығысынан келген грек монахтары қалады, олар аймақтың әлеуметтік-экономикалық құрылымына зор әсер етті. Монахтар Каппадокия, Сирия, Палестина, Ливия, Египет және Грекиядан Сицилия мен Калабрияға Сириядағы қуғын-сүргіннен қашу үшін келді. Монахтар үшін бұл жеріде оқшауланған, әлемдік құштарлықтардан алыс, дұға, оқу, медитация және еңбек етуге қолайлы аскетикалық өмірге идеалды орта болған. Бұл аймақта тас дәуірінен бері адамдар қоныстанған болуы мүмкін. Мартоне, Локрид аймағының барлық бөліктері сияқты, грек монахтығының бір бөлігі болды; монахтар үңгірлерде немесе қасиеттілік сертіне байланысты монастырларда жалғыз өмір сүргендері белгілі, олар дұға мен еңбекте біріккен. Византиялық иконография ғасырлар бойы сақтап келген әлсізденген Мәсіх, иконалар мен фрескалардағы Құдай анасының жұмсақ қараңғы беті және көптеген қасиеттілердің бейнесі олардың жалғыздығын сергітіп, ауыр еңбекті жеңілдетіп, аскетикалық тұрақтардың тыныштығында және үңгірлердің қараңғылығында Шығыстың рухын қайта оятты. Сонымен қатар, Маммола, Мартоне және Сент-Джованни-ди-Герасе муниципалитеттерін қамтитын Grotto Territory-де «тарихи артефакттар бойынша Стило мен Патернон-ди-Россаномен бәсекелеспесе де, византиялық өнердің іздерін сақтайтын шағын монастырь шіркеулері болды». «Бұл монастырлар тек ежелгі мұраларды сақтау үшін ғана емес, сонымен қатар ауыл шаруашылығы мен қолөнер мектебі ретінде, орманды қайта жаңарту, жерді мелиорациялау, егін егу, зәйтүн, жүзім және каштан ағаштарын өсіруді күшейту, су құбырларын және диірмендерді салу, алғашқы қолөнер кәсібін дамыту және осылайша, қиын және орталықтандырылмаған дәуірде ауыл халқын қорғаушылардың жаршысы болды».

Martone amplifier

Martone (Calabrian: Màrtuni) is a town and comune in the province of Reggio Calabria, Calabria, in southern Italy. Its origins date back to between the 7th and 8th centuries. The founders were Greek monks from the Byzantine Orient who made a deep impression on the social economic fabric of the region. The monks travelled from Cappadocia, Syria, Palestine, Libya, Egypt, and Greece proper, chased by Syrian persecution, to find refuge in Sicily and Calabria. For the monks the locality must have been the ideal ambience, being an isolated place far from worldly passions, suitable for the ascetic life of prayer, study, meditation and work. It is likely that the area has been inhabited since prehistoric times when cave dwellers lived there. Martone, like all the Locride area, was part of Greek monasticism; it is known for certain that "the monks were living solitarily in grottos or in convents bound by the oath of chastity in the communal bond of prayer and work. The emaciated Christ which the Byzantine iconography was perpetuating for centuries, the suave darkish face of the Mother of God in the icons and frescos and the vast series of Saints, did make their solitude quite serene, did alleviate the heavy toils, and were reawakening the sign of the Orient in the peace of the ascetic dwellings and in the squalor of the grottos". Also in the Grotto Territory, which included the municipalities of Mammola, Martone and St. Giovanni di Gerace, there existed "small monastic churches, which though not competing in historic artefacts with those of Stilo and of the Paterion di Rossano, nevertheless they still preserve traces of Byzantine art". "These monasteries were not only intended to preserve the relicts of antiquity, as in Vico's expressions, but also a school of agriculture and trades, reforesting, land reclaiming, cultivating, ploughing, sowing, intensifying the cultivation of olive trees, of vines and of chestnuts, building aqueducts and mills, opening the way to the first artisan activities and representing, therefore, the heralds of the protection of the rural population, in a calamitous and decentralized age which was the Byzantine".

9-15 ғасырлар

Көптеген ғалымдар Мартоне ауылын Санта-Мария-ди-Буситомен байланыстырады, оның іздері 12 ғасырдан басталатын көптеген құжаттарда кездеседі. Санта-Мария-дель-Буцито 1106 жылғы 19 қазандағы нотариаттық актіде (Theotokou ton boukéton) тіркелген, онда Гераце епископы Леонцио Сантиссима Мадре-ди-Дио-ди-Буцито монастырын және Санта-Ананияның кірісін «Сантиссима Чиеза-католика-Локрезеге» «venerabili templo (монастырь) gloriosissime dominæ nostræ Deiparæ et semper virginis Mariæ» деп табыс еткен. «Осы жылы шіркеу Санта-Мария-де-Буцетиге біріктіріліп, Серра-Сан-Бруноның картузиандық монахтарына тапсырылды» (Барилларо). Буцито атауы 1119 жылғы құжатта да кездеседі, оған Буцитодан келген пресвитер және протопап Леоне ұлы Никола қол қойған (Cod. Vat. Lat. 10606, 14-бет, 15- және 17-беттердегі латынша аудармасымен; 1139 жылғы актіде [tès yperaghias Theotokou] және Джованни Конгес пен оның отбасының қызы Теодатаның (Буцита аймағынан шыққан) Сан-Микеле мен Никодемо дель Келлерана монастырына сатқан құжатында, 1181 жылғы 27 қазанда Буцетодағы лектор және нотариус Джованни Отоның ұлы Руджероның аты айтылған. Базилиялық тегі бар өте көне ауыл бастапқыда S. Maria di Bùcita (Vùcita немесе Bucìto) деп аталған, өйткені Оттавиано Паскуа (1574–1591) Гераце епископы Никола II-нің өмірінде жазғандай, ол Серхиеттоның меншігіндегі Менса епискобының құқықтарын талап еткен, «quod circum locos, quibus a S. Johannis oppido, et S. Maria di Bucita, Martonem hodie vacant, continetur» (Росси, Sinodo, 258-бет). Сан-Никодемоның өмірбаянында, Codex Messanensis XXX, 247 r v парақшасында былай делінген: «Осылайша, Буцито аймағында Құдайдың Анасына арналған ғибадатхана бар, ол өте әйгілі, және бұл орын бізге өте қолайлы». Бірақ монахтар келген күні жергілікті тұрғындар Қасиетті Марияның Көтерілу мерекесін тойлап жатқандықтан, үлкен шатасумен кездесті. Бейбітшілік пен тыныштық орнату үмітіне алданған қарапайым монахтар Келлераноға қайтып оралды. Кодекс Мессанесси XXX 1308 жылы жазылған. Мартоне маңында грек монахтарының болғанын растайтын тағы бір жайт – мүмкін, Киелі Николасқа арналған кішкентай шіркеу, ондағы қазбалар Византиялық некрополін көрсетті. Сонымен қатар, Гуджуне жерінде әлі де базилиялық монастырьдың қалдықтары көрініп тұр, онда киелі Ананияның бөлмесі бар, ол қабырғамен бөлініп, монахтардың жатақханасы ретінде пайдаланылған болуы мүмкін. Мартонеде грек монахтарының болғанының дәлелі – қазір Мария СС шіркеуінде сақталатын Signum Pacis. Асунта. Ол тұтқасы бар металл тақташадан тұрады, онда Мәсіхтің қайта тірілуі мен Мәриям Ана бейнеленген. Бұл өте көне Византиялық рәсім, ол әлі де Шығыс шіркеулерінде қолданылады және грек монахтары арқылы Мартонеге келген болуы мүмкін. (1622–1683) Мартонеді өзінің «Гротерия туралы» трактатында «мыңдаған тұрғындары бар және екі өте көне ауыл – Мартони мен С. Джованниға бағынышты» өте көне қала деп сипаттаған. Абат өзінің үлесінде былай деп жазады: «Мартоне, Гроттерия аймағындағы жерлердің бірі, бұрын S. Maria di Bucita деп аталған; екіншісі S. Джованни». Дегенмен, атаудың мағынасы туралы пікірлер келіспейді: кейбіреулер оның грек отбасынан шыққан Мартис есімінен шыққан деп санайды; ал басқалары оның Рим мифологиясындағы соғыс құдайы Марс есімінен шыққан деп есептейді. Егер осылай болса, Мартоне бастапқыда Август пен Секст Помпей арасындағы Сицилия соғыстары кезінде сарбаздардың лагері болған болуы мүмкін. Тағы басқалар Мартоне атын Нормандиядан келген ежелгі отбасының атынан алған дейді, олар Роберт Гискардтың әскерімен Калабрияға келген. Кейбір куәліктерге сәйкес, Мартоне тарихы 12 томдық еңбекте баяндалған, ақырғысы ескі әкімшілік ғимараттан жаңасына көшкен кезде, өкінішке орай, жоғалып кеткен. Тіпті автордың есімі де есімізде жоқ. Парла мен Кутроне Мартоне туралы бірдеңе жазған болуы керек, бірақ олардың қолжазбалары да жоғалып кеткен. Мартоне қаласының тарихы уақыттың қараңғылығында жоғалып кеткен, бірақ, жақын орналасқан орталықтар сияқты, Мартоне де Калабрияға саррацендердің шабуылы кезінде елеулі дамуға ұшыраған болуы керек. Фиоре өзінің «Калабрия суретінде» 174-бетте оны «Сан-Джованнимен бірге «өте көне ауыл» деп атайды» (Энцо Дилена, «Мартон», «Локридтің тарихы мен мәдениеті», Мессина, 1964, 519–520-беттер).

