Кіріспе
Құстар тобы
Үнді мұхитының әртүрлі аралдарында оқшауланған қызылқарға популяциялары Дарвиннің финктері сияқты түрлі түрлерге эволюциялады. Мінез-құлқы басқа шағын Falco тұқымдас құстарға ұқсас (мысалы, жалпы қызылқарға, Falco tinnunculus), бірақ (бастапқыда) орманды Маврикий аралында қызылқарғалар қарқынды аң аулауға көбірек бейімделген. Мұхит аралдарында сүтқоректілердің аз болуына байланысты, бірнеше түрлер көптеген Phelsuma және басқа геккон түрлерін қосатын диетаға көшкен. Түрлерді түсі бойынша ажыратуға болады, бірақ жолақты қызылқарғадан басқаларының барлығында қара нүктелермен қалың қоңыр қанаттары бар. Жыныстар түсі жағынан ұқсас, бірақ нүктелі қызылқарғада айырмашылықтар шағын. Жыртқыш құстардағыдай, әйелдер еркектерге қарағанда ірілеу болады; кейбір түрлерде бұл айқын байқалады, себебі бұл ресурстарды бөлісуге көмектеседі.
Түрлер
Мадагаскарлық кестенің екі түрі, F. newtoni, бар, бірі Мадагаскар аралында, екіншісі көршілес Анжуан және Альдабра аралдарында кездеседі. Ол Мадагаскардың көптеген жануарларына қарағанда адамдардың қоныстануына жақсы бейімделген. Оның рационы негізінен кесірткелер мен жәндіктерден тұрады. Сандарлы кестрэл деп те аталады, бірақ бұл атау көбінесе Молукка/Индонезия кестреліне қатысты қолданылады, ал Маврикий кестрелінің ғылыми аты сөзбе-сөз "санды соколы/кестрелі" дегенді білдіреді. Оның ең жақын туысы – Сейшель кестрелі, F. araea. Олардың ата-тегі бәлкім бір миллион жыл бұрын (шамамен ерте Иондық кезеңде) бөлінген. Бұл барлық кестрлдердің арасындағы ең кішісі, әйтсе де Мадагаскар кестреліне ұқсас (алғашқыда олардың бір түр екені есептелген). Оның ареалы Маэ аралымен шектелген, Силуэт аралында, Солтүстік аралында және Праслинде бірнеше жұбы бар. Оның рационы негізінен кесірткелерден тұрады. IUCN мәліметінше, түрдің жағдайы – Көңіл көтеруге лайықты. Маврикий кестрелі, F. punctatus, алдыңғы екеуінен алыс туыс, ата-тегі Мадагаскар аймағындағы кестрлдерден Геласиан кезеңінде бөлінген (Groombridge et al. 2002). Ол тек Маврикийде ғана кездеседі. Әдетте ағаштардағы жемді, көбінесе гекконды немесе кішкентай құстарды аулайды. Ортаның жоғалуы және ДДТ улануы осы түрді құрып кетуге жеткізді, 1970 жылдардың ортасында қалған саны алтыдан кем болуы мүмкін (және тиімді популяция мөлшері одан да аз болды). Сақтау жұмысы бастапқыда сәтсіз болды, бірақ Карл Джонс 1979 жылы жаңа тәсілдерді қолданғанда жағдай жақсарды. Джеральд Дюррелл басқаратын орталықта шабақтанған балапандар жаңа аймақтарға жіберілді, қазіргі кезде популяция аралдың сыйымдылығына жақындады; қарқынды сақтау шаралары біраз уақыттан бері тоқтатылды, соңғы тұтқында өсірілген құстар 1994 жылы босатылды. Реюньон кестрелі, F. duboisi, осы соңғы түрдің ең жақын туысы болуы мүмкін. Ол тек Реюньон аралында мекендеген, бірақ 1700 жылға қарай себептері толыққанды белгісіз болғандықтан жойылып кетті. Ол тек суффизикалық сүйектер мен бір куәгердің қысқаша баяндамасынан белгілі. Жолақты кестрэл, F. zoniventris, Мадагаскарда ғана кездеседі және F. newtoni-ге қарағанда сирек. Ол құрғақ ортада таралған. Ол Африка материгіндегі "сұр кестрлдерге" Falco ardosiaceus және Falco dickinsoni жақын. Санды кестрэл, F. moluccensis, Индонезияға ендемик. Нанкин кестрелі, F. cenchroides, Австралия мен Жаңа Гвинеяда қоныстанған. Бұл түрлер кәдімгі кестрэлге (Groombridge et al. 2002) жақын тұқымдық желіге жататын сияқты. Сонымен қатар, соколдағы басқа түрлер, мысалы, қара сокол, Элеонора соколы және саяхатшы сокол, көші-қон кезінде аймақта кездейсоқ қонақтар болып табылады. Бұл әдетте ірі және/немесе мүлдем басқа түсті құстар.
It is the smallest of all kestrels, otherwise similar to the Madagascar kestrel (and originally considered the same species). Its range is reduced to Mahé, with a few pairs on Silhouette Island, North Island and Praslin. Its diet is mainly lizards. The species' status, as the following one's, is Vulnerable according to the IUCN. The Mauritius kestrel, F. punctatus, is more distantly related to the preceding two, having diverged from ancestral Madagascar region kestrels some time in the Gelasian (Groombridge et al. 2002). It is found only on Mauritius. It usually snatches arboreal prey, typically geckos or small birds. Habitat loss and DDT poisoning pushed this species to the brink of extinction, down to possibly as few as six individuals (and an even smaller effective population size) in the mid 1970s. The conservation effort was initially unsuccessful but results improved when new approaches were tried by Carl Jones in 1979. Chicks hatched at a sanctuary run by Gerald Durrell were released to new areas, and the population has now almost reached the carrying capacity of the island; intensive conservation activity has ceased for some time, with the last captive bred birds released in 1994. The Réunion kestrel, F. duboisi, is probably the latter species' closest known relative. It only inhabited the island of Réunion, but became extinct for reasons not entirely clear around 1700. It is only known from subfossil bones and one brief eyewitness report. The banded kestrel, F. zoniventris, is also restricted to Madagascar and is less common than F. newtoni. It is found in more arid habitats. It appears to be closer to the mainland African "gray kestrels" Falco ardosiaceus and Falco dickinsoni. The spotted kestrel, F. moluccensis, is endemic to Indonesia. The Nankeen kestrel, F. cenchroides, inhabits Australia and New Guinea. These seem to belong to a lineage much closer to the common kestrel (Groombridge et al. 2002). Other species of Falco for example, sooty falcon, Eleonora's falcon, and the peregrine falcon occur as occasional visitors in the region during migration. These are generally larger and/or entirely differently colored birds.