Many scholars identify Martone with the village of Santa Maria di Bucito, of which there are traces in numerous documents beginning in the 12th century. Santa Maria del Bucito is recorded in a notary act of 19 October 1106 (Theotokou ton boukéton), in which Leonzio, bishop of Gerace, gave away the monastery of the Santissima Madre di Dio di Bucito and the revenues of S. Anania "due to the Santissima Chiesa cattolica Locrese", "venerabili templo (monastery) gloriosissime dominǽ nostre Deiparǽ et semper virginis Mariǽ". "In that year the Church became aggregated to Santa Maria dei Buceti and entrusted to the Carthusian monks of Serra San Bruno". (Barillaro). The name Bucito is recorded, also, in a document from 1119 signed by Nicola, son of Leone, presbyter and protopope from Bucito (Cod. Vat. Lat. 10606, page 14, with Latin translation on page 15 and page 17; in an act from 1139 [tès yperaghias Theotokou] and in a document of sale by Teodata, daughter of Giovanni Konges and of his family (originating from the region of Bucita) to the monastery of S. Michele and Nicodemo del Kellerana, dated 27 October 1181 in which appears a certain Ruggero, son of Giovanni Oto, lecturer and notary in Buceto. A very ancient village of Basilian origin was at first named S. Maria di Bùcita (Vùcita or Bucìto), as Ottaviano Pasqua (1574–1591) writes in the life of Nicola II, bishop of Gerace from 1219 to 1229, who claimed the rights of the Mensa vescovile on the Cerchietto's property, "quod circum locos, quibus a S. Johannis oppido, et S. Maria di Bucita, Martonem hodie vacant, continetur" (Rossi, Sinodo, page 258). In the bios of San Nicodemo, Codex Messanensis XXX, folio 247 r v, it states: "There is, therefore, in the area of Bucito a temple dedicated to the Mather of God, very famous, and the site is very suitable for us." The day the monks arrived, however, they were met with great confusion because the local inhabitants were celebrating the feast of the Ascension of Saint Mary. Deluded by their aspirations for peace and serenity, the humble hermits went back to Kellerano. The Codex Messanensis XXX was drawn up in 1308. Another finding which could confirm the presence of Greek monks in the proximity of Martone is, perhaps, a small church dedicated to Saint Nicholas where excavations have revealed a Byzantine necropolis. Furthermore, in the locality of Gujune the remains of the Basilian monastery of S. Anania are still visible, which have a cell isolated from the rest of the grotto by a wall that most certainly was used as a dormitory for the monks. Proof of the presence of Greek monks in Martone is the Signum Pacis which is now in the church of Maria SS. Assunta. It consists of a metallic tablet with a handle depicting Christ Resurrected and the Virgin Mary, and was offered to the newly wedded to be kissed at the end of the nuptial ceremony. This is a very ancient Byzantine rite still in use today in the Oriental churches that could very well have come to Martone through the Greek monks. (1622–1683) defined Martone as a very ancient town in his treaty on "Grotteria with two thousand inhabitants, with jurisdiction of two very ancient villages, Martoni and S. Giovanni". In his contribution, the Abbot thus writes: "Martone, one the lands of the Area (of Grotteria) called in the past S. Maria di Bucita; the other is named S. Giovanni." Nevertheless, there is disagreement as to the meaning of the name: some say it descends from a Greek family named Martis; others, instead, think it derives from Marte (Mars), the God of war in Roman mythology. If so, Martone could have been originally a soldier's encampment during the Sicilian Wars between Augustus and Sextus Pompeus. Others yet say that Martone takes its name from an ancient family from Normandy, which landed in Calabria in the retinue of Robert the Guiscard. According to certain testimonies, the history of Martone was related in a 12 volume opus, unfortunately lost in the transfer from the old to the new municipal building. Not even the author is remembered. Parlà and Cutrone must have written something about Martone but their manuscripts have also been lost. The origin of Martone is lost in the darkness of time, but, in the same way as the adjacent centres, Martone also must have undergone notable development at the time of the Saracen invasions in Calabria. Fiore, on page 174 of his Calabria illustrate, calls it a "'very ancient village' together with S. Giovanni" (Enzo Dilena, 'Martone', in his "Storia e cultura della Locride" "History and culture of the Locride land", Messina, 1964, pp 519–520).

Арагон билігінің кезеңі (14421503)

1400 жылдары Мартоне, әкімшілік тұрғыдан Гроттерияға және Гераче диоцезінің бір бөлігіне бағынышты болғанмен, әртүрлі әулеттердің феодалдық иелігіне айналды. Алғашқы белгілі әулет – испандық Арагона де Ажербис, олар 1431 жылдан 1450 жылға дейін иелік етті. Осы кезеңде Мартоне, Сан-Джованни, Маммола және Джиозамен бірге «Гроттерия баронатының» төрт «қамалының» бірі болды. 1450 жылдан 1458 жылға дейін ол бірінші маркиз атағымен Томазо Караччолоға тиесілі болды. Караччолоның Епископ Куриясына жасаған билігін теріс пайдалануы патшалық биліктің араласуына себеп болды, бұл биліктің зәулімдігі мен қақтығыстарды тоқтатты. Король Альфонсоның бұйрығымен Маркиз Караччоло «Патшаның жеке басына қарсы қылмыс жасады» деп айыпталып, 1445 жылы тұтқынға алынды. Ұзақ сот процесінен кейін 1457 жылы ол өлім жазасына кесілді. Дегенмен, ол қашып, Римде пана тапты. 1458 жылдың 1 қаңтарында король Альфонсо I өзінің кеңесшісі Марино Корреалені Гроттерия баронатының қару-жарақ сақшысы етіп тағайындады, «cum Terris and Casalibus infrascriptis Moct Jojos, Mammul, Sancti Johannis a Giraci, Salvi, Sideroni, Oiccoloni, Martoni, et Baptipedoni» (Quinternione V, folio 173) соның салдарынан Мартоне Патша үйінің атынан, бірінші Марино Корреале, содан кейін оның інісі Раймондо, Сорренто ақсүйектері, губернатор лауазымымен басқарылды. Гроттерия аумағының бір бөлігі болғандықтан, ол феодалдық тарихын жалғастырып, Корреале әулетінің иелігінен (1458–1501) Карафаларға (1501–1558) және содан кейін Лоффресоларға (1558–1573), Руффоларға (1573–1576), Элиасқа (1576–1577), Арагоналарға (1577–1631) және қайтадан Карафаларға дейін өтті, феодализм жойылғанға дейін. 1501 жылы Мартоне, оның құрамына кіретін Гроттериямен бірге, Неапольдік Карафа әулетіне, Караччоло әулетінің тармағына өтті және 1503 жылы Рокчелла княздығын алды. Осы әулеттің өкілі, Дон Карло Мария Карафа, өзінің жерлеріне бірнеше заңдар берді; бірі Мартонеде жиі жасалатын «әділетсіздік» тудырды, онда ағаштар кесіліп, өртеліп жатты. Бұл қылмыс үшін кінәсіз адамдар сотталды. Мұндай жағдайдың алдын алу үшін Дон Антонио залалдың өтелуін талап ету үшін судья алдына белгілі бір мөлшерде куәгерлерді әкелуді бұйырды. Осы кезеңде Мартоне үш күшті жер сілкінісіне ұшырады: бірі 1659 жылы, екіншісі 1663 жылы, онда СС Сальваторе капелласы қирады, және үшіншісі 1668 жылы, ол Сан-Никола шіркеуін қиратты.

Already in the 1400s, Martone, although continuing to belong administratively to Grotteria and part of the diocese of Gerace, became a feudal domain of various families. The first known family is the Spanish Aragona de Ajerbis, in whose possession it remained from 1431 to 1450. At that time, Martone was one of the four "castles of the Baronage of Grotteria" together with S. Giovanni, Mammola and Gioiosa. From 1450 to 1458 it belonged to Tommaso Caracciolo with the title of First Marquis. The usurpation perpetrated by the Caracciolo to the detriment of the Episcopal Curia provoked the intervention of the royal authority, which stopped many abuses of power and fighting. The Marquis Caracciolo accused of: 'offender of the person of the King', by order of King Alfonso himself was deposed and imprisoned in 1445. After a long trial, in 1457 he was condemned to death. He was able, nevertheless, to escape and find refuge in Rome. On 1 January 1458, King Alfonso I invested his Councilor Marino Correale as Master of Arms for the Baronage of Grotteria, "cum Terris and Casalibus infrascriptis Moctǽ Jojosǽ,Mammulǽ, Sancti Johannis a Giraci, Salvi, Sideroni, Oiccoloni, Martoni, et Baptipedoni " (Quinternione V, folio 173) so that Martone was administered on behalf of the Royal House, first by Marino Correale, and subsequently by his brother Raimondo, nobles of Sorrento, with the title of Governor. Being part of the territory of Grotteria, it followed its feudal events, passing from a possession of the Correale family (1458–1501) to the Carafas (1501–1558) and, then, to the Loffresos (1558–1573, to the Ruffos (1573–1576) to Elias (1576–1577) to the Aragonas (1577–1631) and again to the Carafas until the abolition of feudalism. In 1501 Martone passed, together with Grotteria of which it was part, to the Neapolitan family Carafa, a branch of the Caracciolos, and in 1503 obtained the Principality of Roccella. An exponent of this family, namely Don Carlo Maria Carafa, gave some laws to his lands; one was prompted by "an iniquity" committed very often in Martone, where trees were being cut and burnt. For this crime, innocent persons were prosecuted. To prevent such an occurrence, Don Antonio ordered that before being able to request compensation for the damages, it was necessary to bring a certain number of witnesses in front of the judge. During this period Martone underwent three severe earthquakes: one in 1659, another in 1663 in which the chapel of SS. Salvatore was destroyed, and one more in 1668 which destroyed the Church of San Nicola.

Австрияның Габсбургтері (17071738)

1707 жылдан бастап, испан үкіметі аяқталғаннан кейін, Оңтүстік Италия 1738 жылға дейін Австрия Габсбургтарының билігіне көшті. Осы кезеңде ішкі қақтығыстар жалғасып, елде алабалық жағдай туды. 1723 жылы Мартоне және Джойоса Йоника муниципалитеттері арасында аумақтық шекара белгіленді, ал қала кіреберісіне шекара белгісі ретінде жергілікті граниттен жасалған тақта орнатылды. Онда мерзімі көрсетілген және шекаралар картаға түсірілген, бірақ тұрғын үй ауданының Джойоса Йоникаға қарай үздіріліссіз кеңеюіне байланысты қазір бұл шекаралар қолданылмайды.

Бурбондар дәуірі (1738-1806)

1738 жылғы Вена шартынан кейін Бурбондар Неаполь Корольдігін биледі. Олардың билігі тұсында жарты ғасырлық бейбітшілік орнады. Дегенмен, ішкі қақтығыстар мен табиғи апаттардың салдарынан бұл кезең толығымен тыныш болған жоқ. 1799 жылы Партенопеан (Неаполитан) Республикасы құрылған кездегі әкімшілік жарлықта Мартоне Рокчелла кантонының муниципалитеті болып тіркелді. Бурбондар 1816 жылдың 1 мамырында оны Джоза Йониканың қарауына беру туралы заң қабылдады. 1767 жылдан бастап Мартонеде, Гротерияның құзыретінде, келесі бургомистрлер қызмет етті: Франческо Парла, Джузеппе Антонио Белкастро, Саверио Инфузини, Джузеппе Антонио Фуда, Джузеппе Сорбара, Джакомо Кальви және Феличе Оппидизано (Sectione Archivio di Stato di Locri. Fondo notarile, notaio (нотариус) Томмаза Вумбака ди Гротерия, конверт 269, том 3010, 1770 жыл). Аталған құжат қосымшада Д. Ромеоның «Калабриядағы феодалдық коммуна», AGE, Ardore M., 2002, 152–153 беттерде жазылған.

1783 жылғы жер сілкінісі

1783 жылғы 5 ақпанда шамамен ширек сағатқа созылған апатты жер сілкінісі Калабрияның көптеген ауылдарын қиратып, 30 000-ға жуық адамды құрбан етті, сонымен қатар Мартонеде де елеулі зардаптар келтірді. Төменгі аймақта (Басия) орналасқан тұрғын үйлер толығымен қирап, қазірге дейін сақталған төбедегі биік жерге көшірілді. Сол кездегі калабриялық жазушы осы қаһарлы жер сілкінісін былай сипаттады: "Шамамен түске уақытында бүкіл аймақты тығыз тұман жауып, желдің жоқтығынан бұл бұлттар қозғалмай тұрды. Жануарлар алаңдап, бір жерден екінші жерге қашқан. Кенеттен ауада шатасқан дауыс естілді, содан кейін қатты жел соғып, жер дірілдеді; бастапқыда жеңіл сілкіністер болды, кейін өте күштісі. Үйлер негіздерінен жұлып алынып, тастар мен кірпіштер алысқа лақтырылды. Тағы бір зор күшті толқын ғасырлар бойы өскен ағаштарды түбінен жұлып, құлағанда бұтақтары сындырып, жапырақтарын жерге төкті. Адамдар мен заттардың жұтылып кеткен терең жарықтар пайда болды. Көптеген жер асты шатқалдары ашылып, дереу жабылды, алып жануарлардың аузындай, кейін қазғанда адамдар мен үйлер қорқынышты қоймалжыңға айналғандай табылды. Теңіз де ашулы толқындармен жағаға құлап, қауіпсіздік іздеп жиналған жүздеген адамды суға кетірді".

Француз билігі (1806-1815)

Француз оккупациясының басында, Жозеф Наполеон Бонапарттың 1806 жылғы 2 тамыздағы жарлығымен феодалдық жүйе жойылды, одан кейін аумақ 13 провинцияға бөлінді, әр провинция округтерге және муниципалитеттерге үлестірілді.

Бурбондардың оралуы (1815)

1815 жылы Жоахим Мураттың құлауынан кейін Бурбон билігі қайта орнатылды. Олар, негізінен, Дренчтің тұрақты әкімшілік құрылымын сақтап, Герасты округтің астанасы етіп бекітті. Ұзақ болмаған, бірақ жаңашыл француз кезеңінің терең азаматтық және әлеуметтік өзгерістері Бурбондардың абсолютизмін қабылдауға толықтай дайын емес жағдай жасады, осыдан кейін 1847 жылғы көтеріліс басталды. Гераса округінде бұл көтеріліс тез және қасіретті аяқталды – еркіндік үшін күрескен Пьяна-ди-Герасадағы Бес Шейіт атқыланды. Витторио Висаллинің "Лотта е Мартирио дель пополо Калабрезе" ("Калабрия халқының күресі мен шейіт болуы") атты еңбегінде жазғандай, Герасаның Бес Шейітінің екеуі – Руффо мен Пьер Доменико Маццоне ұсталмай қашу үшін Мартоне аумағындағы Маццонеге тиесілі бір шаруашылыққа тығынды, бірақ жергілікті және Сан-Джованни-ди-Гераса азаматтық гвардиясы оларды іздеп жүргенін түсініп, дереу кетіп қалды.

Бурбон билігінің соңы (1860-1861)

Бурбондардың билігі Гарибальди әскерлерінің келуімен аяқталды, олар бүкіл түбектің оңтүстігінде зор қуанышпен қарсы алынды. Бурбондардың жақтастары қорқыныштан дірілдеп, үш түсті кокада мен итальяндық үлгідегі сақалдар тақты. Мартоне қаласының көптеген тұрғындары Джузеппе Гарибальди армиясына қосылды.

1860 жылдың 30 тамызы: Сент-Джордж құрметіне Алғыс айту мерекесі

Жыл сайын 30 тамызда Киелі Георгийдің құрметіне генерал Ламармораның артиллериясының туындаған қаупін керемет түрде болдырмағаны үшін алғыс айту тойы тойланады. 1860 жылдың 1 шілдесінде сицилиялықтың басшылығымен Жиоозадан келген жас жігіттер тобы түн ортасында Мартонеден бірнеше қызды алып қашуға тырысты. Халық бұл әрекетке бейжай қарамай, қару қолданып қарсылық көрсетті. Бірақ Сицилиялық авантюрист генерал Ламармора әскерінде батылдығымен көзге түскендіктен, генералдан көмек сұрап, Мартоне қаласын толығымен қиратуды талап етті. Барлығы жоспарланғандай болып жатқанда, 30 тамыздың таңында бұл жарлық күшін жойып, қала аман қалды. Мартоне тұрғындары, діншіл және адал болғандықтары үшін, осы қасіреттен құтылуларын Киелі Георгийдің илаһи көмегіне байланысты деп есептеді. Бүгінгі күнге дейін 30 тамыз – ғажайыптың күні ретінде сақталады.

1861 жылдан бастап

Калабрия тоқырау күйінде болды, себебі Сардиния Корольдігінің қосылуынан кейін бар болған аз ғана өнеркәсіптердің бәрі солтүстікке көшірілді. Онда жолдар, су құбырлары және кәріз желілері жетіспеді, ал салықтар тым жоғары болды. Мартоне үшін қиын жағдайлар аяқталған жоқ, өйткені 1905 және 1908 жылдары тағы екі жер сілкінісі болды, олар қаланың көп бөлігін, соның ішінде 1932 жылы сол жерде қайта салынған Успенский шіркеуін қиратты. Сол жылы халық үкіметке қарсы көтеріліс жасады. Осы көтеріліс барысында көптеген адамдар қаза тапты және бірқатар азаматтар негізсіз тұтқындалып, сотталды.

Геологиялық және археологиялық қалдықтар

ХХ ғасырдың соңында Мартоне аумағында бірқатар геологиялық және археологиялық жаңалықтар табылды. 1954 жылы Крочеферратаға қосылатын жолдарды қазу кезінде Ла Вигна деп аталатын жерде ежелгі некрополь ашылды. Ол әлі толық зерттелмеген, бірақ мағынасы белгісіз жазу стиліндегі титулдан тұрады. Сол жерде бірнеше қаңқа да табылды, олардың бірі шамамен биіктігінде, Локридегі қазбалар кезінде табылғандарына ұқсас, ірі терракота плиткалармен жабылған қарапайым қабірлерде кездейсоқ жатқан. 1973 жылдың 5 және 6 сәуірінде Сан-Никола маңындағы жол құрылысы кезінде шамамен 1000 жылға жатпайтын некрополь табылды. Кішкентай, жұмсақ тас тақташалар мен рединготада үш зат – үш грек-византиялық эпиграфтар табылған, олар Оңтүстік Италия мен Сицилиядан византиялық жазулар жинағының бір бөлігіне енді. Үш жазудың мағынасы әлі анықталмаған, бірақ олардың маңызы діни сипатта екеніне келісім бар (табылған белгілер мен жерді ескере отырып). Қабірлердегі жазуларды Монс. Винченцо Надиле өзінің "С. Мария ди Буцито" атты мақаласында, Chiar. lle C. le, 1973 ж., және профессор Мосино түсіндірген: 1) Mouui(ou) ('ұлым'); 2) M(eter) X(ristou) I(ésous) X(ristòs) Kù(rios) Th(eòs) ('Христос анасы, Иса Мәсіх, Құдай Ие'); 3) Th(eòs) K(aì) U(ios) Th(eou) ('Құдайдың ұлы') (XENIA, Антик дәуірінің жартыжылдығы, 5, 1983, De Luce, редактор. 60–62 беттер). Басқа да түсіндіру мүмкіндіктері жоққа шығарылмаған.

Қасиетті Анания шіркеуі немесе Сарацендер үңгірі

Қасиетті Анания шіркеуі Гуллуне немесе Гюжуне аймағында, Ливадио ағынының арнасынан қысқа ғана қашықтықта, "Сарацендер үңгірі" деп аталатын, слалаттық текті алып жартастың ішіне орналасқан. Кейбір жағдайларда, Санта-Анания үңгірін "Сарацендер үңгірі" деп атайды, себебі Базилиандық монастырь кешені 7-10 ғасырлар аралығында Калабрияның Иониялық жағалауына жасалған сарацендердің шабуылдарынан тонаған. Локрид аймағында сарацендердің салған ең ауыр зияны 952 жылы Гераце қабырғаларының астында Милакрон басқарған Византия әскерлері мен Абу-л Касем бастаған сарацендер арасында болған қанды шайқас кезінде және 986 жылы Гераце 982 жылы басып алынып, қиратылғаннан кейін қайтадан тұтқынға алынып, тонауға ұшырағанда болды. Осы екі жылдың арасында Сан-Мария-ди-Бусита және жақын орналасқан Сан-Анания монастырлары да қирады. Н. Спатари өзінің "L'enigma delle arti asittite nella Calabria ultramediterranea" атты еңбегінде былай жазады: "Ливадио өзені бойындағы Киеса Гротта, Киеса Гроттаның жоғары беткейлерінде орналасқан Мартоне қаласы, римдік дәуірлерден қашқан алғашқы жергілікті христиандарға пана берген. Кейіннен, шамамен 600-700 жылдары, үңгірдің кіреберісіне имандыларды жақсырақ орналастыру үшін сыртқы құрылым қосылды; онда түрлі түстерде техника мен стильді көрсететін фрескаларды көруге болады, олар әсіресе қызыл түсті символдық өрнектермен кескен суреттерінде Гёремедегі Рокка шіркеуінің техникасы мен стиліне ұқсайды. Менің егжей-тегжейлі реконструкциялық зерттеулерімнің бірі оның бастапқы архитектуралық құрылымын түсінуге мүмкіндік береді, оның стереометриялық элементтері Анатолия Каппадокиясында және Месопотамия, Сирия, Ирак, Судан және Ніл бойындағы христиандық Шығыста дамыған архитектураға тән. Үлкен үңгірдің ішінде монахтар басқа кеңістіктерді және, мүмкін, жатақхана ретінде пайдаланылған кішкентай бөлмені тапты. Жақын жерде Пьетра ди С. Анания орналасқан, ол өте ірі, дөңгелек пішінді әктас тас."

The church of S. Anania is situated in the locality of Gullune or Gujune, a short distance from the bed of the Livadio stream, in the hollow of a huge rock of slalattic origin, also called "Grotto of the Saracens", where the remains of the Basilian monastic oratorio of St Anania can be observed, mentioned in the act of Leonzio, bishop of Gerace, of 19 October 1106, written in n. LXXI of the Syllabus grǽcarum membranarum, of the Trinchera, Naples, 1865, parchment n.12, page 91. In certain circumstances, the grotto of S. Anania is called "Grotto of the Saracens" in consideration that the Basilian monastic complex was plundered by Saracen raids on the Ionic foreshores of Calabria between the 7th and 10th centuries. The most severe destruction by the Saracens in the Locride area took place between 952 when under the walls of Gerace a bloody battle was fought between the Byzantine troops commanded by Milacron, and the Saracen ones led by Abu l Kasem, who renounced its occupation, and 986, the year in which Gerace – after being conquered and destroyed in 982 – was again captured and put to the sac. Between these two dates, the monasteries of S. Maria di Bucita and the nearby monastery of S. Anania were also destroyed. N. Spatari, in his treatise L'enigma delle arti asittite nella Calabria ultramediterranea writes, "Chiesa Grotta sul fiume Livadio, that laps Martone, a town on the rising slopes above the Chiesa Grotto, was used as a refuge by the first local Christians escaping the Roman centuries. Later on, around 600–700, at the entrance of the grotto an external structure was added, to better accommodate the faithful; in it, we can see some frescos which express, with a variety of colours, the technique and the style of the Church Rocca of Göreme, particularly in the figures followed by symbolic decorations in red. One of my detailed reconstructing surveys allows to realize its originating architectonic structure, whose stereo metric elements are typical of the architecture developed in Anatolia Cappadocia and in the Christian Orient of Mesopotamia, Syria, Iraq, Sudan and along the Nile." In the inside of the large grotto, the monks had found other spaces and a small cell that was likely used as a dormitory. Nearby is the Pietra di S. Anania, a gigantic mass of calcareous rock with an irregular form.

Мацзоне мұнарасы

Мартоне, көршілес S. Giovanni di Gerace-пен бірге, өте қорғанысқа ие мұнаралар жүйесінің бір бөлігі болған. Бүгінге дейін Соллерия (Сужерия) маңында 16 ғасырға жататын мұнараның қалдықтары сақталған. Бурбондар патшалығы тұсында ұзақ қашықтыққа сигналдар жіберуге арналған оптикалық телеграф орнатылды. Құрылысы – төмендегі Торбидо шатқалын бақылап тұрған төртбұрышты мұнара, оның негізінде төрт тірегі бар жертөлесінің қиратындары қалған. Бірінші қабатта, кіреберіс есігінің сол жағында, ішкі бөлмелерді жапқан «барел вольт» төбесінің іздерін көруге болады. Мұнара тек бір шаршы бөлмеден тұратын тастан салынған, онда күзетшілер мен аттар орналасқан. Жоғары жағында ағаш баспалдақтармен байланысқан ағаш конструкциялармен көлденең бөлінген. Бұрын Торбидо шатқалында қорғаныс мұнаралары жүйесі болған. Біріншісі Gioiosa Ionica (Torre Vecchia, «Ескі мұнара») теміржол станциясының жанында салынды; екіншісі, жақын жерде, Torre Galea немесе Cavalleria болды. Torre Elisabetta болса, сол аттас елді мекеннің жанындағы Gioiosa Ionica-ға баратын жолда орналасқан, ал одан да биікте жартастың үстінде қорғаныс жүйесінің бөлігі болған қамал тұр. Мұнарадан S. Giovanni di Gerace-дегі Torre немесе Licone орналасқан мұнарамен және Grotteria қамалымен байланысуға болыпты, ол бақылау және хабар алмасу жүйесін аяқтаған. Герачеде шейіт болған бесеудің екеуі, Рокчелла Джоникадан Пьетро Маццоне мен Бовалинодан Гаэтано Руффо, 1847 жылғы революциялық көтеріліс кезінде испан әскерінен жасыру үшін Маццонеге тиесілі үйге тығылған. Оларды тірі ұстағанға 1000 дукаттан, өлгенін тапқанға 300 дукаттан сыйлық белгіленген. Бірақ бірнеше күннен кейін генерал Нунцианте басқарған азаматтық гвардия оларды ұстап алды және 1847 жылдың 2 қазанында Гераче жазығында көтерілістің басқа да көшбасшыларымен бірге: Сидернодан Микеле Белло, Караффа дель Бьянкодан Доменико Сальвадори және Бьянкодан Рокко Вердуччи аттылардың үстінен жаза тартты.

Almost certainly, Martone, together with the neighbouring S. Giovanni di Gerace, was part of a highly defensive system of watchtowers. Still today, in the suburb of Solleria (Sujeria) the remains of a tower which may be dated to the 16th century still stand. During the kingdom of the Bourbons, an optic telegraph was installed, intended for conventional signals to be sent across long distances. The construction is a quadrangular tower dominating the beneath extending Vallata del Torbido, of which remains the ruins of the basement containing four buttresses. On the ground floor, on the left side of the access door, the evidence of the 'barrel volt' ceiling that must have covered the inside rooms can still be seen. The tower was made of stone consisting of one only square shaped room, in which were billeted the guard corps and the horses. On the higher level, it was divided horizontally by wooden scaffolding interconnected by wooden ladders. In the past, the Valle del Torbido had a system of defensive watchtowers. The first was erected in the vicinity of the train station of Gioiosa Ionica (Torre Vecchia, 'Old Tower'); the other, closer, was Torre Galea or Cavalleria. Torre Elisabetta, instead, appears to have risen on the road leading to Gioiosa Ionica in the suburb of the same name, whilst, higher on the rock the castle which formed part of the defensive system dominates imposingly. From the tower, it was possible to communicate with the one in S. Giovanni di Gerace, situated in the locality of Torre or Licone, and with the Grotteria castle which closed the system of watching and transmissions. Two of the five martyrs of Gerace, Pietro Mazzone of Roccella Jonica and Gaetano Ruffo of Bovalino, during the revolutionary upsurge of 1847 found refuge in a property of Mazzone to avoid Spanish troops. There was a bounty placed on them of 1,000 ducats each for whoever captured them alive and 300 ducats for whoever found them dead. Several days later, however, the Civic Guard of General Nunziante was able to capture them and they were executed on 2 October 1847 in the Plane of Gerace together with the other leaders of the revolt: Michele Bello of Siderno, Domenico Salvadori of Caraffa del Bianco and Rocco Verducci of Bianco.

Епископтық сарай

Епископ сарайы, кең зәйтүн плантацияларында салынған, өлкенің солтүстігінде, теңіз деңгейінен жоғары орналасқан. Ол Левадио өзенінің аңғарына көрініс береді және Мартоне мен Сан-Джованни-ди-Гераче елді мекендерін шағылыстырады. Сарай барон Макриге, кейіннен Лука отбасына тиесілі болған. Жаз айларында сарай Локри-Герасе епархиясының епископтарына қонақжай ұсынған сияқты, олар теңіз жағалауындағы елді мекендерге қарағанда Мартонедегі қоңыржай климатты артық көрген. Бұрын ол Серхиеттоның иелігінде болған, сондай-ақ Ликоне, Торре немесе Кавалерья ди Сан-Джованни ди Гераче аймақтарына да қатысы болуы мүмкін, содан кейін епископ куриясының меншігіне өтті. Бүгінде сарайдың төңірегінде дөңгелек ойық пен пальма ағаштары бар үлкен бақтың қалдықтарын көруге болады. Ғимараттың қашан салынғаны белгісіз, бірақ оның 18 ғасырға дейін салынғаны айтылады, бұл негізгі фасадының стилінен және есіктер, терезелер, балкондар сияқты архитектуралық элементтерінен болжам жасалады. Сарай әртүрлі кезеңдерде салынған үш ғимараттан тұрады, құрылыс жоспары екі қабатты "L" әрпіндей. Оңтүстік-шығыс бөлігінің бірінші қабатында жазғы демалыс орны ретінде пайдаланылған колоннадалы зал және қосымша бөлме болған. Орталық бөлігі қойма ретінде, ал солтүстік-шығыс бөлігі жануарлармен жұмыс істейтін диірменмен зәйтүн майын сығу үшін қолданылған. Екінші қабатта жатын бөлмелер орналасқан. Қабырғалар тас пен балшықтан тұрғызылған, құм мен әкпен жабынған; кейбір жерлерінде кірпіш пен каруси (цилиндр тәрізді саз ыдыстар) қолданылғанын көрсетіп тұр. Шатыр ағаштан (каштан мен еменнен) жасалған, едені де сол ағаштан төселген. Сарай қазіргі кезде тоқырап тұр, сондықтан оны қалпына келтіру, қосымша құрылыстар салу және айналасындағы аумақты пайдалану жобасы бекітілді. Жұмыс аяқталғаннан кейін кешенде "Ауылдық өмір мұражайы" ("Museo della civiltà contadina") ашылады деп жоспарлануда, оның мақсаты – кейбір аймақтарда жоғалып кеткен жергілікті дәстүрлерді сақтау.

The bishop's palace, built in a vast olive plantation, is situated to the north of the shire at above sea level in a position dominating the valley of the Levadio stream with views of the residences in Martone and S. Giovanni di Gerace. It was owned by the baron Macri and subsequently the Lucà family. It seems that during the summer periods the palace gave hospitality to the bishops of the Locri–Gerace dioceses, who preferred the more temperate climate of Martone to that of the seaside enclaves. In the past it must have belonged to the domain of Cerchietto as well as the region of Licone or Torre or Cavalleria di S. Giovanni di Gerace, then was the property of the episcopal curia. Even now, around the palace can be noted the remains of a large garden with a circular pool and palm trees. It is not known when the edifice was built, but it is said to date back to the 18th century, conjectured from the style of the principal façade and architectonic elements that characterize it such as doors, windows, and balconies. The palace consists of three buildings built in different periods; the construction plan is in the form of an "L" in two stories. The ground floor of the southeast zone embodied a colonnade that was used as a summer lounge and had another room annexed. The central zone was employed as a depository, whilst the northeast zone was used as premises for the pressing of olives with a mill powered by animals. On the first level were the bed chambers. The walls were made of stone and mortar and plastered with sand and lime; in some portions, they show the use of bricks and of carusi (cylindrical elements of clay). The attic is made of wooden beams (chestnut and oak) on which is laid a flooring of the same woods. The palace today is in a state of neglect; therefore, a project has been approved for its restoration, the construction of other structures and the utilization of the surrounding area. When work is completed the complex should be used to house a Museo della civiltà contadina ('Rural society museum') with the aim of maintaining local traditions which have disappeared in some areas.

Ауылдық тұрғын үй құрылымы: Баронның вилласы

Пилигори ауылында әлі күнге дейін Жоғары Каулония бароны Иларио Аскуттиге тиесілі вилланы көруге болады. Ол жаз айларында отбасымен бірге онда тұратын, ал қыс айларында жерді өңдейтін адамдарының жұмысын қадағалау үшін ғана келіп тұратын. Вилла екі қабатты болған, кіреберісі тас төселген, ұзындығы белгілі бір шамада, жасыл ағаштар мен бұталармен шенделінген, арасында сұр түсті бағаналар тізілген, әр ағашқа май шам ілінген. Шамдар күн батқанда жағылып, бірнеше сағаттан кейін сөндірілетін. Ғимараттың алдында үш тас орындық пен тартыс бар кең алаң болған. Ғимараттың қабырғасында екі бағана тұрған, олардың бірі әлі де орнында сақталған. Вилланың солтүстік-шығыс жағында күннің ыстығынан сақтануға арналған перголасы бар үлкен аумақ орналасқан. Жартылай дөңгелек баспалдақтар ішке кіре беріс қамтамасыз еткен. Бірінші қабатта түнде жылқыларды ұстауға арналған үлкен бөлме және оған іргелес тұрған атқосым болған. Бірінші қабатта май сақтауға арналған жертөле болған, онда төрт үлкен топырақ ыдысқа май құйылған. Бір ыдыс жарылып, майы төгіліп кетпесін деп, еденнің астына цементпен бекітілген тағы бір үлкен ыдыс орнатылған, ол әлі де сақталып тұр және жоғарыдағы төрт ыдыспен кішкентай дренаж арнасымен байланысқан. Басқа бөлмелер ағаш сақтау және үй жануарларын өсіру үшін пайдаланылған. Екінші қабатта (пиано нобиле) жатын бөлмелер, ас үй, асхана және баронның шаруалары мен достарын қабылдап, кештер өткізетін қонақ бөлмесі болған. Мұндай шараларда заманауи мүйіз граммофон қонақтарды көңілдіретін. Қабырғалар мен төбелер романтикалық көріністерді бейнелейтін фрескалармен безендірілген. Ағаш баспалдақ (ncsasciata) осы қабатты пеш пен маусымдық жемістер сақталатын шатырмен байланыстырған. Үйде су құбыры болмаған, кір жуу үшін су мен күл қолданылып, жуылған кірлерді гигиеналық себептермен баронесса қоғамдық кір жуатын орындарды пайдаланбағандықтан, жақын маңдағы Ливадио өзенінде шайып тастауға тура келген.

In the Pilligori locality, one can still visit what used to be the villa belonging to the baron Ilario Asciutti of High Caulonia. He resided with his family there in the summer, whilst in the winter months, he would only visit occasionally to supervise the work of his dependents engaged in land cultivation. The villa had two stories and the access was a stone paved driveway about long, flanked by evergreen trees and bushes interspersed by grey columns, with an oil lantern hanging from each tree. The lanterns were lit at sunset and extinguished a few hours later. In front of the edifice was a large clearing with three stone benches and seesaws. On the side of the building were two columns, one of which is still in place. On the northeast side of the villa is a large area with a pergola providing shade on hot sunny days. A set of semicircular stairs led inside. On the ground floor was a large room where the horses were kept during the night, with adjacent stables. On the ground floor was a cellar with storage for oil, which was kept in four large terracotta jars. In fear that one of the jars could crack and the oil be lost, they cemented another very large vat underneath the flooring, still in place today, which is connected to the four above by means of a small drainage channel. Other rooms were used for wood storage and the breeding of domestic animals. On the floor above (piano nobile) were the bedrooms, the kitchen and dining room, and the living room in which the baron would receive his peasants and friends and hold parties. On these occasions, a modern horn gramophone would entertain his guests. The walls and ceiling were decorated with frescos depicting romantic scenes. A wooden staircase (ncsasciata) connected this floor with the attic where there was an oven and where seasonal fruit was preserved. The house did not have a water supply, and the laundry, washed with water and ashes, had to be rinsed in the nearby Livadio stream because the baroness, for hygienic reasons, did not wish to make use of the public laundries.

Чиркесі матрицасы және Мадоннаның ғибадатханасы

12 ғасырдан бері көптеген құжаттарда Марияның Аспанға Көтерілу культінің іздері тіркелген. Мадоннаға табыну гректерден бастау алады және, мүмкін, иконаға қарсы соғыстар кезінде Италияға пана сұраған монахтар әкелген. Оған арналған алғашқы шіркеу қаланың төменгі бөлігінде, Фонтана Веккья маңындағы Басиа немесе Батиадан алыс емес жерде орналасқан. Крини грек тілінде «көз, қайнар» деген мағынаны білдіреді. Мартоне тұрғын орталығының алғашқы ядросы осы шіркеудің және бастапқыда Bùcita, Bucito немесе S. Maria di Bùcita («Buceti», яғни Vùcita тұрғындары) деп аталған базилиандық монахтар қауымының төңірегінде қалыптасқан болуы керек. Арнайы атауы «Аспанға Көтерілу» болғандықтан, ол шіркеу матрицасымен сәйкестендірілуі керек. Ежелгі жазбаларда ғимарат монастырь деп сипатталған, бірақ ол тек қосымшасы бар шіркеу болғандығы расталғандай. Ал, Canon A. Oppedisano (Chronohistory, 372-бет) былай деп жазады: «S. Maria di Bucita монастыры, ол қаланың биік бөлігінде (Мартоне) орналасқан. Бүгінде кейбір қалдықтарын көруге болады». Ал Э. Д'Агостино өзінің «Buletttino Badia Greca Grottaferrata» еңбегінде былай деп жазады: «Мартоне маңындағы S. Maria di Bucita монастыры. Византиялық дәуірде құрылған. 19 қазан 1106 жылы ол Деипара девего Виргиния Мария ғибадатханасына тапсырылды». Сальваторе Джемелли де монастырь туралы айтады: «Monastero di S. Maria di Bucita. 1106 жылы Мартоне маңындағы Герацедегі епископ Леонционың айтуынша, бұл өте ескі тас». Сонымен қатар, Mons. Винченцо Надиле осы тақырыпқа арналған зерттеу монографиясын жазды.

Бұл грек протопапалық ритуалындағы бас діни қызметкер шіркеуі болды, ол 29 наурыз 1480 жылы Гераце епискобы Анастасио Халчеолос тарапынан тоқтатылды. 26 желтоқсан 1525 жылғы папалық бұйрықта (Руссо, Regesto n. 16553) S. Johannis de Castro Martone деген жазу кездеседі. Онда былай делінген: «Casertam et Terracinem, episcopis ac Vicario generali Episcopi Hieracen. Бернардино Бразано, дін қызметкері Наполетано. Familiari suo, providetur de una in S. Johannis de Castro Martone, et alia in S. Johannis de Pidoga {?} et reliquia in S. De Cofrano {?} ecclesiis Hieracem Archiep. i Tarentin, "Dat. Rome, apud Sanctum Petrum, an. MCXXV, VII, Kl. Ianuary, an. III" "Grata familiaritatis obsequia". Бастапқыда ол өзін-өзі басқарды, содан кейін 19 наурыз 1540 жылға дейін Антонио Сирлето енуридің біліктілігімен басқарылды (Руссо, Regesto n. 18210). Сондай-ақ, 30 тамыз 1583 жылғы бұйрықта Д. Никола Аугураце Мартоне аймағының приход шіркеуінің ректоры деп аталды, содан кейін қазан 1608 жылы Д. Анджело Теотино. 1619 жылдың қаңтарында ол қайтыс болғаннан кейін шіркеу Франческо Меркуриоға (Руссо, о. к., n. 28135) өтті. 23 ақпан 1730 жылы жергілікті дәрігер Франческо Катаначиге Касата Катаначи отбасының қамқорлығын сақтап қалуға рұқсат берілді. Бірінші жауапты болған Д. Джузеппе Панетта, 1699 жылдан бастап шіркеу діни қызметкері, 1737 жылы қайтыс болды, оны 28 ақпан 1737 жылы Гротериядан Д. Антонио Панетта алмастырды. 5 ақпан 1783 жылғы жер сілкінісінен кейін тұрғын орталығы биік жерге қарай жылжып, онда шіркеудің иелерінің садақасы арқылы Аспанға Көтерілуге арналған жаңа шіркеу салынды; кейіннен ол 1905 және 1908 жылғы жер сілкіністерінен зақымдалды. 1923 жылы ол қалпына келтіріліп, бас діни қызметкер Оливаның қызығушылығымен құлшылыққа ашылды. Ол үш кемеден тұрады. Орталық кемесі жартылай дөңгелек апсидамен аяқталады, оны суретші Коррадо Армосида Үштіктің үлкен суреттерімен безендірді. Басты құрбандық үстелі асыл мәрмәрден жасалған, көп түсті әшекейлермен әсемделген. Алтаның артында қызыл мәрмәрден жасалған биік бағана тұр, ол мүсінделген күмістен жасалған құнды табернакуланы ұстап тұр, онда қасиеттілік сақталады. Шіркеуде қазір қираған Кармин және Сан-Никола шіркеулерінен және Сан-Джозеппе кішкентай шіркеуінен алынған киелі мүсіндер бар. «Мадонна дель Кармин» (әулиелермен), 600-жылдардан бастап Кармин шіркеуінен алынған екі картина және XVII ғасырдағы оңтүстік шеберханасынан толық көлемде жасалған Сан-Джузеппе ағаш мүсіні қызығушылық тудырады. Оңтүстік суретшісінің жұмысы, 7 ғасырда маймен боялған, Аспанға Көтерілген Қасиетті Марияны бейнелейтін кенеп апсиді толықтырады. Орталық кемеде барокко стиліндегі жинақтағыш тақташа, оны қабық пішіндес сөре ұстап тұр. Төбесі ақ және алтын түстегі штукатуралармен және рамалармен әшекейленген, басты кіреберіс үстінде орналасқан хордың төбешігі сияқты. Төбе екі жақты суреттермен аяқталады, олар Мартирдiк Георгий мен Куәландыруды бейнелейді. Суреттер мен реставрация суретші Каррадо Армосиданың туындылары. Шіркеудің қазыналарының арасында XVII ғасырдағы доминикан монастырында жасалған үлкен күміс пиксе мен V ғасырда жасалған филигреньді күміс тостаған бар.

It was a high priest church in the Greek protopapal rite, suppressed on 29 March 1480 by the Bishop of Gerace, Anastasio Chalchèolulos. In a papal bull of 26 December 1525 (Russo, Regesto n. 16553), the spelling S. Johannis de Castro Martone appears. It reads: "Casertam et Terracinem, episcopis ac Vicario generali Episcopi Hieracen. Bernardino Brazano, cleric Napoletano. Familiari suo, providetur de una in S. Johannis de Castro Martone, et alia in S. Johannis de Pidoga {?} et reliquia in S. De Cofrano {?} ecclesiis Hieracem Archiep. i Tarentin , "Dat. Rome, apud Sanctum Petrum, an. MCXXV, VII, Kl. Ianuary, an. III" "Grata familiaritatis obsequia". In the beginning, it was self managed, then governed until 19 March 1540 by Antonio Sirleto with the qualification of the parish priest (Russo, Regesto n. 18210). Also D. Nicola Augurace, in a bull from 30 August 1583, is called rector of the parish church of the area of Martone, followed by D. Angelo Theotino in October 1608. At his death, January 1619, the church passed on to Francesco Mercurio (Russo, o. c., n. 28135). On 23 February 1730, the reverend medical doctor Francesco Catanaci, a local, was authorised to erect and endow the a chapel to the church dedicated to S. Maria del Monte Carmelo, S. Francesco di Paulo, and S. Caterina of Alessandra V. M., though retaining the patronage of the Casata Catanaci family. The first in charge was D. Giuseppe Panetta, parish priest from 1699 who died in 1737, and who was succeeded by priest D. Antonio Panetta from Grotteria on 28 February 1737. After the earthquake of 5 February 1783, the residential centre started to move towards the high area, where the new parochial church dedicated to the Assumption was erected through the donations of the parishioners; later on, it was damaged by the 1905 and 1908 earthquakes. In 1923 it was restored and opened to the cult through the interest taken by the head priest Oliva. It consists of three naves divided by pylons. The central nave culminates with the semi circular apse painted with large figures of the Trinity by painter Corrado Armocida. The main altar, in precious marble, features polychrome decorations. Behind the altar, a tall column of pink marble sustains the precious tabernacle of chiselled silver in which the sacrament is held. The church is enriched with holy statues derived from the now destroyed churches of Carmine and San Nicola and from the little church of S. Giuseppe. Of interest are the "Madonna del Carmine" (with saints), two paintings from the 600s from the church of the Carmine, and San Giuseppe, a wooden statue sculptured in full size from a southern workshop of the XVII century. A 7th century canvas painted in oil depicting Saint Mary of the Assumption, the work of a southern painter, completes the apse. In the central nave, the pulpit protrudes in baroque style, supported by a shelf in the form of a shell. The ceiling is decorated to caissons with stuccos and frames in white and gold, the same as the choir loft located above the main entrance. The ceiling is finished with two lateral paintings depicting Saint George the Martyr and the Annunciation. The paintings and the restoration are the works of the painter Carrado Armocida. Among the treasures of the church must be listed a large silver pyx originating from a 17th century Dominican convent and a silver chalice from the 5th century worked in filigree.

Георгий шіркеуі

Қасиетті Георгий Мартирі шіркеуі 1500 жылдан бері қаланың төменгі бөлігінде орналасқан. Ол Симон Джентиль есімді каноникке берілген секілді. Сол жылы ол 1582 жылдың 9 қыркүйегінде қайтыс болған Герачедегі Сан-Джованни шіркеуінің ректоры Дон Джованнелло Питариге тапсырылды. Келесі жылдың 30 тамызында, бұрын таратылған «Тазару жандарының капелласында» орналасқан, Қауымдастықтың (конфратэрияның) ордасы болған Сент-Джордж шіркеуі Мартоне округінің приход шіркеуінің ректоры дон Никола Аугурацеге тапсырылды. 1783 жылы шіркеу жер сілкінісінен қирады, бірақ үш жылдан кейін қайта салынды. Бүгінде шіркеуге кіру екі есік арқылы жүзеге асырылады: басты және қосымша есік. Басты есік ойылған панельдері бар ағаштан жасалған. Ортаңғы панельдерде сол жақта атқа отырған әулие Георгий, ал оң жақта герб бейнеленген. Кіреберіс есікті ионикалық бағаналармен шектелген және олардың үстінде тимпан орналасқан. Ғимараттың үстінен бұрышты терезелері бар қоңырау мұнарасы көтеріледі. Шіркеудің ішкі бөлігі үш бөлімге пилонмен бөлінген. Бас алтарь көп түсті инкрустацияланған мәрмәрден жасалған. Алтардың артында Рафаэле Патаның туындысы – әулие Георгийдің патшайыммен және аждаһаламен жасалған ағаш мүсіндері сақталатын, қасиеттінің ескерткіш павильоны орналасқан. Бүйірлік бөлімдерде екі алтарь бар: оң жақ алтарь Падуалық әулие Антонийге, ал сол жақ – қаланың ежелгі қорғаушысы әулие Яковқа арналған. Бұл өзгеріс 1683 жылға дейін болды, деп П. Джованни Фиоре да Кропани өзінің «Della Calabria Illustrata» еңбегінде Гротерия ауылындағы Мартониде өткен салтанатты мерекелер туралы айтады.